Powstanie Styczniowe - uczestnicy

Ur. 1839 Warszawa, /syn Aleksandra i Ludwiki Paschalis-Jakubowicz/. Żona. Mary Jane Wilson (1857 - 1916). Mieli 11 dzieci, urodzonych w Anglii.

z Krezszowic

z guberni augustowskiej

ksiądz, ur. 183 5, zakonnik klasztoru bernardynów w Radomiu. Za czynny udział w manifestacjach patriotycznych osadzony w cytadeli warszawskiej (w lutym I 862?) 1 na mocy decyzji namiestnika Królestwa Polskiego zesłany do gub. tobolskiej. Początkowo przebywał w Omsku, gdy okazało się, ze w Tobolsku nie ma proboszcza, gubernator polecił przenieść tam ks. Mielechowicza, powierzając mu opiekę nad miejscowymi katolikami, a w sierpniu 1862 miała zapaść decyzja o ułaskawieniu. Jednakże plany te przekreśliło znalezienie podczas rewizji w papierach ks. Piotra Ściegiennego listu pisanego przez ks. Mielechowicza, w którym była mowa o „walce z krzyżem w jednej ręce i z bronią w drugiej". Stało się to przyczyną zesłania ks. Mielechowicza w 18 6 3 do gub. jenisejskiej pod ścisły dozór policji. Przebywał w pow. minusińskim, następnie, wraz z innymi duchownymi, w Tunce w gub. irkuckiej. Od i874 mieszkał w Pudozu. Prowadził korespondencję z ks. Aleksandrem Kierońskim, który pośredniczył w pomocy dla zesłanych księży, organizowanej przez hr Władysława Platera w Rapperswilu. Zmarł ok. 1899.

dowodził oddziałem na Kujawach 20 marca 1863 r. w bitwie pod Mszową został śmiertelnie ranny i udał się w Poznańskie w celu leczenia się, gdzie wskutek tej rany umarł w Mamliczu 10 lipca 1863 r. w 32 roku życia, zostawiając rodziców, żonę i troje dziatek. Był on jednym z najenergiczniejszych dowódców w Kaliskiem, ciągle ucierał się w przeważnymi siłami moskiewskimi, a zwycięstwa pod Izbicą, Mieczownicą, Łądkiem, Kazimierzem, Śleszynem dały miarę jego wolności i osobistej odwagi. Bystry, czujny i nigdy niezmordowany, kochający ojczyznę miał szczególniejszy dar wywoływania sił i skupienia ich koło siebie. Łagodny, ale przy tym stanowczy, w boju był jak lew dla wroga. Syn obywatela ziemskiego ze wsi Smulska w Poznańskiem, po ukończeniu szkół poznańskich służył obowiązkowe lata w wojsku pruskim. Zwłoki jego przewiezione do Łabiszyna tam pochowane zostały.

dowódca partyzancki wojsko polskich z 1863 pobił Moskali w bitwie pod Śleszynem 22.3.1863

z Tarnowa

Rotmistrz. 15-20 kwietnia razem ze Stanisławem Wierzbińskim organizowali oddział do wyprawy Mossakowskiego. Zajmowali się odkopaniem broni Grekowicza, który zakopał po bitwie pod Szklarami na terenie Krakowa. Broń była częściowo popsuta.

Na początku lutego 1863 zorganizowawszy mały oddział w ks. poznańskim wkroczył 18.2. na Kujawy i na drugi dzień pod Krzywosądzą został rozbity przez Schilder-Schuldnera. Objąwszy naczelne dowództwo nad oddziałem Mielęckiego, który miał ok. 1000 ludzi poniósł znów klęskę pod Nową Wsią. Wskutek tej klęski znaczenie partii rewolucyjnej upadło, a utworzyło się pole do intryg białych. Mierosławski odjechał, dowództwo po nim objął Mielecki.

