Powstanie Styczniowe - uczestnicy

Ze Starego Sącza, rzeźnik w Nowym Sączu. W styczniu 1865 sądzony przez Wojenny Sąd w Nowym Sączu za zbrodnię zaburzenia publicznej spokojności i porządku (zapewne w związku z udziałem w Powstaniu). Uwolniony z braku dowodów.

Ur. 31.12.1839r. / 12.01.1840r., Tufumawce pow. lidzki na Litwie. Konduktor dróg i mostów krajowych, zamieszkały w Wadowicach, żonaty, katolik. W oświadczeniu o przystąpieniu do Towarzystwa Wzajemnej Pomocy Uczestników Powstania Polskiego 1863/64r. podał, iż przed powstaniem był porucznikiem w armii rosyjskiej, natomiast w czasie powstania z 22 na 23 stycznia 1863r. dowodził oddziałem piotrkowskim, następnie pod dowództwem Grekowicza był w stopniu majora. Walczył w woj. kaliskim, przy zdobyciu Radomska, pod Zawichostem, Miechowem i pod Szklarami dowodził rezerwą, pod Szycami i Nową Wsią dowodził strzelcami przy połączonych oddziałach Romockiego i Denisiewicza. Został wysłany przez Rząd Narodowy do zorganizowania rozpuszczonych oddziałów po Oxińskim. Z oddziałkiem zorganizowanym pod Jędrzejowem brał udział w bitwie pod Rudkami i Obiechowem, gdzie został ranny. Po wyleczeniu się w Krakowie powierzono mu szkołę podchorążych. Następnie wstąpił pod dowództwo Bosaka i został przydzielony do oddziału Rębajły i brał udział w bitwach pod Hutą Szczeceńską i Blizinem. Po upadku powstania emigrował z kraju. Deklarację podpisał 17.01.1889r.

ur. r. 1840 w Tufumawcach, porucznik Połockiego piesz. pułku. W nocy z 21. na 22. stycznia dowodził oddziałem Piotrkowskim, następnie służył pod dowódctwem Grekowicza jako major. Walczył przy zdobyciu Radomska, pod Zawichostem, Miechowem, Szklarami, dowodził rezerwą pod Szycami i Nową wsią, tudzież wolnemi strzelcami, przy połączonych oddz. Romockiego i Denisiewicza. Wysłany przez Rząd narodowy do zorganizowania rozpuszczonych oddz. po Oxińskim, z oddziałkiem zorganizowanym pod Jędrzejowem, brał udział w bitwie pod Rudnikami i Obiechowem, gdzie został ranny. Po wyleczeniu się w Krakowie miał powierzoną szkołę podchorążych. Wstąpił potem pod dowódctwo Bosaka, został przydzielony do oddz. Rębajły i brał udział w bitwach pod Hutą szczecińską i pod Blizinem, gdzie rozbił Kubańców. Po upadku powstania emigrował z kraju. Po powrocie do kraju konduktor dróg i mostów. Zmarł r. 1893.

syn Jana, ur. ok. 18 30 w Królestwie Polskim, ekspedytor pocztowy ze Słupcy (?) w pow. konińskim gub. warszawskiej, kawaler. Jako podejrzany o kontakty z powstańcami, a także za „szkodliwy wpływ na okolicznych mieszkańców", skazany na zamieszkanie w „odległych guberniach". Wyjechał z Warszawy 12 marca 1864 w dwudziestej piątej partii zesłańców, na podstawie decyzji MSW wysłano go do gub. ołonieckiej pod dozór policji. Od kwietnia 1864 mieszkał w Pudożu. Otrzymywał zasiłek ze skarbu państwa. Na mocy rozporządzenia MSW z 25 stycznia 1866 uzyskał prawo powrotu do kraju 1 w lutym wyjechał do Warszawy.

ur. w r. 1843, właściciel realności, uczestnik powstania, pracował w organizacyi i brał udział w wyprawie na Radziwiłłów. Umarł 16. stycznia 1913, pochowany na cmentarzu tarnopolskim

Dr. Saski Władysław z Radomia z 3-go kursu wydziału medycznego Szkoły Głównej, w styczniu 1863 roku wyruszył do oddziału Langiewicza do Wąchocka, brał udział w bitwach pod S-tym Krzyżem, Małogoszczem. Pod Pieskową Skalą wzięty do niewoli przez kozaków, odstawiony do Częstochowy. Zawdzięczając rozlicznym ubocznym staraniom, udało mu się uniknąć sądu i wygnania, powrócił do Warszawy i, ukończywszy medycynę, przez długie lata praktykował z początku na prowincji, a następnie w Warszawie.

