Zarejestruj się lub Zaloguj się

Portal w rozbudowie, prosimy o wsparcie.

Uratujmy wspólnie polską tożsamość i pamięć o naszych przodkach.

Zbiórka przez Pomagam.pl

Powstanie Styczniowe - uczestnicy

Największa baza Powstańców Styczniowych.
Leksykon i katalog informacji źródłowej o osobach związanych z ruchem niepodległościowym w latach (1861) 1863-1865 (1866)

UWAGA
* Jedna osoba może mieć wiele podobnych rekordów (to są wypisy źródłowe)
* Rekordy mogą mieć błędy (źródłowe), ale literówki, lub błędy OCR należy zgłaszać do poprawy.
* Biogramy opracowane i zweryfikowane mają zielony znaczek GP

=> Powstanie 1863 - strona główna
=> Szlak 1863 - mapa mogił i miejsc
=> Bitwy Powstania Styczniowego
=> Pomoc - jak zredagować nowy wpis
=> Prosimy - przekaż wsparcie. Dziękujemy

Szukanie zaawansowane

Imię

Nazwisko

Opis

Źródło

Nadawca

Uwagi

Ze zdjęciem

Tryb wyszukiwania

Wyniki wyszukiwania. Ilość: 42981

Strona z 1075 < Poprzednia Następna >

Kazimierz Lenartowicz

Ławrienćiew, mężcz. 28 lat na 1865 r., ziemianin kowieńskiej guberni, zesłany bez pozbawienia praw na zamieszkanie, z 1864 r. przebywał w Omsku, miełocznaja torgowla, rodziny nie posiadał, kawaler

Kazimierz Wawrzyniecew Lenartowicz

szlachcic kowieńskiej prowincji

Stanisław Lenartowicz

szlachcic kowieńskiej prowincji

Stanisław Lenartowicz

mężcz. ziemianin kowieńskiej guberni, zesłany pr. bez pozbawienia praw na osadzenie, potem na zamieszkanie, przebywał w tobolskim, pr. w 1867 r. wyjechał do Królestwa Polskiego

Zachar Lenartowski

Wincenty Lenatowski

wymieniony jak współuczestnik w partii Taczanowskiego pod Ignacewem, Zagórowem i Kruszynów przez Tomasza Adama Kowalskiego

udział w potyczkach: augustowskie: Augustów 10.09.1863 (poległ)

udział w potyczkach: zob. Leneizo.

naczelnik partii, 2/14 września 1863, zabity w potyczce

Michalina Lenczewska

Siostra miłosierdzia (zajmująca się opieką na rannymi) w Towarzystwie Warszawskiem Dobroczynności.

Józef Lenczewski

Oskarżony przez grubernatora grodzieńskiego o udział w Powstaniu, wezwany do powrotu do kraju. Pochodzenie: powiat białostocki

Józef Lenczewski

Oskarżony przez grubernatora grodzieńskiego o udział w Powstaniu, wezwany do powrotu do kraju. Pochodzenie: powiat białostocki, syn doktora wojskowego

Józef Lenczewski

urodził się w 1837 r. w Grodzieńskiem we wsi Leńcach. Po ukończeniu Gimn. w Białymstoku, wszedł do Szkoły Głównej na Wydział medyczny w Warszawie, brał czynny udział od początku manifestacyj, w skutek czego został aresztowany i do Cytadeli odstawiony, po 6 tygodniach odwieziony do Grodna 1862, zostawał tam dziesięć miesięcy w więzieniu, wypuszczono go z warunkiem że mu niewolno było powracać do Warszawy. Czynny w miejscowej przedpowstańczej organizacyi wielce był użytecznym, gdy zbrojne powstanie w Grodzieńskiem się rozpoczęło', zebrał kilkudziesięciu dzielnej młodzieży i pospieszył pod dowództwo Duchińskiego, po rozbiciu którego służył w oddziale Ejtminowicza i Wróblewskiego biorąc udział we wszystkich potyczkach. Za odznaczenie się mianowany kapitanem, w początkach 1864 r. przybył na krótki czas do Galicyi, gdzie został uwięziony i internowany w jednej z twierdz w Czechach, w końcu 1864 r. zdołał się wydobyć z więzienia i przybył do Paryża, gdzie oddał się nauce stolarstwa. Słabe siły nie pozwoliły mu dłużej w tak ciężkiej pracy zostawać i po kilku miesiącach, próbował uczyć się zecerstwa w jednej z drukarń w Paryżu, lecz i tu długo nie pozostał, gdyż siły zupełnie go opuściły. Znalazłszy przytułek u sióstr miłosiernych pod Paryżem w Juvisy, po 2 tygod. zakończył życie męczeńskiego tułactwa 29 Października 1866 r. Pochowany na miejscowym cmentarzu. (Obszerniej podają Roczn. Towarz. liter, histor. w Paryżu).

