Powstanie Styczniowe - uczestnicy

Syn Serafina Manińskiego (ur. 4października 1793r.), kapitana wojsk polskich, oficera powstania listopadowego. Władysław Maniński ur. w 1832, szlachcic z Warszawy. Za przynależność do organizacji narodowej wysłany do Rosji pod dozór policji „do czasu uspokojenia kraju". Wyjechał do Pskowa 31 marca 1864 w dwudziestej siódmej partu zesłańców, na mocy rozporządzenia MSW skierowano go do gub. kazańskiej. W Jadryniu mieszkał od 25 maja 1864, wraz z żoną Antoniną i synem Mieczysławem.

МАРЦИНКЕВИЧЪ Оттонъ,szlachcic (дворянин),mieszkał w parafii podberżańskiej ? w powiecie poniewieskim (проживал в Подбержанской парафии Поневежского уезда.),gubernia kowieńska,uczestnik Powstania Styczniowego, zesłaniec, na mocy p. 3 orzeczenia /powelenja/ cesarskiego z 13 i 17 maja 1871 r. zwolniony z dozoru policyjnego z prawem zamieszkania gdziekolwiek w państwie rosyjskim, z wyjątkiem stolicy i guberni stołecznych, Królestwa Polskiego i Zabranego Kraju, lecz z zabronieniem mu objęcia służby państwowej i społecznej.

Weteran - w 1933 mieszkał w Cekowie. Otrzymał 150 zł daru honorowego z Urzędu Wojewódzkiego z okazji 70 rocznicy wybuchu powstania.

Syn Franciszka, ur. 1833, mieszkał: Warszawa, 1864 zesłany na Syberię za udział w Powstaniu Styczniowym, 1866 sądzony powtórnie za uderzenie wartownika, skazany na dalsze 6 lat

Syn Feliksa, ur. 1834, mieszkał w gub. radomskiej, w Powstaniu Styczniowym walczył pod Chechowskim, zesłany do Semipałatyńska gdzie przymusowo był w pułku przez 10 lat.

Syn Jakuba, ur. 1846, mieszkał: Brześć Kujawski, Powstaniec Styczniowy, 29.1.1864 skazany za nielegalne przekraczanie granicy, zesłany do Archangielska, potem do gub. astrachańskiej na roboty publiczne

syn Stanisława i Emilii z Grabowskich, ur. I840, prawnik, publicysta, absolwent uniwersytetu petersburskiego, aplikant sądowy z Warszawy, kawaler. Oskarżony o kontakty z powstańcami oraz jako osoba „podejrzana pod względem politycznym" został zesłany na zamieszkanie w wewnętrznych guberniach Rosji pod dozorem policji — „do czasu zakończenia nieporządków w Królestwie Polskim". Wyjechał do Pskowa 21 grudnia 1863 w trzynastej partu, jako miejsce zesłania MSW wyznaczyło gub. kazańską. W Jadryniu mieszkał od I lutego 1864Powrócił do Warszawy w maju 1865, z chorobą płuc, która była przyczyną jego przedwczesnej śmierci w grudniu 1869.

