Zarejestruj się lub Zaloguj się

Portal w rozbudowie, prosimy o wsparcie.

Uratujmy wspólnie polską tożsamość i pamięć o naszych przodkach.

Zbiórka przez Pomagam.pl

Powstanie Styczniowe - uczestnicy

Największa baza Powstańców Styczniowych.
Leksykon i katalog informacji źródłowej o osobach związanych z ruchem niepodległościowym w latach (1861) 1863-1865 (1866)

UWAGA
* Jedna osoba może mieć wiele podobnych rekordów (to są wypisy źródłowe)
* Rekordy mogą mieć błędy (źródłowe), ale literówki, lub błędy OCR należy zgłaszać do poprawy.
* Biogramy opracowane i zweryfikowane mają zielony znaczek GP

=> Powstanie 1863 - strona główna
=> Szlak 1863 - mapa mogił i miejsc
=> Bitwy Powstania Styczniowego
=> Pomoc - jak zredagować nowy wpis
=> Prosimy - przekaż wsparcie. Dziękujemy

Szukanie zaawansowane

Imię

Nazwisko

Opis

Źródło

Nadawca

Uwagi

Ze zdjęciem

Tryb wyszukiwania

Wyniki wyszukiwania. Ilość: 1535

Strona z 39 < Poprzednia Następna >

Franciszek Wiskont

ur. ok. 1837, szlachcic z pow. połockiego gub. witebskiej. W związku ze sprawą powstania wyrokiem sądu woj. w okręgu wileńskim został w maju 1864 skazany razem z zoną Bogumiłą na karę administracyjną, sekwestr majątku i zamieszkanie w gub. kazańskiej pod ścisłym dozorem policji. W Jadryniu Wiskontowie mieszkali od 23 czerwca 1864. Otrzymywali zasiłek ze skarbu państwa. Bogumiła zmarła na zesłaniu przed 30 czerwca 1869. (Według innych źródeł Bogumiła miała być siostrą Franciszka, niezamężną).

Julian (2) Wiśniewski

Ur. ok. 1841. Rodem z Krakowa, w 1905 wdowiec, kupiec. Od 21.6.1905 mieszkał w Przytulisku Weteranów, przy ul. Biskupiej 16.

Julian (2) Wiśniewski

Artykuł | Julian Lucjan Józef Wiśniewski. Ur. 1840 w Krakowie, zm. 3.01.1913 r., powstaniec styczniowy, wzięty do niewoli 15.09.1863 r. w bitwie pod Małogoszczem, skazany na 5 lat więzienia, sybirak, po powrocie do Krakowa prowadził handel korzenny (przed powstaniem był praktykantem kupieckim), następnie listonosz, 28.06.1905 r. przyjęty do Przytuliska Weteranów w Krakowie, mieszkała na ul. Dominikańskiej 1, II p., żonaty.

Julian (2) Wiśniewski

Ur. 4.1.1843 Kraków (w oświadczeniu podał błędny rok 1840, w literaturze błędnie też 1841 lub1842). Zm. 3.1.1913 Kraków. Syn Jana i Franciszki Frączkiewicz. Miał starsze rodzeństwo: Rozalia, Karolina Ludwika i Karol Józef Brał udział w organizacji przedpowstańczej wraz z Łakociński, Zaplatalskim, Kosteckim i in. W Początku marca udał się przez Szyce do obozu Langiewicza w Goszczy, wraz z braćmi Kowalskimi. Tam pod komendą kapitana Niewiadomskiego, majora Drudzieńskiego w batalionie Śmiechowskiego brał udział w bitwach pod Sosnówką, Chrobrzem i Grochowiskami. Po przejściu granicy brał udział w organizacji z przygotowania oddziału wołyńskiego Wysockiego. Przed końcem organizacji przeszedł jednak do oddziału kawalerii 60-konnego oddziału skierowanego do Bończy. Pozostawał tutaj wraz z , Święcickim, Szrednickimi, Cybulskim i , pod rotmistrzem Szumą. Po bitwie pod Górami udał się do obozu Chmielińskiego. Wszedł do oddziału piechoty przekazanego Zaborowskiemu, który połączył się z Oksińskim i . Oddział po bitwie pod Przedborzem został rozpuszczony. Po powrocie skierował się do oddziału skierowanego do oddziału Iskry. W bitwie pod Małogoszczem 15.9.1863 został wzięty do niewoli. Aresztowany, został we Włodzimierzu skazany na 5 lat rot aresztanckich w Kazaniu, a stamtąd wysłany do pracy przy kolei Tulsko-Odeskiej. Po amnestii powrócił do kraju i zajął się handlem korzennym. Na skutek zbiegów okoliczności stracił majątek. Imał się różnych zawodów. Na ostatek 10 lat pracował na poczcie. Mieszkał przy ul. Dominikańskiej 1, II p. Pod koniec życia, od 1905 mieszkał w Przytulisku Weteranów ul. Biskupia 16. Pochowany Kraków-Rakowice, kw. R, rz. 4, gr 2 od prawej. Żonaty. 3 dzieci: 2 córki i syn.

