Powstanie Styczniowe - uczestnicy

Włodzimierz Malinowski (1844 — 1922) i jego żona Aleksandra z Karpuszków mieli siedmioro dzieci: Kiejstuta, Wieńczysława, Olgierda, Giedymina, Jadwigę, Witolda i Aldonę. Już same imiona dzieci dużo mówią o uczuciach patriotycznych rodziców. Po upadku powstania Włodzimierz musiał emigrować za granicę, znalazł się w Paryżu. Nauczył się tam sztuki fotograficznej. Kiedy wrócił do kraju, przez dłuższy czas, był pod nadzorem policji i musiał meldować sięu władz rosyjskich. Mieszkał w Rydze, założył zakład fotograficzny, to pomogło mu kształcić dzieci i każde z nich zdobyło jakiś zawód . Grasylda Malinowska (1834-1924) urodzona w folwarku Czerepowszczyzna pomiędzy Płockiem i Witebskiem ( dziś to tereny Białorusi) był resztką większego majątku skonfiskowanego przez rząd carski za udział mężczyzn w powstaniach. Włodzimierz i Grasylda — to uczestnicy powstania styczniowego, Włodzimierz miał lat 19, a Grasylda 29, gdy zaciągnęli się do szczegułów powstańczych. Oboje byli wspierani przez całą rodzinę, bo była to rodzina bardzo patriotyczna. Grasylda Malinowska miała specjalnie wybudowany domek, gdzie pod pozorem uczenia katechizmu, uczyła dzieci języka polskiego, historii polskiej, pieśni religijnych i patriotycznych. Była pod ciągłym nadzorem żandarmów carskich, którzy ciągle rewizowali domek, straszyli dzieci i ich rodziców aresztowaniem. Wreszcie aresztowano Grasyldę i osadzono w więzieniu. Te represje były karą za pomoc okazywaną powstańcom: leczyła rannych, szukała dla nich bezpiecznych kryjówek, pośredniczyła dostarczaniem falszywych paszportów, pomagała w ucieczkach. Po roku wypuszczono ją z więzienia, długo była pod nadzorem policji. Czerepowszczyzna była oddana cudzym ludziom w dzierżawę. Zaczęła więc uczyć dzieci w obcych dworach, nie miała łatwego życia, bo trafiła na ludzi skąpych i obojętnych na losy kraju. W 1917 roku przyszła wiadomość o klęsce i kapitulacji Niemców i zwycięstwa bolszewików w Rosji. Trzeba było uciekać, udało się wyjechać w ostatniej chwili do Wilna. Oboje spoczywają na Rossie .

Powstaniec, "budnik kolejowy", 1913 mieszkał: Storoyżniec (Bukowina)

syn Artemiusza, chłop z Krasiłówki w powiecie taraszczańskim, mieszkał we wsi Jeziorna w powiecie wasylkowskim

Syn Serafina Manińskiego (ur. 4października 1793r.), kapitana wojsk polskich, oficera powstania listopadowego. Władysław Maniński ur. w 1832, szlachcic z Warszawy. Za przynależność do organizacji narodowej wysłany do Rosji pod dozór policji „do czasu uspokojenia kraju". Wyjechał do Pskowa 31 marca 1864 w dwudziestej siódmej partu zesłańców, na mocy rozporządzenia MSW skierowano go do gub. kazańskiej. W Jadryniu mieszkał od 25 maja 1864, wraz z żoną Antoniną i synem Mieczysławem.

МАРЦИНКЕВИЧЪ Оттонъ,szlachcic (дворянин),mieszkał w parafii podberżańskiej ? w powiecie poniewieskim (проживал в Подбержанской парафии Поневежского уезда.),gubernia kowieńska,uczestnik Powstania Styczniowego, zesłaniec, na mocy p. 3 orzeczenia /powelenja/ cesarskiego z 13 i 17 maja 1871 r. zwolniony z dozoru policyjnego z prawem zamieszkania gdziekolwiek w państwie rosyjskim, z wyjątkiem stolicy i guberni stołecznych, Królestwa Polskiego i Zabranego Kraju, lecz z zabronieniem mu objęcia służby państwowej i społecznej.

Weteran - w 1933 mieszkał w Cekowie. Otrzymał 150 zł daru honorowego z Urzędu Wojewódzkiego z okazji 70 rocznicy wybuchu powstania.

Syn Franciszka, ur. 1833, mieszkał: Warszawa, 1864 zesłany na Syberię za udział w Powstaniu Styczniowym, 1866 sądzony powtórnie za uderzenie wartownika, skazany na dalsze 6 lat

Syn Feliksa, ur. 1834, mieszkał w gub. radomskiej, w Powstaniu Styczniowym walczył pod Chechowskim, zesłany do Semipałatyńska gdzie przymusowo był w pułku przez 10 lat.