Więzień cytadeli warszawskiej. "Przez cały okres powstania w walce. Należał do 4 oddziałów zwykłych i 2 band żandarmerii narodowej, uczestniczył w 7 bitwach. Był w oddziale Kostkowskiego na pikiecie, gdy wieszano 4 chłopów. Miał własny oddział kozaków polskich. Wpadł do Łukowa, gdzie ujął 2 oskarżonych o szpiegostwo. Zabrał im 100 rubli i powiesił. Przyczynił się do ukrycia Brzóski i Wilczyńskiego". 17 lutego skazany na śmierć przez powieszenie. 24 lutego 1866 r. Berg zmienił wyrok na 15 lat katorgi w kopalniach. (Aud. 398, 148).

Był proboszczem w Myszyńcu, miał wówczas 52 lata. Aresztowany został w kwietniu 1865 r. Oskarżono go o to, że był członkiem zarządu powstańczego w Myszyńcu i brał udział wraz z powstańcami w napadzie na dąbrowski kordon straży pogranicznej. Jak zeznał Żyd Keller, u księdza proboszcza Mierzyńskiego zbierali się dowódcy powstańczych partii, stamtąd wydawano różne rozkazy na jego podwórzu stały konie powstańców, koło jego domu znaleziono skład broni. 1 maja 1865 r. Audytoriat Polowy skazał go na wywózkę na Syberię, wyrok ten zatwierdził namiestnik. Na zesłanie został wysłany 15 maja 1865 r. Po 10 latach powrócił z wygnania w 1875 r. i był wikariuszem w Skępem

Otrzymawszy szczególny raport o przebiegu nie bitwy, ale formalnej rzezi (boć trudno nazwać bitwą rozprawę, gdzie jedna ze stron walczących, a w tym wypadku oddział powstańczy, nie przyszła do możności prawidłowej palby), pchnął coprędzej jednego z licznych swych adjutantów do wyczekującego na rozkazy Ludwika Męty, dowodzącego kawaleryą i polecił mu wykonać szarżę na uszykowaną w rynku moskiewską kolumnę. - Jak to? wąską ulicą mam wykonać atak na uformowaną piechotę? ależ to szaleństwo! - zauważył Mięta. - Jesteś pan tchórzem! - rzucił Kurowski w uniesieniu. - Kto? Ja tchórz? Z temi słowy spiął Mięta konia, szalonym karyerem przypadł przed front swej kawaleryi i zakomenderował: - Czwórkami, galopem, marsz, marsz! - i dobywszy pałasza, wpadł jak huragan w miasto. Lotem błyskawicy przeleciała kawalerya ulicą, nieostrzeliwana przez ukrytych po domach Moskali, którzy na widok tego szalonego ataku potracili głowy. Wpadł w rynek, lecz tu musiał przystanąć dla rozwinięcia frontu do szarży. Rota moskiewska dała ognia, kilkunastu jeźdźców spadła z koni, ale pluton sformował się i z okrzykiem: Jezus Marya! wpadł jak lawina na karki Moskwy. Atak był wykonany z niesłychanym impetem, mimo, że szarżujących dzieliła przestrzeń zaledwie stu kroków od zaatakowanych. Mięta przełamał kolumnę moskiewską, nasi ułani nasiekli sporo mięsa, ale wypadłszy drugą stroną rynku za miasto i obliczywszy się, stracili ze stu dwudziestu towarzyszy okrągło siedmdziesięciu sześciu. (...) Mięta otrzymał podczas szarży dwadzieścia jeden cięć i pchnięć, wskutek których dostał później pomięszania zmysłów i umarł niebawem.

student piątego kursu medycyny, ukończył nauki lekarskie, ale ostatecznego egzaminu nie zdawał, mimo to miał dość rozległą praktykę w Usolu, a następnie w Bałagańsku. Był to synowiec głośnego w swoim czasie wygnańca, którego żona usiłowała wykraść, wywożąc w tarantasie z dnem podwójnem, gdzie męża ukryła. Lucjan Migurski po przeniesieniu się do Rosji zdał egzamin na lekarza w Kazaniu, potem praktykował w Opolu (gub. lubelskiej), a następnie w Lublinie. Ożenił się z panną Bóbr, która oczekiwała na powrót narzeczonego z Syberji. Zmarł w 1896 roku, pozostawiając syna, który jest w Instytucie Technologicznym w Petersburgu, i córkę, dorosłą już pannę.

Podoficer Żuawów w obozie Langiewicza w Goszczy.

