Powstanie Styczniowe - uczestnicy

ziemianin z Wołynia, był ożeniony z ciotką mojej żony, z domu Bielińską. W okolicy swojej miał dużą wziętość i wpływy na wygnaniu, przygnębiony ciężkiemi przejściami, odsuwał się od stosunków z ludźmi, często zapadał na cierpienie wątroby, w której rozwijał się nowotwór, i wkrótce zakończył życie. Syn jego jedyny bardzo źle pokierował się, skutkiem czego cała rodzina zerwała z nim stosunki. Staruszka Łozińska żyje dotąd i mieszka w Żytomierzu, otoczona szacunkiem powszechnym.

Ur. 1845 W dokumencie z 7.1.1925 zanotowany jako Weteran Powstania Styczniowego, zamieszkały na terenie PKU Kielce i pobierający zaopatrzenie. Mieszkał: Kielce

książę, zmarł 13 kwietnia 1908 r. w Warszawie. Człowiekowi temu można by dać imię drugie: godności polskiej wcielenia.Tak jak go widywano z głową wysoko podniesioną, takim był tez na wewnątrz. Zesłany w 1863 r. do Niżnego Nowogrodu nie czynił nic, aby od kary się uwolnić. Później mieszkając w Warszawie trzymał się z dala od kół dworskich, nawet gdy całą sferę jego pociągały w tę stronę nadzieje związane z przybyciem cesarza. Człowiek o wielkim sercu znalazł pole działania w warszawskim Towarzystwie Dobroczynności, równocześnie pracując nad polepszeniem doli ludności rzemieślniczej. Z zamiłowania historyk, wspierał badania i prawce Pawińskiego, a jego samego Dwie chwile skarbowości w Polsce i szereg innych rozpraw są cennym przyczynkiem do historii Rzeczypospolitej. Inicjator Encyklopedii rolniczej i główny jej nakładca, rozumiał pracę realną u podstaw, której też wyrazem praktycznym była jego działalność społeczna.

S Sylwestra i Marianny Jeśman. Komisarz w bobrujskim. Za udział w organizacji powstańczej aresztowany został, a następnie wysłany na osiedlenie na Syberję; był w Tomsku i Tobolsku. Po powrocie czas pewien mieszkał w Warszawie i pod Warszawą (w Izabelinie), wreszcie otrzyma-ł pozwolenie powrotu na ojczystą Litwę i zmarł w majątku żony Brodziec, w pow. ihumeńskim, r. 1891.

ksiądz, ur. ok. 18 14 lub 1 8 3 3, z parafii Łukniki w pow. szawelskim. Za „szkodliwy wpływ i podburzające kazania" („przewrotne tłumaczenie z ambony w czasie nabożeństwa rządowych rozporządzeń, z widocznym zamiarem wywołania wzburzenia ludu") został wysłany w końcu 1861 lub na początku 1862 do gub. ołonieckiej pod dozór policji, w trybie administracyjnym (według innych źródeł: na mocy wyroku sądowego za udział w manifestacjach patriotycznych). Od 1863 mieszkał w Pudożu, co najmniej do roku I 88 I. W 1874 został zwolniony z dozoru, ale bez prawa swobodnego wyjazdu z miasta. Inny zesłaniec w Pudozu, ks. Justyn Mielechowicz pisał o ks. Łukaszewiczu, ze „jest jednostką wielce zacną". Również władze rosyjskie w Pudozu, w odpowiedzi na zapytanie MSW o osoby zesłane za udział w powstaniu styczniowym, w l88l donosiły, ze „wiedzie życie skromne 1 spokojne, ogólnie szanowany". W latach 1884— —1885 ks. Łukaszewicz przebywał w gub. kurlandzkiej, w Iłłukszcie — jak zresztą wielu księży, którzy po zwolnieniu z zesłania nie mi eli prawa zamieszkania w Kraju Płn.—Zach., Królestwie Polskim i guberniach stołecznych. Pozostawał pod dozorem policji. W październiku 1885 uzyskał zgodę na wvjazd do gub. twerskiej.