pseud. zob. Rudnicki Władysław Sawicki, por., wysłany w styczniu 1864 r. z Krakowa do oddziału powst.

ur. 1845, zm. 1941, powstaniec 1863, działacz społeczny w Lublinie. Pochodził ze Lwowa. W czasie powstania styczniowego walczył na Lubelszczyźnie.

ur. ok. 1845 na Grodzieńszczyźnie, szlachcic, wychowanek sokolskiej szkoły jegrów (strzelców w gub. grodzieńskiej. Jako podejrzany o zamiar wstąpienia do oddziału powstańczego, na podstawie śledztwa przeprowadzonego w okręgu wileńskim nie później niz 15 stycznia 1864, został wysłany w trybie administracyjnym na zamieszkanie w gub. ołonieckiej, majątek skonfiskowano. Od października 186 3 mieszkał w Powieńcu, otrzymywał zasiłek ze skarbu państwa. Prawdopodobnie tez pełnił obowiązki pisarza w biurze naczelnika pow. powienieckiego. Po zwolnieniu z zesłania wyjechał do Królestwa. Zmarł w Warszawie.

sformował oddział w lesie łagiewnickim jednak jego poglądy sprawiły, że wkrótce został zdymisjonowany

Więzień cytadeli warszawskiej. mieszczanin z Parczewa, pow. radzyński, lat 34. Posiada dom i ziemię. Aresztowany w Parczewie 29 października 1864 r. "Był miejscowym powstań­ czym żandarmem". 21 grudnia skazany na osiedlenie na Syberii. W więzieniu od 3 grudnia 1864 r. 4 stycznia 1865 r. odesłany do Warszawy. (S-92).

ur. 17. stycznia 1845 w Czortkowie, uczeń VII kl. gimnazyalnej wystąpił w marcu 1863 i walczył w oddziale Wiśniewskiego i Lelewela pod Panasówką i Batorzem. Po powrocie bo kraju aresztowany przebywał przeszło rok w więzieniu. Po powstaniu był lekarzem medycyny we Lwowie i ogólnie znanym chirurgiem.

Czeladnik szewski z Warszawy. Należąc do organizacji narodowej miał polecone wykonanie wyroku śmierci na osobie majora Rotkircha członka komisji śledczej i pomocnika dyrektora kancelarii do szczególnych spraw wojennych. Zadawszy mu dwie rany sztyletem wśród białego dnia 22 grudnia 1863 r., Schindler zdołał ujść, ale schwytany został później i powieszony. [1] Dokonał zamachu na życie b. Pomocnika Dyrektora oddzielnej Kancelarii do sparaw stanu wojennego, Majora von Rothkircha. Został aresztowany i postawiony przed Polowym Sądem wojennym, który uznał go winnym "a) wstąpienia do składu buntowniczej organizacji tak zwanych żandarmów wieszajacych, ze złożeniem na to wstępnej przysięgi b) zamachu w dniu 16 (22) grudnia 1864 r w widokach politycznych, na życie Majora von Rothkircha, przyczem zadał mu sztyletem dwie rany. Za przestępstwa te Schindler, przez wyrok Polowego Sądu wojennego, na zasadzie art. 83, 96, 196, 386 i 632 I Ks. wojenno-karnej Ustawy i art, 20, 283 i 360 kodeksu kar głównych i poprawczych skazany został po pozbawieniu wszystkich praw stanu, na karę śmierci przez powieszenie. Kara ta będzie wykonaną w Piątek, d. 31 stycznia (12 lutego) o hodz. 10ej z rana, na stoku Warszawskiej Akexandrowskiej Cytadeli" [2]

Uczeń szkoły wojskowej w Genui i Cuneo. Walczył w powstaniu.

