Powstanie Styczniowe - uczestnicy

dowódca kompanii u Zapałowicza w maju 1863

h. Topór, ur. r. J 889 w Busku. Po ukończeniu szkoły artyl. odbył kamp. r. 1859 we Włoszech. Na wieść o powst. podał się do dymis. Od lutego 1863 brał czynny udział w organiz. i w wyprawie pod Tyszowce i Radziwiłłów jako poruczn. Mianowany kapit. 6-tej komp. oddz. wołyńskiego, organizował go w okolicach Winnik. Aresztowany siedział w więzieniu śledczem do grudnia 1863. W czasie między wyprawami, używany był do różnych czynności organiz. Po powst. {{rządca}} dóbr.

h. Topór, ur. r. 1847 w Busku. stud. gimn., służył jako szereg, w oddz. Horodyńskiego pod Radziwiłłowem. Po powst. urzęd. sądowy.

naczelnik obwodu rzeszowskiego od lipca 1863 r. do kwietnia 1864 r.

pracował w organizacji jako naczelnik okręg, w Rzeszowie.

( 09.06.1818 Zatwarnica - 27.12.1896 Rzeszów) - Powstaniec Styczniowy pochowany w Rzeszowie, herbu Topór [5] Urodzony 9 czerwca 1818 r. [2] w Zatwarnicy [4] na Podkarpaciu. "komisarz wojenny obwodu rzeszowskiego, w r. 1863 więzień stanu, dr praw, adwokat krajowy, b. poseł na Sejm i do Rady państwa, b. współdyrektor banku włościańskiego i b. współwłaściciel Dziennika Polskiego, honorowy obywatel i b. burmistrz miasta Rzeszowa, prezes kasy oszczędności, prezes "Sokoła" itd urodzony w r. 1818 , po krótkiej a ciężkiej chorobie zmarł w Rzeszowie 27 bm o g. 5 popołudniu. Eksportacja zwłok do miejscowego kościoła farnego odbędzie się dziś 29 br. o g. 9 rano, zkąd po odbytem nabożeństwie przeniesione zostaną na miejsce wiecznego spoczynku" [1] "W r. 1863 był ś.p. Zbyszewski komisarze wojennym na obwód rzeszowski. Jak przestępca polityczny został skazany na kilkomiesięczny areszt, za który też odsiedział razem z Floryanem Ziemiałkowskim w tutejszych [rzeszowskich] aresztach. Wyrok ogłoszono skazanemu przy odgłosie bębnów "Nigdy" - opowiadał nieboszczyk - "nie wiedziałam dlaczego mnie skazano, gdyż przy hałasie jakie bicie w bębny sprawiało, trudno było choćby słowo usłyszeć" [2] Pochowany na Starym Cmentarzu w Rzeszowie, grób nadal (2023 r. ) istnieje. [2]

ur 1846 Podhajce, służył jako szeregowiec [w powstaniu styczniowym] w oddziałach Czachowskiego, Zapałowicza i Hordyńskiego. Ranny w rękę i nogę. Po powstaniu dzierżawca. [1]

ppro. (1843) Małgorzacin

później zomężna 1° v. Bieńkowska v. Popławska, pracowała w lwowskiej organiz.

ur. w 1846 roku w Jeleniewie. Został zweryfikowany jako podporucznik weteran pod numerem porządkowym 1906/1923. W latach 20. mieszkał w Suwałkach. Żył jeszcze w 1927 roku

ppro. (1846) Suwałki

1867 figuruje na liście wychodźców politycznych

ur. r. 1839 w Zdanówce, uczeń szkoły wojsk, w Genui, służył jako porucz. kosynierów, następnie strzelców w oddz. Cieszkowskiego (pod Sosnowcem), Jeziorańskiego i Langiewicza (pod Małogoszczą), Mierosławskiego (pod Igołomią) i Alladara (pod Ciotuszą). Ranny kulą w ramię w Skale, kulą w nogę pod Igołomią i 22 razy od lanc i pałaszów pod Ciotuszą. Po powst. publicysta i urzędnik prywatny.

Znajomy Cieszkowskiego z okresu jego pobytu we Włoszech, przybył do Dąbrowy jako ochotnik do oddziału powstańczego.

por. armii ros., następnie burmistrz Markuszowa, w styczniu 1863 r. naczelnik sił zbrojnych woj. lubelskiego i dca oddziału, przeszedł na stronę ros. Zmarł na zesłaniu na Syberii

of. wet.(1837) Płock

fotograf. W powstaniu podporucznik. Urodzony w 1837 roku w Stężnicy. Początkowo był dziesiętnikiem w tajnej organizacji cywilnej, przygotowującej powstanie w Lubelskiem, a następnie walczył pod dowództwem Lelewela, Krysińskiego, Ćwieka i Ruckiego w bitwach pod: Chruśliną. Różą, Fajsławicami, Chełmem, Sosnowicami i Siedliszczem. Uciekł do Galicji.

