Powstanie Styczniowe - uczestnicy

ОДЫНЕЦЪ Владиславъ,niepotwierdzony szlachcic (неутвержденный дворянин),mieszkał w Kownie, był lokajem u ziemianina Czarnockiego ? (Проживал в Ковно в должности лакея, у помещика Чарноцкаго.),gubernia kowieńska,uczestnik Powstania Styczniowego, zesłaniec, na mocy p. 3 orzeczenia /powelenja/ cesarskiego z 13 i 17 maja 1871 r. zwolniony z dozoru policyjnego z prawem zamieszkania gdziekolwiek w państwie rosyjskim, z wyjątkiem stolicy i guberni stołecznych, Królestwa Polskiego i Zabranego Kraju, lecz z zabronieniem mu objęcia służby państwowej i społecznej.

ОКМЯНСКIЙ Владиславъ,niepotwierdzony szlachcic (неутвержденный дворянин),powiat wiłkomierski (уроженец Вилкомирского уезда),gubernia kowieńska,uczestnik Powstania Styczniowego, zesłaniec, na mocy p. 3 orzeczenia /powelenja/ cesarskiego z 13 i 17 maja 1871 r. zwolniony z dozoru policyjnego z prawem zamieszkania gdziekolwiek w państwie rosyjskim, z wyjątkiem stolicy i guberni stołecznych, Królestwa Polskiego i Zabranego Kraju, lecz z zabronieniem mu objęcia służby państwowej i społecznej.

mężcz. 38 lat na 1868 r., chrześcijanin grodzieńskiej guberni, zesłany bez pozbawienia praw administracyjnych, z 1864 r. przebywał w Tomsku, proste prace, przy nim rodzina

Syn Wincentego, mężcz. 35 lat, szlachcic , zesłany z pozbawieniem praw na zamieszkanie, z 1864 r. przebywał w Omsku, potem w Tarie, łakiej, rodziny nie posiadał, kawaler

Iwanow, mężcz. 22 lat, ziemianin Mińskiej gub., zesłany z pozbawieniem praw na zamieszkanie, z 1865 r. przebywał w Omsku, potem w Kainskom okręgu, rodziny nie posiadał

mężcz. 66 lat na 1867 r., ziemianin Mińskiej gub., zesłany pr. bez pozbawienia praw na osadzenie, potem na zamieszkanie, przebywał w r. Tarie, zesłany razem z rodstwiennikami i żoną

mężcz. 20 lat na 1867 r., ziemianin Mińskiej gub., zesłany pr. bez pozbawienia praw na osadzenie, potem na zamieszkanie, przebywał w Tarie, zesłany razem z rodstwiennikami

mężcz. 45 lat na 1867 r., ziemianin Mińskiej gub., zesłany pr. bez pozbawienia praw na osadzenie, potem na zamieszkanie, przebywał w Tarie, zesłany razem z rodstwiennikami

mężcz. 41 lat na 1867 r., ziemianin Mińskiej gub., zesłany pr. bez pozbawienia praw na osadzenie, potem na zamieszkanie, przebywał w Tarie, przy nim 2 dzieci, siestra i żena

9 lat na 1867 r., wł. ziemska Mińskiej gub., zesłana pr. bez pozbawienia praw na osadzenie, potem na zamieszkanie, znajdowała się w Tarie, zesłana razem z rodstwiennikami

28 lat na 1867 r., wł. ziemska Mińskiej gub., zesłana pr. bez pozbawienia praw na osadzenie, potem na zamieszkanie, znajdowała się w r. Tarie, zesłany razem z rodstwiennikami i mężem

Ur. 1832, zm. 22 marca 1865, Powstaniec Styczniowy. Pochowany, cmentarz staromarciński grób prawd. nie istnieje.

Michajłow, mężcz. 27 lat, ziemianin mohylewskiej gub., zesłany z pozbawieniem praw na zamieszkanie, z 1864 r. przebywał w Omsku, potem w Tarie, rodziny nie posiadał, kawaler, w 1870 r. zmarł

mężcz. ksiądzlubelskiej guberni, zesłany bez pozbawienia praw na zamieszkanie, przebywał w Omsku

Łukaszew, mężcz. 36 lat, szlachcic augustowskiej guberni, zesłany z pozbawieniem praw na zamieszkanie, z 1865 r. przebywał w Omsku, kuczer, rodziny nie posiadał, wdowiec