( ok. 1847 - 13.01.1903 Lwów) - weteran Powstania Styczniowego [1], rzeźbiarz [1], [4], [5], [9] "artysta-rzeźbiarz zmarł wczoraj w 56 r życia po 3 miesięcznej chorobie nerkowej. W r. 1863, jako 17 letni chłopak porzucił pracownię i służył w oddziale Czachowskiego. Był on twórcą pomnika Seweryna Goszczyńskiego, znajdującego się na Cmentarzu Łyczakowskim i Kilińskiego w Parku stryjskim , a przed kilku laty wykonał projekt pomnika Bartosza Głowackiego. Pogrzeb odbędzie się jutro 15 b.m. o godz. 3 popoł. z domu żałoby przy ul. Piekarskiej l 83."[1] Urodzony ok. 1847 r. [10] – dwojga imion: Julian [1], [4], [5], [6], [7], [8], [9] Marian [4], [5], [7], [8] Rodzice: Mikołaj Markowski [4], [5], [6], [7], [8], [9] i Maria [4], [5], [6], [7], [8], [9] Schimcer [4] vel Schimser [5], [6], [7], [8], [9], [12] ślub rodziców 1845 r Lwów [12] Ślub – 1878 r Lwów św. Antoni – żona Klara [2], [4], [5], [6], [7], [8], [9] Karolina [2], [8] Augusta [4] Szydłowska [4], [5], [6], [7], [8], [9] córka Ludwika Szydłowskiego [4], [5], [6], [7], [8], [9] i Franciszki [8], [9] Entzmann [4], [5], [6], [7], [8], [9]. vel Eutyman [14] vel Eutzman [14], [15] Jej rodzeństwo: 1/ Marceli Wojciech Szydłowski ur 1864 r. w Zaleszczykach [13], [15] ślub jako kawaler 03.02.1894 r. Lwów [13], żona Elżbieta Julia Markowska ur. 1874 panna, córka Juliana Markowskiego i Anny Czajkowskiej [13] 2/ Eleonora Szydłowska zm. 1863 r Zaleszczyki Stare [14], Dzieci: 1/ Zofia Maria Hedvigia Markowska – ur 12.05.1882 Lwów ul. Piekarska 59, ojciec rzeźbiarz [4] 2/ Tadeusz Stanisław Markowski – ur 08.10.1883 Lwów ul. Piekarska 59, ojciec rzeźbiarz [5] – zm. 1890 Lwów ul. Piekarska 59 [11] 3/ Mieczysław Stanisław Markowski – ur 06.05.1885 Lwów ul. Piekarska 59 [6] 4/ Maria Stanisława Helena Markowska – ur 08.05.1891 Lwów ul. Piekarska 59 [7] 5/ Julian Tadeusz Damazy Markowski – ur 11.12.1892 Lwów ul. Piekarska 59 [8] 6/ Władysław Mikołaj Jan Markowski – ur 17.06.1896 Lwów ul. Piekarska 59 [9] Przed śmiercią mieszkał we Lwowie przy ul. Piekarskiej 83. [2] Zmarł w Szpitalu Powszechnym [3] we Lwowie [2], [3] 13 stycznia 1903 r [2], [3] w wieku 56 lat [2], [3], pozostawił żonę Karolinę Klarę [2]. Autor nagrobków na Cmentarzu Łyczakowskim we Lwowie: Nagrobek Markowskich autorstwa Juliana Markowskiego Markowski Pomnik generała Józefa Śmiechowskiego (1798–1875), dłuta Juliana Markowskiego. Uczestnik Powstania Styczniowego Śmiechowski Józef

ur. ok. 1827, z Podola, sekretarz kolegialny, kawaler. Jako podejrzany o „dowodzenie buntowniczymi posterunkami" w czasie powstania, został postawiony przed sądem woj. i w końcu 1866 zesłany do gub. ołonieckiej na zamieszkanie pod dozorem policji (konfirmacja d—cy wojsk kijowskiego okręgu woj.). Mieszkał w Pudozu, wedle raportu policji: „prowadzi się przyzwoicie". Na podstawie manifestu z maja 1871 został zwolniony z dozoru 1 uzyskał prawo wyjazdu z guberni, z którego do listopada 1871 nie skorzystał z braku środków.

lat 32 mieszkała z Pruszyńskimi, wywieziona do Guberni (Niżnowogrodzkiej), 07.01.1864

МАСАЛЬСКIЙ Адольфъ,kniaź (князь Гродненскаго уезда),mieszkał w Wilnie, szlachcic (Проживал в Вильно. Дворянин),gubernia grodzieńska,uczestnik Powstania Styczniowego, zesłaniec, na mocy p. 3 orzeczenia /powelenja/ cesarskiego z 13 i 17 maja 1871 r. zwolniony z dozoru policyjnego z prawem zamieszkania gdziekolwiek w państwie rosyjskim, z wyjątkiem stolicy i guberni stołecznych, Królestwa Polskiego i Zabranego Kraju, lecz z zabronieniem mu objęcia służby państwowej i społecznej.

powstaniec 1863, trafił na Sybir, ale wrócił do Brzeżan i mieszkał na końcu przedmieścia Siółko

z Kraju Płn.—Zach., zesłaniec. Mieszkał w gub. ołonieckiej pod dozorem policji. Zmarł przed marcem 1871. Nie wiemy, czy został zesłany w związku z powstaniem.

z Poznania, ur. 28 marca 1830 r., za udział w powstaniu z r. 1863 uwięziony przez władze pruskie, przesiedział w cytadeli poznańskiej kilka miesięcy, następnie oskarżony o zbrodnią stanu przez dwa lata trzymany był w Moabicie w Berlinie. W skutek niewygód więziennych osłabł na wzroku i na zdrowiu. Mieszka obecnie \v Poznaniu przy ulicy Małe Garbary nr. 13

Przez pewien czas (między powstaniem a końcem 1905) mieszkał w Przytulisku Weteranów w Krakowie przy ul. Biskupiej 16. Nie zmarł w Przytulisku.