Mając 21 lat, jak większość jego rówieśników w roku 1863 pospieszył do oddziałów powstańczych, by walczyć o Wolność dla Ojczyzny.

za wzięcie udziału w powstaniu stracony na szubienicy w Szczuczynie na Litwie w 1864 r.Miał być wyrok zmieniony i skazany został do ciężkich robót w Syberii i zmarł w więzieniu w Grodnie czy też w drodze do Syberii.

Ksiądz wysłannik Rządu Narodowego mający kwaterę przy oddziałach na Świętym Krzyżu.

mieszczanin z miasteczka Kamionki w powiecie lubartowskim (gub. lubelskiej), zesłany do ciężkich robót za udział w powieszeniu szpiega żyda. W Usolu łatał buty i usługiwał, mając jedną tylko nogę.

używane imię: Ksawery ur ok 1829 [2] Wieluń [3] zm. 24.02.1863 Dobra k. Łodzi [1] [2] Jego rodzicami byli: - Wit Mikulski [3] (w 1831 r ekonom w . Perma par. Krośniewice [7], w 1834 ekonom Prędzew par. toola [12], zm. 1857 Ładawy par. Wielenin, wdowiec lat 75, pozostawił dzieci: Witalisa, Ksaweregi, Michała, Antoniego, Magdalenę i Mariannę [10] - Katarzyna Strzałkowska [3] , zm. 1856 Ładawy par. Wielenin, lat 55, żona żebraka [10] Związek małżeński zawarł jako kawaler lat 24, czeladnik tkacki 03.03.1851 r w Łodzi [3], jego żoną została Otylia vel Otolia Petzold [3] (panna, lat 17, ur. Zduńska Wola, [3], zm. 1854 Łódź [5], jej rodzice Antoni i Krystyna byli tkaczami [3]) Powstaniec styczniowy [1] lat 34 wdowiec, [2], czeladnik tkacki [1] z Łodzi. [2] Walczył w oddziale [1] , poległ w bitwie pod m. k. Łodzi. [1] [2] Pochowany na cmentarzu w m. Dobra w zbiorowej mogile powstańców styczniowych poległych w bitwie pod Dobrą. [1] [2] Obecnie jest tam pomnik. [1] R o d z i n a rodzeństwo * Michał Mikulski - ur. 1829 Spędoszyn par. Wartkowice [6] - zm. 1829 Dęby par. Wartkowice [8] * Weronika Mikulska - ur. 1834 Prądzew par. Topola (ale metryka par. Łęczyca) [12], zm. 1839 Godzięby par. Nowe gm. Krośniewice [9] * Witalis Mikulski [10] * Magdalena Mikulska [10] * Marianna Mikulska [10] * Michał Mikulski - ur 1831 Perna par. Krośniewice [7] , ślub 1852 Dąbie (obecnie woj. wielkopolskie) jego żoną została Franciszka Dymowicz [11] * Antoni Mikulski - ślub 1860 Dąbie (obecnie woj. wielkopolskie), jego żoną została Marianna Golankiewicz [11], zm. 1910 m. Bałuty par. Łódź NMP, lat 73 [10] dzieci: * Józef Mikulski - ur. 1853 Łódź [4] - zm. 1853 Łódź [5] * Marianna Mikulska - ur. 1851 Łódź [4] , zm, 1851 Łódź [5]

z Tarnowa

Majtek w marynarce rosyjskiej. Zbiegł z okrętu do Ameryki północnej, a zaciągnąwszy się do wojska tegoż kraju, walczył przeciwko południowcom, na skutek wszakże rekwizycji moskiewskiej, pomimo że walczył za całość Stanów Zjednoczonych, wydany został przez wolną, niepodległą Rzeczpospolitą Północno-Amerykańską Moskalom, którzy go natychmiast na okręcie w porcie amerykańskim stojącym powiesili, Polacy zamieszkali w Ameryce zanieśli protest do senatu Ameryki – skończyło się na proteście.