Podporucznik, weteran, 22 stycznia 1929 zamieszkały we Lwowie

Drugie imię: Anton. Ur. 09.05.1822r., Dombowar na Węgrzech. Zamieszkały we Lwowie przy ul. Murarskiej, wdowiec, wyznania rzymsko-katolickiego. W oświadczeniu o przystąpieniu do Towarzystwa Wzajemnej Pomocy Uczestników Powstania Polskiego 1863/64r. podał, iż przed powstaniem był w roku 1849 porucznikiem przy honwedach, po skończonej wojnie w wojsku austriackim, od roku 1859 był urzędnikiem przy kolei, natomiast w czasie powstania służył w różnych oddziałach jako podoficer. W sierpniu 1863r. przyłączył się do powstania pod dowództwem Alladara. Na granicy niedaleko Uchnowa oddział został rozbity. Za kilka dni wyszedł ze Lwowa pod dowództwem Wróblewskiego i Zaręby na nowo do Królestwa Polskiego. Był przyłączony do Kruka, później do oddziału Lenieckiego i Mareckiego. Po rozbiciu w styczniu 1864r. przyłączył się do Ćwieka i był 5 razy w potyczkach. W lutym 1864r. w oddziale Ćwieka został niedaleko Lubartowa napadnięty, rozbity i zabrany do niewoli. Odesłano go do Warszawy, a następnie na Sybir. Deklarację podpisał 11.06.1900r.

Żyd, brał udział w powstaniu styczniowym. Walczył w oddziale pułkownika Calliera.

Żyd z Wilna, brał udział w powstaniu styczniowym za co został zesłany do rot aresztanckich.

Sczaniecki Kazimierz, (1836-1918), doktor praw, w r. 1863 wysłannik Rządu Narodowego do Poznania, pełniący funkcje przy Komitecie Narodowym w Poznaniu, zajmujący się zakupem broni w Berlinie i jej transportem do Królestwa, kontaktujący się z ośrodkami powstańczymi w Bytomiu, Krakowie i Ojcowie, potem adiutant Taczanowskiego do specjalnych poruczeń, brał udział w bitwie pod Kołem (6 V 1863) i pod Ignacewem (8 V 1863). Z początkiem czerwca bawił w Warszawie z misją od Komisarza Pełnomocnego Rządu Narodowego na Prusy, po czym wrócił w Poznańskie, a stamtąd wezwany został do Krakowa, gdzie (w drugiej połowie sierpnia) wszedł jako reprezentant „klubu młodzieży“, tj. czerwonych do Rady Prowincjonalnej Galicji, obejmując funkcję zastępcy (czyli sekretarza) Wydziału Policji i Prasy przy Karolu Rogawskim i przejmując pieczątkę z rąk Rogawskiego. Na własną prośbę przeszedł wkrótce na stanowisko Komisarza Wojennego dla oddziałów lubelskich, kontaktował się w tym charakterze z powstańczymi organizacjami we Lwowie i w Rzeszowie, aż wreszcie (w październiku 1863) został aresztowany na moście podgórskim i osadzony w więzieniu Św. Michała w Krakowie. Uniknął szczęśliwie wydania władzom pruskim i wydalony został z Galicji, udając się do Paryża (grudzień 1863). Po czterotygodniowym blisko pobycie w Paryżu wrócił w styczniu 1864 przez Drezno w kobiecym przebraniu do Krakowa, aby załatwić „polecenie paryskie“. Skierowany przez Łukaszewskiego jako Komisarz Rządu Narodowego na okręg gdański współdziałał w organizowaniu wyprawy Kaszubów do Królestwa, udaremnionej przez Prusaków. Z początkiem lipca 1864 wyjechał do Szwajcarii.

Z żałobnej karty, W Wiedniu zmarł w ostatnich dniach stycznia br. Franciszek Ostoja Sędzimir, b. rotmistrz wojsk polskich 3 roku l^fa. Działał on w partji Kurowskiego pod pseudonimem .Słowikowski"- Jako syn wychodźcy z Galicji po r. 1846, pracował na roli w Królestwie. W pogrzebie wzięły udział tłumy rodaków, a wieńce 25 odpowiednimi napisami na' biało-amarantowych wstęgach, przemówienia i śpiewy patriotyczne były wyrazem wdzięczności rodaków 1 czci dla wzniosłych, bohaterskich i twórczych dni młodości zmarłego powstańca,

Z Troszczanic, lat 30, wyrobnik. W styczniu 1865 sądzony przez Sąd Wojenny we Lwowie pod zarzutem zbrodni obrazy majestatu (zapewne w związku z wydarzeniami powstańczymi). Obciążony zbrodnią ciężkiego obrażenia ciała, tudzież przeciwko moralności publicznej. Skazany, prócz odbytego 6-miesięcznego aresztu jeszcze na trzy miesiące ciężkiego więzienia.

