Zarejestruj się lub Zaloguj się

Portal w rozbudowie, prosimy o wsparcie.

Uratujmy wspólnie polską tożsamość i pamięć o naszych przodkach.

Zbiórka przez Pomagam.pl

Powstanie Styczniowe - uczestnicy

Największa baza Powstańców Styczniowych.
Leksykon i katalog informacji źródłowej o osobach związanych z ruchem niepodległościowym w latach (1861) 1863-1865 (1866)

UWAGA
* Jedna osoba może mieć wiele podobnych rekordów (to są wypisy źródłowe)
* Rekordy mogą mieć błędy (źródłowe), ale literówki, lub błędy OCR należy zgłaszać do poprawy.
* Biogramy opracowane i zweryfikowane mają zielony znaczek GP

=> Powstanie 1863 - strona główna
=> Szlak 1863 - mapa mogił i miejsc
=> Bitwy Powstania Styczniowego
=> Pomoc - jak zredagować nowy wpis
=> Prosimy - przekaż wsparcie. Dziękujemy

Szukanie zaawansowane

Imię

Nazwisko

Opis

Źródło

Nadawca

Uwagi

Ze zdjęciem

Tryb wyszukiwania

Wyniki wyszukiwania. Ilość: 1249

Strona z 32 < Poprzednia Następna >

(pseudonym) służył w oddziale Wróblewskiego, poległ w bitwie pod Rudą - Korybutowską dnia 19 Stycznia 1864 roku. (Gł. Nr. 48).

zob. też: Jan Munka

Konstanty Müller

(Mueller) Ur. 26 stycznia 1842, zm. 25 lutego 1923, Powstaniec Styczniowy. Pochowany 1 marca 1923, cmentarz jeżycki Istnieje: L/16/3

(Mucha?) Chłop z Seroczyna, l. 28. Katolik. Aresztowany dn. 14 lutego 1864 r. we wsi Łazów. Oskarżony o przynależność do "szajki". W więzieniu od 20 lutego, skazany na zesłanie w głąb Rosji, dn. 7 marca odesłany do Warszawy.

Ignacy Mystkowski

Ps. „Ojciec" (ur. 04.02.1826 w Mystkach koło Wysokiego Mazowieckiego, zm. 13.05.1863) był pracownikiem kolei warszawsko-petersburskiej. W dniu 23 stycznia 1 863 r. przyjechał z Warszawy do Małkini z grupą powstańców. Powstańcy podpalili most na Bugu, ale brak materiałów wybuchowych nie pozwolił zniszczyć żelazno-kamiennej konstrukcji mostu. W czasie dwudniowego postoju w Małkini przeprowadzili werbunek ochotników, a następnie z oddziałem liczącym około dwustu osób wyjechali na teren Puszczy Białej . Tam Mystkowski sformował tysiącoosobowy oddział złożony z kurpiowskich chłopów. W nocy z 4 na 5 maja 1863 r. stoczył swą największą bitwę pod Stokiem, za którą Rząd Narodów mianował go podpułkownikiem. Tydzień później zginął w bi twie pod Kietlanką.

jakób Mystkowski

syn niezamożnych rodziców ze wsi Mystki w powiecie Łomżyńskim, pełniąc obowiązki pisarza przy wójcie gminy Brzozowo, był zarazem setnikiem w organizacyi przedpowstańczej, z początkiem powstania pospieszył na czele swej setki celem zdobycia miasta Wysokie - Mazowieckie i w tej wyprawie poległ dnia 22 Stycznia 1863 roku. Podług innych wersyj pełnił on przed powstaniem obowiązki pisarza przy wójcie gminy Pogorzel, po wybuchnięciu powstania zaciągnął się do oddziału Zameczka, gdzie przebywał aż do bitwy pod Drążdżewem, poczem przeszedł do oddziału Wawra i tu służąc zginął w jednej z bitw w powiecie Białostockim stoczonych mając lat około 20.

