Powstanie Styczniowe - uczestnicy

"Kozieradzki ze Słonimskiego zm. w Tiumeniu w czerwcu 1864 r." Kolumna I 86: "boleśnie dotknięty stratą swego przyjaciela, towarzysza niedoli Kiersnowskiego zmarł parę tygodni po nim" (zob. Kiersnowski Edward) /-/ o ich śmierci wspomina Feliks Zienkowicz w liście z 27IX / 9 X 1864 r, "w Kamyszlowie pochowaliśmy zacnego patryarchę naszego, Edwarda Kiersnowskiego (z Miłowid). Wnet po nim zapadł Wł. Kozieradzki, nieocenionej poczciwości sąsiad mój z Pruzańskiego [...] w Tiumeniu, edziem przepędził u jego łoża dziewięć ciężkich tygodni. I tego jeszcze musiałem pochować i po nim jeszcze wypadło mi pisać do rodziny ze straszną wieścią" (B. Jędrychowska. Wszystkim obcy i cudzy. Feliks Zienkowicz i jego listy z Syberii 1864-1881, Wrocław 2005, s. 174) /-/ Powstanie na Litwie i Białorusi, s. 554-555: ziemianin z pow. pruzańskiego (maj. Rudawiec), porucznik korpusu leśniczych, zaopatrywał powstańców w żywność. Aresztowany w lipcu 1863 r" skazany na osiedlenie w gub. tomskiej, z utratą praw stanu i konfiskatą majątku. BN AN Ukr. (Lwów), rkps Ossol. 4533, k. 112, tamże, 4535, k. 59.