właściciel dóbr w pow. berdyczowskim gub. kijowskiej. Podejrzany o dostarczanie powstańcom żywności i ukrywanie broni w czasie powstania, został w 1867, na mocy konfirmacji d—cy wojsk kijowskiego okręgu woj., wysiany do gub. ołonieckiej. Mieszkał w Ołońcu.

woźny przy kolei Karola Ludwika, urodzony 13 luty 1838r., Nowe Miasto, mieszkał Lwów ul. Polna 6, żonaty, dwoje dzieci, przed powstaniem ekonom, w trakcie powstania podoficer. Walczył u Czechowskiego w bitwach pod Potokami, Krzeszawą, Hutą i pod Zwierzyńcami, u Lelewela w bitwach pod Bucharbami i Batorzem. W trakcie powstania był pod panami Kieszkowskim i Bienikowskim.

(podług innych Melanow) rodem z Rygi, syn poległego w 1831 r. kapitana wojsk rossyjskich, w szeregi powstańcze przybył z Petersburga gdzie przebywał u jednego z tamtejszych kupców, służył jako żołnierz pod dowództwem Langiewicza biorąc udział we wszystkich bitwach, po upadku dyktatury zaciągnął się do oddziału Lelewela, tu w jednej z bitew ranny (pałaszem w kark). W innej bitwie odcięty od obozu tułał się czas jakiś w Lubelskim, aż w końcu dostał się do oddziału Czerwińskiego i w bitwie pod Chroślinem blisko Opola poległ dnia, 28 Kwietnia roku 1863 pozostawiwszy matkę wdowę mieszkającą w Rydze.

Powstaniec, weteran, 1903 mieszka w Stanisławowie, robotnik kolejowy

z Nowej Grobli mieszkając jako leśniczy nad granicą, przekroczył ją przypadkowo i został wzięty do niewoli, skazany jest na 5 lat do rot aresztanckich w Orle.

ppor. (1837) Otwock Dr Antoni Michałowski (1837-1930) mieszkał z żoną Marią i dziećmi w Żelechowie od maja 1870 r. do sierpnia 1915 r. Podjął tutaj wolną praktykę, a z czasem obowiązki lekarza miejskiego. Był pionierem profilaktyki i oświaty sanitarnej. Leczył, pomagał, oświecał. Rozwijał szeroką działalność społeczną. Z jego inicjatywy powstało w Żelechowie szereg instytucji użyteczności publicznej, m.in. Towarzystwo Straży Ogniowej Ochotniczej, Towarzystwo Miłośników Sceny i Muzyki, Towarzystwo Pożyczkowo-Oszczędnościowe, Koło Polskiej Macierzy Szkolnej, Biblioteka Publiczna, Spółdzielnia Spożywców, Komitet Obywatelski, szpital dla rannych żołnierzy. Dr Antoni Michałowski miał dziesięcioro dzieci: Antoniego, Marię, Janinę, Tytusa, Jadwigę, Bohdanka (pochowanego w Żelechowie), Zofię, Halinę, Bohdana i Józefa. Grób rodziny Michałowskich znajduje się na Starych Powązkach w Warszawie (kwatera 170, rząd 1, miejsce 5,6): Ciekawe są losy Antoniego Michałowskiego, który urodził się w 1837 r. na Żmudzi, ukończył w Moskwie studia medyczne, później przystąpił do powstania styczniowego, za co został w 1863 r. aresztowany i zesłany w głąb Rosji. Dwa lata później skorzystał z amnestii, która jednak nie pozwalała mu powrócić w rodzinne strony. Zezwolono mu jedynie na osiedlenie się w Królestwie. W 1869 r. ożenił się z Marią Żymirską - wnuczką generała Franciszka Żymirskiego, uczestnika powstania listopadowego, poległego pod Olszynką Grochowską. W 1870 r. wraz z rodziną zamieszkał w Żelechowie. Podjął tutaj wolną praktykę, a z czasem obowiązki lekarza miejskiego. Stworzył w mieście pierwszy ośrodek zdrowia. Był pionierem profilaktyki i oświaty sanitarnej. Leczył, pomagał, oświecał. Dr Michałowski spędził w Żelechowie blisko pół wieku, pozostawiając po sobie wiele trwałych śladów. Był duszą większości inicjatyw i prawdziwym wodzem społecznym. Z jego inicjatywy powstała w Żelechowie bogata gama instytucji użyteczności publicznej, m.in. Towarzystwo Straży Ogniowej Ochotniczej, Towarzystwo Miłośników Sceny i Muzyki, Towarzystwo Pożyczkowo-Oszczędnościowe, Koło Polskiej Macierzy Szkolnej, Biblioteka Publiczna, Spółdzielnia Spożywców, Komitet Obywatelski, szpital dla rannych żołnierzy. Skan z opracowania autorstwa Jerzego Maliszewskiego pt. "Sybiracy zesłani i internowani za udział w powstaniu styczniowym", wydanego przez Ministerstwo Spraw Wojskowych w 1930 r.: Wspomnienie pośmiertne doktora Antoniego Michałowskiego, wielkiego społecznika żelechowskiego, zamieszczone na łamach "Kurjera Warszawskiego" w numerze 74 z dnia 16 marca 1930 r. Dr Antoni Michałowski (1837-1930) mieszkał z żoną Marią i dziećmi w Żelechowie od maja 1870 r. do sierpnia 1915 r. Później przeprowadził się do Otwocka. W Żelechowie podjął wolną praktykę, a z czasem obowiązki lekarza miejskiego. Był pionierem profilaktyki i oświaty sanitarnej. Leczył, pomagał, oświecał. Rozwijał szeroką działalność społeczną. Z jego inicjatywy powstało w Żelechowie szereg instytucji użyteczności publicznej, m.in. Towarzystwo Straży Ogniowej Ochotniczej, Towarzystwo Miłośników Sceny i Muzyki, Towarzystwo Pożyczkowo-Oszczędnościowe, Koło Polskiej Macierzy Szkolnej, Biblioteka Publiczna, Spółdzielnia Spożywców, Komitet Obywatelski, szpital dla rannych żołnierzy.