Antoni Naglicki

( ok. 1844 Tarnów - 1896 Zagórze) - weteran Powstania Styczniowego, naczelnik stacji kolejowej w Zagórzu, zmarł w wieku 52 lat. [1] Urodzony w Tarnowie w 1844 r. [2]

Zygmunt Kazimierz Nałęcz-Gorski

Syn Aleksandra i Ludwiki z Frejendów urodzony w 1827 r., zmarł 2 listopada 1868 r. Ziemianin, właściciel dóbr Dżiuginiany i Szawkiany na Żmudzi. Należał do stronnictwa „białych” – przeciwników walki zbrojnej, więc w powstaniu bezpośrednio nie uczestniczył. Pośrednio jednak tak – w jego ręku była lokalna kasa powstańcza, a panie – jego siostry spełniały rolę łączniczek i żywicielek. Nosiły broń i jedzenie ukrytym w lesie „partiom”. Zwłaszcza czyniła to Joanna Nałęcz-Gorska urodzona w1836 r. w Dżiuginianach, zmarła 1 stycznia 1927 r. w Poznaniu, po mężu Swirtunowa.

Franciszek Nartowski

Ur. lipiec 1845r. Pocztmistrz z Narajowa, wyznania rzymsko-katolickiego. W oświadczeniu o przystąpieniu do Towarzystwa Wzajemnej Pomocy Uczestników Powstania Polskiego 1863/64r. podał, iż przed powstaniem był studentem, natomiast w czasie powstania służył jako szeregowiec pod Czarneckim w okolicy Tomaszowa i pod Horodyńskim. Brał udział w bitwie pod Radziwiłłowem, gdzie dostał się do niewoli. Sądzony w Kijowie i wysłany na Syberię na osiedlenie do gub. Jenisiejskiej. Deklarację podpisał w styczniu 1891r.

Franciszek Nartowski

Franciszek h. Trzaska. Ur. 20.6.1845 Żegocina k. Bochni, zm. 13.4.1935 Narajów. Rodzice: Stanisław Nartowski (z rodziny osiadłej w Gwoźdźcu k. Kołomyi, urzędnik poczty) i Maria Pitka. Mając 1 rok jego rodzina doświadczyła pogromu w Rzezi Galicyjskiej[zt=1000]. Narażeni na śmierć matka uciekała z małym Franciszkiem na saniach, który w czasie gwałtownej jazdy wysunął się z szuby. Gdy to zauważono woźnica wrócił się i odnalazł dziecko, lecz matka Marianna w tym czasie postradała zmysły i niedługo zmarła. Ojca sługa wywiózł na wozie ukrywszy go w kupie gnoju. Stanisław nie chciał zostawać w tym miejscu w spalonym dworze. Przeniósł się do Narajowa, gdzie ożenił powtórnie z Teklą Smażewską (1-v Niżankowską), Franciszek uczył się w szkołach w Brzeżanach (1859), Stanisławowie i we Lwowie, gdzie działał w tajnych organizacjach. 28 stycznia 1863 jako 17-latek wyruszył do oddziału . Z , przez Przymichów, dotarł do , gdzie zawiązany został oddział. Tam przekroczono granicę. Wziął udział w zajęciu posterunku w wiosce Chodowańce, następnie w miasteczku Jaryszów (oba bez potyczki). Tam dołączył do oddziału Jana Czarneckiego z którym wyruszył pod Tomaszów, jednak z racji przeważających sił moskiewskich oddział nie wziął udziału w bitwie i został rozpuszczony do domów. Następnie planował dostać się do oddziału Jeziorańskiego, lecz został zaaresztowany w okolicach Kamionki Strumiłowej skąd uciekł i podążył do formującego się oddziału w Olejowie, mieszkając u państwa Woynarowskich. Służył jako szeregowy w oddziale Horodyńskiego. Walczył pod Radziwiłłowem, widział śmierć dowódcy. Po rozproszeniu błąkał się po lasach, lecz w końcu został schwytany, dostając się do niewoli. Więzień cytadeli kijowskiej. Zasądzony tam został wysłany na Sybir z nakazem osiedlenia w gub. Jenisiejskiej. Piechotą przeszedł przez Tobolsk, Tomsk do Krasjonarska i w końcu wsi Weirchobrodowa. Pracował tu jako parobek i także otworzył sklepik. O jego powrót, jako poddanego austriackiego starał się m.in ks. Ruczka. Franciszek uzyskał upoważnienie do powrotu rozkazem z dnia 31.5.i.17.6.1865. Po powrocie doświadczył jednak przykrego aresztowania w Warszawie będąc posądzony o drobne przestępstwo. Dopiero po uwolnieniu powrócił do Galicji i dokończył edukację we Lwowie. Po powstaniu poczmistrz w Narajowie, w końcu wójt i naczelnik gminy. Tu ożenił się w 1877 z Emilią Stanek. Stał na czele Towarzystwa Wzajemnej Pomocy Uczestników Powstania 1863/64 - delegatury w Narajowie. W 70. rocznicę powstania, awansowany był do stopnia porucznika i został odznaczony Krzyżem Niepodległości. Odznaczony także Złotym Krzyżem Zasługi. Został pochowany w Narajowie. Autor wspomnień "Z ław szkolnych na Sybir" Z Emilią Stanek (ślub (30.01.1877 Narajów) miał 5 dzieci: - Janina (ur. 1877, mąż: Józef Scholz) - Stanisław Bernard (1879-1964) - Januara Wanda (1880-1954, mąż Stanisław Biały, poseł i senator IIRP) - Wacław (1886-1969) - Antoni Bronisław (1891-1945)