Adam Skarbek Kozietulski. Najmłodszy syn Władysława Skarbka Kozietulskiego herbu Habdank, pisarza X Departamentu Rządzącego Senatu (zm. w 1860 r.) - właściciela majątku ziemskiego Porady koło Białej Rawskiej oraz folwarku Zagóźdź leżącego obecnie w granicach miasta Warszawy koło Miedzeszyna Letnisko i Honoraty z Wierzejskich (zm. w 1887 r.). Przedpowstaniowe niepokoje w Warszawie spowodowały, że matka postanowiła wysłać Adama do Suwałk, gdzie mieszkali teściowie jego siostry Natalii z Kozietulskich Rechniowskiej. Tam uczęszczał do szkoły - prawdopodobnie do Gimnazjum Gubernialnego, w którym teść Natalii, Łukasz Rechniowski, był nauczycielem matematyki. Adam uciekł z domu swoich opiekunów i wstąpił do partii powstańczej , w której służył jako kosynier. Bratanek Adama - Bolesław Skarbek Kozietulski - sporządził przed wyruszeniem na front w wojnie polsko-rosyjskiej w 1920 r. notatkę dla swoich synów, w której zawarł informację, że Adam miał wówczas 15 lat, poległ w lasach siedleckich i został pochowany w polu. Według notatki zamieszczonej w „Pamiątce dla rodzin polskich” Adam poległ w bitwie pod Staciszkami leżącymi dawniej w powiecie sejneńskim, obecnie na Litwie - na północ od drogi z Lazdijai (Łodzieje) do Alytus (Olita)[1]. Bitwę tę i śmierć dowódcy partii powstańczej pułkownika Suzina opisała Maria Konopnicka w noweli zatytułowanej „Jak zginął Suzin”. Jeżeli informacja o śmierci Adama w bitwie pod Staciszkami jest zgodna z prawdą to należy ustalić datę jego śmierci na dzień 21 czerwca 1863 r., a miejscem pochówku byłaby istniejąca do dziś mogiła powstańcza w lesie nad jeziorem Metele (po litewsku Metelys), w połowie drogi pomiędzy Staciszkami i miejscowością Mockonys – między jeziorami Metelys i Obelija. Wiadomo, że część partii Suzina po bitwie pod Staciszkami przyłączyła się do oddziału Wawra ()[2]. Według drugiej części notatki zamieszczonej w „Pamiątce dla rodzin polskich” Adam , (…), służył w oddziale Wawra, zginął pod Wizną. Zostawił matkę i siostrę[3]. Rodzi to przypuszczenie, że przeżył bitwę pod Staciszkami i szedł z partią Wawra na Warszawę. Poległ w dniu 7.VII.1863 r. w czasie krwawej i zwycięskiej przeprawy oddziału przez Narew pod Sieburczynem (w pobliżu Wizny). Miejsce jego pochówku nie jest znane. Zapis dotyczący osób, które powinny zostać powiadomione o jego ewentualnej śmierci dotyczy matki Honoraty z Wierzejskich Skarbkowej Kozietulskiej i siostry Natalii ze Skarbków Kozietulskich Rechniowskiej. Adam nie wymienił w tym miejscu swoich trzech braci Zdzisława Alfreda i Karola świadom tego, że w owym czasie wszyscy trzej również walczyli w Powstaniu. Zapewne Adam nie wiedział, czy jeszcze żyją. Służba Adama w oddziale Wawra jest bardzo prawdopodobna, gdyż najprawdopodobniej ten fakt został poświadczony przez jego kolegów z suwalskiego gimnazjum, którzy wraz z nim przeszli do oddziału Wawra. W pamięci rodzinnej zachowała się informacja, skrzętnie utrzymywana w tajemnicy w czasach carskich, że jeden z męskich potomków bardzo nielicznej rodziny Skarbków Kozietulskich, który uczestniczył w Powstaniu Styczniowym, nie poległ w bitwie jak oficjalnie twierdzono, lecz przeżył Powstanie i ukrył się pod zmienioną tożsamością. Otrzymał metrykę 10 letniego dziecka, które w owym czasie utopiło się w wyniku nieszczęśliwego wypadku. W obawie przed dekonspiracją i krwawymi represjami władz carskich musiał się on na wiele lat ukryć w środowisku, które nie znało jego prawdziwej tożsamości. Z genealogii rodziny wynika, że ta informacja mogła dotyczyć tylko jednej osoby, a mianowicie Adama Skarbka Kozietulskiego. Być może, Adam Skarbek-Kozietulski nie poległ w bitwie pod Sieburczynem, lecz został w niej tylko ranny, a następnie ukryty został przez towarzyszy broni w nieodległej wsi Kobylin. Wieś Kobylin położona jest ok. 15 km od wsi Grądy Woniecko. Do wsi Grądy Woniecko udała się po bitwie pod Sieburczynem (wieś sąsiadująca z Wizną) partia Wawra zabierając ze sobą z pola bitwy ciała zabitych i rannych. Tam mógł otrzymać metrykę zmarłego w owym czasie dziecka noszącego drobnoszlacheckie nazwisko Kapica. W dniu 8 maja 1903 roku do portu w Nowym Jorku przypłyną z Hamburga statek Graf Waldensee. Z jego pokładu zszedł człowiek, który amerykańskim władzom imigracyjnym podał się za Władysława Kozietulskiego urodzonego w 1876 r. Jako miejsce zamieszkania podał wieś Kobylin. Z analizy listy okrętowej wynika, że w Hamburgu wszedł na pokład statku podając się za Władysława Kapicę.[4] Ów Władysław Kozietulski, który przybył w 1903 r. do Nowego Jorku mógł być synem Adama. Po przypłynięciu do USA powrócił do prawdziwego nazwiska swojego ojca. W dniu 2 stycznia 1918 r. zgłosił się jako ochotnik do Armii Hallera. Jego gotowość do wyjazdu wyznaczona została na dzień 21 października 1918 r., a więc na 21 dni przed zakończeniem I wojny światowej. Był zaplanowany do transportu nr 92 do Buffalo i dalej do obozu Niagara Camp, ale z tej listy został wykreślony. Dalsze jego losy nie są znane. Wiadomo tylko, że był członkiem Związku Narodowego Polskiego w USA.[6]

Rymarz, Zam. Bieńczyce, Ur. 1841 w Stryszowie. Stanu wolnego. Przed powstaniem: W terminie rymarza W powstaniu: Szeregowiec z Kosą i Gwerem, Pod Korowskim w bitwie pod Miechowem,potem pod Langiewiczem w bitwie w Skale Piaskowej i w Skale mieście. W ostatniej bitwie w Chrobrzu i w tej bitwie Langiewicz został aresztowany. Później w bitwie pod Wysockim stoczonej pod Radziwiłowem został ranny w prawą nogę. Dokumentów nie posiada żadnych bo zostały zniszczone przy pożarze domu. Odwołuje się na p.p. Kirchmajerów i Pana Cybulskiego w Krzesławicach. Wolny od opłaty. Kraków 7 lutego 1914

z m. Szczuczyna lat 40 – początkowo miała być zesłana na Syberię do gub. woroneskiej za kontakty z powstańcami, jednak ze względu na zły stan zdrowia zostawiona pod nadzorem policji

Lat 22, z Tarnowa, stanu wolnego, dyurynista. W sierpniu 1864 sądzony przez sąd wojenny w Tarnowie, za zbrodnię zaburzenia spokojności publicznej (zapewne w związku działaniami powstańczymi), skazany na 3 miesiące więzienia.

