Powstanie Styczniowe - uczestnicy

Zuzanna Helena Daszkiewicz, zam. Czaplic. Ur. ok. 1816. Mąż Florian, pochodził z Lubelszczyzny, prowadził aptekę w Pilicy, zaangażowany w działalność konspiracyjną, zmarł w 1857 roku. Zuzanna przed powstaniem kolportowała książki, organizowała kursy czytania i pisania. Współpracowała z rodziną Malczewskich oraz komisarzem powstańczym Jackiem Siemieńskim z Zagórza. W czasie powstania jeździła do Warszawy, Krakowa, na Śląsk jako łączniczka, organizowała przemyt broni, gromadziła leki, organizowała przygotowywanie materiałów medycznych. Razem z Orłowskim i Suchorzewskim organizowała szpital powstańczy w Pieskowej Skale. Na skutek zacieśniającej się sieci informatorów carskich i podejrzeń w końcu została zaaresztowana wraz z 5 córeczkami. Więziona Częstochowie, Piotrkowie i Cytadeli Warszawskiej, w końcu lutego zesłana na Sybir wraz z dziećmi. Zapadła podczas wędrówki na chorobę nerwową i tyfus głodowy aż w końcu zmarła w czerwcu 1864. Jej epitafium, wraz z synem znajduje się w kościele farnym w Pilicy.[GP+] Dzieci: * Adam, zm. 24.8.1901 w Warszawie * Józef Elżbieta Teofila, zm. 1861, żona aptekarza Konstantego Wrotnowskiego (ur. ok. 1831, syn Antoniego i Julii Pużańskich, ślub Konstantego 1858, dzieci: Michalina Zuzanna Julia i Florian Jan Wincenty) * Eufemia Florentyna, ur. ok. 1837, zesłana z matką na Sybir * Gabriela Zuzanna, ur. ok. 1839, zesłana z matką na Sybir * Maria, ur. ok. 1841, zesłana z matką na Sybir * Jadwiga, ur. ok. 1843, zesłana z matką na Sybir * Elżbieta, zm. 1861 * Anna, ur. 1857, 4 miesiące po śmierci ojca, przeszła Syberię, w 1892 w Warszawie żona Karola Piotra Wrotnowskiego (syn Szymona i Anieli Chełchowskiej)

[herb=Prus II]Ludomir Grzybowski h. {{Prus II}}. Ur. 15.1.1842 Kielce[5], zm. 11.12.1919 Warszawa[4]. Syn Jana - powstańca listopadowego i Augustyny Lengnik. Wychował się w domu o żywych tradycjach związanych z Powstaniem Listopadowym i sprawowaniem urzędów w czasach Rzeczypospolitej. Przodkowie byli kilkukrotnie cześnikami ciechanowskimi[9] a dalsze osoby z rodziny pełniły inne urzędy. Ojciec Ludomira, syn Mateusza i Rozalii Woińskiej[8], urodzony w Dubience[7], w 1831 służy w 4 Pułku Ułanów, był później kancelistą Sądu Kryminalnego w Kielcach, lecz zaraz po jego urodzeniu przeniósł się do Chęcin. Matka, w chwili małżeństwa była wdową po koledze ojca - również kanceliście tego samego sądu[7]. Po przenosinach ojciec pracował w sądzie poprawczym w Chęcinach Ludomir zapewne kształcił się prawniczo, a następnie pracował jako archiwista w sądzie poprawczym w Chęcinach - czyli tam gdzie jego ojciec. Przed Powstaniem brał udział w manifestacjach w latach 1860-62 i pracował w organizacji cywilnej przygotowującej wybuch Powstania. Tuż przed nim ukrywał się z racji na obawę przed branką. Do powstania wyruszył z Mularskim i Czaplickim, kierując się do oddziałów Mariana Langiewicza stacjonującego wówczas w Ujnach. Został wraz z kompanami włączony do 3 batalionu pod dowództwem . Wziął udział w i . Dalej uczestniczył jako strzelec w szlaku bojowym dyktatora, poprzez obóz w Goszczy, po bitwy i . Pozostał na terenie zaboru rosyjskiego, ukrywając się i Siedlcach (k. Chęcin) oraz w Chomentowie u księdza Moszyńskiego i w czerwcu wszedł do oddziału żandarmerii konnej , zostając jego adiutantem, a następnie razem z nim w połowie września do oddziału "" - który zszedł na drogę rozboju i został przez Powstańców skazany na śmierć. Ludomir przeszedł wówczas do partii , będąc adiutantem w oddziale po "Iskrze" (bez dowódcy), a od października walczył u . Ranny podczas potyczki 4.11.1863 został skierowany na leczenie, skąd powrócił pod koniec roku. Walczył dalej w zgrupowania "Bosaka", lecz z przydziałem do niewielkiego lotnego oddziału odciągającego uwagę Moskali od Gór Świętokrzyskich. Swój szlak powstańczy zakończył w stopniu porucznika podczas tragicznej bitwy 21.2.1864. [1] Po rozsypce oddziału ukrywał się w Rudzie Strawczyńskiej. 30.3.64[2] został osadzony w kieleckim więzieniu został jednak aresztowany i osadzony w więzieniu w Kielcach. Na śledztwie, pomimo prób wymuszenia na niż zeznać nie wydał nikogo. Został zwolniony 19.6.1864[2] dzięki olbrzymiej łapówce przekazanej Czengieriemu, jednak z zakazem podjęcia pracy prawniczej i zajmowania stanowisk publicznych.[1] Został rachmistrzem w dobrach Lanckorońskich Motkowice, k. Jędrzejowa. Następnie mieszkał w Jankowicach, pow. opatowski. Tam w 1878 wszedł w związek małżeński. Pozostawił pamiętnik opisujący losy powstańcze. W 1916 wziął udział w pochodzie 3-majowym w Warszawie.[3] Pochowany w Warszawie na Starym Cmentarzu Powązkowskim, kw. nr 222, rz 3, gr 1. Żona: Helena Dąmbska (ślub 1878 Dobrowda) Dzieci: * Jerzy - żona: Jadwiga Maria Zbyszewska * Tadeusz - żona: Jadwiga Vertun * Zofia - mąż: Franciszek Józef Wichert * Maria