(1835— 1906), lekarz i komisarz pełnomocny Rządu Narodowego 1863 r. dla zaboru pruskiego, w Związku z czym musiał emigrować. Ogłosił w Jassach w 1870 r. Doktor medycyny, emigrant z Poznańskiego, mieszka na Multanach w Michalenach. Skończył fakultet medyczny na uniwersytecie berlińskim. Cechuje go pewna sztywność i pedantyzm, jakie zwykle swoim wy Chowańcom nadaje uniwersytet berliński, ale obok tego jest to człowiek zdolny tudzież politycznie wyrobiony. Był Komisarzem pełnomocnym Rządu Narodowego w Prusach Zachodnich, a oprócz tego w Poznańskiem w czasie powstania odgrywał ważną rolę i należy do tych 13, którzy w procesie polskim nie stawili się przed sądami pruskimi i zaocznie skazani zostali na śmierć. Po upadku powstania był na Zachodzie a głównie w Szwajcarii, gdzie brał czynny udział w sprawach emigracyjnych, jak tego ślady spotkać można w dzienniku emigracyjnym „Ojczyzna”. Przybywszy na Multany, ożenił się tam przed kilku miesiącami z panną Olchowską, córką zamieszkałego na Multanach od lat kilkudziesięciu Galicjanina. Ma zapewniony byt w fachu swoim, jako doktor medycyny i dosyć dobrze mu się powodzi.

syn Stefana (Szczepana?), ur. ok. 1817 lub 1820, urzędnik z Białegostoku, pisarz kolegialny. Za „podejrzane zamiary i nieprawomyślność pod względem politycznym" wysłany w trybie administracyjnym na zamieszkanie w gub. ołonieckiej, majątek skonfiskowano. Od lipca 1863 mieszkał w Pudożu (rodzina pozostała w Białymstoku). Otrzymywał zasiłek ze skarbu państwa. W kwietniu 1874 przebywał w Królestwie Polskim. Na mocy manifestu ze stycznia 1874 uzyskał zezwolenie na powrót w strony rodzinne.

syn Józefa, ur. ok. 1809, szlachcic z gub. wileńskiej. Za niedoniesienie władzom o powstańcach, na podstawie rozporządzania Murawiowa wysłany 19 marca 1864 do gub. ołonieckiej pod dozór policji. Początkowo przebywał w więzieniu w Pietrozawodzku (nie wiemy z jakiego powodu), następnie, od 3 lipca 1864 mieszkał w Kargopolu (zona 1 czworo dzieci prawdopodobnie w kraju). Na podstawie manifestu z maja I87I został zwolniony z dozoru. Wyjechał do gub. suwalskiej, w 1874 uzyskał zezwolenie na powrót w strony rodzinne.

syn Tymoteusza, szlachcic Guberni Podolskiej, powiatu kamienieckiego, wsi Łuka. Mieszkał w Bułhajach w powiecie berdyczowskim

Ur. ok. 1826. Rodem z Raciborowic (W. Ks. Kra­kowskie), lat 79, w 1905 wdowiec. Od 3.7.1900 mieszkał w Przytulisku Weteranów, przy ul. Biskupiej 16. W Przytulisku dalej mieszkał w 1905 roku.

Ur. ok. 1826. Rodem z Kowna (Litwa), lat 64, stanu wolnego, subjekt. Od 14.10.1898 mieszkał w Przytulisku Weteranów, przy ul. Biskupiej 16. W Przytulisku dalej mieszkał w 1905 roku.