(1842-1907), literat i publicysta, powstaniec 1863/4, więzień stanu

"Ksiądz Józef Kożuchowski ze Stanisławowskiego zm. w lutym 1864 w Tobolsku", P. Kubicki, Bojownicy - kapłani za sprawę Kościoła i ojczyzny w latach 1861-1915, Sandomierz 1933-1940, cz. 1, t. 2, s. 394-395 (1826-1864), ur. w pow. sokołowskim gub. siedleckiej, uczęszczał do gimnazjum w Siedlcach, ukończył seminarium diecezjalne w Janowie Podl., święcenia otrzymał w 1849 r. Był wikarym w Kocku i Ulanie (pow. łukowski), a następnie w Białej Podlaskiej. Decyzją namiestnika Kr. Pol. 30 maja 1863 r. został pozbawiony praw stanu i zesłany na osiedlenie na Syberię, za to że 191 1863 r. odczytał w kościele proklamację CKN o nadaniu darmo ziemi włościanom i o zrównaniu wszystkich stanów w prawach. Odprawiony został z twierdzy w Brześciu Lit. Ks. Ign. Kaczorowski (prob. parafii Sulejów) w liście z Tobolska do Konsystorza Warszawskiego zawiadamiał, że 27 lutego 1864 r. w miejscowym szpitalu o godz. 8 rano, ks. J. K. zmarł na tyfus. Ostatnią jego wolą było, by jego rzeczy rozdać biedniejszym współwygnańcom, tylko zegarek z dewizką zostawi! na pamiątkę dla rodziny. AGAD, ZGP, 4/963 (4/574).

1826 f 1864, ur. w par. Sokołów, gub. siedl., uczył się naprzód w szko łach powiatowych, a następnie gimnazjalnych w Siedl cach, seminarjum diecezjalne kończył w Janowie Podl., wyświęcony w 1849 r., był wik. w Kocku, pow. łuk., w Ulanie tegoż pow. i Białej Podl. Komendant fortecy w Brześciu nad Bugiem 10 czrw. 1863 r. Nr. 1809 3 komunikuje bpowi podl. Szymańskie mu, że nmk Kr. P. 30 maja 1863 r. zatwierdził postanowienie, mocą którego ksiądz J. K., wik. par. Biała Podl., został pozbawiony wszystkich praw stanu i wysłany na osiedlenie do Syberji za to, że 19 st. 1863 r. w kościele wobec zebranych wiernych, a między nimi byli i powstańcy, odczytał proklamację Centralnego Komitetu Na rodowego o nadaniu darmo ziemi włościanom i że wszystkie stany będą zrównane w prawach. W odezwie tej tenże komendant zwraca się do bpa podl., aby przybył do Terespolu, pow. bial., gub. siedl. i dokonał depozycji księdza J. K., którego tam on dostarczy w każdej wskazanej przez siebie chwili. 14 czrw. 1863 r. Nr. 1860 tenże komendant przyna gla bpa, aby przybył do Terespola w kwestji depozycji księdza J. K. Na to bp 25 czrw. 1863 r. odpowiada, że bez sądu duchownego tego nie jest w prawie uczynić. Sprawa ta w aktach się urywa. Rozumie się, że bp Szymański nie spełnił tego żądania i księdza J. K. rząd wysłał na Syberję bez depozycji kościelnej. Konsystorz zaś Jeneralny archidiec. warsz. 20 kw. 1864 r. Nr. 1096 pisze do Konsystorza Jeneralnego diec. podl., że ks. Ignacy Kaczorowski, prob. par. Sulejów, archidiecezji warsz., zesłany do Syberji, listem swym z Tobolska powiadomił Konsystorz Warszawski, że 27 lut. 1864 r. w tamtejszym szpitalu o 8 zrana zmarł ksiądz J. K., kapłan diec. podl., na tyfus, zrobiwszy przed śmiercią zarządzenie, aby rzeczy jego rozdać biedniejszym tamtejszym więźniom, tylko zegarek z dewizką przeznaczył na pamiątkę dla swej rodziny.

