Zarejestruj się lub Zaloguj się

Portal w rozbudowie, prosimy o wsparcie.

Uratujmy wspólnie polską tożsamość i pamięć o naszych przodkach.

Zbiórka przez Pomagam.pl

Powstanie Styczniowe - uczestnicy

Największa baza Powstańców Styczniowych.
Leksykon i katalog informacji źródłowej o osobach związanych z ruchem niepodległościowym w latach (1861) 1863-1865 (1866)

UWAGA
* Jedna osoba może mieć wiele podobnych rekordów (to są wypisy źródłowe)
* Rekordy mogą mieć błędy (źródłowe), ale literówki, lub błędy OCR należy zgłaszać do poprawy.
* Biogramy opracowane i zweryfikowane mają zielony znaczek GP

=> Powstanie 1863 - strona główna
=> Szlak 1863 - mapa mogił i miejsc
=> Bitwy Powstania Styczniowego
=> Pomoc - jak zredagować nowy wpis
=> Prosimy - przekaż wsparcie. Dziękujemy

Szukanie zaawansowane

Imię

Nazwisko

Opis

Źródło

Nadawca

Uwagi

Ze zdjęciem

Tryb wyszukiwania

Wyniki wyszukiwania. Ilość: 1546

Strona z 39 < Poprzednia Następna >

Wincenty Longchamps de Berier

Ur. 1845 lwów, zm. 15.01.1894. Syn Wincentego Napoleona i Wiktorii Pol. W powstaniu 1863 roku wraz z braćmi Bogusławem i Zygmuntem służył w Żuawach Śmierci płk. Franciszka Rochebruna i gen Jeziorańskiego. Wszyscy trzej bracia odznaczyli się w bitwie pod Kobylanką. Po powstaniu zaciągnął się wraz z bratem Zygmuntem do 13 Pułku Ułanów Galicyjskich pod komendę gen. Rodakowskiego. Został ranny w bitwie pod Custozzą w wyniku czego lekko utykał na nogę. Armię opuścił w stopniu rotmistrza. Hodował konie, był doskonałym jeźdźcem . Mieszkał we Lwowie obok wejścia do Parku Stryjskiego, gdzie miał też stajnię koni wierzchowych. Przyjaźnił się z Juliuszem i Wojciechem Kossakami często malującymi jego konie. Zmarł jako kawaler. Pochowany w grobie rodzinnym na cmentarzu Łyczakowskim we Lwowie. Żona: Ludwika Hermens (bezpotomni)

Ignacy Łopaciński

Ur. 19 sierpnia (st. st.) 1822 r. w Sarji (w gub. witebskiej), zmarł 29 kwietnia (st. st.) 1882 r. Był synem Józefa i Doroty z Morykonich, wychowanie odebrał w domu pod światłym kierunkiem b. przeora pijarów połockich ks. Joachima Dębińskiego. W latach 1856—59 był marszałkiem pow. drysieńskiego z wyborów i w epoce uwłaszczenia włościan czynny brał udział w naradach w Witebsku, a następnie od r. 1860 w Wilnie, gdzie zazwyczaj od r. tego spędzał zimę, zaś część lata w poblizkich Kojranach, skąd parę razy tygodniowo wyjeżdżał do Wilna. Po zawiązaniu „Komitetu białych" wszedł do niego, jako jeden z sześciu członków, następnie po zlaniu się Komitetu tego z Komitetem ruchu, był członkiem t. zw. „Wydziału zarządzającego prowincjami Litwy". O działalności jego na tern stanowisku podają szczegóły pamiętniki niniejsze. Pomimo roli, jaką odegrywał, aresztowany nie był, i raz tylko (sierpień r. 1863) był przywieziony pod eskortą kozaków do Wilna do ówczesnego gubernatora Paniutina dla tłumaczenia się. Przyczyną tego uniknięcia kary było z jednej strony to, iż miał opinię człowieka wielce, spokojnego, z drugiej zaś ta okoliczność, iż nie był wydany przez żadnego z uwięzionych uczestników organizacji. W Dyneburgu wszakże przez sąd wojenny za otwarcie szkółki (r. 1862), w Sarji, skazany został zaocznie na wysłanie do gub. wschodnich cesarstwa. Wyrok ten Murawjew uchylił i zamienił na znaczną (około 10000 rs. wynoszącą) karę pieniężną, która, opłacona pośpiesznie, zachwiała stanem majątkowym rodziny. Po powstaniu mieszkał stale w Kojranach, pod silnym dozorem policyjnym, tak, iż dopiero w r. 1867 otrzymał po raz pierwszy pozwolenie na wyjazd do Sarji. Wskutek przejść lat ostatnich, interesa Ign. L. były mocno zachwiane, tak, iż zmusiły go do sprzedania Kojran (Józefowi hr. Tyszkiewiczowi) i wyniesienia się nawet na czas pewien do Warszawy. Umarł wszakże w swym gnieździe ojczystym w Sarji. Żonaty był Ign. Łop. z Marją Szumską, z którą miał troje dzieci: Józefa (zmarłego w dzieciństwie), Zofję (za Feliksem Rzewuskim) i Stanisława (obecnie żyjącego właściciela dóbr Sarja). Po śmierci Ign. Łopacińskiego wspomnienia pośmiertne zamieściły „Niwa" i „Wiek". Wiadomość powyższą zawdzięczamy synowi Ignacego Łop. p. Stanisławowi Łopacińskiemu. W broszurze Gieysztora p. t. Aleksander Chmielewski (wydanej bezimiennie), znajdujemy (na str. 19) następującą charakterystykę Ign. Łopacińskiego: „Człowiek wielkiej zacności, serdeczny i zdolny, ze wszystkich członków Komitetu obywateli najbliższe miał stosunki z ruchem. On miał wydział prasy i korespondencji i z pod jego pióra wyszła odezwa do duchowieństwa i inne".