Leonard Wiśniewski

Ur. 1836, emigrant z Wołynia. Dowodził powstaniem w Owruckiem. Mieszka teraz w Bakowie. Jest geometrą i zajmuje się pomiarami dóbr ziemskich na Multanach, co mu daje dostateczne utrzymanie, a nawet pozwala na zebranie niewielkiego funduszu. Dosyć zdolny.

Stanisław Wiśniewski

powstaniec, 1913 mieszkał w przytulisku dla weteranów powstania w Poznaniu

Stanisław Wiśniewski

powstaniec, 1913 mieszkał w przytulisku dla weteranów powstania w Poznaniu

Walenty Wiśniewski

(ok. 1845-1918) Syn Benedykta, szlachcic zagrodowy z gub. lubelskiej. Został oskarżony o współdziałanie z żandarmerią powstańczą i skazany na 8 lat ciężkich robót. Katorgę odbywał w Nerczyńskich Zakładach, na osiedlenie przeniesiono go do gm. Idyńskiej okr. bałagańskiego. Od 1871 r. mieszkał w Irkucku i pracował jako zdun. Powodziło mu się nieźle. W 1878 r. przywrócono mu prawa stanu. W następnych latach założył rodzinę - ożenił się z Sybiraczką, z którą miał 5. dzieci i otworzył we własnym domu masarnię (Znamieńskie Przedmieście ul. Jakucka). W 1896 r. został członkiem cechu i wpisano go do spisu mieszczan miasta Irkucka.

Wiaczesław Wiśniewski

syn Wincentego, ksiądz z wileńskiego powiatu, mieszkający u pińskiego powiatowego marszałka szlachty księcia Lubeckiego, zasądzony do sekwestracji majątku za udział w wydarzeniach politycznych roku 1863

Feliksa Wiszniewska

Feliksa Zborowicka zam. Wiszniewska, c. Bazylego i Teofili. Zmarła w Siedlcach 20 października 1930 r. lat 87. Żona Józefa, w 1864 r. nauczyciela w Krasnobrodzie. Mieszkali tam b. krótko bo kwerenda robiona z racji wystawy w 80 rocznicę śmierci jej syna Sen. E.Wiszniewskiego nie pozwoliła na odnalezienie metryk ur. innych znanych potomków.

Stanisław Wiszniewski

s. Jana, szlachcic powiatu owruckiego. Odznaczał się wyjątkową siła fizyczną. Ranny kilkakrotnie pod Moskalówką. Po odbyciu kary mieszkał w Irkucku. Przyjaciel Macieja Lecha, ojciec chrzestny trojga jego dzieci.

Stanisław Wiszniewski

Syn Jana, szlachcic z powiatu owruckiego. Lat 20. Odznaczał się wyjątkową siłą fizyczną. Uczestnik . Ranny kilkukrotnie, dostał się do niewoli. Był więziony w Owruczu na oddziale więziennym, po czym był sądzony przez sąd w Żytomierzu lub Kijowie i skazany na zesłanie. Po odbyciu kary mieszkał w Irkucku. Przyjaciel Macieja Lecha. Ojciec chrzestny trojga jego dzieci.