Michał Narwoysz

b. oficer z powstania 1863, fotograf, zmarł 15 stycznia 1897 w Paryżu.

Józef Narzymski

wielce zasłużony w piśmiennictwie naszym, literat, urodzony 8 lutego 1834/9? r. w Rudzikach Małych, majętności rodzinnej, którą po śmierci ojca w r. 1859 odziedziczył. W 1860 r. pojechał do Paryża w celach naukowych i tam zbliżył sie do Mierosławskiego, Kurzyny i innych czerwieńców. Powróciwszy do kraju miał udział w wypadku 27 lutego 1861 r., a dalsze prześladowania zjednały mu rozgłos w kraju. W 1862 r. powtórnie był w Paryżu, a potem we Włoszech, a w Belliger znosił się z Garibaldim. Dnia 25 stycznia 1863 r. dostał krwotoku, a 20 marca miał jechał do obozu, gdy go 19 tego miesiąca aresztowano, lecz wkrótce uwolniono. W październiku emigrował. Dwa lata żył z Paryżu, rok w Dreźnie, dwa lata w Prusach u rodziny, a potem w Krakowie, gdzie brał początkowo udział w redakcji „Kraju”. Wyjechawszy za granicę dla poratowana zdrowia umarł w powrocie z Włoch w Jaworzu na chorobę piersiową 5 lipca 1872 r.