Stiepanow, mężcz. 27 lat, ziemianin kowieńskiej guberni, zesłany bez pozbawienia praw na zamieszkanie, z 1864 r. przebywał w Omsku, potem w omskim okręgu, Omskie, rodziny nie posiadał, kawaler

zesłanie z Litwy na zamieszkanie w Rosji, ukazem z dnia 10/22 grudnia 1865 majątek: Mała Orawa , pow. mohylewski został przymusowo sprzedany

syn Stanisława i Antoniny Rywigajłłówny, ar. 10 lipca 1832 r.; nauki pobierał w szkole powiatowej szawelskiej, potem, w „korpusie szlacheckim" i akademii wojskowej. Z czasem doszedł stopnia pułkownika i naczelnika sztabu dywizji. Odbył kampanię na Kaukazie, był przy wzięciu w niewolę Szamila i sam go odwiózł do księcia Bariatyńskiego, naczelnika wojsk kaukaskich. W r. 1860 podał się do dymisji i wrócił do kraju, gdzie stryjenka Aleksandrowa Olędzka prawem sprzedażnem oddała mu dwa folwarki w pow. słuckim — Zaułki i Pniwody, zaś po jej zgonie wkrótce potem odziedziczył dobra Kosieze w Mińszczyźnie. W roku 1863 został mianowany powstańczym naczelnikiem wojennym nowogródzkim (?), lecz obowiązki te spełniał bez energii i stąd ściągnął na siebie zarzuty. Dopiero w r. 1864 aresztowany obywatel pow. lidzkiego Kaszyc, będąc w więzieniu, zeznał, że Stanisław Olędzki „był wojewodą i przygotowywał powstanie". Olędzki przyznał się i został skazany do robót ciężkich, które odbywał wi Usołu^ ii konfiskatę dóbr. Kaszyc zaś, pomimo zeznań, był skazany na wygnanie i konfiskatę dóbr, które kupił jenerał Mawros. W Irkucku Olędzki ożenił się z Heleną Podgórską, siostrzenicą towarzysza z katorgi Haumana. Po pozwoleniu powrotu do Królestwa, dzierżawił od Zamoyskich maj. Stabrów, lecz nie powiodło się mu i schodził na dzierżawę coraz mniejszą. W końcu dostał posadę w cukrowni Izabelinie pod Warszawą, gdzie też zmarł nagle w r. 190. (?), pozostawiwszy syna Stanisława.

mężcz. zesłany bez pozbawienia praw na zamieszkanie, przebywał w tobolskiej guberni

Ur. 1844 Rawa, miejscowość w 1923: Warszawa-Praga, stopień wojskowy posiadany w powstaniu: szereg., stopień wojskowy w 1923r.: ppor., liczba wykazu Sekcji Opieki Departamentu Sanitarnego Ministerstwa Spraw Wojskowych: II-188

mężcz. ziemianin grodzieńskiej guberni, zesłany bez pozbawienia praw na zamieszkanie, przebywał w Omsku

mężcz. mieszkaniec wileńskiej guberni, zesłany z pozbawieniem praw na zamieszkanie, przebywał w tobolskiej guberni

Syn Wincentego, mężcz. 18 lat, ziemianin witebskiej gub., zesłany z pozbawieniem praw na zamieszkanie, z 1864 r. przebywał w Omsku, w 1866 r. wyjechał w Kostromskuju gub., rodziny nie posiadał, kawaler .

ОЛЬШЕВСКIЙ Александръ,szlachcic (дворянин Себежского уезда),właściciel majątku Orzechowo (в этом же уезде имеет имение Орехово),gubernia witebska,uczestnik Powstania Styczniowego, zesłaniec, na mocy p. 3 orzeczenia /powelenja/ cesarskiego z 13 i 17 maja 1871 r. zwolniony z dozoru policyjnego z prawem zamieszkania gdziekolwiek w państwie rosyjskim, z wyjątkiem stolicy i guberni stołecznych, Królestwa Polskiego i Zabranego Kraju, lecz z zabronieniem mu objęcia służby państwowej i społecznej.

ОЛЬШЕВСКIЙ Андрей,szlachcic (дворянин Волковыскаго уезда),pracował w nowoaleksandrowskiej aptece (состоял в услужении вНовоалександровской аптеке.),gubernia grodzieńska,uczestnik Powstania Styczniowego, zesłaniec, na mocy p. 3 orzeczenia /powelenja/ cesarskiego z 13 i 17 maja 1871 r. zwolniony z dozoru policyjnego z prawem zamieszkania gdziekolwiek w państwie rosyjskim, z wyjątkiem stolicy i guberni stołecznych, Królestwa Polskiego i Zabranego Kraju, lecz z zabronieniem mu objęcia służby państwowej i społecznej.