Andrzej Łopacki

Mjr Andrzej Lubicz Łopacki, w powstaniu styczniowym w 1863 r. dowodził swoim oddziałem. Droga oddziału Łopackiego wiodła przez Baranów, Michniów, lasy wąchockie - aż do Wierzbnika. Andrzej Łopacki został ranny 22 kwietnia 1863 r. w bitwie pod Stefankowem. Później osiadł w Bochni, gdzie pełnił różne funkcje urzędnicze, m.in. był dyrektorem Powiatowej Kasy Oszczędności. Mieszkał przy Górnym Rynku (dzisiaj ul. Bernardyńska). Zmarł 15 XI 1902 r. i został pochowany na bocheńskim cmentarzu komunalnym.

Łopato Alojzy (Aleksander?), syn Tadeusza (?), ur. ok. 1819, szlachcic gub. grodzieńskiej, naczelnik policji pow. krzemienieckiego (?), sekretarz kolegialny. Za ukrywanie w swoim majątku powstańca oraz przechowywanie „znacznej ilości broni 1 nabojów, wielu listów, wierszy i innych podejrzanych papierów" został przez sąd woj. pozbawiony wszystkich praw, przywilejów i odznaczeń, i skazany na zamieszkanie w gub. ołonieckiej pod dozorem policji, majątek skonfiskowano (konfirmacja d—cy wojsk kijowskiego okręgu woj. nie później niz 6 września 1866 . Mieszkał wraz z żoną, Eleonorą ^zob.) w Kargopolu i, prawdopodobnie, również w Ołońcu. Zwolniony z dozoru na podstawie manifestu z maja 1871, bez prawa zamieszkania w guberniach stołecznych 1 zachodnich. W l88l nadal przebywał w gub. ołonieckiej, w Pietrozawodzku.

Aleksander Loth

ur. ok. 1841 Warszawa [1] zm. 07.07.1863 Białobrzegi, lat 22 [1] Jego rodzicami byli Jerzy Loth i Emilia Lutt [2] , w 1863 r mieszkali w Warszawie [1] partyzant [1] powstaniec styczniowy, uczestnik bitwy [ R o d z i n a * zapewne brat - powstaniec styczniowy

Józef Łoziński

ziemianin z Wołynia, był ożeniony z ciotką mojej żony, z domu Bielińską. W okolicy swojej miał dużą wziętość i wpływy na wygnaniu, przygnębiony ciężkiemi przejściami, odsuwał się od stosunków z ludźmi, często zapadał na cierpienie wątroby, w której rozwijał się nowotwór, i wkrótce zakończył życie. Syn jego jedyny bardzo źle pokierował się, skutkiem czego cała rodzina zerwała z nim stosunki. Staruszka Łozińska żyje dotąd i mieszka w Żytomierzu, otoczona szacunkiem powszechnym.

