Powstanie Styczniowe - uczestnicy

syn Józefa i Teresy z Hebdów, wnuk Wiktora i Konstancji z Kamieńskich. Urodzony w 1843 w Górach (Kieleckie). Wkrótce rodzice przenieśli się na Zamojszczyznę. Uczęszczał do szkół im. Zamoyskich w Szczebrzeszynie. Uczestnik Powstania Styczniowego. Do powstania przystąpił jesienią 1863 roku. Znalazł się w szeregach jazdy litewskiej, dowodzonej przez Walerego Wróblewskiego, operującej wtedy na Podlasiu i w Lubelskiem. Uczestniczył w bitwach pod Rossoszą, Kolanem, Ossową i w kilku innych potyczkach. Pod Ossową 31.12.1863 r. został ciężko ranny. Kozak z którym walczył wytrącił mu szablę i ciął w głowę. Antoni zdołał osłonić się ręką. Stracił trzy palce prawej dłoni, ale to złagodziło cios w głowę, na której pozostała głęboka rana. Dostał się do niewoli, a po wyleczeniu ran został skazany na zesłanie na Syberię. Wkrótce władze carskie karę złagodziły i w 1865 roku podjął pracę w lasach Ordynacji Zamojskiej. Pełnił kolejno funkcje nadgajowego, podleśnego i leśniczego (Trzęsiny - rewir Tereszpolski, Cacanin - rewir Kocudzki, Struża k/Kraśnika, Wilkołaz). Będąc na emeryturze zamieszkiwał u syna Zygmunta w Tworyczowie. W dniu 20 lipca 1922 roku za udział w Powstaniu Styczniowym porucznik Antoni Skrzetuski został odznaczony przez marszałka Piłsudskiego krzyżem Virtuti Militari. Zmarł 9.04.1926 roku w Lublinie. Pochowany został na lubelskim cmentarzu wojskowym. Dwukrotnie żonaty: Po zgonie pierwszej żony Stefanii Żukowskiej poślubił pochodzącą z francuskiej rodziny Annę Malhomme (1862-1930).

ur. 27.02.1832 Czołowo par. Radziejów [2] [4] pow. włocławski [wówczas] [2] zm. 11.07. 1863 Józefów k. Kołacina (obecnie pow. brzeziński, woj. łódzkie), lat 29 [2] Jego rodzicami byli: - Jan Nepomucen Skrzyński [3] - ur. ok. 1774 [4], w 1824 r posesor wsi Czołowo, lat 50 [4], zm. 1840 Dmosin (obecnie woj., łódzkie, kilka kilometrów od Kołacina, gdzie poległ w bitwie jego syn), mieszkał z rodziną, pozostawił owdowiałą żonę [7] (jego rodzicami byli Ignacy Skrzyński [3] i Katarzyna Nowowiejska po mężu Skrzyńska [3]) - Magdalena Zawadzka [3] - ur. 1797 Wałdowo (obecnie woj. kujawsko-pomorskie) [8], w 1824 lat 30 [4], zm. 1840 r Dmosin (obecnie woj, łódzkie, kilka kilometrów od Kołacina, gdzie poległ w bitwie jej syn), lat 42, jej zgon zgłosił Franciszek Skrzyński lat 46 i Franciszek Matyszewski nauczyciel szkoły elementarnej [7] (jej rodzicami byli Antoni Zawadzki i Marianna Garczyńska) którzy związek małżeński zawarli 1827 r Krzywosądz miejscowość Człapin [3] Jego rodzice wcześnie zmarli, w 1840 r. gdy Józef Skrzyński miał zaledwie 8 lat, jego najstarsze rodzeństwo 12 (siostra Antonina), a najmłodsze rodzeństwo jego miało 9 lat (siostra Teofila) Rządca dóbr w Księstwie Poznańskim [2] Dowódca oddziału min. w bitwie , zmarł zapewne z ran 11.07.1863 r w m. Józefów k. Brzezin [2], lat 29 [2] Zgon zgłosili: Marceli Kamiński , obrońca przy Sądzie Pokoju Okręgu Brzezińskiego lat 39, zam. w Brzezinach [2] i Piotr Klembowski organista lat 28 zam. w Brzezinach [2] Pochowany na cmentarzu parafialnym w Brzezinach. [1] R o d z i n a Rodzeństwo: * Antonina Skrzyńska - ur 1828 r Czołowo par. Radziejów [5] * Piotr Ignacy Skrzyński - ur 1829 r Skibin par. Radziejów [5], zm. 1831 par. Radziejów [6] * Teodora Agnieszka Skrzyńska - ur. 1830 Radziejów [5] * Teofila Skrzyńska - zm. 1831 Radziejów [6] * Timoteusz Skrzyński - ur 1833 Czołowo par. Radziejów [5], zm. 1833 par. Radziejów [6]