z zawodu kuchmistrz, urodził się w t Szczurach pod Raszkowem, w majątku pułkownika Skórzewskiego, dnia 12 października 1827 r., z ojca Józefa, poległego śmiercią walecznych w roku 1831. Nic dziwnego, że w żyłach syna ta sama krew płynęła. Już jako 20-letni młodzienieę należał w r. 1846 do niefortunnej wy prawy kurnickiej, za którą blisko trzy lata był więziony w Poznaniu, Berlinie i Sonnenburgu. Zaledwo uwolniony, zaciągnął się do bratnich szeregów i wziął udział w bitwie pod Miłosławiem. Tu wzięty do nie woli i skazany na trzyletnią służbę wojskową w Głogowie, doszedł do stopnia podoficerskiego, poczem ożenił się i osiadł w Czerniejewie. M r. 1863 nie wahał się ani chwili i poleciwszy opiece Boga żone i troje drobnych dziatek, znów pospieszył na pole walki do oddziału laczanowskiego. Brał udział w potyczkach pod Pyzdrami i Kołem wreszcie pod Ignacewem, dnia 8 maja 1863 r., gdzie znalazł śmierć bohaterską, ugodzony dwoma kulami, jedną pod okiem, drugą w serce. Pogrzebiony w wspólnej mogile w Sępolnie pod Ignacewem

syn Jakuba, ur. I 829 w Mężeninie w pow. łomżyńskim, szlachcic, zarządca folwarku Dziermieniszki w pow. sejneńskim, własności Magdaleny Mieczkowskiej. Aresztowany w czerwcu 18 6 3 pod zarzutem dostarczania powstańcom żywności i niedoniesienia władzom o pobycie powstańców w okolicy folwarku, a także za posiadanie polskiego munduru wojskowego, został osadzony w więzieniu kowieńskim, gdzie przebył dziesięć miesięcy. II listopada 18 6 3 komisja sądu woj. przy sztabie I dywizji kawaleryjskiej orzekła pozbawienie praw stanu i zesłanie Olszewskiego do „mniej odległych miejsc Syberii" do gub. tobolskiej) na zamieszkanie. Wyrok ten został zmieniony 2 marca 1864 przez wileński tymczasowy audytoriat polowy, który skazał go na zamieszkanie w gub. ołonieckiej pod dozorem policji, również z pozbawieniem praw (według innych źródeł: z zachowaniem praw, ale z konfiskatą majątku). Olszewski wyjechał z Kowna 8 kwietnia 1864, dwa dni później przybył do Wilna, skąd został wysłany „etapami" w dalszą drogę. Od listopada 1864 mieszkał w Pudożu, otrzymywał zapomogę ze skarbu państwa. Na podstawie manifestu z maja 1871 przywrócono mu prawa stanu, zwolniono z dozoru policji i zezwolono na wyjazd z guberni. Powrócił do kraju na początku stycznia 1872 (z paszportem wydanym przez kancelarię gubernatora ołonieckiego w październiku 1871).

ОЛЬШЕВСКIЙ Юзефъ,mieszczanin z powiatu sokolskiego (мещанин Сокольского уезда),miasteczko Janów (местечка Янова),gubernia grodzieńska,uczestnik Powstania Styczniowego, zesłaniec, na mocy p. 3 orzeczenia /powelenja/ cesarskiego z 13 i 17 maja 1871 r. zwolniony z dozoru policyjnego z prawem zamieszkania gdziekolwiek w państwie rosyjskim, z wyjątkiem stolicy i guberni stołecznych, Królestwa Polskiego i Zabranego Kraju, lecz z zabronieniem mu objęcia służby państwowej i społecznej.

Urodzony w Starem Siole. Walczył pod rozkazami Langiewicza, Jeziorańskiego i Lelewela w X Oddziale Lubelskim —Był trzykrotme ranny: w skroń, prawą rękę i plecy. W aktach wymienionego znajdują się następujące dokumenty oryginalne z czasów powstania t. j. Do Pana Podporucznika Leopolda Olszewskiego. Po rozwiązaniu Oddziału z rozkazu Władzy Wyższej Podporucznika, Chorążego strzelców od zaszczytnie pełnionej przez Niego służby w Oddziale Powst-a Nńarcodzowuym , pod mojem dowództwem pozostającym, zwalniam — dozwalając zarazem Temuż zaciągnąć się w Kadry Wojskowego innego Oddziału. Dan w obozie pod Bołdurami, dni4 laipc a 1864 roku. Dowódca Korpusu M3zowieckiego, podpis nieczytelny, pieczęć okrągłą. Dowódca Korpusu Mazowieckiego. Do Pana Podporucznika Leopolda Olszewskiego. Udzielam Mu urlopu na czas nieograniczony z powodu wątłego stanu zdrowia, dnia 12 października 1868 roku, Dowódca Oddziału X Województwa Lubelskiego, podpis nieczytelny Prócz tego znajduje się stan służby, podpisany przez generała Smiechowskiego, stwierdzający, że podporucznik OIszewski Leopold pozostawał w powyższym oddziale, aż do jego wkroczenia do Galicji,