Żyd. Aresztowany za udział w rozruchach warszawskich i zesłany na Sybir.

Serafimowicz (Serafinowicz?) Józef, ur. ok. 1810, lekarz wojskowy z Siebieza w gub. witebskiej. Na podstawie śledztwa przeprowadzonego w okręgu wileńskim nie później niz 15 stycznia 1864, został wysłany w trybie administracyjnym na zamieszkanie pod dozorem policji w gub. ołonieckiej, majątek skonfiskowano. Od lipca lub sierpnia I 8 6 3 przebywał w Ołońcu. W czerwcu 1866 został przeniesiony do Łodejnego Pola, gdzie mógł pełnić funkcję lekarza miejskiego. W lutym 1870 wyjechał do gub. pskowskiej zapewne nadal pozostawał pod dozorem policji.

Serednicki Náudor herbu Jastrzębiec. Właściciel realności, zamieszkały na Węgrzech w Nowym Peszcie, poczta Budapeszt. Urodził się w 1844 roku we Lwowie. W oświadczeniu o przystąpieniu do Towarzystwa Wzajemnej Pomocy Uczestników Powstania Polskiego 1863/64 r. podał, iż cała rodzina od dawna mieszkała na terenie Królestwa Polskiego we własnej wsi Sarnów w powiecie łęczyckim (na granicy Łowickiego). Przed powstaniem był studentem Uniwersytetu Warszawskiego, działając w organizacji. Brał udział w manifestacjach na Starym Mieście 25 lutego, na Krakowskim Przedmieściu 27 lutego i 8 kwietnia 1861 roku. Do powstania przystąpił jako prosty żołnierz, po bitwie pod Kowalem został awansowany na podoficera, po bitwie pod Koniecpolem - na podporucznika, po nominacji na porucznika przez generała Bosaka objął dowodzenie oddziałem po K. Semetkowskim. Walczył w styczniu 1864 roku pod dowództwem Strojnowskiego pod Bolimowem, pod dowództwem Łakińskiego pod Hutą Gostyńską, Kowalem, Nowosolną, pod dowództwem Oksińskiego – pod Koniecpolem i Przedborzem. Następnie wysłano go w Opatowskie, gdzie wraz z majorem Łuszczem, kapitanem Piotrowskim i Tylmanem organizował późniejszą brygadę generała Bosaka. Walczył w bitwach pod Opatowem, Kunowem, Brodami, Rurkowem, Cisowem, Grabowcem, Bodzechowem, i ponownie pod Opatowem wraz z pułkownikiem Eminowiczem. Pod Hutą Gostyńską dostał postrzał w nogę, pod Bodzechowem – cięcie pałaszem w głowę. Oświadczył, iż zniszczył wszystkie nominacje jako że służył w wojsku austriackim. Powołał się na świadectwo towarzyszy broni walczących w wymienionych przez niego oddziałach, wymieniając dodatkowo generała Bosaka, majora Liwocza, kapitana Ziembowicza, Semetkowskiego, Wiesnera (w 1894 roku dowódcę placu Komendanta wojsk austriackich w Samborze), porucznika Zielonkę, Waltera Kerkapolego (?) i Rataniego. Zobowiązał się do wpłacenia wpisowego zgodnego ze Statutem tj. w wysokości 1 złotego reńskiego i od 1 stycznia 1895 roku składki rocznej w wysokości 6 złotych reńskich. Deklarację podpisał w Krakowie 20 czerwca 1894 roku. Przyjęty 10 lipca 1894 roku. Zobowiązanie podpisał nazwiskiem w wersji węgierskiej: Szerednicky Náudor.

Wyrobnik z pow. opoczyńskiego. W styczniu 1864 "dobrowolnie" powrócił z oddziału powstańczego.