Inspektor komory celnej w Sosnowcu, należał do najczynniejszych członków organizacji powstańczej. Prawdopodobnie zorganizował kilkunastoosobową grupę, w skład której wchodzili również sekretarz i rachmistrz komory celnej i przyprowadził ją w nocy z 3 na 4 lutego do oddziału Kurowskiego.

duchowny katolicki, zesłaniec w roku 1864 miejsce wysyłki: witebska, miejsce zsyłki: permska, zesłanie prawdopodobnie związane z wydarzeniami powstańczymi

ppro. (1837) Janów

Właściciel ziemski ze wsi Kroczyce, powiatu olkuskiego. Należał do oddziału Kurowskiego. Z jego polecenia prowadził działalność powstańczą w Zagłębiu dotyczącą przede wszystkim zaopatrzenia oddziału w żywność. Zabrał z kasy urzędu w Żarkach pieniądze na potrzeby powstania. Skazany na 12 lat zesłania.

Rudawa - Spis Powstańców 1863 r

ppro. (1841) Dzików pod Tarnowem

ppro. (1846 maj. Sterdyń

Ur. w 1841r. Jako student uniwersytetu w Moskwie, czynny w organizacji cywilnej powstania. Dostarczał broń do oddziałów. Broń tę sporządzał u siebie w domu. Na skutek poczynionej przez władze rosyjskie rewizji, znaleziono u niego w domu przyrządy do lania kul, rewolwery, pieczęcie z orłem polskim, paszport na wyjazd do Austrii. Znalezione przedmioty niezbicie stwierdziły, że był czynny w powstaniu. Wyrokiem sądowym skazany na zesłanie na Syberię po pozbawieniu szlachectwa i wszystkich praw stanu.

ppro. (1839) Brzeziczkl

1839-1920, poch. Lublin, cm. wojskowy

vel Malinowski, (1845) Seroczynek,

Urodzony w 1832 roku w Walochni ziemi Łomżyńskiej. Walczy w oddziale Jasińskiego, potem sam dowodził oddziałem. Brał udział w bitwach pod Drążdżewem, Rząśnikiem i Porębą, jako oficer. Był czterokrotnie ranny. Do powstania zaciągnął się z wojska rosyjskiego, w którem służył jako kapitan. Wyemigrował do Francji, a stąd do Szwajcarii.

ppro. (1832) Lwów

ur. 1831, pułkownik, powstaniec styczniowy, poch. Lwów

Zduńczyk Józef Paulin (20 III 1832—1922), syn Jana i Anny. Por. grenadierów wojsk rosyjskich. Urodził się w majątku Walochy, pow. Zambrów. Uczestnik wojny węgierskiej i krymskiej. Był członkiem Kola Oficerów Polskich w Petersburgu. Na wieść o wybuchu powstania styczniowego porzucił służbę w wojsku carskim i przybył do oddziałów organizowanych w Puszczy Białej. Pod Nagoszewem zainicjował udany pościg za kolumną carską. W czasie bitwy pod Magnuszewem został ranny, po czym po zaleczeniu ran zorganizował oddział, nad którym objął dowództwo Walenty Lasocki, on sam zaś przyjął nominację na szefa sztabu. 12 listopada 1863 r. oddział ten stoczył wielogodzinną zwycięską bitwę pod Porębą w pow. ostrowskim (dawniej ostrołęckim) z kolumną płka Borowskiego, przybyłą z Ostrowi. Zduńczyk objął tu dowództwo, gdyż Lasocki opuścił pole bitwy. Dowodził też oddziałem konnym po Aleksandrze Grzymale , wraz z którym stoczył pod Zambrowem udaną potyczkę z sotnią kozaków. W marcu 1864 r. otrzymał od Rządu Narodowego nominację na pułkownika i naczelnika wojennego wschodnich powiatów woj. płockiego oraz rozkaz sformowania nowego oddziału, do którego zwerbował 120 ochotników. Po powstaniu styczniowym odbył dłuższą tułaczkę poza granicami kraju. Wreszcie osiadł we Lwowie, gdzie zmarł w 90 roku życia. Został pochowany z honorami wojskowymi na lwowskim cmentarzu Łyczakowskim. W powstaniu styczniowym brał również udział Adolf Zduńczyk, brat Józefa, który poległ pod Magnuszewem 12 sierpnia 1863 r.

duchowny katolicki, zesłaniec w roku 1865 miejsce wysyłki: nieznane, miejsce zsyłki: tobolska, zesłanie prawdopodobnie związane z wydarzeniami powstańczymi

Ekspedytor pocztowy. Naczelnik miasta Działoszyce w administracji cywilnej Powstania na ter. woj. krakowskiego (po stronie zaboru rosyjskiego).