mężcz. 31 lat na 1867 r., ksiądzpłołckiej guberni, zesłany bez pozbawienia praw na zamieszkanie, przebywał w Kurganie, rodziny nie posiadał, kawaler, w 1881 r. zmarł

imżynier. Urodzony w 1841 roku. Walczył pod dowództwem Edmunda Różyckiego, biorąc udział w bitwach pod Salichą i Wolicą. Wyemigrował do Francji, gdzie przebywał do 1873 roku. Powrócił do kraju na skutek amnestii. W aktach znajduje się dokument, wystawiony przez Wołyńskiego Generał- Gubernatora (podpis nieczytelny) na prawo swobodnego zamieszkiwania w granicach Rosji, za wyjątkiem Petersburga i Zachodniego Kraju — z 1873 roku Nr. 2071.

mężcz. ziemianin grodzieńskiej guberni, zesłany z pozbawieniem praw na zamieszkanie, przebywał w Jałutorowsku

mężcz. 35 lat na 1868 r., czynownik wileńskiej guberni, zesłany bez pozbawienia praw administracyjnych, z 1864 r. przebywał w Tomsku, sapożnik, rodziny nie posiadał, kawaler

(1842-1904), uczestnik Powstania Styczniowego 1863 r. Syn Andrzeja i Marianny z d. Piątkowskiej. Był mieszkańcem Końskich (Gubernia Radomska). Aktywnie uczestniczył w Powstaniu Styczniowym, jako członek żandarmerii powstańczej (żandarmow wieszatielej). Decyzją naczelnika Wojennego Oddziału Radomskiego z 27 III 1864 r. został zesłany do Rosji do dyspozycji Ministra Spraw Wewnętrznych, co w praktyce oznaczało uwięzienie. Wyrokiem Sądu Wojskowego we Włodzimierzu za udział w powstaniu został skazany, po pozbawieniu praw, na 3 lata rot aresztanckich w Guberni Kurskiej. Zgodnie z okólnikiem Głównodowodzącego Wojskami w Królestwie Polskim z 11 IV 1864 r. majątek Opalskiego miał ulec konfiskacie. Rada Administracyjna na posiedzeniu 22 IX 1864 r. zleciła przeprowadzenie tejże konfiskaty Komisji Rządowej Przychodów i Skarbu. Po odbyciu kary zesłania w Rosji, decyzją władz carskich Julian Opalski skierowany został do Przedborza na wieczne osiedlenie (z zachowaniem pozbawienia wszystkich praw stanu), z obowiązkiem comiesięcznego meldowania się w Końskich. Był żonaty z Apolonią z Łagowskich. Posiadał syna Józefa zmarłego w Przedborzu w wieku 17 lat oraz córkę Aleksandrę, zamieszkałą po 1945 r. w Kielcach. Julian Opalski zmarł w Przedborzu 10 I 1904 r. Pochowany został na miejscowym cmentarzu. W rodzinnym grobie obok męża i syna, w 1935 r. spoczęła zmarła w wieku lat 79 żona Apolonia. Oprac. Wojciech Ślusarczyk

mężcz. 17 lat na 1864 r., ziemianin Kijewskiej gub., zesłany z pozbawieniem praw osiedlenie, z 1864 r. przebywał w tobolskim, w 1865 r. wyjechał w Zapadnyj kraj, przy nim mać

ОРДЫНЕЦЪ Владиславъ,szlachcic (дворянин) powiatu poniewieskiego (Поневежского уезда),rodzice posiadali w tym powiecie majątki Klawerja ? Ignatowicz ? Ordynszczyn ? i dworki Korsakiszki, Kowno oraz Ksawerów (помещик. За родителями в том же уезде имения: Клаверiя, Игнатовичъ, Ордынцинъ и мызы: Корсакишки, Ковно и Ксаверовъ.,gubernia kowieńska,uczestnik Powstania Styczniowego, zesłaniec, na mocy p. 3 orzeczenia /powelenja/ cesarskiego z 13 i 17 maja 1871 r. zwolniony z dozoru policyjnego z prawem zamieszkania gdziekolwiek w państwie rosyjskim, z wyjątkiem stolicy i guberni stołecznych, Królestwa Polskiego i Zabranego Kraju, lecz z zabronieniem mu objęcia służby państwowej i społecznej.

Ur. w 1839r. w Osieku z. Płockiej. W powstaniu walczył pod dowództwem Dąbrowskiego w bitwie pod Unieckiem, gdzie został ranny w lewą nogę. Więziony w Płocku i Modlinie prawie 2 lata, a następnie zesłany na Syberię.