Jan Lubieniecki

Jan Lubieniecki, ur. 2.10.1845 Kaczyn, par. Daleszyce, zm. 12.11.1934 Kielce. Syn Grzegorza i Józefy Stępień (na jego akcie urodzenia matka wyjątkowo została zapisana z nazwiskiem Niewiadomska). Miał 7 rodzeństwa, z których pierwsze 4 urodziło się w miejscowości Maleniec. Ojciec (syn Józefa Lubienieckiego i Agaty Wiadernej) był kowalem, jak i jego ojciec i prowadził gospodarstwo rolne w Kaczynie. W okresie Powstania Styczniowego Jan – jak sam podawał w stosownej ankiecie – brał czynny udział w wielu potyczkach. Ranny w bitwie pod Małogoszczem trafił do szpitala. Został aresztowany i osadzony w więzieniu w Chęcinach. Stąd został przeniesiony do więzienia w Kielcach, gdzie przetrzymywany był w okresie od 25.11.1864 do 22.6.1865. Po zatwierdzeniu się wyroku sądowego został zesłany na Syberię, gdzie spędził 5 lat i powrócił do kraju. Pracował w fabryce i był fryzjerem. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości, podobnie jak inni weterani, został poddany weryfikacji, po której otrzymał stopień honorowy ppor. weterana i został wprowadzony do Imiennego wykazu weteranów powstań narodowych 1931, 1848 i 1863 roku. W 1930 r. został odznaczony Medalem Niepodległości. Mieszkał w Kielcach przy ul. Dalekiej 6. Był trzykrotnie żona - najpierw z Marią Bieniek. Następnie u Józefą Cieślik (wdową po Wawrzyńcu Całce), która zmarał 12.1.1933 w szpitalu św. Aleksandra w Kielcach. Pod koniec tego samego roku, 26 grudnia, 88-letni Jan Lubieniecki zawarł po raz trzeci związek małżeński z wdową Stefanią Kowalską z Szymczyków w kościele św. Wojciecha w Kielcach. Jan Lubieniecki zmarł 12 listopada 1934 r. i został pochowany na kieleckim Cmentarzu Wojskowym opodal „śmigła” – grobu lotników. Po II wojnie światowej, gdy urządzano na tym cmentarzu kwatery poległych we wrześniu 1939 roku, jego grób został „wchłonięty” przez zbiorową mogiłę żołnierską i miejsce jego pochówku pozostało nieoznaczone. Był odznaczony Krzyżem Niepodległości z mieczami. Umierając został pochowany w stopniu porucznika (awans otrzymał zapewne niedługo przed śmiercią). Jan Lubieniecki potwierdził udział w insurekcji z 1863 r. innego Powstańca, Ludwika Jurkowskiego.

Ur. 1845 W dokumencie z 7.1.1925 zanotowany jako Weteran Powstania Styczniowego, zamieszkały na terenie PKU Kielce i pobierający zaopatrzenie. Mieszkał: Kielce

Tadeusz Lubomirski

książę, zmarł 13 kwietnia 1908 r. w Warszawie. Człowiekowi temu można by dać imię drugie: godności polskiej wcielenia.Tak jak go widywano z głową wysoko podniesioną, takim był tez na wewnątrz. Zesłany w 1863 r. do Niżnego Nowogrodu nie czynił nic, aby od kary się uwolnić. Później mieszkając w Warszawie trzymał się z dala od kół dworskich, nawet gdy całą sferę jego pociągały w tę stronę nadzieje związane z przybyciem cesarza. Człowiek o wielkim sercu znalazł pole działania w warszawskim Towarzystwie Dobroczynności, równocześnie pracując nad polepszeniem doli ludności rzemieślniczej. Z zamiłowania historyk, wspierał badania i prawce Pawińskiego, a jego samego Dwie chwile skarbowości w Polsce i szereg innych rozpraw są cennym przyczynkiem do historii Rzeczypospolitej. Inicjator Encyklopedii rolniczej i główny jej nakładca, rozumiał pracę realną u podstaw, której też wyrazem praktycznym była jego działalność społeczna.

Franciszek Łuczyński

powstaniec, 1913 mieszkał w przytulisku dla weteranów powstania w Poznaniu

Apolinary Łukaszewicz

S Sylwestra i Marianny Jeśman. Komisarz w bobrujskim. Za udział w organizacji powstańczej aresztowany został, a następnie wysłany na osiedlenie na Syberję; był w Tomsku i Tobolsku. Po powrocie czas pewien mieszkał w Warszawie i pod Warszawą (w Izabelinie), wreszcie otrzyma-ł pozwolenie powrotu na ojczystą Litwę i zmarł w majątku żony Brodziec, w pow. ihumeńskim, r. 1891.