ur. 1820 r. Specjalna Kancelarja Nmka Kr. P. powiadomiła 20 lut. (3 mar.) 1868 r. Nr. 2460, 1 że ksiądz P. K., wicekustosz katedry w Janowie, pow. krasnost., gub. siedl., za udział w po wstaniu, należenie do szeregów partji Zielińskiego, 10 list. 1863 r. za przyjmowanie na plebanji w Janowie nlka rewolucyjnego, za dostarczanie jej patronów i materjału do umundurowania, najpierw był zaaresztowany i wtrącony do więzienia w Siedlcach, następnie z decyzji, którą wydał nmk Kr. P. 4 maja 1864 r., został pozbawiony wszystkich praw stanu i wysłany na osiedlenie do Sy berji, majątek zaś jego władze rządowe skonfiskowały na rzecz państwa. W 1883 r. ksiądz P. K. mieszkał w Haliczu, gub. kostromskiej. Akta Kurji Biskupiej Podlaskiej o księdzu P. K. mają jedyną o nim odezwę, mianowicie od Konsystorza Mohylowskiego Rz.-Kat. Duch. do Konsystorza Lubelskiego Rz.-Kat. Duch. z datą 2 mar. 1898 r. Nr. 15557, 1 w której jest powiedziane: Proboszcz ze Smoleńska 8 lut. 1898 r. Nr. 51 donosi, że ksiądz P. K., kan. honor. diec. podl., opuściwszy Syberję, zamieszkał w Smoleńsku i umarł tam 3 lut. 1898 r

szlachcic, pow. Łomżyńskiego wsi Lochy. Skazany na mocy konfirmacji Wojennego Naczelnika m. Łomży i powiatu, pułkownika barona Wrangla. Rozstrzelany we wsi Lochy, pow. Łomżyńskiego 24 go kwietnia 1864 roku, za udział w powstaniu z bronią w ręku.

Fałszywie Jan hr. Huniady, vel Kolman Tihanyi. Z Pirvigye na Węgrzech, 24 lata, rz-kat, stanu wolnego, komisant księgarski. W sierpniu 1864 sądzony przez sąd wojenny w Złoczowie (prawdopodobnie w związku z działaniami powstańczymi), za zbrodnie zaburzenia spokojności publicznej, obciążony zbrodnią kradzieży, skazany na 5 lat ciężkiego więzienia.

Z Dynisk, lat 48, stanu wolnego, pisarz prywatny. W kwietniu 1864 sądzony przez lwowski sąd wojenny, pod zarzutem zbrodni zaburzenia spokojności publicznej. " (zapewne w związku z udziałem w działaniach powstańczych). Skazany na 5 miesięcy więzienia, zaostrzonego 3 razowym postem w każdym tygodniu pierwszego i ostatniego miesiąca czasu kary )po raz trzeci).

Z Odrau na Szląsku. Adjunkt leśnictwa, 33 lata, stanu wolnego. W kwietniu 1864 roku skazany przez sąd wojenny w Nowym Sączu na 1 miesiąc więzienia za zbrodnię zburzenia spokojności publicznej (zapewne za udział w powstaniu).

syn Stanisława, szeregowiec Grodzieńskiego batalionu Straży Wewnętrznej, urodzony w gub. Augustowskiej i tymże powiecie. Skazany na mocy konfirmacji Wojennego Naczelnika Oddziału Augustowskiego z 21-go lipca 1863 roku, pod Nr. 3389. Rozstrzelany w Suwałkach 3-go lutego 1864 roku, za dwukrotną ucieczkę ze służby, wstąpienie do szeregów powstańców i werbunek ludzi do ich oddziału.

wieku lat 28, urodzony w Osznianie, wyznania Grecko-unickiego. Skończywszy akademią wojskową w Petersburgu, służył w artyleryi moskiewskiej. W zawiązanej przed powstaniem między wojs. rossyj. organizacyi, był śp. Krasnopiewców jednym z najczynniejszych i najrzetelniejszych jej członków. W roku 1863 z wybuchem powstania on najpierwszy wraz z pięcioma kolegami pospieszył do oddziałów powstańczych, potem zaś mianowany został dowódcą oddziału, dowodził najpierw w Podlaskiem 12 Lutego 1863 roku a nastęnie w Lubelskiem i Sandomierskiem. W ciągłych utarczkach z Moskalami zrujnowawszy zdrowie udał się na jakiś czas do Galicyi dla wypoczynku, przybył do Krakowa w Lutym 1864 r. wkrótce jednak z końcem t. m. skutkiem zaprowadzonego stanu oblężenia, zmuszony uciekać, przybył do Tulczy, gdzie przez powieszenie się, życie sobie odebrał. Upadek powstania i barbarzyńskie obchodzenie się jego rodaków z podbitym narodem, podają za przyczynę samobójstwa, był to mąż wielkiej odwagi i zdolności wojskowych.