Szymon Nawrocki

ur. w r. 1842. w Mszanie pod Lwowem, gdzie ojciec jego pracował przy magazynie wojskowym. W sierpniu 1863. gdy organizował się oddział w Olszanicy koło Złoczowa, bawił w Dowosiółce, skąd zachęcony przez Aleksandra hr. Starzeńskiego udał się na miejsce organizacyi, która w tym czasie zebrała w Olszanicy około 60 ochotników. Wskutek denuncyacyi zjechała do Olszanicy komisya z Glinian, ochotnicy ukryli się w oczeretach w stawisku, pozostawiając we dworze Nawrockiego, który rzekomo jako dozorca psiarni wywiódł w pole członków komisyi, powracających dwukrotnie w ciągu nocy celem zbadania czy we dworze ukrywają się ochotnicy i czy w tej miejscowości organizuje się oddział. Nawrocki poradził sobie w ten sposób, że połapaną w ostatniej chwili sforę psów pokazał komisyi we dworze oświadczając, że istnieje tylko psiarnia a o powstańcach mowy nie ma w Olszanicy. Po powrocie powstańców do dworu okazało się, że wśród nich przebywa szpieg rosyjski, w którego kołnierzu odkryto zaszyte kompromitujące go papiery. Gdy miano na nim spełniać wyrok w Łąckiem, na prośby właścicielki tej wsi hr. Ożarowskiej, by na jej gruntach tego nie czyniono, ruszył oddział ze szpiegiem, który następnie umknął, w lasy łopatyńskie. W lasach granicznych uformował się tymczasem oddział, wraz z którym wyruszył Nawrocki pod Radziwiłłów. W potyczce pod Radziwiłłowem otrzymuje Nawrocki ranę ponad okiem, zadaną z ręki kozaka, który na niego natarł. Podczas bitwy przewoził Nawrocki amunicyę i otoczony został przez znaczny zastęp kozaków, zdołał się jednak dzięki pomocy kawaleryi pod dowództwem braci Wróblewskich wywinąć z matni. Gdy oddział przed przeważającemi siłami cofnął się do Galicyi, powraca Nawrocki do Lwowa. Z końcem października 1863. wyruszył Nawrocki po raz wtóry bo oddziału i w dniu 2. listopada walczył pod Poryckiem. Po powrocie rozpoczął swą dolę tułaczą za chlebem, tułał się długo po Węgrzech i Rumunii, wrócił wreszcie do Galicyi i osiadł w Tarnopolu oddając się zawodowi rzeźnickiemu. Gdy siły z biegiem lat zaczęły go opuszczać, czynił zabiegi o pozyskanie ciepłego kąta w zakładzie w Drohowyżu, nadziejom tym jednak śmierć kres położyła. Umarł w Tarnopolu w dniu 13. stycznia 1912., pochowany na cmentarzu tarnopolskim.

(Dunetti), udział w potyczkach: płockie: Żeleźnia 6.11.1863, Tyczek 16.11.1863, patrz w przypisach do Żeleźni

Stanisław Neuding

Żyd, skazany na zesłanie. Po powrocie był znanym warszawskim przedsiębiorcą. Zmarł w 1913r.

Ze Lwowa, lat 46 komisant handlowy. W styczniu 1865 sądzony przez Sąd Wojenny we Lwowie pod zarzutem przestępstwa przeciwko zarządzeniom publicznym (zapewne w związku z wydarzeniami powstańczymi). Z braku istoty czynu uwolniony.

Jan Nieciengiewicz

Jan lub Jan Leon Nieciengiewicz był dziadkiem, ze strony matki, mojego nieżyjącego wuja kpt. inż. Zbigniewa Kędzierskiego z Puław. Urodził się w 1843 roku os. Konarzatka pow. pułtuskiego i był synem leśnika Jana Nieciengiewicza (absolwenta Instytut Gospodarstwa Wiejskiego w Marymoncie z 1839r.) i Sabiny z domu Bartlewicz. Rodzice przenosili się do różnych miejscowości, w zależności od miejsca pracy ojca - podleśnego, leśniczego, nadleśniczego Lasów Rządowych w Królestwie Polskim, a następnie w Guberni Lubelskiej. Na przełomie 1862 i 1863 roku był studentem Wydziału Leśnego Instytutu Politechnicznego i Rolniczo-Leśnego w Puławach (wówczas Nowej Aleksandrii), którzy był kontynuacją Instytutu Gospodarstwa Wiejskiego i Leśnictwa w Marymoncie koło Warszawy oraz Gimnazjum Realnego, mieszczącego się wcześniej w Pałacu Kazimierzowskim w Warszawie, z których przeniesiono do Puław personel i całe wyposażenie. W październiku 1862 roku zajęcia rozpoczęło ponad 300 studentów. Po wybuchu powstania styczniowego władze rosyjskie zamknęły Instytut dla studentów w styczniu 1863. Jan Nieciengiewicz przyłączył się do powstania wraz z grupą blisko 150 kolegów, wśród których byli m.in. Adam Chmielowski (późniejszy Brat Albert)i Maksymilian Gierymski. Studenci wstąpili do oddziału powstańczego Leona Frankowskiego. Jan Nieciengiewicz był kilkakrotnie wyróżniany w bitwach. Po stłumieniu Powstania został zesłany do Guberni Jenisejskiej w roku 1865. Podczas zesłania brał udział w Powstaniu Zabajkalskim. Na Syberii spędził 12 lat. Po powrocie z zesłania ożenił się z Józefiną z Michałowskich, z którą miał troje dzieci - synów Wacława, Bożesława (oficera WP) i córkę Janinę. Został odznaczony orderem Virtuti Militari 5 klasy. Powszechnie szanowany jako weteran Powstania, zmarł w 1923 roku w Puławach, gdzie mieszkał wraz z żoną u swojej córki Janiny żony nadleśniczego lasów państwowych Eugeniusza Kędzierskiego. Spoczywa na Cmentarzu rzymskokatolickiej parafii p.w. św. Józefa we Włostowicach pod Puławami.