Wincenty Łukaszewicz

ksiądz, ur. ok. 18 14 lub 1 8 3 3, z parafii Łukniki w pow. szawelskim. Za „szkodliwy wpływ i podburzające kazania" („przewrotne tłumaczenie z ambony w czasie nabożeństwa rządowych rozporządzeń, z widocznym zamiarem wywołania wzburzenia ludu") został wysłany w końcu 1861 lub na początku 1862 do gub. ołonieckiej pod dozór policji, w trybie administracyjnym (według innych źródeł: na mocy wyroku sądowego za udział w manifestacjach patriotycznych). Od 1863 mieszkał w Pudożu, co najmniej do roku I 88 I. W 1874 został zwolniony z dozoru, ale bez prawa swobodnego wyjazdu z miasta. Inny zesłaniec w Pudozu, ks. Justyn Mielechowicz pisał o ks. Łukaszewiczu, ze „jest jednostką wielce zacną". Również władze rosyjskie w Pudozu, w odpowiedzi na zapytanie MSW o osoby zesłane za udział w powstaniu styczniowym, w l88l donosiły, ze „wiedzie życie skromne 1 spokojne, ogólnie szanowany". W latach 1884— —1885 ks. Łukaszewicz przebywał w gub. kurlandzkiej, w Iłłukszcie — jak zresztą wielu księży, którzy po zwolnieniu z zesłania nie mi eli prawa zamieszkania w Kraju Płn.—Zach., Królestwie Polskim i guberniach stołecznych. Pozostawał pod dozorem policji. W październiku 1885 uzyskał zgodę na wvjazd do gub. twerskiej.

Ksawery Julian Łukaszewski

(1835— 1906), lekarz i komisarz pełnomocny Rządu Narodowego 1863 r. dla zaboru pruskiego, w Związku z czym musiał emigrować. Ogłosił w Jassach w 1870 r. Doktor medycyny, emigrant z Poznańskiego, mieszka na Multanach w Michalenach. Skończył fakultet medyczny na uniwersytecie berlińskim. Cechuje go pewna sztywność i pedantyzm, jakie zwykle swoim wy Chowańcom nadaje uniwersytet berliński, ale obok tego jest to człowiek zdolny tudzież politycznie wyrobiony. Był Komisarzem pełnomocnym Rządu Narodowego w Prusach Zachodnich, a oprócz tego w Poznańskiem w czasie powstania odgrywał ważną rolę i należy do tych 13, którzy w procesie polskim nie stawili się przed sądami pruskimi i zaocznie skazani zostali na śmierć. Po upadku powstania był na Zachodzie a głównie w Szwajcarii, gdzie brał czynny udział w sprawach emigracyjnych, jak tego ślady spotkać można w dzienniku emigracyjnym „Ojczyzna”. Przybywszy na Multany, ożenił się tam przed kilku miesiącami z panną Olchowską, córką zamieszkałego na Multanach od lat kilkudziesięciu Galicjanina. Ma zapewniony byt w fachu swoim, jako doktor medycyny i dosyć dobrze mu się powodzi.

Leonard Łupiński

syn Stefana (Szczepana?), ur. ok. 1817 lub 1820, urzędnik z Białegostoku, pisarz kolegialny. Za „podejrzane zamiary i nieprawomyślność pod względem politycznym" wysłany w trybie administracyjnym na zamieszkanie w gub. ołonieckiej, majątek skonfiskowano. Od lipca 1863 mieszkał w Pudożu (rodzina pozostała w Białymstoku). Otrzymywał zasiłek ze skarbu państwa. W kwietniu 1874 przebywał w Królestwie Polskim. Na mocy manifestu ze stycznia 1874 uzyskał zezwolenie na powrót w strony rodzinne.

Feliks Łuszczyk

syn Józefa, ur. ok. 1809, szlachcic z gub. wileńskiej. Za niedoniesienie władzom o powstańcach, na podstawie rozporządzania Murawiowa wysłany 19 marca 1864 do gub. ołonieckiej pod dozór policji. Początkowo przebywał w więzieniu w Pietrozawodzku (nie wiemy z jakiego powodu), następnie, od 3 lipca 1864 mieszkał w Kargopolu (zona 1 czworo dzieci prawdopodobnie w kraju). Na podstawie manifestu z maja I87I został zwolniony z dozoru. Wyjechał do gub. suwalskiej, w 1874 uzyskał zezwolenie na powrót w strony rodzinne.