Konstanty Lenczewski

Właściciel ziemski augustowskiej guberni

Tomasz Lenczewski

ksiądz grodzieńskiej gub., syn. Jakuba

Tomasz Lenczewski

Jakowlew, mężcz. 57 lat na 1870 r., ksiądzgrodzieńskiej guberni, zesłany bez pozbawienia praw pr. na zamieszkanie, z 1865 r. przebywał w tobolskimj

udział w potyczkach: zob. Leneizo.

Andrzej Lendzion

Mieszczanin z Dobrzynia nad Drwęcą, za udział w powstaniu na mocy wyroku sądowego z 3 stycznia 1864 r., zatwierdzonego przez namiestnika, zesłany do permskich aresztanckich rot na 4 lata, skąd w 1866 r. został wysłany do jenisiejskiej gub. na osiedlenie się. Wrócił do Dobrzynia 6 maja 1872 r. na mocy manifestu z 25 maja 1871 r.

Karol Lenebrandt

Powstaniec 1863, więziony w Twierdzy Kijowskiej w tzw. "" i stamtąd zesłany na Syberię. Nazwisko umieszczone na tablicy pamiątkowej.

Ksawery Lenebrandt

Powstaniec 1863, więziony w Twierdzy Kijowskiej w tzw. "" i stamtąd zesłany na Syberię. Nazwisko umieszczone na tablicy pamiątkowej.

dowódca oddziału, były major wojsk włoskich. Walczył wspólnie z Edmundem Cieleckim i Millerem w powiecie włocławskim w październiku 1863 r. W trzy dni później zaś pod Lubowidzem wspólnie z Władysławem Cichockim i Czernym Girsztoftem. Po zaciętym boju padł tamże w rozpaczliwej obronie.

(Lencis, Lenczyca, Lenicz), udział w potyczkach: płockie: Gałomin 10.10.1863, Osówka 14.10.1863 poległ, patrz w przypisach do Gałomina 10.10.1863

vel Lenicz major wojsk włoskich z wyprawy Garibaldego. Włoch rodem, przybył do Polski i powierzone mu zostało dowództwo nad oddziałem, umiał on zręcznie manewrować obóz nieprzyjaciela, w bitwie np. pod Gołyminem w powiecie Włocławskim 11 Pazdź. z połączonemi oddziałami Orlika, Millera razem 170 strzelców i 50 kawaleryi, walcząc z 2 rotami piechoty 150 kawaleryi wśród niesłychanie zaciętej bitwy i porażki zdołał się wycofać z resztą, w trzy dni potem 14 t. m. pod Lubowidzem w tymże powiecie wraz Zameczkiem, Czernym Girsztoftem, na czele 500 ludzi walczy z 4 rotami piechoty sotnią kozaków i 100 objesz czy kam i, po zaciętym boju w którym oddziały powstańcze poniosły klęskę, (40 zabitych i tyleż rannych) w końcu sam ten dzielny dowódca ginie w rozpaczliwej obronie. (Gł. Nr. 39. 40. Czas Nr. 246).

Kamil Leneizo lub Lenicz lub Lencis

lat 35 Z pochodzenia Włoch. Major, dowódzca zgrupowania powstańczego pod Galuminem (obecnie powiat żuromiński). Zgrupowanie to zostało pobite przez przeważające siły nieprzyjaciela w dniu 10.10.1863 roku. Poległ w bitwie pod Rudą w dniu 14.10.1863 roku.

Franciszek Lengier

Anton Lengirowicz

mężcz. 31 lat na 1868 r., zesłany na osadzenie, z 1864 r. przebywał w marińskim okręgu, wziął zasiłek na kupienie domu, rodziny nie posiadał

Antoni Lengirowicz

Niemiec, zastany po wyleczeniu z ran we dworze w Kiełczynie. Razem z Fryczem i Eminowiczem udali się do Rębajły. ''Osobistość niezwykle interesująca: był to człowiek w średnim wieku, dobrze wychowany, wykształcony, wiecznie zadumany, smutny, pogrążony w melancholii — jakaś burzliwa, tajemnicza, może romantyczna przeszłość, a może chęć służenia sprawie wolności rzuciła go aż tutaj — poprzednio brał już udział w walkach włoskich Garibaldiego''. Walczył potem pod Opatowem gdzie ranny, zaniesiony do chaty chłopskiej zmarł. Został pochowany przez Jawornickiego w Kiełczynie.