Antoni Nieckowski

żołnierz z powstania r. 1863, zmarł 14 stycznia 1898 w Paryżu w 50 r. życia.

Więzień cytadeli warszawskiej. chłop ze wsi Groszki, pow. siedlecki, lat 48. Katolik, ojciec siedmiorga dzieci. Aresztowany 25 grudnia 1864 r. "za należenie do bandy Dzieciątka". W więzieniu od 28 grudnia 1864 r., 27 stycznia 1865 r. skazany na dwa lata aresztanckich rot. (N-24).

wojskowy wysłany w styczniu 1864 r. z Krakowa do oddziału powst.

Feliks Niemczynowski

właściciel realności, zamieszkały we Lwowie przy ul. Polnej 10. Urodził się 21 listopada 1836 roku we wsi Repla, w guberni grodzieńskiej, wyznania rzymskokatolickiego, żonaty. W oświadczeniu o przystąpieniu do Towarzystwa Wzajemnej Pomocy Uczestników Powstania Polskiego 1863/64 r. podał, iż przed powstaniem zatrudniony był jako sekretarz sądowy w Grodnie. W powstaniu walczył w stopniu podporucznika w kawalerii, najpierw w oddziale Durbińskiego, potem pułkownika Waleriana Wróblewskiego – w województwie grodzieńskim, w potyczce pod Waliłami i w wielu innych miejscach (przez 11 miesięcy). W walkach został ranny bagnetem w lewą rękę. Do oświadczenia dołączył metrykę i zaświadczenie o stanie służby, podpisane przez płk. Wróblewskiego. Zobowiązał się do wpłacenia wpisowego w wysokości 1 złotego i składki rocznej w wysokości 3 złotych. Oświadczenie podpisał we Lwowie 18 stycznia 1895 roku.

Józef Niewęgłowski

Więzień cytadeli warszawskiej. szlachcic ze wsi Rzymki, pow. łukowski, lat 44. Żonaty, ojciec siedmiorga dzieci. Aresztowany 27 października 1864 r. w Rzymkach, "za należenie do bandy Brzóski". W więzieniu od 5 listopada 1864 r. 25 stycznia skazany na osiedlenie na Syberii. (N-23).

Tadeusz Niewiadomski

w 1863 r. członek Kom. Bratniej Pomocy we Lwowie X, XXVI Niewiarowski, kpt., dca oddziału powst. w styczniu 1864 r. eskortujący gen. Kruka i płk. Wierzbickiego. W marcu 1864 r. operował w pow. opatowskim

(las k. wsi Sucha par. Białobrzegi maj 1863) nieznane nr 1 nieznane

zm. maj 1863 r las k. wsi Sucha par. Białobrzegi [1] Mogiła powstańców styczniowych. Przy starej drodze z m. Białobrzegi do Radomia (przedłużenie ul. Krakowskiej), w lesie na wysokości m. Sucha, znajduje się mogiła powstańców styczniowych z dwoma odnowionymi drewnianymi krzyżami, na nich tabliczka, z informacją, że spoczywają tu dwaj powstańcy styczniowi z oddziału gen. Dionizego Czachowskiego, polegli w maju 1863 r. [1] Wg ustnych przekazów leśników i miejscowej ludności historii powstania tej mogiły (spisanej przez B. serdelskiego "Lasy nasiąkłe krwią") byliby to uczestnicy bitwy 26.05.1863 pod Radzanowem, którzy ranni schronili się w pałacu w m. Sucha. Byli ukryci na strychu w koszach wyplecionych ze słomianych warkoczy, napełnionych pierzem. Niestety podczas rewizji powstańcy zostali wykryci przez Moskali. Przywiązani do orkanów byli wleczeni przez konie ponad 3 km. Gdy już nie dawali oznak życia, porzucono ich przy trakcie, na skraju lasu. Ludność miejscowa pochowała ich w tym miejscu. [1]