(Skrypczyński) (ok. 1830-po 1923) Pochodził z Sandomierszczyzny. W powstaniu walczył w oddziałach Landowskiego i Dolińskiego - pod Buskiem ranny i wzięty do niewoli. Karnie został wcielony do wojska. Za ucieczkę wysłano go w 1868 r. do Jakucji. W 1881 r. figuruje w spisach jako przybyły z Jakucka do olekmińskiego okręgu. Pracował w kopalniach złota i na dłużej osiadł na Syberii (do 1909 r.). Powrócił do kraju i doczekał wolnej Polski, w 1923 r. mieszkał w Opatowie.

powstaniec, 1913 mieszkał w przytulisku dla weteranów powstania we Lwowie

(Słuszanowski, Słuczkowski ?) Szlachcic z mohylewskiej gub. Został skazany na utratę praw, konfiskatę majątku i osiedlenie w „odlegle miejsca na Syberii". W 1869 r. przebywał w gm. Ojok irkuckiego okr. i w tym roku uzyskał zgodę na wyjazd do europejskiej części Rosji. Mieszkał jednak w Irkucku do 1872 r. W 1876 r. przybył do Smoleńska.

Dn. 14 czerwca r. b. zmarł w Warszawie ś.p. Aleksander Smaczniński, literat i publicysta. Urodzony w r. 1845 w Piotrkowie, jako syn Wincentego znanego zaszczytnie pedagoga, długoletniego dyrektora gimnazjum tamtejszego, a później wizytatora szkół za kuratorji Muchanowa, Aleksander Smaczniński kształcił się w Warszawie, gdzie ukończył gimnazjum, po czym wyjechał za granicy na studia rolnicze w Hochenheim. Rychło jednak powrócił do kraju, aby wziąć udział w powstaniu 1863 r. Po upadku powstania znalazł się na emigracji. Tęsknota jednak i poczucie obowiązków narodowych zmusiły go do powrotu. Dwukrotnie aresztowany i wieziony za uczestnictwo w wypadkach 1863 r., odzyskawszy wreszcie wolność i prawo mieszkania w kraju, osiadł na własnym kawałku ziemi, w Sacinie, w pow. rawskim. Niepowodzenia jednak zmusiły go do szukania pracy na innym polu. Przeniósłszy się do Warszawy w r. 1889, rozpoczął tu pracę publicystyczną i literacką. Artykuły jego, zamieszczane niemal wyłącznie w Tygodniku mód i powieści, którego przez lat 16 był redaktorem, odznaczały się zawsze szlachetnością myśli, głębokością i niezależnością sądu, ale szerszemu ogółowi, ze względu, że drukowane były w piśmie niezbyt poczytnym, mało były znane. Nie ograniczał się jednak Smaczniński wyczerpującą pracą publicystyczną. Tworzył także powieści, nowele i opowiadania, pisane żywo i zajmująco. Ogłoszone oddzielnie jego utwory: „Zbłąkani," „W wieku," „Na dnie otchłani" „Samodzielna," „Nowele" i dwa tomy „Wspomnień" zostały dobrze przyjęte przez krytykę. Ostatnią jego pracą są opowiadania więzienne p. t. "Z za kraty" Oparte na obserwacji bezpośredniej, wzięte wprost z życia, z tego, co autor sam przeszedł podczas dwukrotnej utraty wolności, mają one charakter dokumentów, tym cenniejszych, iż dotyczą przeszłości, którą wypadki lat ostatnich odsunęły już od nas ostatecznie, przynosząc nowe wrażenia, zacierające trądycję pokolenia poprzedniego. Smaczniński był tego pokolenia przedstawicielem typowym. W pogromie nie stracił swoich idei, ale niósł je do końca, pielęgnując we własnej duszy i starając się najgłębsze ukochania swojego czystego i szlachetnego serca szczepić wśród młodszych, których był przyjacielem, mimo znacznej różnicy wieku.