Stanisław Witacki

powstaniec, 1913 mieszkał w przytulisku dla weteranów powstania w Krakowie

Urodził się ok. 1840 jako prawd. Dominik lub Stanisław Witkowski, w okolicach Łodzi. Być może miał brata Pawła. W czasie powstania uciekł do Galicji, gdzie zmienił nazwisko. Znane dokumenty wskazują, że jako Stanisław Znaleźniak (nieślubne dziecko Franciszki, ur. w Krakowie) w 1869 w Krakowie wziął ślub w kościele św. Mikołaja z Julią Kozłowską. Mieszkał wówczas w par. Modlnica.

Wawrzyniec Witkowski

Brał udział w potyczkach z Moskalami w okolicach Warszawy pod dowództwem Aleksandra Wielopolskiego, pojmany i zesłany na Sybir gdzie spędził 8 lat. Po powstaniu mieszkał w powiecie kolbuszowskim. W 1914 roku starał się o przyjęcie do Przytuliska w Krakowie

Szymon Tadeusz Włoszek

Ur. 1843 W dokumencie z 7.1.1925 zanotowany jako Weteran Powstania Styczniowego, zamieszkały na terenie PKU Kielce i pobierający zaopatrzenie. Mieszkał: Kielce

Franciszek Wnorowski

pochodził z Kraju Płn. Zach. Zesłany wraz z matką, Franciszką, szlachcianką gub. grodzieńskiej. Oboje mieszkali w Jadryniu od 8 października 1868. Otrzymywali zasiłek ze skarbu państwa. Franciszek zmarł przed kwietniem 1871, prawdopodobnie w Jadryniu.

Pankracy Wodziński

powstaniec, 1913 mieszkał w przytulisku dla weteranów powstania we Lwowie

Michalina Wodzyńska

Ur. 1847 Piaski pod Kruszwicą, zm. 14.8.1930 Warszawa. Jako 15-latka mieszkająca w dworze pod Lublinem, służyła jako kurierka przemykając się z rozkazami do partii Rudzkiego, Piotrowskiego, Wierzbickiego, Mareckiego, Lelewela i Krysińskiego. Pojmana, przetrzymywana w Zamościu 6 miesięcy, skierowana do Warszawy, gdzie jako urodzona w Prusach została wysłana do granicy. Po tułaczce i miesiącach mieszkania u dobrych ludzi wróciła w lubelskie. Po ślubie z adwokatem Aleksandrem Kamińskim rodzina wyemigrowała. Pochowana na Powązkach w Warszawie.

Mierosławczyk, oficer wyprawy na Radziwiłów. W 1864 ukrywał się krótko w w Krakowie w mieszkaniu dr Jana Gawlika któremu zostawił na przechowanie pałasz, rewolwer i kilka spisanych relacji przed ucieczką na emigrację. Rewolwer skradziony został kilka lat później, pałasz dr Jan podarował p. Stożkowi (późń. kapitanowi) gdy ze swoim oddziałem wyruszał w Karpaty z Suchej do Legionów w 1914r. Relacje nieznanych autorów z początku powstania zostały złożone w bibliotece Tarnowskich w Suchej.

Augustyn Wojciech

Ur. 1845 Grzewa. Syn Tomasza i Teresy Golus. Miał 3 rodzeństwa rodzonego i 15 przyrodniego (z trzech kolejnych ślubów ojca). Pochodził z bogatej rodziny chłopskiej, ur. 1845 w Grzawie. Uczył się w Miedźnej, Pszczynie a potem studiował teologię w Krakowie. Studia przerwał aby udać się do powstania. Służył w żandarmerii i organizował przerzuty broni z Górnego Śląska do oddziałów w okolicach Częstochowy i Kłobucka. Używał pseudonimu Wojciechowski. Po powstaniu nadleśniczy - 46 lat pracował w dobrach baranowickich koło Nieświeża, mieszkając w Kamionce koło Uzdy. W czasie Rewolucji Październikowej uciekł do rodziny w Grzawie i tam zmarł. Z małżeństwa z Jadwigą Kahel miał 4 dzieci.