(las k. wsi Sucha par. Białobrzegi maj 1863) nieznane nr 2 nieznane

zm. maj 1863 r las k. wsi Sucha par. Białobrzegi [1] Mogiła powstańców styczniowych. Przy starej drodze z m. Białobrzegi do Radomia (przedłużenie ul. Krakowskiej), w lesie na wysokości m. Sucha, znajduje się mogiła powstańców styczniowych z dwoma odnowionymi drewnianymi krzyżami, na nich tabliczka, z informacją, że spoczywają tu dwaj powstańcy styczniowi z oddziału gen. Dionizego Czachowskiego, polegli w maju 1863 r. [1] Wg ustnych przekazów leśników i miejscowej ludności historii powstania tej mogiły (spisanej przez B. serdelskiego "Lasy nasiąkłe krwią") byliby to uczestnicy bitwy 26.05.1863 pod Radzanowem, którzy ranni schronili się w pałacu w m. Sucha. Byli ukryci na strychu w koszach wyplecionych ze słomianych warkoczy, napełnionych pierzem. Niestety podczas rewizji powstańcy zostali wykryci przez Moskali. Przywiązani do orkanów byli wleczeni przez konie ponad 3 km. Gdy już nie dawali oznak życia, porzucono ich przy trakcie, na skraju lasu. Ludność miejscowa pochowała ich w tym miejscu. [1]

Żyd, oddany w sołdaty za udział w powstaniu.

Bolesław Noskowski

Uczestnik powstania 1863 r, zmarł 06.12.1900 r. [1] Brat kompozytora Zbigniewa Noskowskiego [2], [3] i brat wydawcy Piotra Noskowskiego [3]. Zmarł w Krakowie [2], dokąd przybył w trakcie rugów Pruskich, które zniewoliły go do opuszczenia Poznania. [2] Był przez pewien czas sekretarzem resursy szlacheckiej, następnie redaktorem "Łączności", a nadto pisywał do innych pism krakowskich. [2]

Więzień cytadeli warszawskiej. chłop z Zembrów (?), pow. łukowski, lat 28. Katolik, kawaler. Aresztowany 21 kwietnia 1864 r. w Mieni "za napady z bandą Jankowskiego". W więzieniu od 30 lipca 1864 r. 25 stycznia 1865 r. skazany na 2 lata aresztanckich rot. 17 lutego odesłany etapem do Warszawy. (N-16).

Edward Zygmunt Nowakowski

O. Wacław kapucyńskiego zakonu. Urodzony 19 lipca 1829 r. na Ukrainie w Bobrówce. Edward z Sulgostowa Nowakowski. W 1862 r. odbył pierwsze śluby zakonne w klasztorze ojców Kapucynów w Lubartowie pod imieniem Wacława. Równocześnie zaczyna się insurekcja w 1862 r. Młody o. Wacław należy do tych, którzy i w murach klasztornych nie zrywają łączności z narodowym ruchem. Z Lubartowa rozsyła płomienne odezwy i komunikuje się z Rządem Narodowym. Aresztowany i odstawiony do Lublina, do więzienia. Skazany na śmierć, tylko za staraniem ojca Prokopa Leszczyńskiego i hrabiny Zamojskiej, karę śmierci zamieniono mu na Sybir. Cały rok, idąc piechotą skazany do Usola. Przesiedział tam lat 8. Po powrocie udał sie do Paryża, gdzie wstąpił do zakonu Trapistów. W 1878 r. prowincjał oo. Kapucynów w Galicji powołał go do zakonu, a w 1880 r. w ręce kardynała Dunajewskiego złożył powtórnie śluby zakonne. Był on uczonym historykiem, zacnym i świątobliwym człowiekiem. Zmarł w Krakowie 9 stycznia 1903 r.