Tymoteusz Lutkiewicz

syn Tymoteusza, szlachcic Guberni Podolskiej, powiatu kamienieckiego, wsi Łuka. Mieszkał w Bułhajach w powiecie berdyczowskim

Ur. ok. 1826. Rodem z Raciborowic (W. Ks. Krakowskie), lat 79, w 1905 wdowiec. Od 3.7.1900 mieszkał w Przytulisku Weteranów, przy ul. Biskupiej 16. W Przytulisku dalej mieszkał w 1905 roku.

Ur. ok. 1826. Rodem z Kowna (Litwa), lat 64, stanu wolnego, subjekt. Od 14.10.1898 mieszkał w Przytulisku Weteranów, przy ul. Biskupiej 16. W Przytulisku dalej mieszkał w 1905 roku.

powstaniec, 1913 mieszkał w przytulisku dla weteranów powstania w Krakowie

Eugeniusz Łyczkowski

ur. ok. 1840 w Lachach na Mohylewszczyźnie, szlachcic, student Instytutu Agronomicznego w Hory—Horkach. Czynny w organizacji narodowej, później walczył pod dowództwem Ludwika Zwierzdowskiego „Topora" w potyczce z miejscowym garnizonem w Hory—Horkach oraz w okolicy Propojska. Po roku więzienia w twierdzy w Bobrujsku, w kwietniu 1864 został wysłany w trybie administracyjnym na zamieszkanie w gub. ołonieckiej, majątek skonfiskowano. Od sierpnia 1864 mieszkał w Powieńcu, gdzie prawdopodobnie prowadził kursy rolnicze. W gub. mohylewskiej pozostała matka. Zwolniony z zesłania na mocy manifestu z maja 1867, zapewne w październiku tego roku wyjechał z guberni - prawdopodobnie do Warszawy, skąd po jakimś czasie mógł powrócić w strony rodzinne. Weteran powstania styczniowego, w 1923 mieszkał w Warszawie.

szlachcic, mieszkał w powiecie wasylkowskim

ur. r. 1843 we Lwowie, mieszkając w r. 1863/6i w Podmokłem (Bodenbach) w Czechach, wysełał i przeprawiał potajemnie emigrantów do Saksonii. Po powstaniu właściciel fabryki machin we Lwowie, radny miejski i przewodniczący "Komitetu obywatelskiego".

Dzielny patriota i wygnaniec. Był właścicielem domu w Wilnie na wielkiej remizie – skonfiskowany i na tem miejscu obecnie cerkiewka. Po wygnaniu długie lata mieszkał w Warszawie i na czas jakiś przed śmiercią jako bezżenny przeniósł się na Litwę do rodziny

syn Michała i Anny Karoliny z Preissow, ur. ok. 1822, wyznania protestanckiego, z Wilna, absolwent wydziału matematycznego uniwersytetu moskiewskiego, sekretarz kolegialny. Aresztowany w I 8 61 w Druskienikach „jako mniemany agitator", został zesłany do gub. ołonieckiej. Mieszkał w Pietrozawodzku. Po zwolnieniu z zesłania znalazł się w Warszawie, gdzie w 1875 pełnił obowiązki kuratora szpitala ewangelickiego. W 1908 przebywał w Kurlandii. Siostra Emilia, zamężna Mujżel.

Paweł Maciejewski

(syberyjczyk), Paweł Śleboda Maciejewski, powstaniec, 1913 mieszkał w przytulisku dla weteranów powstania w Poznaniu

Kazimierz Maciejski

Ur. 1843 W dokumencie z 7.1.1925 zanotowany jako Weteran Powstania Styczniowego, zamieszkały na terenie PKU Kielce i pobierający zaopatrzenie. Mieszkał: Bieliny Kapitulne Skreślony - adnotacja ręczna: Zmarł 9.9.1928(?)

Ok 13 lat, uczeń gimnazjum kowieńskiego, kolega . Razem z nim, Gerberem i Butkiewiczem zrabowali broń czynownikowi moskiewskiemu u którego mieszkał Wołłowicz i dostali się do oddziału. Tam po paru dniach spędzonych przy ognisku zostali schwytani przez Moskali i odesłani do Kowna.