Poeta, kawaler. Pobity i zesłany na Sybir za udział w Powstaniu Styczniowym. Powrócił do kraju sparaliżowany i mieszkał w Warszawie przy ul. Dzielnej. Opiekowała się nim (siostrzenicy) Salomea Ciszewska Poniatowska. Zmarł 16.06.1916 w wieku 72 lat. Pochowany w Warszawie na Powązkach. Akta nr 743 kwatera 306 rząd 4. Był kawalerem. Był bratem Pauliny Śmietańskiej z Wieruszowa koło Wielunia.

Wacława Sobańska, zam. Bnińska (4.3.1840-15.12.1889) Pochodziła z gub. wołyńskiej. Na krótko przed powstaniem poślubiła i wniosła mu w posagu znaczny majątek, za który Bniński wyposażył w broń i umundurowanie własny pluton. Towarzyszyła mężowi na zesłaniu w Usolu (skazany na 20 lat katorgi). Mieli tam własny dom, utrzymywali się głównie z pieniędzy przysyłanych z kraju. Chcąc pomóc współwygnańcom, zatrudniali jako służących polskich zesłańców i ich rodziny, choć, jak wspominał W. Lasocki, często wykonywali za nich pracę. Na skutek prowadzonych w Kijowie śledztw, W. B. za działalność podczas powstania została w Usolu aresztowana, groziło jej rozstanie z rodziną i długa podróż. Uniknęła tego, gdyż lekarze przedstawili świadectwo o chorobie — została przesłuchana w Irkucku. W tych trudnych chwilach „wykazała spokój niezachwiany i moc duszy godną niewiast naszych kresowych z minionych wieków" (A. Iwański). Po zwolnieniu męża na osiedlenie rodzina Bnińskich (na zesłaniu urodziło się dwoje dzieci) mieszkała kolejno w Irkucku, Tobolsku, Astrachaniu, Chersoniu, Odessie, a na koniec w Krakowie, gdzie Wacława zmarła. „W ich domu można było w przyjemnej, patriotycznej atmosferze wśród Polek i Polaków spędzie wieczór" (B. Dybowski).

(1843-?) Syn Łukasza, szlachcic z wołyńskiej gub. Sądzony w Kijowie, skazany na 10 lat ciężkich robót w twierdzach. Katorgę odbywał w Nerczyńskich Zakładach, na osiedleniu przebywał w bałagańskim okr. ir- kuckiej gub. W 1871 r. mieszkał w Irkucku. Otrzymał pozwolenie na przeniesienie się do europejskiej części Rosji, ale dobrowolnie pozostał w Irkucku. Z nadzoru policyjnego został zwolniony w 1881 r.

(ok. 1841-?) Syn Wincentego, szlachcic z Włocławka gub. augustowskiej, student Szkoły Głównej. W powstaniu walczył w oddziale w randze kapitana pod ps. „Skok". Został skazany na 8 lat ciężkich robót w twierdzach z pozbawieniem praw stanu i konfiskatą majątku. Katorgę odbywał w nerczyńskim okr., m.in. w kopalni Akatuja, gdzie przez jakiś czas pełnił funkcję starosty. W 1868 r. na osiedleniu został przeznaczony do Jandyńskiej gm. bałagańskiego okr., ale mieszkał w Irkucku. Ożenił się z Gabrielą Wery- ho i miał z nią troje dzieci. Zajmował się handlem, pracując u Józefa Szlenkiera. W towarzystwie polskich zesłańców często grał z dużym szczęściem w karty i uzbierał sporą sumę pieniędzy. Po odzyskaniu praw (1871 r.) rozwinął interesy handlowe (kupiec II gildii). W 1873 r. otrzymał pozwolenie na swobodne poruszanie się po krainie zabajkalskiej i gub. amurskiej, a w 1876 gub. jakuckiej, gdzie w kopalniach złota miał interesy. Otrzymał wyłączność na złoto wydobyte z jednej z kopalń. Powrócił do Warszawy, lecz po pewnym czasie już dobrowolnie wyjechał na Syberię, gdzie zmarł.

(ok. 1823-po 1910) Mieszczanin z Ostrołęki. Za udział w powstaniu i organiz. żandarmów wieszających został skazany na 12 lat ciężkich robót w twierdzach. Dotarł do Irkucka „pieszo i w kajdanach" w styczniu 1866 r. i wysłano go do Ust'Kutskiej warzelni soli. Na osiedleniu od 1868 r. przebywał w wiercholeńskim okr. irkuckiej gub., a na zamieszkanie został przeniesiony w 1871 r. W następnych latach mieszkał również w Irkucku. W 1910 r. żył w nędzy, gdyż jako „stary i schorowany człowiek nie miał sił do pracy" (A. Kręćki).