z Kraju Północno-Zachodniego, ze stanu mieszczańskiego, księgarz. Zesłany do gub. ołonieckiej pod ścisły dozór policji za sprzedaż polskich elementarzy. W styczniu 1874 zwolniony z dozoru policji. Nie wiemy, czy został zesłany w związku z powstaniem.

ur. 1796 r., kan. hon. kalis. Kancelarja Osobista nmka Kr. P. 20 lut. (3 marca) 1868 r. Nr. 2460 5 nadesłała do zarządzającego spr. d. obc. w. w wykazach o księżach, skazanych na wywiezienie do Syberji, między innymi o księdzu I. K., prob. parafji Piaski, pow. i gub. lubi., następujące wiadomości: „Brał udział w powstaniu zaraz pierwszej nocy z 22 na 23 st. 1863 r. tych rozruchów, a w szczególności, że odwiózł dwóch powstańców i piki do partji, że propo nował ludziom „zbuntowanym” przyłączyć się do powsta nia, wreszcie, że nakazywał zbierać podatki na rzecz po wstania. Polecił go aresztować 17 list. 1864 r. nlk wojn. pow. lubi., od 13 kw. 1865 r. ks. I. K. przebywał w szpitalu ^ wojn. lubi. Z decyzji nmka Kr. P. z 17 lip. 1865 r., wydanej na raporcie audytorjatu polowego Nr. 1360, ksiądz I. K. został pozbawiony wszystkich szczególnych praw stanu i przywilejów tak osobistych jak nabytych z racji swej godności i wysłany na osiedlenie do bliższych miejsco wości Syberji.”

junkier z wojsk rossyjskich, stojących w Łowiczu, zkąd przybył do oddziału Skowrońskiego, tu mianowany adjutantem, poległ w bitwie pod Kterami w powiecie Łęczyckim w Czerwcu 1863 roku mając lat 20, pochowany we wsi Strzegocinie w pow. Łęczyckim.

Longin Kreczyński recte Kryciński mylnie Józef Korczyński z Żabna, 27 lat, stanu wolnego, czeladnik kuśnierski ukarany przez IX. C.k. sąd wojenny w Rzeszowie za zbrodnię zaburzenia spokojności publicznej § 343 wojs. lub cyw. k.k 1) na 4 miesiące więzienia.

włościanin gub. Augustowskiej, tegoż powiatu, gminy Kiernowo. Skazany na mocy konfirmacji Wojennego Naczelnika Oddziału Augustowskiego z dn. 21 lipca 1863 r. pod Nr. 3389. Powierzony w Suwałkach 23 lipca 1864 roku, za to, że był żandarmem polskim.

syn Bernarda, włościanin, Gromady Wiejskiej Kryniczeńskiej, powiatu Poniewieskiego, gub. Kowieńskiej. Skazany na mocy konfirmacji Dowódcy Wojsk Wileńskiego Okręgu Wojennego z dn. 19 października 1864 roku, która nastąpiła na wniosek Audytorjatu. Powieszony w pow. Poniewieskim gub. Kowieńskiej 29 października 1864 r., za przebywanie w oddziale powstańczym, udział z innymi powstańcami w powieszeniu ciężarnej włościanki Fortunaty Pietrunasowej, i udzielenie pomocy w powieszeniu 2-ch żydów przez ich schwytanie i dostarczenie do oddziału

rotmistrz w stanie spoczynku, mieszkaniec miejscowości Nizgórce w powiecie berdyczowskim

z Rohatyna, 50 lat, ob gr. kat. stanu wolnego, wyrobnik, obciążony przekroczeniem przeciw bezpieczeństwu honoru, już dwa razy karany za kradzież, sądzony przez c.k. Sąd w Złoczowie, za zbrodnie gwałtu publicznego, z par. 358 h kodeksu wojskowego, k.k., skazany z wliczeniem 41/2 miesięcy aresztu śledczego, jeszcze na 1 1/2 miesiąca ciężkiego więzienia