Józef Maculewicz

ur. ok. 18 10, szlachcic z Dyneburga, (murarz?). Za „wygłoszenie zuchwałych słów przeciwko carowi imperatorowi" został w 1863 zesłany do gub. ołonieckiej pod dozór policji, na podstawie rozporządzenia Murawiowa. Mieszkał w Pudożu od lipca 18 63, prawdopodobnie w czerwcu 1865 przyjechały do niego żona Helena 1 córka Anna. Wedle raportu policyjnego: „cichy i spokojny człowiek, prowadzi się dobrze".

Rudolf de Magocsy, majac 17 lat wstapił w szeregi wojsk powstanczych w 1863 r. Był szeregowcem, podoficerem a w końcu podporucznikiem. Brał udział w bitwach pod Czachowskim, Lelewelem, Jezioranskim, Krukiem, Komorowskim. Uczestniczył w walkach pod Hutą Krzeszowską, Biłgorajem, Kobylanką i Żyżynem, a na ostatku pod Poryckiem. Także brał udział w organizacji oddziału Sienkiewicz. W bitwach odniósł 12 ran. Ciężko ranny był w lewą pierś i rękę pod Kobylanką. Jako ciężko ranny, leżał w pałacu księżnej Sapieżyny przez 8 m-cy, przez którą był pielęgnowany. Towarzyszów broni miał: Ksawerego Gebhardta bez ręki, Studentowicza bez nogi, Tadeusza Romanowicza, księdza Lickendorfera, płk Bednarczyka, dr Jana Chadzyńskiego prymariusza Szpitala Powszechnego we Lwowie, Chmielowskiego, założyciela zakładu Braci Albertynów. Serdecznym jego przyjacielem był Teofil Bentkowski-Pindelski. Byl czynnym czlonkiem Towarzystwa Wzajemnej Pomocy Uczestników Powstania z roku 1863/64 we Lwowie

Helena Majewska

żona Adama Kirkora, ukrywała Traugutta w swoim mieszkaniu w Warszawie,odbywały się tam też tajne narady

Syn Jana, urodzony w 1838 r., ukończył gimnazjum warszawskie w 1857 r., zaś uniwersytet petersburski ze stopniem kandydata praw w 1861 r., poczem wstąpił do sądownictwa w Warszawie. W 1864 roku aresztowany, po dziesięciu miesiącach więzienia skazany został na śmierć przez powieszenie za udział w organizacji województwa lubelskiego, gdzie był pomocnikiem wojewody. Wyrok ten w konfirmacji zmieniony został na dziesięcioletnie ciężkie roboty. Dnia 1 czerwca 1865 r. wyruszył Majewski na Syberję wraz z dobrowolnie mu towarzyszącą żoną, Elżbietą z Pawłowskich. Podróż odbyli w ciągu pięciu miesięcy i tegoż roku w listopadzie stanęli w Usolu. Majewski nabył w miasteczku domek z ogrodem, gdzie uprawiał warzywa, miał dwie krowy i z tego się utrzymywał. Od rządu zaś dostawał, jak wszyscy, jednego rubla miesięcznie i dwa pudy żytniej razowej mąki. W roku 1867 stracili pierworodną córeczkę, pochowaną na miejscowym cmentarzu w części polskiej. Wkrótce przybył im w Usolu syn Adam, którego do chrztu trzymała moja żona. Korzystając z manifestów, przenieśli się Majewscy w lutym 1869 r. do Krasnojarska, gdzie założyli sklep towarów warszawskich. W marcu 1870 r. otrzymuje Majewski posadę w kopalniach złota Bazylewskiego i udaje się z rodziną do północnej części gub. jenisiejskiej do kopalni „Innocentego". Tam pracuje trzy lata, odpowiednio wynagradzany, w dobrem towarzystwie rodaków. Na mocy manifestu przenoszą się znowu w końcu 1873 roku do Tomska, a w następnym roku, odzyskawszy prawa stanu, do Rosji europejskiej, gdzie w miastach Spasku i Usmaniu tambowskiej gubernji mieszkają lat parę pod dozorem policji. Pod koniec 1876 roku powracają nareszcie do kraju z czworgiem dzieci, z których Adam urodził się w Usolu, Zofja w Krasnojarsku, Zygmunt w kopalni jenisiejskiej, Władysław w Tomsku. Osiedlają się nastałe w Lublinie, gdzie Majewski jest adwokatem przysięgłym i jednym z dyrektorów Towarzystwa Kredytowego Miejskiego, a wkrótce nabywa dom na własność. Z dzieci, na Syberji urodzonych, najstarszy syn Adam jest lekarzem w Lublinie praktykującym, Zygmunt mierniczym, Władysław ukończył wydział prawny, Zofia ma sklep własny w Lublinie; z tych zaś, co w kraju przybyli, córka jest wspólniczką szkoły froeblowskiej w Lublinie i syn w szkołach lubelskich.