Syn Jakuba, ur. 1846, mieszkał: Brześć Kujawski, Powstaniec Styczniowy, 29.1.1864 skazany za nielegalne przekraczanie granicy, zesłany do Archangielska, potem do gub. astrachańskiej na roboty publiczne

syn Stanisława i Emilii z Grabowskich, ur. I840, prawnik, publicysta, absolwent uniwersytetu petersburskiego, aplikant sądowy z Warszawy, kawaler. Oskarżony o kontakty z powstańcami oraz jako osoba „podejrzana pod względem politycznym" został zesłany na zamieszkanie w wewnętrznych guberniach Rosji pod dozorem policji — „do czasu zakończenia nieporządków w Królestwie Polskim". Wyjechał do Pskowa 21 grudnia 1863 w trzynastej partu, jako miejsce zesłania MSW wyznaczyło gub. kazańską. W Jadryniu mieszkał od I lutego 1864Powrócił do Warszawy w maju 1865, z chorobą płuc, która była przyczyną jego przedwczesnej śmierci w grudniu 1869.

( ok. 1847 - 13.01.1903 Lwów) - weteran Powstania Styczniowego [1], rzeźbiarz [1], [4], [5], [9] "artysta-rzeźbiarz zmarł wczoraj w 56 r życia po 3 miesięcznej chorobie nerkowej. W r. 1863, jako 17 letni chłopak porzucił pracownię i służył w oddziale Czachowskiego. Był on twórcą pomnika Seweryna Goszczyńskiego, znajdującego się na Cmentarzu Łyczakowskim i Kilińskiego w Parku stryjskim , a przed kilku laty wykonał projekt pomnika Bartosza Głowackiego. Pogrzeb odbędzie się jutro 15 b.m. o godz. 3 popoł. z domu żałoby przy ul. Piekarskiej l 83."[1] Urodzony ok. 1847 r. [10] – dwojga imion: Julian [1], [4], [5], [6], [7], [8], [9] Marian [4], [5], [7], [8] Rodzice: Mikołaj Markowski [4], [5], [6], [7], [8], [9] i Maria [4], [5], [6], [7], [8], [9] Schimcer [4] vel Schimser [5], [6], [7], [8], [9], [12] ślub rodziców 1845 r Lwów [12] Ślub – 1878 r Lwów św. Antoni – żona Klara [2], [4], [5], [6], [7], [8], [9] Karolina [2], [8] Augusta [4] Szydłowska [4], [5], [6], [7], [8], [9] córka Ludwika Szydłowskiego [4], [5], [6], [7], [8], [9] i Franciszki [8], [9] Entzmann [4], [5], [6], [7], [8], [9]. vel Eutyman [14] vel Eutzman [14], [15] Jej rodzeństwo: 1/ Marceli Wojciech Szydłowski ur 1864 r. w Zaleszczykach [13], [15] ślub jako kawaler 03.02.1894 r. Lwów [13], żona Elżbieta Julia Markowska ur. 1874 panna, córka Juliana Markowskiego i Anny Czajkowskiej [13] 2/ Eleonora Szydłowska zm. 1863 r Zaleszczyki Stare [14], Dzieci: 1/ Zofia Maria Hedvigia Markowska – ur 12.05.1882 Lwów ul. Piekarska 59, ojciec rzeźbiarz [4] 2/ Tadeusz Stanisław Markowski – ur 08.10.1883 Lwów ul. Piekarska 59, ojciec rzeźbiarz [5] – zm. 1890 Lwów ul. Piekarska 59 [11] 3/ Mieczysław Stanisław Markowski – ur 06.05.1885 Lwów ul. Piekarska 59 [6] 4/ Maria Stanisława Helena Markowska – ur 08.05.1891 Lwów ul. Piekarska 59 [7] 5/ Julian Tadeusz Damazy Markowski – ur 11.12.1892 Lwów ul. Piekarska 59 [8] 6/ Władysław Mikołaj Jan Markowski – ur 17.06.1896 Lwów ul. Piekarska 59 [9] Przed śmiercią mieszkał we Lwowie przy ul. Piekarskiej 83. [2] Zmarł w Szpitalu Powszechnym [3] we Lwowie [2], [3] 13 stycznia 1903 r [2], [3] w wieku 56 lat [2], [3], pozostawił żonę Karolinę Klarę [2]. Autor nagrobków na Cmentarzu Łyczakowskim we Lwowie: Nagrobek Markowskich autorstwa Juliana Markowskiego Markowski Pomnik generała Józefa Śmiechowskiego (1798–1875), dłuta Juliana Markowskiego. Uczestnik Powstania Styczniowego Śmiechowski Józef

ur. ok. 1827, z Podola, sekretarz kolegialny, kawaler. Jako podejrzany o „dowodzenie buntowniczymi posterunkami" w czasie powstania, został postawiony przed sądem woj. i w końcu 1866 zesłany do gub. ołonieckiej na zamieszkanie pod dozorem policji (konfirmacja d—cy wojsk kijowskiego okręgu woj.). Mieszkał w Pudozu, wedle raportu policji: „prowadzi się przyzwoicie". Na podstawie manifestu z maja 1871 został zwolniony z dozoru 1 uzyskał prawo wyjazdu z guberni, z którego do listopada 1871 nie skorzystał z braku środków.