ur. ok. 1840 w Lachach na Mohylewszczyźnie, szlachcic, student Instytutu Agronomicznego w Hory—Horkach. Czynny w organizacji narodowej, później walczył pod dowództwem Ludwika Zwierzdowskiego „Topora" w potyczce z miejscowym garnizonem w Hory—Horkach oraz w okolicy Propojska. Po roku więzienia w twierdzy w Bobrujsku, w kwietniu 1864 został wysłany w trybie administracyjnym na zamieszkanie w gub. ołonieckiej, majątek skonfiskowano. Od sierpnia 1864 mieszkał w Powieńcu, gdzie prawdopodobnie prowadził kursy rolnicze. W gub. mohylewskiej pozostała matka. Zwolniony z zesłania na mocy manifestu z maja 1867, zapewne w październiku tego roku wyjechał z guberni - prawdopodobnie do Warszawy, skąd po jakimś czasie mógł powrócić w strony rodzinne. Weteran powstania styczniowego, w 1923 mieszkał w Warszawie.

szlachcic, mieszkał w powiecie wasylkowskim

Dzielny patriota i wygnaniec. Był właścicielem domu w Wilnie na wielkiej remizie – skonfiskowany i na tem miejscu obecnie cerkiewka. Po wygnaniu długie lata mieszkał w Warszawie i na czas jakiś przed śmiercią jako bezżenny przeniósł się na Litwę do rodziny

syn Michała i Anny Karoliny z Preissow, ur. ok. 1822, wyznania protestanckiego, z Wilna, absolwent wydziału matematycznego uniwersytetu moskiewskiego, sekretarz kolegialny. Aresztowany w I 8 61 w Druskienikach „jako mniemany agitator", został zesłany do gub. ołonieckiej. Mieszkał w Pietrozawodzku. Po zwolnieniu z zesłania znalazł się w Warszawie, gdzie w 1875 pełnił obowiązki kuratora szpitala ewangelickiego. W 1908 przebywał w Kurlandii. Siostra Emilia, zamężna Mujżel.

Ur. 1843 W dokumencie z 7.1.1925 zanotowany jako Weteran Powstania Styczniowego, zamieszkały na terenie PKU Kielce i pobierający zaopatrzenie. Mieszkał: Bieliny Kapitulne Skreślony - adnotacja ręczna: Zmarł 9.9.1928(?)

Ok 13 lat, uczeń gimnazjum kowieńskiego, kolega . Razem z nim, Gerberem i Butkiewiczem zrabowali broń czynownikowi moskiewskiemu u którego mieszkał Wołłowicz i dostali się do oddziału. Tam po paru dniach spędzonych przy ognisku zostali schwytani przez Moskali i odesłani do Kowna.

ur. ok. 18 10, szlachcic z Dyneburga, (murarz?). Za „wygłoszenie zuchwałych słów przeciwko carowi imperatorowi" został w 1863 zesłany do gub. ołonieckiej pod dozór policji, na podstawie rozporządzenia Murawiowa. Mieszkał w Pudożu od lipca 18 63, prawdopodobnie w czerwcu 1865 przyjechały do niego żona Helena 1 córka Anna. Wedle raportu policyjnego: „cichy i spokojny człowiek, prowadzi się dobrze".

Rudolf de Magocsy, majac 17 lat wstapił w szeregi wojsk powstanczych w 1863 r. Był szeregowcem, podoficerem a w końcu podporucznikiem. Brał udział w bitwach pod Czachowskim, Lelewelem, Jezioranskim, Krukiem, Komorowskim. Uczestniczył w walkach pod Hutą Krzeszowską, Biłgorajem, Kobylanką i Żyżynem, a na ostatku pod Poryckiem. Także brał udział w organizacji oddziału Sienkiewicz. W bitwach odniósł 12 ran. Ciężko ranny był w lewą pierś i rękę pod Kobylanką. Jako ciężko ranny, leżał w pałacu księżnej Sapieżyny przez 8 m-cy, przez którą był pielęgnowany. Towarzyszów broni miał: Ksawerego Gebhardta bez ręki, Studentowicza bez nogi, Tadeusza Romanowicza, księdza Lickendorfera, płk Bednarczyka, dr Jana Chadzyńskiego prymariusza Szpitala Powszechnego we Lwowie, Chmielowskiego, założyciela zakładu Braci Albertynów. Serdecznym jego przyjacielem był Teofil Bentkowski-Pindelski. Byl czynnym czlonkiem Towarzystwa Wzajemnej Pomocy Uczestników Powstania z roku 1863/64 we Lwowie