ur. w Kamieńczyku r. 1836, zarządca dóbr, należał do organiz. oddz. w Pułtuskiem i Ostrołęckiem, wstąpił potem do oddz. Padlewskiego jako wachmistrz szwadronu, i służył następnie pod dowódz. Fryczego, Mystkowskiego i Jesieńskiego. W miesiącu wrześniu 1863 został zamianowany dowódcą oddz. konnych strzelców w pow. Ostrołęckim. Walczył pod Myszyńcem, Małkinią, Łączką, Naguszewem, Zambro wem, Drążdżewem, Komarowem i Różańcem. Działając samodzielnie, alarmował miasta, gdzie stały garnizony, zabierał prowiant i poczty, a pod Ostrowem rozbił oddział kozaków, prowadzący prowiant dla wojska i zabrał kilkanaście wozów mąki. Po powst. pry w. urzędnik.

Był proboszczem w Glinojecku, miał 46 lat. Aresztowany został 29 stycznia 1863 r. i osadzony w twierdzy modlińskiej. Oskarżony był o wygłaszanie politycznych kazań, za modlitwy w intencji powstańców, za udzielenie im błogosławieństwa, za to, że dał im chorągiew, która miała zastąpić sztandar wojskowy. Wyrokiem Wojennego Audytoriatu został skazany 19 kwietnia 1863 r. na osiedlenie na Syberii. Nadto pozbawiony został wszystkich praw stanu. 25 sierpnia został wysłany na 10-letnią katorgę do jednej z fortec syberyjskich. Zmarł na wygnaniu

"Dnia 7 lutego, na świętego Romualda, mojego patrona, wyszedłem do Powstania. W tym tak pamiętnym dla mnie dniu wysłuchałem pobożnie Mszy świętej w świątyni Panny Maryi, wyspowiadałem się i potem zatknąwszy za pas jatagan i nabite pistolety, okryłem się burką i pospieszyłem pożegnać przezacną pannę Krynicką, która dla dobra Ojczyzny gotowa była dać życie w ofierze, a która swoje mienie, swoją egzystencyę, swoją przyszłość, dla świętej sprawy powstania poświęciła. Gdy mnie ta szlachetna patryotka uzbrojonego zobaczyła rozegzaltowana zawoła na ciekawie zerkające pensyonarki >>chodźcie tu panny, całujcie go, bo to przyszły bohater< Przyklęknąłem, a panny jak rój barwnych motyli otoczyły mnie kołem, zaś niektóre śmielsze i dobrze mi znajome, spełniły to tak słodkie dla mnie polecenie przełożonej. O jakżeż gorąco zapragnąłem w tej chwili stać się bohaterem! Z błogosławieństwem obdarowany świętościami jako niezawodnymi amuletami, chroniącymi od kul i bagnetów, ze łzą w oku jak waryat wyleciałem na ulicę"

Poległ 2.12.1863 Mężczyzna zwrostu średniego – budowy dobrey – twarzy okrągłey blondyn – bez zarostu – oczów niebieskich – lat około dwadzieścia trzy – ubrany w mundur – koszulę i gatki płócienne – na szyi medalik z wizerunkiem matki Boskiey – ma się nazywać Aleksander Krynicki z Mińska jak to nam przed ludźmi przed skonem wyznał, że jest kawaler.

rodem z Galicyi syn Ignacego Kryńskiego i Honoraty Kisielewskiej. Ojciec jego był z Litwy zkąd po r. 1831 wydaliwszy się osiadł w Galicyi. W 1846 r. przez chłopów okropnie pobity kaleką do śmierci pozostał. Młody Izajasz uczęszczał do szkół w Rzeszowie, potem w Tarnowie, z korepetycyj i innych zajęć za' spokajał potrzeby studenckie, nieraz zostawał w wielkim niedostatku. Powstanie zastało go jeszcze w szkołach, zapał i prawdziwa miłość ojczyzny powołały go w szeregi, zabrawszy z sobą kilku kolegów z Rzeszowa w krótce stanął w obozie wraz z bratem swoim ciotecznym Antonim Kisielewskim. W ataku na Miechów dnia 16 Lutego 1863 r. przy zdobywaniu cmentarza ugodzony dwiema kulami w piersi na miejscu żyć przestał.