Teresa Michalska, zam. Śmiałowska. Od młodych lat należała do organizacji patriotycznych, wyszła za mąż za lekarza i mieszkała w Sanoku i w Stryju, w czasie powstania już jako wdowa, zamieszkała we Lwowie, zarabiała na życie prowadząc pensję dla młodzieży, przekazała 1000 guldenów ,które miała po mężu, dla oddziału powstańców zdążającego na Lubelszczyznę, w mieszkaniu miała skład broni, wynajęła też pokój służący jako tajna kwatera, korzystał z niej Henryk Stroka, Gorączka, porucznik. Teresa Śmiałowska po upadku powstania przeniosła się do Krakowa, po stracie osiemnastoletniej córki, w akcie rozpaczy zniszczyła cenne pamiętniki z roku 1840 i 1863, zmarła w 1892.

ur. ok. I 807 na Wileńszczyźnie, absolwent Akademii Medyko—Chirurgicznej w Wilnie, lekarz domowy Tyzenhauzów w Postawach w pow. dziśnieńskim gub. wileńskiej, radca dworu. Jako „nieprawomyślny pod względem politycznym i szkodliwy dla spokoju publicznego", na podstawie rozporządzenia Murawiowa z 29 października 1864 został wysłany na własny koszt (!) na stałe zamieszkanie w gub. ołonieckiej pod ścisłym dozorem policji. Od listopada 1864 mieszkał w Powieńcu (w kraju pozostała rodzina), gdzie pełnił obowiązki lekarza miejskiego i powiatowego. Zyskał nawet uznanie miejscowych władz: „prowadzi się bardzo dobrze, dobry lekarz". Po powrocie z zesłania zajmował się praktyką lekarską w Tykocinie. Ostatecznie wrócił do Postawów, gdzie zmarł. Syn Stanisław prawdopodobnie również był lekarzem

ur. w 1845 roku w Suwałkach. Walczył w partii Orłowskiego formowanej w powiecie kutnowskim, a później w oddziale Ludwika Żychlińskiego. Brał udział w czterech bitwach. Był ranny w rękę. Po rozbiciu oddziału pod Strykowem przeszedł pod rozkazy Pawła Gąssowskiego „Pawełka”, gdzie służył jako żandarm powstańczy. U schyłku powstania dostał się do niewoli. Został uwięziony w Cytadeli Warszawskiej, a następnie skazany na trzy lata katorgi w Wiatce. Po odbyciu kary został skierowany do Omska na osiedlenie. W 1870 roku powrócił do kraju. Został zweryfikowany jako podporucznik weteran pod numerem porządkowym 1450/1920. W okresie międzywojennym mieszkał w Radomsku. Był odznaczony Krzyżem Niepodległości z Mieczami i Krzyżem Walecznych. Zmarł 26 grudnia 1935 roku w Radomsku

Midrowski (?) Kazimierz, zesłaniec. W 1866 mieszkał w Kargopolu. Nie wiemy, czy został zesłany w związku z powstaniem