Powstanie Styczniowe - uczestnicy

Aleksander Leon Franciszek Littich (Lidych, Lüttich), ur. 25.1.1842 Warszawa, zm. 29.4.1893 Lwów. Syn Franciszka (nauczyciela prywatnego) i Anny Drewnowskiej. Brat Anny Zofii Zuzanny (1840), Wacława Franciszka (1846), Edwarda Antoniego (1852), Ludwiki Heleny (1856), Jana Franciszka Piotr (1861-1862) i Marii (zam. Lajonerdie) Uczył się w gimnazjum w Łęczycy a następnie w Piotrkowie Trybunalskim. W trakcie uczęszczania na kursy przygotowawcze prawnicze działał w organizacji patriotycznej. Z tego powodu w 1861 uciekł za granicę unikając aresztowania. Tam przeszedł Polską Szkołę Wojskową w Cuneo pod Genewą, gdzie zaprzyjaźnił się z Józefem Oxińskim Tuż przed Powstaniem powrócili do Polski i rozpoczęli przygotowania organizując oddziały w pobliżu Warty. Niestety spodziewane transporty broni z Francji nie dotarły do celu. W oddziale został początkowo dowódcą plutonu siekierników. Już 25.1.1863 walczyli pod Opatówkiem, następnie pod Kuźnicą Grabowską, Jaworem i Brodnią. Został mianowany naczelnikiem wojennym powiatu wieluńskiego. Oddział został podzielony a Littich został dowódcą 300-osobową partii, na czele które stoczył 23.4.1863 trudną bitwę pod Wąsoszem. Oddział łączył się z Oksińskim lub rozdzielał. Razem walczyli 8.5.1863 pod Rychłocicami, 25.5.1863 pod Koniecpolem, 27.5.1863 pod Kruszyną, 25.6.1863 pod Przedborzem, 28.6.1863 pod Trzepnicą, 29.6.1863 pod Skotnikami (29 VI), później jako dowódca 60-konnego oddziału kawalerii 3.7.1863 pod Kaszewicami i następnego dnia , gdzie oddział został zaskoczony we Faustyny Pstrokońskiej i zdziesiątkowany. We wrześniu został mianowany naczelnikiem wojennym powiatu łęczyckiego. Uzyskał awans na stopień majora. Ostatnią jego potyczką była stoczona na czele oddziału po majorze Skowrońskim 10.9.1863 bitwa pod Dalikowem. Z pola walk usunął się w grudniu 1863 i próbował jeszcze pomagać w organizacji wyprawy płk. Raczkowskiego. Nie doszła jednak ona do skutku. Po powstaniu studiował weterynarię we Francji w Alfort pod Paryżem. Działał tam w Zjednoczeniu Emigracji Polskiej. W 1869 osiadł w Galicji. Wykładał w Szkole Praktycznej Gospodarstwa Wiejskiego w Czernichowie pod Krakowem a w 1875-77 w Saminarium Nauczycielskim w Tarnowie. Pracował też w tych okolicach jako weterynarz, również z ramienia urzędów i sądów. Był dyrektorem zakładu kontroli sanitarnej bydła importowanego, weterynarzem powiatowym w Krakowie, a od 1882 weterynarzem krajowym Galicji we Lwowie. Zajmował się tworzeniem i unowocześnianiem struktur służb weterynaryjnych, regulacją przepisów, promował nowoczesne rzeźnie i targowiska. Członek wielu towarzystw - w tym prezes Galicyjskiego Towarzystwa Weterynaryjnego. Publikował w prasie, w tym także był współzałożycielem Przeglądu Weterynarskiego. Pochowany na Cmentarzu Łyczakowskim w kwaterze 22 (nie w kwaterze powstańczej nr 40) - . [tytulik][tytulik]