uczestnictwo w potyczkach: podlaskie: (Radzyń 23. I. 1863), (Sycyna 21.02.1863), Sosno­wica 4.03.1863, Stanin 14.03.1863, Wólka Plebańska 15.04.1863, Międzyrzecz 6.05.1863, Dołha 6.05.1863, lubelskie: Sobolew 24.05.1863, (Chruślina 30.05.1863), Zbilitów 10.06.1863, Dubów 19.06.1863, (Róża 23.06.1863), Parczew 29.06.1863, Wyryki 5.07.1863, (lubelskie: Wielka Bukowa 6.07.1863), grodzieńskie: Domaczew 11.07.1863, podlaskie: Sławetycze 11.07.1863, lubelskie: Kania Wola 23.07.1863, Chruślina 4.08.1863, Źyżyn 8.08.1863, podlaskie: Sosnowica 19.08.1863, lubelskie: Fajsławice 24.08.1863, (grodzieńskie: Łukawica 19.09.1863), podlaskie: (Konstantynów 24.09.1863), (Przyłęk 8.10.1863), lubelskie: Zezulin 22.10.1863, Lublin 25.10.1863, Goraj 28.10.1863, (Chełm 2.11.1863), (Mołoduszyn 2.11.1863), podlaskie: (Wytyczno 7.11.1863), (Włodawa 9.11.1863), podlaskie: Rossosz 17.11.1863, Ko­lano 18.11.1863, lubelskie: (Łańcuchów 18.11.1863), Rudka 19.11.1863, (Rudka 19.11.1863), Tarnawka 19.11.1863, Malinówka 20.11.1863, (podlaskie: Andrzejów 23.11.1863), lubelskie: Garbów 26.11.1863, (Huta Krzeszowska 30.11.1863), Momoty 1.12.1863, (Potok Wielki 21.12.1863)

urodzony 8 Maja 1787 r. w Sandomierskiem. Skończywszy w roku 1808 uniwersytet w Wiedniu w następnym wszedł do służby wojskowej do gidów ks. Poniatowskiego, wkrótce przeniesiony do artyleryii w stopniu porucznika, odbył kampanię 1809 przeciw Austryi, w 1812 walczył przeciw Rossyi, 1813 bił się przeciwko Niemcom, w następnym roku to jest 1814 w bitwie pod Stasą we Francyi został ranny w rękę, a za waleczność ozdobiony krzyżem legii honorowej przez Napoleona Igo. Po powrocie z Francyi do kraju 1814 roku wstąpił w szeregi artyleryi wojsk polskich, w których zostawał przez lat 4ry, poczem wziąwszy dymisyę w stopniu kapitana, oddał się gospodarstwu wiejskiemu w swoim własnym majątku Rębów piastując zarazem zaszczytny urząd radcy województwa Sandomierskiego. Powstanie listopadowe powołało w szeregi dzielnego żołnierza, mianowany został pułkownikiem i dowódcą wolnych strzelców województwa Sandomierskiego. Przemagające siły nieprzyjacielskie zgromadzone pod Kazimierzem, zaatakowane zostały przez garstkę strzelców dowodzonych przez śmiałego i odważnego św. p. Krzesimowskiego, którego oddział został rozbitym, sam zaś wzięty w niewolę i zesłany na Syberję. Powrócony z Syberyi w roku 1833 na nowo objął gospodarstwo w swoim majątku, piastując Z wyborów urząd sędziego powiatu Staszowskiego, Powstanie 1863 roku znalazło go już nieco złamanym, ku temu i wiek i przejście różnych kolei losu nie dozwoliło przyjąć czynnego udziału w szeregach narodowych. Jednakże w organizacyi brał najeżyńniejszy udział, rząd narodowy oceniając przeszłe jego zasługi, zamianował go jenerałem i organizatorem województwa Krakowskiego i Sandomierskiego. W Krakowie główną miał swoję czynność lecz zaprowadzony stan wojenny w Lutym 1864 roku zmusił go do opuszczenia Krakowa i zamieszkania w Dreźnie. Tam sędziwy starzec skupiał u siebie wychodźców, podejmując ich, w szczupłem swojem mieszkaniu. Każden potrzebujący, odbierał przyjacielską pomoc, radę i pociechę. Wiekiem i trudami znękany, zapadł ciężko na zdrowiu, a po dwu miesięcznej chorobie zakończył życie d. 2 Kwiet. 1865 r. Pochowany na miejscowym cmętarzu w dniu 5 t. m. Nad grobem miał przemowę do czyniących mu ostatnią przysługę, ks. Muldę, sędziwy kanonik przy katedrze królewskiej w Dreźnie w języku polskim, po której zabrał głos dawny i zasłużony w literaturze wychodziec Gordon, którego mowa przedrukowaną została we wszystkich dzienni łuich zagranicznych polskich.