lat 32 mieszkała z Pruszyńskimi, wywieziona do Guberni (Niżnowogrodzkiej), 07.01.1864

МАСАЛЬСКIЙ Адольфъ,kniaź (князь Гродненскаго уезда),mieszkał w Wilnie, szlachcic (Проживал в Вильно. Дворянин),gubernia grodzieńska,uczestnik Powstania Styczniowego, zesłaniec, na mocy p. 3 orzeczenia /powelenja/ cesarskiego z 13 i 17 maja 1871 r. zwolniony z dozoru policyjnego z prawem zamieszkania gdziekolwiek w państwie rosyjskim, z wyjątkiem stolicy i guberni stołecznych, Królestwa Polskiego i Zabranego Kraju, lecz z zabronieniem mu objęcia służby państwowej i społecznej.

powstaniec 1863, trafił na Sybir, ale wrócił do Brzeżan i mieszkał na końcu przedmieścia Siółko

z Kraju Płn.—Zach., zesłaniec. Mieszkał w gub. ołonieckiej pod dozorem policji. Zmarł przed marcem 1871. Nie wiemy, czy został zesłany w związku z powstaniem.

z Poznania, ur. 28 marca 1830 r., za udział w powstaniu z r. 1863 uwięziony przez władze pruskie, przesiedział w cytadeli poznańskiej kilka miesięcy, następnie oskarżony o zbrodnią stanu przez dwa lata trzymany był w Moabicie w Berlinie. W skutek niewygód więziennych osłabł na wzroku i na zdrowiu. Mieszka obecnie \v Poznaniu przy ulicy Małe Garbary nr. 13

Przez pewien czas (między powstaniem a końcem 1905) mieszkał w Przytulisku Weteranów w Krakowie przy ul. Biskupiej 16. Nie zmarł w Przytulisku.

właściciel dóbr w pow. berdyczowskim gub. kijowskiej. Podejrzany o dostarczanie powstańcom żywności i ukrywanie broni w czasie powstania, został w 1867, na mocy konfirmacji d—cy wojsk kijowskiego okręgu woj., wysiany do gub. ołonieckiej. Mieszkał w Ołońcu.

woźny przy kolei Karola Ludwika, urodzony 13 luty 1838r., Nowe Miasto, mieszkał Lwów ul. Polna 6, żonaty, dwoje dzieci, przed powstaniem ekonom, w trakcie powstania podoficer. Walczył u Czechowskiego w bitwach pod Potokami, Krzeszawą, Hutą i pod Zwierzyńcami, u Lelewela w bitwach pod Bucharbami i Batorzem. W trakcie powstania był pod panami Kieszkowskim i Bienikowskim.

(podług innych Melanow) rodem z Rygi, syn poległego w 1831 r. kapitana wojsk rossyjskich, w szeregi powstańcze przybył z Petersburga gdzie przebywał u jednego z tamtejszych kupców, służył jako żołnierz pod dowództwem Langiewicza biorąc udział we wszystkich bitwach, po upadku dyktatury zaciągnął się do oddziału Lelewela, tu w jednej z bitew ranny (pałaszem w kark). W innej bitwie odcięty od obozu tułał się czas jakiś w Lubelskim, aż w końcu dostał się do oddziału Czerwińskiego i w bitwie pod Chroślinem blisko Opola poległ dnia, 28 Kwietnia roku 1863 pozostawiwszy matkę wdowę mieszkającą w Rydze.

