Powstanie Styczniowe - uczestnicy

ur. r. 1835 w Ulanowie, sierżant wojsk austr.. w Wenecji. przeszedł w szeregi powstańcze i służył jako oficer w oddz. Wierzbickiego, Wagnera i Kruka, Walczył pod Polichna. Kanio wolą. Chruśliną, Zyżynem i . Wzięty do niewoli, został skazany do robót w Nerczyńskich kopalniach. Do kraju powrócił r. 1869. Po powrocie sekretarz gminy w Ulanowie,

Zesłaniec. Prawd powstaniec styczniowy. 1866 została mu przesłana kwota 10 rubli

ЗЯБЫЦКIЙ Iосифъ,szlachcic (дворянин Себежского уезда) ,gubernia witebska,uczestnik Powstania Styczniowego, zesłaniec, na mocy p. 3 orzeczenia /powelenja/ cesarskiego z 13 i 17 maja 1871 r. zwolniony z dozoru policyjnego z prawem zamieszkania gdziekolwiek w państwie rosyjskim, z wyjątkiem stolicy i guberni stołecznych, Królestwa Polskiego i Zabranego Kraju, lecz z zabronieniem mu objęcia służby państwowej i społecznej.

ppro. (>B44) Stanisławów

ur 1826 Czechów k. Monasterzysk . Od pierwszej chwili wybuchu powstania [styczniowego] należał do organizacji powiatu husiatyńskiego. Jeździł przez granicę na Podole rosyjskie i przewoził relacje. Po powstaniu osiadł w Monasterzyskach. [1] Zm. 16.07.1922 Stanisławów [2]

z Biały, powstaniec z oddziału Rogińskiego

obywatel ziemski. Urodzony w 1840 roku w Nożyńsku na Wołyniu. Walczył na Wołyniu. Więziony przez 2 lata w Płoskirowie.

Student Uniwersytetu Jagiellońskiego, uczestnik bitwy miechowskiej

ppro. (1844) Warszawa

Pochodzący z kieleckiego syn Andrzeja walczył jako 17 latek w powstaniu styczniowym pod dowództwem Józefa Popowskiego, osadzony w Mikolajewskiej Bramie w Peczersku-Kijów, następnie zesłany na Syberię , po powrocie z zesłania osiedlił się w Guberni Czernichowskiej

Powstanie Styczniowe, podobnie jak poprzednie zrywy wolnościowe, podzieliło mieszkańców miasta. Szczególnie niechętną postawę wobec powstania za cenę ustępstw ekonomicznych zaprezentowali rypińscy Żydzi. Po uwięzieniu dowódcy oddziału partyzanckiego, który 4 lutego 1863 zdobył Rypin, Waleriana Ostrowskiego, dwaj Żydzi z tego miasta - wspomniany już karczmarz Abram Uryn i Jakub Szulman wnieśli skargę do gubernatora płockiego. Donieśli w niej, że podczas pobytu Ostrowskiego w Rypinie powstańcy napadli i obrabowali karczmę Uryna, a ze sklepu Szulmana zabrali wszystkie kosy. Żydzi obliczyli swoje straty na 500 rubli. Wysłana do Rypina przez płockiego gubernatora specjalna komisja pod przewodnictwem mjra Drozdowa z Lipna szkody wspomnianych Żydów oszacowała zaledwie na 82 ruble. Ponieważ w skardze rypińskich Żydów wymienione były nazwiska mieszkańców Rypina, mjr Drozdow przy sposobności aresztował wiele osób. Wśród nich byli: majster Zieliński, szewc Kulwicki, szewc Jackowski, Henryk Grunwald

ur. r. 1834 w Konstantynowie, oficer wojsk rosyj., służył jako podpułk. naczeln. sił zbrojnych wojew. podlaskiego i jako dowódca oddziału przez cały przeciąg powst, i walczył pod Wielgoborzem. Duchnowem, Karczewem, Otwockiem, Wiązowną. Radzymi

inżynier. W powstaniu oficer. Urodzony w 1843 roku w Starym Bychowie ziemi Mohylowskiej. Walczył pod dowództwem Rochebruna w oddziale „żuawów śmierci”, Miniewskiego i Komorowskiego. Brał udział w bitwach m. mm M pod: Chrobrzem, Grochowiskami, Sławkowem i Chechłami, gdzie został ranny w nogę. Przebywał na emigracji w Paryżu do 1871 roku. W aktach znajduje się dokument, wystawiony przez Komisję pośredniczą w Paryżu z datą 8 grudnia 1871 roku Ne 70— Dział Wychodźców, polecający opiece obywateli— inżyniera Zielińskiego, podpisany przez prezesa Władysława hr. Zamojskiego, wiceprezesa generała Czapskiego i ppłk. Rądziejewickiego Henryka.

Żelazno - Parobek, ochotnik.

powstaniec styczniowy, poch. Gródek Jagielloński

Powstaniec z oddziału Miniewskiego i Śmiechowskiego

ppro. (1839) Gródek Jagielloński

ur 1842 Tarnopol [obecnie na Ukrainie] , uczeń kursu pedagogicznego akademii krakowskiej. Służył jako sierżant w żuawach Rochebruna, w oddziałach Kurowskiego i Langiewicza. Walczył pod Miechowem, Chrobrzem, i Grochowiskami. Ranny w rękę. Po powstaniu profesor szkoły wydziałowej.

ppro. (1840) Warszawa

zm. 1875, powstaniec styczniowy, poch. Lwów

ppro. (1843) Warszawa

ppro. (1840) Krasnystaw

1836-1916, poch. Lublin, cm. przy ul. Lipowej

lat 18, prawd. z pow. jasielskiego. Służył w oddziale Czachowskiego, a potem w korpusie Hauke-Bosaka.

ppro. (1834) Ruda

ur. w 1846 roku Łukowie. W czasie powstania walczył jako szeregowiec w oddziale Kazimierza Kobylińskiego. Długi czas przebywał pod nadzorem policji. Po powstaniu inżynier technolog. Został zweryfikowany jako podporucznik weteran pod numerem porządkowym 1749/1924. W latach 20. mieszkał w Augustowie. Zmarł 2 października 1927 roku i został pochowany na warszawskich Powązkach w kwaterze 91. Spoczywa wspólnie z żoną Elizą z Korkozowiczów, zmarłą 28 października 1926 roku

inżynier technolog. Urodzony w 1846 roku w Łukowie. Walczył pod dowództwem Kobylińskiego, Długi czas pozostawał pod nadzorem policji.

powstaniec styczniowy, poch. Rożubowice

zamieszkały w Płocku

Poległ w bitwie pod Koziołkiem (koło Skępego) 16 IV 1863r. Pochowany został w Ligowie przez miejscowego proboszcza - ks. Ignacego Małkiewicza.

Ur. prawd. w Płocku, syn. Teofila, urzędnika Dyrekcji Szczegółowej w Płocku. Poległ w 16.4.1863 [wg danych Księgi Zgonów par. Ligowo].

( - 1913 Kraków) - weteran Powstania Styczniowego (strzelec z oddziału Lelewela), Sybirak zmarł w Krakowie w wieku 70 lat. [1]