Syn Jana, urodzony w 1838 r., ukończył gimnazjum warszawskie w 1857 r., zaś uniwersytet petersburski ze stopniem kandydata praw w 1861 r., poczem wstąpił do sądownictwa w Warszawie. W 1864 roku aresztowany, po dziesięciu miesiącach więzienia skazany został na śmierć przez powieszenie za udział w organizacji województwa lubelskiego, gdzie był pomocnikiem wojewody. Wyrok ten w konfirmacji zmieniony został na dziesięcioletnie ciężkie roboty. Dnia 1 czerwca 1865 r. wyruszył Majewski na Syberję wraz z dobrowolnie mu towarzyszącą żoną, Elżbietą z Pawłowskich. Podróż odbyli w ciągu pięciu miesięcy i tegoż roku w listopadzie stanęli w Usolu. Majewski nabył w miasteczku domek z ogrodem, gdzie uprawiał warzywa, miał dwie krowy i z tego się utrzymywał. Od rządu zaś dostawał, jak wszyscy, jednego rubla miesięcznie i dwa pudy żytniej razowej mąki. W roku 1867 stracili pierworodną córeczkę, pochowaną na miejscowym cmentarzu w części polskiej. Wkrótce przybył im w Usolu syn Adam, którego do chrztu trzymała moja żona. Korzystając z manifestów, przenieśli się Majewscy w lutym 1869 r. do Krasnojarska, gdzie założyli sklep towarów warszawskich. W marcu 1870 r. otrzymuje Majewski posadę w kopalniach złota Bazylewskiego i udaje się z rodziną do północnej części gub. jenisiejskiej do kopalni „Innocentego". Tam pracuje trzy lata, odpowiednio wynagradzany, w dobrem towarzystwie rodaków. Na mocy manifestu przenoszą się znowu w końcu 1873 roku do Tomska, a w następnym roku, odzyskawszy prawa stanu, do Rosji europejskiej, gdzie w miastach Spasku i Usmaniu tambowskiej gubernji mieszkają lat parę pod dozorem policji. Pod koniec 1876 roku powracają nareszcie do kraju z czworgiem dzieci, z których Adam urodził się w Usolu, Zofja w Krasnojarsku, Zygmunt w kopalni jenisiejskiej, Władysław w Tomsku. Osiedlają się nastałe w Lublinie, gdzie Majewski jest adwokatem przysięgłym i jednym z dyrektorów Towarzystwa Kredytowego Miejskiego, a wkrótce nabywa dom na własność. Z dzieci, na Syberji urodzonych, najstarszy syn Adam jest lekarzem w Lublinie praktykującym, Zygmunt mierniczym, Władysław ukończył wydział prawny, Zofia ma sklep własny w Lublinie; z tych zaś, co w kraju przybyli, córka jest wspólniczką szkoły froeblowskiej w Lublinie i syn w szkołach lubelskich.

zesłaniec. W 1866 mieszkał w Kargopolu. Nie wiadomo, czy został zesłany w związku z powstaniem.

МАКОВЕЦКIЙ Генрихъ,szlachcic (дворянин),chorąży korpusu leśników ?, mieszkał w Wilnie (прапорщик корпуса лесничих, проживал в Вильно),gubernia mohylewska,uczestnik Powstania Styczniowego, zesłaniec, na mocy p. 3 orzeczenia /powelenja/ cesarskiego z 13 i 17 maja 1871 r. zwolniony z dozoru policyjnego z prawem zamieszkania gdziekolwiek w państwie rosyjskim, z wyjątkiem stolicy i guberni stołecznych, Królestwa Polskiego i Zabranego Kraju, lecz z zabronieniem mu objęcia służby państwowej i społecznej.