Weronika Wojciechowska

(ok.1844 - 24.02.1863 Dobra) – Powstaniec Styczniowy, poległa jako panna w wielu 19 lat w bitwie pod Dobrą, 24.02.1863 r.. Córka Franciszka Wojciechowskiego i Julianny, mieszkała w Byszewach. [1], [2] Zapewne urodzona w 1842 r. [miałaby 21 lat w 1863 r.] w parafii Umień [obecnie pow. kaliski, woj. wielkopolskie]

Kajetan Wojciechowski

był przed powstaniom prezydentem Izby Cywilnej w Mińsku. W r. 1863 należał do organizacji, i wskutek pewnych podejrzeń nagle zesłany został do Ufy, gdzie przebywał czas dłuższy. W latach siedemdziesiątych wieku zeszłego wrócił do kraju i mieszkał w majątku swej żony (Pawlikowskiej z domu) Biesiadach w powiecie mińskim. Zmarł w Warszawie (dokąd się był udał dla kuracji) — w początkach ósmego dziesiątka wieku ubiegłego. Ogólnie był znany, jako człowiek wielkiej zacności.

Stanisław Wojciechowski

Stelmach. Mieszkał we wsi Dzierżonów, gm. Mąkolin, pow. wyszogrodzkiego. Powstaniec w partii Dunina. W dniu 15.1.1865 wiek 20 lat.

rodem z Mogilan, obw. Wadowickiego, 23 lat, mieszkał w Krakowie, w czerwcu 1864 był jeszcze w Radomiu.

Mieszkaniec Olejowa. Rodzina przyjmowała powstańców przygotowujących się do uczestnictwa w wyprawie na Radziwiłłów. Mieszkał u nich Stanisław Kądzielski i Franciszek Nartowski

Antoni Wojnarowski

(ok. 1831 - 1903 Lwów) - Powstaniec Styczniowy. Pracownik magistratu lwowskiego, uczestnik powstania r. 1863/4, mieszkał we Lwowie przy ul. Głębokiej 1. Zmarł w wielu 72 we Lwowie, w wieku 72 lat.

z Litwy. W Usolu czas jakiś mieszkał z doktorami Swidą i Missuną i trudnił się gospodarstwem domowem współmieszkańców. Po powrocie do kraju ożenił się i przez długi ciąg lat pracował jako urzędnik kolei Nadwiślańskiej.

Ignacy Wojszycki

(? - ok. 1880) Syn Walentego, szlachcic z Królestwa, malarz. Tuż przed powstaniem mieszkał w Moskwie, pracował jako retuszer w zakładzie fotograficznym Tulinowa. Miał bliskie kontakty (może studiował?) z polskimi studentami Moskiewskiego Uniwersytetu. Po wybuchu powstania, tak jak inni, otrzymał kartę podróży, pieniądze i wyruszył do gub. mohylewskiej do partii L. Zwierzdowskiego — Topora. Niestety, w drodze na miejsce zbiórki zatrzymano go z grupą osób. Został zesłany na Syberię prawdop. na osiedlenie. Ożenił się z Sybiraczką (Jewdokija Stiepanowa), z którą miał jedno dziecko. Mieszkał w Irkucku, gdzie otworzył zakład fotograficzny. W 1877 r. otrzymał pozwolenie na czasowy pobyt w gub. ja- kuckiej. Być może pracował tam zarobkowo jako fotograf. W wielkim pożarze Irkucka stracił cały ruchomy majątek wyceniony przez niego na 1000 rubli, ale rekompensatę otrzymał tylko w wysokości 100 rubli. W 1880 r. nabył w Irkucku od dymisjonowanego oficera Semena Iżewskogo drewniany dom wraz z ziemią i zabudowaniami. Zmarł w Irkucku. Prawdopodobnie po jego śmierci zakład fotograficzny prowadziła wdowa.