Podporucznik, weteran, 22 stycznia 1929 zamieszkały we Lwowie

Ze Lwowa, lat 20, wyrobnik. W styczniu 1865 sądzony przez Sąd Wojenny we Lwowie pod zarzutem zbrodni zaburzenia spokojności publicznej (zapewne w związku z wydarzeniami powstańczymi). Skazany, 3-miesięczny areszt policzony za karę.

syn Karola, członek honorowy i pierwszy prezes Wileńskiego Towarzystwa Farmaceutycznego, właściciel apteki w Wilnie, urodził się w dniu 16 stycznia 1846 r. we wsi Masłowicy ziemi Piotrkowskiej. Nauki pobierał w Szkole realnej w Piotrkowie, w 1864 r. wstąpił jako uczeń do apteki w Nowo-Radomsku. W styczniu 1863 r. zaciągnął się, jako ochotnik, do partji pułkownika Cieszkowskiego, należącej do oddziału Langiewicza, który formował się w dobrach hr. Ostrowskiego w fabrycznej wsi Sielniczce, Partja ta kryła się w sąsiednich lasach, odbywała musztry i często swemi manewrami niepokoiła wojska rosyj skie jako też i sama była przez nie niepokojona. Przyjmował udział w potyczkach po raz pierwszy w dobrach hr. Ostrowskiego z. Piotrkowskiej, a na stępnie w marcu pod Łazami, stacją Kolei Warszaw- sko-Wiedeńskiej i w lipcu pod Janowem i Złotym Po tokiem — tu oddział został rozbity i wraz z większo ścią uczestników został on wzięty do niewoli. Narazie więziony był w Wieluniu, a następnie odesłany do Cytadeli w Warszawie. Skazany został na 1 rok rot aresztanckich w Wiatce, a następnie na osiedlenie w gubernji Jenisiejskiej. Po odbyciu rot aresztanckich w czasie podróży na Syberję, szczęśliwym trafem napotkał zesłańca Ks. Barabasza (znającego rodzinę Siek.ierzyńskich), który polecił skazańca opiece Zielińskiego, zacnego i wielce szanowanego aptekarza w Krasnojarsku, a ten ostatni, dzięki swym wpływom, wyjednał po zwolenie pozostania w Krasnojarsku i następnie do wstąpienia do apteki dla ukończenia praktyki rozpo czętej. W roku 1868 jako niepełnoletni uczestnik po wstania został ułaskawiony i pozwolono mu wrócić do kraju. Po powrocie składa egzamina pomocnikow- skie, następnie w 1873 roku prowizorskie w Warsza wie, a w 1876 r, przenosi się na stałe do Wilna, dzierżawi aptekę na Zarzeczu, następnie nabywa ją na własność.

Były Powstaniec Styczniowy, ur. ok. 1838 roku. Został zesłany na Syberię, gdzie przebywał co najmniej do 1908 roku. Wymieniony przez proboszcza irkuckiego Jozafata Fryderyka Zyskara na liście byłych powstańców, zamieszkałych w ziemi jakuckiej, a pragnących wrócić do kraju.

z oddziału Litewskiego, poległ w bitwie pod Borkami w Styczniu 1864 r.

F., Węgier, wyprawiony w styczniu 1864 r. z Krakowa do oddziału powst.

Szlachcic, pisarz gminnego wójta, uczestniczył z po-wstańcami w napadnięciu uzbrojonem na wojsko w Modliborzycach 28 stycznia rozstrzelany.

ur. r. 1842, służył czynnie w szereg, od 1. kwietnia 1863 do 14. stycznia 1864 i walczył w 22. bitwach i potyczkach. W dniu 14. stycznia 1864 ranny kulą karabinową w kolano, przeleżał w Kocku 8 miesięcy w szpitalu, poczem był przez 10 miesięcy więzionym. Po powrocie do Galicji poświęcił się służbie kancelaryjnej w Radymnie.

ze Lwowa, syn Józefa i Salomei, złapany 16 stycznia 1864, odesłany do Zamościa, a stamtąd do Włodzimierza, gdzie został skazany na Sybir na wolne posilenie Ostatnia wiadomość z lipca r. z. z Niżaonowogrodo.

z Łomżyńskiego, emigrant z ostatniego powstania. Zwłoki jego. znaleziono w zaspach śniegowych w górach św. Bernarda wraz z następującą kartką: „Jestem ofiarą sprawiedliwej lecz nieszczęśliwej sprawy, zbiegiem bez nadziei powrotu, obarczonym cięźkiem brzemieniem bez przyszłości. W tych okolicznościach życie stało się dla mnie ciężarem i kładę mu koniec bez żalu. Jestem katolikiem i proszę władzę kantonalną o skromny pogrzeb. W hotelu dłużny jestem 4 franki, przy sobie mam liście franków. St. Bernardin dnia 29 Stycznia 1865 r."