Wincenty Makowicz

zesłaniec. W 1866 mieszkał w Kargopolu. Nie wiadomo, czy został zesłany w związku z powstaniem.

Henryk Makowiecki

МАКОВЕЦКIЙ Генрихъ,szlachcic (дворянин),chorąży korpusu leśników ?, mieszkał w Wilnie (прапорщик корпуса лесничих, проживал в Вильно),gubernia mohylewska,uczestnik Powstania Styczniowego, zesłaniec, na mocy p. 3 orzeczenia /powelenja/ cesarskiego z 13 i 17 maja 1871 r. zwolniony z dozoru policyjnego z prawem zamieszkania gdziekolwiek w państwie rosyjskim, z wyjątkiem stolicy i guberni stołecznych, Królestwa Polskiego i Zabranego Kraju, lecz z zabronieniem mu objęcia służby państwowej i społecznej.

Karol Maria Makowski

Saryusz-Makowski. Majątek na Podolu, złapany przez ukraińskich chłopów miał odrąbaną rękę (prawa), wydany władzom carskim. Skazany na zesłanie. Żona - Julia - dotarła do gubernatora, ofiarowała mu srebrna tacę z zagranicznymi fruktami (za którymi przepadał) i otrzymała zezwolenie na towarzyszenie mężowi. A nawet na pokonanie drogi we własnym powozie. Na zesłaniu urodził się ich syn Izydor-Oracz. Udało im się wrócić do Polski po amnestii. Izydor Oracz został lekarzem. Studia ukończył w Kijowie, mieszkał w Winnicy, gdzie miał praktykę prywatną.

Władysław Małachowski

Powstaniec i działacz konspiracyjny. Żona: Józefa Maria Broel Plater.

Włodzimierz Malczewski

Ur. 1836, syn Juliana, oficera 4 płk Wojsk Polskich z 1831r. i Marceliny Duniewicz. Objął gospodarstwo w żółkiewskim. Pośpieszył w szeregi powstańcze lecz wzięty do niewali został zesłany na Sybir. Po powrocie ożenił się i obiął gospodarstwo w Martynowie. Następnie mieszkał w Tarnopolu i Lwowie. Zm. 12.1915, pozostawił syna Juliusza, płk wojsk austriackich.

Lucjan Malewicz

Ksiądz wikary parafii Krasnopol w pow. żytomierskim gub. wołyńskiej. Za pobyt w oddziale został skazany na 12 lat ciężkich robót w kopalaniach. Przebywał w kopalni w okr. nerczyńskim, a następnie z innymi księżmi w Tunce. W 1874 wyjechał do gub.jekaterynosławskiej, pieć lat później w Jekaterynosławiu mieszkał dalej pod nadzorem policji.

Cyprian Malewski

s. Piotra ur. 17.04.1835 r. w ok. Hormany par. ejszyskiej, z oddziału Ostrogi – zesłany do gub. tomskiej. W 1907 r. mieszkał w przytułku przy kościele w Tomsku

Wiktor Malewski

ur. w 1846 lub 1847 roku w miejscowości Kucharskini. Walczył m.in. pod rozkazami Kobylińskiego i Skarżyskiego. Był więziony przez cztery miesiące w Łomży. Został zweryfikowany jako podporucznik weteran pod numerem porządkowym 899/1924. W okresie międzywojennym mieszkał w Warszawie. Żył jeszcze w sierpniu 1939 roku. Jest pochowany w Kwaterze Powstańców 1863 roku na warszawskich Powązkach (na nagrobku znajduje się błędna data śmierci). Był odznaczony Krzyżem Niepodległości z Mieczami. Najprawdopodobniej był najdłużej żyjącym weteranem powstania z Suwalszczyzny

Stanisław Malinowski

powstaniec, 1913 mieszkał w przytulisku dla weteranów powstania we Lwowie

Strona z 39 < Poprzednia Następna >