Szeregowiec, l. 40, z Warszawy. Katolik. Aresztowany dn. 7 października 1864 r. we wsi Kochany. Schwytany z bronią w ręku. W więzieniu od 14 października, dn. 25 stycznia 1865 r. skazany na karę śmierci przez rozstrzelanie. W dn. 28 stycznia wydano decyzję o wykonaniu egzekucji we wsi Toczyska.

szeregowy należąc do partii był w potyczce przeciw wojsku, 25 stycznia 1865 r, rozstrzelany

służył jako kapitan, w kawalerii pod dowództwem pułkownika Wróblewskiego, w bitwie 19 Stycznia 1864 r. (Głos Nr. 48 podaje, że) pod Rudą Korybutowską został ciężko ranny, jeden zaś z jego towarzyszy twierdzi, że w tydzień zmarł.

Adolf Nowosielski

z Sokółki, siostrzeniec Kazimierza Kobylińskiego, awansował do st. kapitana, ciężko ranny 19 stycznia 1864 pod Rudą Korybutowską, zmarł po tygodniu

Feliks Nowosielski

przed 1830 r. oficer saperów, w powstaniu listopadowym biorąc czynny udział wraz z pułkownikiem Gawrońskim posunięty został na podpułkownika i zdobiony Krzyżem Złotym Virtuti Militari. Po upadku powstania w emigracji należał do wszelkich przedsięwzięć rewolucyjnych we Francji, Szwajcarii, tudzież w Londynie od r. 1833?-1846-1848-1863. Z powodu słabego zdrowia nie mógł pośpieszyć w szeregi ojczyste. Zmarł w Londynie w styczniu 1864 r.

Jan Nowosielski

szlachcic ze wsi Radomyśli, lat 22. Aresztowany dnia 5 marca 1864 r. we wsi Dziewule. Oskarżony o przynależność do bandy buntowników, do oddziału powstańczej żandarmerii. W więzieniu od 9 kwietnia. Dnia 5 listopada zwolniony i odesłany na miejsce zamieszkania.

Kazimierz Nurowski

Razem z Ludwikiem Nurowskim i innymi członkami powstańczej organizacji w Zawichoście wzieli do niewoli pododdział carskiej straży granicznej w nocy z 22 na 23 stycznia 1863 roku

Ludwik Nurowski

Razem z Kazimierzem Nurowskim i innymi członkami powstańczej organizacji w Zawichoście wzięli do niewoli pododdział carskiej straży granicznej w nocy z 22 na 23 stycznia 1863 roku

Żyd, brał udział w powstaniu styczniowym. Służył u Wysockiego i walczył pod Radziwiłłowem. Zmarł w 1913r. jako urzędnik prywatny w Galicji.

Antoni Obertyński

Sas, ma pomnik w Krakowie na cmentarzu: [1] Antoni Sas Obertyński [1] uczestnik powstania z r. 1863 [1] urzędnik Towarzystwa Ubezpieczeń [1] ur. 7 stycznia 1840, zm. 14 lutego 1901. [1] Zmarł 14.02.1901 Kraków, lat 61 [2], żona Matylda Roll [2] vel Röh Pochowany na Cmentarzu Rakowickim w Krakowie, Kwatera: V, Rząd: płd, Miejsce: 12,13 [5] Dzieci: 1___Władysław Obertyński - ślub 1913 Kraków-Podgórze, On kawaler or 1887, żona Maria Kadulska [3] ur. 1887 [3] (jej rodzice: Ludwik Kadulski i Anna Mistarz [3]) 2__Bronisława Obertyńska po mężu Piro - ur 1897 [4] ślub 1923 r Kraków św. Szczepan [4], mąż Stanisław Piro [4] ur 1892 [4] (jego rodzice Julia Piro [4])

Izabela Obrocka

z Wilna, zesłanka w Ołońcu, z dwojgiem dzieci. Zesłana prawdopodobnie za sprzedaż szkaplerzy— nie wiemy, czy w związku z powstaniem. W 1873 nadal przebywała w gub. ołonieckiej, w styczniu została zwolniona z dozoru.

Strona z 32 < Poprzednia Następna >