Powstaniec, weteran, 1903 mieszka w Stanisławowie, robotnik kolejowy

z Nowej Grobli mieszkając jako leśniczy nad granicą, przekroczył ją przypadkowo i został wzięty do niewoli, skazany jest na 5 lat do rot aresztanckich w Orle.

ppor. (1837) Otwock Dr Antoni Michałowski (1837-1930) mieszkał z żoną Marią i dziećmi w Żelechowie od maja 1870 r. do sierpnia 1915 r. Podjął tutaj wolną praktykę, a z czasem obowiązki lekarza miejskiego. Był pionierem profilaktyki i oświaty sanitarnej. Leczył, pomagał, oświecał. Rozwijał szeroką działalność społeczną. Z jego inicjatywy powstało w Żelechowie szereg instytucji użyteczności publicznej, m.in. Towarzystwo Straży Ogniowej Ochotniczej, Towarzystwo Miłośników Sceny i Muzyki, Towarzystwo Pożyczkowo-Oszczędnościowe, Koło Polskiej Macierzy Szkolnej, Biblioteka Publiczna, Spółdzielnia Spożywców, Komitet Obywatelski, szpital dla rannych żołnierzy. Dr Antoni Michałowski miał dziesięcioro dzieci: Antoniego, Marię, Janinę, Tytusa, Jadwigę, Bohdanka (pochowanego w Żelechowie), Zofię, Halinę, Bohdana i Józefa. Grób rodziny Michałowskich znajduje się na Starych Powązkach w Warszawie (kwatera 170, rząd 1, miejsce 5,6): Ciekawe są losy Antoniego Michałowskiego, który urodził się w 1837 r. na Żmudzi, ukończył w Moskwie studia medyczne, później przystąpił do powstania styczniowego, za co został w 1863 r. aresztowany i zesłany w głąb Rosji. Dwa lata później skorzystał z amnestii, która jednak nie pozwalała mu powrócić w rodzinne strony. Zezwolono mu jedynie na osiedlenie się w Królestwie. W 1869 r. ożenił się z Marią Żymirską - wnuczką generała Franciszka Żymirskiego, uczestnika powstania listopadowego, poległego pod Olszynką Grochowską. W 1870 r. wraz z rodziną zamieszkał w Żelechowie. Podjął tutaj wolną praktykę, a z czasem obowiązki lekarza miejskiego. Stworzył w mieście pierwszy ośrodek zdrowia. Był pionierem profilaktyki i oświaty sanitarnej. Leczył, pomagał, oświecał. Dr Michałowski spędził w Żelechowie blisko pół wieku, pozostawiając po sobie wiele trwałych śladów. Był duszą większości inicjatyw i prawdziwym wodzem społecznym. Z jego inicjatywy powstała w Żelechowie bogata gama instytucji użyteczności publicznej, m.in. Towarzystwo Straży Ogniowej Ochotniczej, Towarzystwo Miłośników Sceny i Muzyki, Towarzystwo Pożyczkowo-Oszczędnościowe, Koło Polskiej Macierzy Szkolnej, Biblioteka Publiczna, Spółdzielnia Spożywców, Komitet Obywatelski, szpital dla rannych żołnierzy. Skan z opracowania autorstwa Jerzego Maliszewskiego pt. "Sybiracy zesłani i internowani za udział w powstaniu styczniowym", wydanego przez Ministerstwo Spraw Wojskowych w 1930 r.: Wspomnienie pośmiertne doktora Antoniego Michałowskiego, wielkiego społecznika żelechowskiego, zamieszczone na łamach "Kurjera Warszawskiego" w numerze 74 z dnia 16 marca 1930 r. Dr Antoni Michałowski (1837-1930) mieszkał z żoną Marią i dziećmi w Żelechowie od maja 1870 r. do sierpnia 1915 r. Później przeprowadził się do Otwocka. W Żelechowie podjął wolną praktykę, a z czasem obowiązki lekarza miejskiego. Był pionierem profilaktyki i oświaty sanitarnej. Leczył, pomagał, oświecał. Rozwijał szeroką działalność społeczną. Z jego inicjatywy powstało w Żelechowie szereg instytucji użyteczności publicznej, m.in. Towarzystwo Straży Ogniowej Ochotniczej, Towarzystwo Miłośników Sceny i Muzyki, Towarzystwo Pożyczkowo-Oszczędnościowe, Koło Polskiej Macierzy Szkolnej, Biblioteka Publiczna, Spółdzielnia Spożywców, Komitet Obywatelski, szpital dla rannych żołnierzy.

Teresa Michalska, zam. Śmiałowska. Od młodych lat należała do organizacji patriotycznych, wyszła za mąż za lekarza i mieszkała w Sanoku i w Stryju, w czasie powstania już jako wdowa, zamieszkała we Lwowie, zarabiała na życie prowadząc pensję dla młodzieży, przekazała 1000 guldenów ,które miała po mężu, dla oddziału powstańców zdążającego na Lubelszczyznę, w mieszkaniu miała skład broni, wynajęła też pokój służący jako tajna kwatera, korzystał z niej Henryk Stroka, Gorączka, porucznik. Teresa Śmiałowska po upadku powstania przeniosła się do Krakowa, po stracie osiemnastoletniej córki, w akcie rozpaczy zniszczyła cenne pamiętniki z roku 1840 i 1863, zmarła w 1892.