Ur. 30.3.1808 Lwów (chrzest 6.6.1808), zm. 21.1.1888. Syn Aleksandra (doktor medycyny i aptekarza lwowskiego) i Eleonory Rudnickiej. Brat bliźniak Wincentego Napoleona. Pochodził z rodziny prawd. hugenockiej, które po prześladowaniach w 1685 roku uciekła z Francji do Włoch, a następnie ok 1700 do Polski. Jego dziad był dworzaninem króla Augusta III. Bogusław w 1828 rozpoczął studia na Uniwersytecie Wiedeńskim. Przerwał je jednak w 1831 na wieść o wybuchu Powstania Listopadowego. Walczył w pułku ułanów Legii Nadwiślańskiej awansując do stopnia porucznika. Odznaczył się w bitwie pod Iłżą. Po powstaniu ukończył studia w Pradze otrzymując doktor w 1836. Więziony za przygotowanie powstania 1846. Zwolniony na mocy amnestii w 1848. Praktykował w Lesku, od 1850 w Krakowie, gdzie został lekarzem miejskim, oraz we Lwowie. Od 1855 został lekarzem zakładowym Szkoły Gospodarstwa Wiejskiego w Dublanach - które to stanowisko pełnił do 1887. W czasie Powstania Styczniowego brał udział w organizacji na terenie Lwowa a także dawał schronienie ukrywającym się powstańcom - w szczególności studentom dublańskim. Kilkukrotnie rewizjonowany uniknął aresztowania. Aktywny w Towarzystwach weteranów 1831 i 1863. Brał udział w ustaleniu kwatery powstańczej na Łyczakowie. Żona: Leokadia Deputowicz. Dzieci: * Franciszek (1840-1914), * gen. Bronisław (1852-1914) * Rajmund (ur. 1853, żona Helena Rieger) * Zofia Amelia (zam. Lewakowska, ur. Lwów ok. 1843 zm. 1914 Lwów) * Maria (zam. Kręczyńska) * Wincentyna

Ur. 07.09.1840 Lwów, zm. 21.02.1914. Syn Bogusława (powstańca listopadowego) i Leokadii Deptuowicz. Powstanie styczniowe rozpoczęło się gdy był na studiach prawniczych we Lwowie. Wyszedł do walki 7 marca 1863. Brał udział w walkach na Podlasiu i Lubelszczyźnie w oddziałach „dublańczyków” Żuawów Śmierci pod dowództwem, Czachowskiego, Zapałowicza, Gołuchowskiego, Komorowskiego, Lelewela, Ponińskiego, Rocheforta oraz gen. Walerego Wróblewskiego, którego był adiutantem. Walczył w 22 bitwach, między innymi pod Księżopolem, Hutą krzeszowską, Potokiem, Tyszowcami, Tuczępami, Poryckiem, Baranimi Peretokami, Sawinem, Maziarnią, Garbowem, Małą Bukową, Uścimowem (awansowany na porucznika), Jedlanką, Lublinem, Wojciechowem itd. Po powstaniu urzędnik banku oraz urzędnik kolei żelaznej. Żona Wanda Dybowska (uczestniczka ruchu "Klaudynek"). W wianie otrzymał Sokoliki nad Sanem, które jednak utracił. Pracował przy budowie linii kolejowej Lwów – Czerniowce jako kierownik odcinka, później jako zawiadowca stacji w Łużanach i Kołomyji. Od 1879 roku w spółce z Karolem Lewakowskim prowadził pionierskie wiercenia poszukiwawcze ropy naftowej w Rypnem i Słobodzie Runguskiej. Członek Towarzystwa Wzajemnej Pomocy Uczestników Powstania 1863/4 we Lwowie. Od 1902 mieszkał w Ławocznej u syna Jana gdzie zmarł. Pochowany we Lwowie. Gorący patriota, zaangażowany w życie społeczności lokalnej, czynnie pomagający weteranom powstań narodowych, miłośnik i znawca Huculszczyzny. Jego najmłodszy syn Bogusław II zanotował we wspomnieniach: "życie ojcowskie, użyteczne ojczyźnie ofiarną służbą bez wytchnienia, bez odpłaty, bez namysłu poświęcające sprawy osobiste”. Dzieci: Helena (1870, zam. Estreicher), Jan (1872), Mieczysław (1876), Wanda (1878), Bogusław (884)