Ur. 1844 W dokumencie z 7.1.1925 zanotowany jako Weteran Powstania Styczniowego, zamieszkały na terenie PKU Kielce i pobierający zaopatrzenie. Mieszkał: Kielce

Jan Wojtkiewicz

syn Gabriela, ksiądz, ur. ok. 1819, proboszcz parałn Kiernów (Korjany?) w pow. wileńskl m. Za „nieprawomyślność pod względem politycznym", 18 maja 1864 został aresztowany i osadzony w więzieniu w Wilnie, a 24 czerwca wysłany w trybie administracyjnym, na mocy rozporządzenia Murawiowa, do gub. ołonieckiej na zamieszkanie pod dozorem policji. Mieszkał w Pudożu, później w Powieńcu. Na zesłaniu otrzymywał zasiłek ze skarbu państwa. Był uważany przez władze rosyjskie za „nieprawomyślnego i szkodliwego fanatyka, który wymaga ustawicznego dozoru". Zmarł 21 kwietnia 1871 w Powieńcu.

Edmund Wolanowski

mieszkający przy bracie w miejscowości Zaczernie, poczta Rzeszów. Urodził się w 1841 roku w Częstochowie, wyznania rzymskokatolickiego, stanu wolnego. W oświadczeniu o przystąpieniu do Towarzystwa Wzajemnej Pomocy Uczestników Powstania Polskiego 1863/64 r. podał, iż przed powstaniem był uczniem gimnazjum. W powstaniu walczył jako szeregowiec w oddziale Kurowskiego, brał udział w bitwie pod Miechowem. Powołał się na świadectwo Stefana Wolanowskiego i Karola Jędrzejowskiego. Zobowiązał się do wpłacenia wpisowego w wysokości 1 złotego reńskiego i składki rocznej w wysokości 3 złotych reńskich. Zobowiązanie podpisał w Rzeszowie 10 lipca 1894 roku. 30 lipca 1894 roku odnotowaniu na jego świadczeniu, że zostało ono odroczone.

ur. ok. 18 3 2 lub 18 3 5, szlachcic pow. lidzkiego gub. wileńskiej, junkier (wychowanek szkoły oficerskiej) pskowskiego pułku piechoty, kawaler. Na podstawie zeznań jednego z aresztowanych powstańców został oskarżony o namawianie tegoż powstańca i dwóch włościan do udziału w powstaniu. Na mocy rozporządzenia Murawiowa z 6 listopada I 86 3 został wysłany do gub. kazańskiej pod ścisły dozór policji. W Jadryniu od 1 grudnia 1863. W 1869 prawdopodobnie nadal tam mieszkał. Otrzymywał zasiłek ze skarbu państwa.

Józef Wolikowski

(Jan?) Szlachcic z gub. wołyńskiej. Za pobyt w oddziale został aresztowany i sądzony w Kijowie. Skazano go na 4 lata ciężkich robót w zakładach. Karę odbywał w gub. irkuckiej. Manifestem 1866 r. został zwolniony z robót i przeznaczony na osiedlenie. W 1870 r. mieszkał w Irkucku, gdzie zajmował się pieczeniem i sprzedażą chleba. W 1875 r. otrzymał pozwolenie na wyjazd do gub. kostromskiej, a w następnym roku na czasowy pobyt w Żytomierzu.

Kazimierz Ignacy Woliński

Ur. 1830 Dąbrowa, gub. radomska, zm. 17.7.1914 Kraków W 1844 służył w kadetach w wojsku rosyjskim w tzw "Małoletnich Krakusach". Właściciel majątku Marcinkowice Poduchowne w pow. opatowskim.. W Powstaniu służył z początku pod Langiewiczem. Walczył pod Słupią, Wąchockiem, Suchedniowem, Grochowiskami i Pieskową Skałą. Po rozbiciu partii Langiewicza i tygodniowym pobycie w Krakowie, przedostał się do Krukowieckiego, po którego porażce został zaaresztowany i wysłany do Ołomuńca, skąd uciekł z trzema kolegami. Następnie udał się do partii Czachowskiego, gdzie wziął udział w 4 mniejszych bitwach. Przebywając u córki Czachowskiego, otoczony przez Kozaków był świadkiem śmierci dowódcy. Przyłączył się do Chmielińskiego pod Bodzechowem, lecz gdy dowódca został wzięty do niewoli wrócił w sandomierskie przyłączając się do Topora. Ostatni jego bitwa miała miejsce przed Wielkanocą w Opatowie. Po schwytaniu dowódcy dostał się do niewoli. Współtowarzyszem Wolińskiego był m.in. Koroszczenko (później nawrócony Kozak). Zesłany na Sybir, do gub. Wołogodzkiej. Majątek został skonfiskowany. Do kraju powrócił w 1900 roku, za wstawiennictwem Orłowa. Zatrudniony przy sypaniu wałów kolejowych. Następnie zarządca majątku Maleckiego w Odrowążu, Wilkońskiego w Roszkowej Woli i w Małych Strzelcach. Mieszkał we wsi Wierzbica pow. Noworadomsk. Pod koniec życia pozostający w biedzie. Przyjęty do Przytuliska w Krakowie w 1912 - przyjechał w 1913 po zakończeniu przez 17-letnią córkę kursu kroju. Poświadczenie uzyskał od Leszka Grabowskiego, Ludwika Sikorskiego i ks. Józefa Komorowskiego proboszcza z Krempej. Pochowany na Rakowicach w kwaterze Ra rz. 3, gr. 14 Córka: Barbara