żona Zygmunta Miłkowskiego,znanego w Mołdawii pod imieniem Fortunata Melko, wielka patriotka, dawała w swym domu gościne powstańcom, Wkrótce rozstała się z mężem i z córeczką wyjechała do Galicji do Czortkowa, śledzona przez policję. Później wraz z mężem objeżdżała Europę. W Brukseli wydała w 1907 roku broszury " Zofii Miłkowskiej " . Rodzina potem przeniosła sie do Genewy i Lozanny i tu w swoim domu przygarnia Polaków-tułaczy.

Podający imię Adam Sobotowski albo Józef Chromański, Z Krakowa, 29 lat, wychowawca. W sierpniu 1864 skazany przez sąd wojenny we Lwowie, za przestępstwo przeciw zarządzeniom publicznym, obciążony przekroczeniem przeciwko zarządzeniom publicznym przez werbunek do powstania, na 3 miesiące aresztu w sztukhauzie, zaostrzonego 14 dniowym odosobnieniem na początku i na końcu kary.

Podleśny, leśnictwa rządowego Bodzentyn, straż Lubżanka. W okresie powstania aresztowany przez władze carskie, co prawd. miało związek ze wspieraniem działań powstańczych.

w powstaniu pułkownik i dowódca partii. Był oficerem b. wojsk rosyjskich. Urodzony w 1841 roku. Jako szeregowiec wstąpił do szeregów powstania do oddziału pułkownika Śmiechowskiego, formującego się pod Warszawą w Woli Prażmowskiej w końcu stycznia 1863 roku. Pod Rawą oddział, w którym był Miniewski przeszedł pod dowództwo : złączył się z partią Jeziorańskiego, a następnie pod Małogoszczem przeszedł pod rozkazy Langiewicza. Po bitwie pod Grochowiskami, naczelną komendę objął znowu Śmiechowski. Miniewski, już randze pułkownika, jako dowódca kawalerii ostatni przeszedł granicę, osłaniając tyły oddziału Śmiechowskiego. — W maju 1863 roku dowodził już własnym oddziałem i stoczył bitwę pod Sławkowem (Krzykawką). Następnie zorganizował nowy oddział, który miał wkroczyć na Wołyń, lecz został rozbity pod Radziwiłłowem. Był na emigracji we Francji, Afryce, Włoszech i Szwajcarii. W powstaniu był dwukrotnie ranny i raz kontuzjowany.

notariusz, zamieszkały w Rożniatowie, powiecie dolińskim. Urodził się 17 lutego 1846 roku w Sasowie w Galicji, wyznania rzymskokatolickiego. W oświadczeniu o przystąpieniu do Towarzystwa Wzajemnej Pomocy Uczestników Powstania Polskiego 1863/64 r. podał, iż jest żonaty i ma troje dzieci. Przed powstaniem był uczniem gimnazjalnym. Do powstania zgłosił się jako ochotnik i walczył jako szeregowiec w oddziale Czachowskiego w Lubelskim, wziął udział we wszystkich potyczkach. Dokumenty poświadczające jego udział w powstaniu znajdować się miały w aktach Sądu Karnego we Lwowie. Powołał się też na świadectwo towarzysza broni Franciszka Gomeskiego (?) mieszkającego w Przemyślu, Włodzimierza Horodyńskiego z Kołomyi oraz brata Floriana Minkusiewicza w Dukli. Zobowiązał się do wpłacenia wpisowego w wysokości 1 złotego reńskiego i od 1 stycznia 1895 roku składki rocznej w wysokości 4 złotych reńskich. Deklarację podpisał w Rożniatowie 1 lipca 1894 roku.

student uniwersytetu kijowskiego, bardzo szlachetny i najlepszej wiary młodzieniec, jeden z najgorętszych wielbicieli Włodzimierza Antonowicza, którego ciężkie i jawne" odstępstwo starał się wytłumaczyć, dobierając nieraz zupełnie niedostatecznych i bardzo naciąganych argumentów. Niezależnie od tego sam był uosobioną prawością i sobie by tego wybaczyć nie potrafił, co mistrzowi wybaczyć pragnął. Po powrocie do kraju ożenił się i osiadł na stacji w Proskurowie, gdzie miał dom komisowy. Umierając w 1904 r., pozostawił żonę i syna adwokata w Odesie, bardzo zdolnego człowieka.

ze Lwowa