Fałszywie Stefan Skolnicki, 33 l., ob. łac.. katolik, stanu wolnego, z Krakowa, ekonom, na 14 dni aresztu w sztokhauzie, skazany skazany przez c.k. sąd wojenny w Krakowie za posiadanie cudzych lub sfałszowanych dokumentów legitymacyjnych. Możliwe że w związku z działaniami powstańczymi

Z Jasieniowa, 32 lata, stanu wolnego, właściciel dóbr. W kwietniu 1865 sądzony przez Sąd Wojenny w Tarnopolu pod zarzutem zbrodni zaburzenia spokojności publicznej (zapewne w związku z działalnością powstańczą). Skazany na na 6 tygodni więzienia, w drodze łaski uwolniony.

z Łyśca, 30 lat, ob. łac., stanu wolnego, współdzierżawca dóbr Cecowy (Czynny udział w powstaniu), sądzony przez c. k. sąd wojenny w Złoczowie, za zbrodnię zaburzenia spokojności publicznej, 343 kk., zasądzony na 1 miesiąc więzienia

Z Żywca, 19 lat, rz-kat., stanu wolnego, tkacz, 19 lat. W sierpniu 1864 sądzony przez sąd wojenny w Krakowie, za zbrodnię zaburzenia spokojności publicznej, skazany na 6 tygodni więzienia.

Ze Lwowa, lat 18, stanu wolnego, wyrobnik. W kwietniu 1864 sądzony przez lwowski sąd wojenny, pod zarzutem zbrodni zaburzenia spokojności publicznej. " (zapewne w związku z udziałem w działaniach powstańczych). Uwolniony z braku dowodów.

z Żywca, 22 lata, obrz. łac. stanu wolnego, kowal. W 1864/5 sądzony przez Sąd Wojenny w Krakowie, za zbrodnię zaburzenia spokojności publicznej, zapewne w związku z wydarzeniami powstańczymi. Obciążony przekroczeniem obwieszczenia z 28.2.41864 (o posiadaniu broni). 4-miesięczny areszt policzony za karę.

Urodził się w Bobrownikach dnia 21 października 1845 r. Był synem Wojciecha i Franciszki zd. Baranowicz. W dniu przyjścia na świat Antoniego Kubiatowskiego jego ojciec odbywał służbę wojskową w wojsku rosyjskim i dopiero w 30 grudnia 1853 r. będąc urlopowanym z armii, wobec proboszcza bobrownickiego Pawła Polkowskiego i świadka Piotra Zmińskiego, młynarza, oficjalnie uznał Antoniego za swojego syna. Oświadczenie to zostało wpisane do akt stanu cywilnego. W 1863 r. Antoni wstępuje do partii powstańczej Mirewicza, następnie przechodzi do oddziałów Langiewicza. Bierze udział w bitwie pod Częstochową (Radziwie). W nieznanych okolicznościach wpada w ręce Rosjan i osiem miesięcy jest więziony w Piotrkowie Trybunalskim. Udział w powstaniu Antoniego Kubiatowskiego nie pozbawia zaufania władz jego ojca, który w połowie lat 60 XIX w. jest ławnikiem miejskim a kilka lat później, po pozbawieniu Bobrownik praw miejskich zostaje drugim z kolei wójtem nowo utworzonej gminy bobrownickiej. Antoni po swoich powstańczych perypetiach wraca do Bobrownik i mieszka tu na stałe. Wchodzi w związek małżeński z Petronelą Bigosińską i w latach 80 XIX w. zostaje wybrany przez zebranie gminne ławnikiem sądu gminnego II okręgu, który obejmował jurysdykcją gminy Bobrowniki, Osówka, Szpetal i miał siedzibę w Bobrownikach. Po odzyskaniu niepodległości przez Polskę w 1918 r. Antoni Kubiatowski jako były powstaniec z 1863 r. zostaje awansowany do stopnia ppor. weteranów i oprócz innych odznaczeń 8 września 1930 r. zostaje udekorowany za walkę z bronią w ręku w czasie powstania styczniowego Krzyżem Niepodległości z Mieczami. W 1919 r. wybrany zostaje na ławnika bobrownickiego sądu pokoju, na której to funkcji zatwierdza go sejmik powiatu lipnowskiego. Umiera 14 lutego 1933 r. Jego mogiła znajduje się do dzisiaj na cmentarzu parafialnym w Bobrownikach.