13-letni uczeń gimnazjum w Kownie. Krewny czynownika tajnej kancelarii Murawiewa - Pasternakowa. Mieszkając u niego zabrał mu parę pistoletów, szablę i strzelbę i razem z kolegami (Butkiewiczem, Maciulewiczem i Gerberem) udał się do obozu powstańców. Po kilku dnach spędzonych przy ognisku został schwytany przez moskali i odesłany do Kowna. Tam niemiłosiernie zbity został wrócony do gimnazjum po czym wysłany do oddziału kantonistów w sołdaty.

Wacław Wołodźko

Działał pod peud. Wacław Koszczyc. Zaangażował się w Powstanie również własnymi nakładami pieniężnymi. Po upadku powstania wychodźca do Turcji, gdzie pisze o miłości i tęsknocie do Ojczyzny pod pseudonimem "Sahi-bey" Autor książki m.in. "Wybrańcy losu". Po 7 latach wraca do Polski i mieszka we Lwowie, gdzie umiera w skrajnej nędzy w 1904. Pochowany na Łyczakowie.

Henryk Wołyński

ur. ok. 1845 [1] zm. 07.02.1863 pod Bolimowem [1] [2] Syn urzędnika z Łowicza [2] Mieszkał z rodzicami w Łowiczu, przy ul. Browarnej 29 (137) [3] Z księstwa Łowickiego, wieku lat 18, dał przykład prawdziwej stałości charakteru i niezwykłego męstwa, zginął w bitwie pod Bolimowem dnia 7 Lutego 1863 r., i na pobojowisku wraz z innymi towarzyszami broni został pogrzebany. [1] r o d z i n a rodzeństwo - dr. Artur Wołyński , uczony i historyk [3]

Henryk Korybut Woroniecki

Książę. Ur. 1796, mieszkał w Haczowie u Urbańskich. Wyruszył do powstania ale granicy nie przekroczył, wrócił po kilku dniach.

Hieronim Worotyński

ur. ok. 1 8 39 łub 1843, szlachcic z Witebszczyzny, student uniwersytetu petersburskiego (moskiewskiego?) , kawaler. Oskarżony o współudział w napadzie na transport broni w dniu 13 kwietnia 1863 w okolicy Dyneburga. Mimo braku dowodów, został skazany przez sąd woj. na zamieszkanie w gub. ołonieckiej pod dozorem policji i konfiskatę majątku (konfirmacja Murawiowa z 18 lipca 1863) - Mieszkał w Kargopolu. Na zesłaniu otrzymywał zapomogę ze skarbu państwa. W sierpniu I 869 zwrócił się do III Oddziału o zezwolenie na zamieszkanie w Królestwie Polskim, ale w listopadzie otrzymał odmowę MSW. W sierpniu 1870 ponownie zwrócił się o zgodę na wyjazd, tym razem do gub. tambowskiej, gdzie przebywał jego brat, 1 uzyskał zezwolenie. Podczas pobytu w gub. tambowskiej zwolniony z dozoru policji, na podstawie manifestu z maja 1871.

Strona z 39 < Poprzednia Następna >