Saryusz-Makowski. Majątek na Podolu, złapany przez ukraińskich chłopów miał odrąbaną rękę (prawa), wydany władzom carskim. Skazany na zesłanie. Żona - Julia - dotarła do gubernatora, ofiarowała mu srebrna tacę z zagranicznymi fruktami (za którymi przepadał) i otrzymała zezwolenie na towarzyszenie mężowi. A nawet na pokonanie drogi we własnym powozie. Na zesłaniu urodził się ich syn Izydor-Oracz. Udało im się wrócić do Polski po amnestii. Izydor Oracz został lekarzem. Studia ukończył w Kijowie, mieszkał w Winnicy, gdzie miał praktykę prywatną.

Powstaniec i działacz konspiracyjny. Żona: Józefa Maria Broel Plater.

Ur. 1836, syn Juliana, oficera 4 płk Wojsk Polskich z 1831r. i Marceliny Duniewicz. Objął gospodarstwo w żółkiewskim. Pośpieszył w szeregi powstańcze lecz wzięty do niewali został zesłany na Sybir. Po powrocie ożenił się i obiął gospodarstwo w Martynowie. Następnie mieszkał w Tarnopolu i Lwowie. Zm. 12.1915, pozostawił syna Juliusza, płk wojsk austriackich.

s. Piotra ur. 17.04.1835 r. w ok. Hormany par. ejszyskiej, z oddziału Ostrogi – zesłany do gub. tomskiej. W 1907 r. mieszkał w przytułku przy kościele w Tomsku

Włodzimierz Malinowski (1844 — 1922) i jego żona Aleksandra z Karpuszków mieli siedmioro dzieci: Kiejstuta, Wieńczysława, Olgierda, Giedymina, Jadwigę, Witolda i Aldonę. Już same imiona dzieci dużo mówią o uczuciach patriotycznych rodziców. Po upadku powstania Włodzimierz musiał emigrować za granicę, znalazł się w Paryżu. Nauczył się tam sztuki fotograficznej. Kiedy wrócił do kraju, przez dłuższy czas, był pod nadzorem policji i musiał meldować sięu władz rosyjskich. Mieszkał w Rydze, założył zakład fotograficzny, to pomogło mu kształcić dzieci i każde z nich zdobyło jakiś zawód . Grasylda Malinowska (1834-1924) urodzona w folwarku Czerepowszczyzna pomiędzy Płockiem i Witebskiem ( dziś to tereny Białorusi) był resztką większego majątku skonfiskowanego przez rząd carski za udział mężczyzn w powstaniach. Włodzimierz i Grasylda — to uczestnicy powstania styczniowego, Włodzimierz miał lat 19, a Grasylda 29, gdy zaciągnęli się do szczegułów powstańczych. Oboje byli wspierani przez całą rodzinę, bo była to rodzina bardzo patriotyczna. Grasylda Malinowska miała specjalnie wybudowany domek, gdzie pod pozorem uczenia katechizmu, uczyła dzieci języka polskiego, historii polskiej, pieśni religijnych i patriotycznych. Była pod ciągłym nadzorem żandarmów carskich, którzy ciągle rewizowali domek, straszyli dzieci i ich rodziców aresztowaniem. Wreszcie aresztowano Grasyldę i osadzono w więzieniu. Te represje były karą za pomoc okazywaną powstańcom: leczyła rannych, szukała dla nich bezpiecznych kryjówek, pośredniczyła dostarczaniem falszywych paszportów, pomagała w ucieczkach. Po roku wypuszczono ją z więzienia, długo była pod nadzorem policji. Czerepowszczyzna była oddana cudzym ludziom w dzierżawę. Zaczęła więc uczyć dzieci w obcych dworach, nie miała łatwego życia, bo trafiła na ludzi skąpych i obojętnych na losy kraju. W 1917 roku przyszła wiadomość o klęsce i kapitulacji Niemców i zwycięstwa bolszewików w Rosji. Trzeba było uciekać, udało się wyjechać w ostatniej chwili do Wilna. Oboje spoczywają na Rossie .

Powstaniec, "budnik kolejowy", 1913 mieszkał: Storoyżniec (Bukowina)

syn Artemiusza, chłop z Krasiłówki w powiecie taraszczańskim, mieszkał we wsi Jeziorna w powiecie wasylkowskim