Zak__w Leniartek

Lat 22, z Radziszowa. Na początku lutego zanotowany na liście w obozie w Ojcowie. Miał dubeltówkę i pałasz.

Mateusz Michałwicz Lenicki

udział w potyczkach: zob. Leneizo

v. Lencizo, major wojsk włoskich z wyprawy Garibaldiego. Włoch rodem, przybył do Polski i powierzono mu dowództwo nad oddziałem. Umiał on zręcznie manewrować obok nieprzyjaciela. W bitwie pod Gołyminem w powiecie włocławskim 11 października z połączonymi oddziałami Orlika i Millera, razem 170 strzelców i 50 kawalerii, walcząc z dwoma rotami piechoty i 150 kawalerii wśród niesłychanie zaciętej bitwy i porażki zdołał się wycofać z resztą. W trzy dni potem, 14 tego miesiąca pod Lubowidzem w tymże powiecie, wraz z Zameczkiem, Czernym, Girsztoftem na czele 500 ludzi walczył z 4 rotami piechoty, 100 kozaków i 100 objeszczyków po zaciętym boju, w którym oddziały powstańcze poniosły klęskę (40 zabitych i tyluż rannych) w końcu ten dzielny dowódca zginął w rozpaczliwej obronie.

Józef Leniecki

(Leniecki, Leniewski ?)(1839 - 1909) - oficer armii rosyjskiej, był prawdopodobnie członkiem spisku oficerskiego w Polsce. W powstaniu walczył pod komendą Antoniego Jeziorańskiego potem , w kwietniu i maju ponownie pod rozkazami Jeziorańskiego (Kobylanka). Walczył do marca 1864 na Podlasiu i w Lubelskiem. Zbiegłszy z Ołomuńca emigrował do Francji, następnie do Turcji. Po 1880 osiadł w Galicji i zajął się nafciarstwem. Zmarł w styczniu w Tustanowicach

Józef Leniecki

Józef Leniecki h. Jelita. (Czasem zapisywany Leniewski, Liniewski) Ur. 17.3.1839 Warszawa, zm. 5.1.1909 Tustanowice. Syn Kajetana Dominika Onufrego (geometry gubernialnego) i Walentyny Julii Molsdorf Oficer wojsk rosyjskich. Organizator powstania w rawskim, opoczyński i łowickim z rozkazu Zygmunta Padlewskiego. Pierwszą bitwę stoczył pod Bolimowem. W powstaniu 1863 odbył całą kampanię z Jeziorańskim włączając to udział w całej organizacji Langiewicza - m.in. walcząc w bitwach pod Małogoszczą Skałą, Pieskową Skałą, Chrobrzem i Grochowiskami. Dowodził oddziałem kawalerii kozackiej. Był też w bitwie pod Kobylanką. Z polecenia sformował własny oddział z którym walczył na Lubelszczyźnie i na Podlasiu. W szczytowym momencie dowodził nawet 1200 ludźmi. Walczył pod Turobinem, Chełmem, Kockiem, Krzywdą, Pakuszewem, Lubartowem a na końcu pod Gołębiem. Awansował do stopnia podpułkownika. Na polu walki działał aż do lutego/marca 1864 kiedy to przeszedł do Galicji. Tu został podczas organizacji kolejnego oddziału, podczas wyjazdu po broń do Krakowa został zaaresztowany i osadzony w Ołomuńcu. Udało mu się zbiec. Przebywał na emigracji we Francji w Paryżu oraz w Belgii gdzie ukończył École des Mines. Zajmował się pracą w belgijskich kopalniach. Prowadził poszukiwania naftowe w Rumunii, Iraku i Turcji a także w Galicji gdzie osiadł w 1883 roku. Był tu dyrektorem kopalni ropy naftowej w Berehach Dolnych, pomagał w zakładaniu kopalni w Borysławiu, mieszkając w sąsiednich Tustanowicach. Był jednym z założycieli Towarzystwa Techników Naftowych i przewodniczącym Towarzystwa Politechnicznego w Borysławiu. Został pochowany we Lwowie. Żona Waleria Podoska (ślub 1877). Dzieci: Paweł, Barbara (zam. Gliński), Walentyna Józefa ( ur. 1884 Sambor, zm. 1936, zam. Mieczysław Longchamps de Bérier, syn powstańca ).

Józef Leniecki

(Leniewski), uczestnictwo w potyczkach: mazowieckie: (Strzyboga 20.01.1863), Budy Bolimowskie 7.02.1863, sandomierskie: Studzienna 10.02.1863, lubelskie: Kobylanka 1.05.1863, (Goraj 29.10.1863), (Mołoduszyn 2.11.1863), Finkówka 8.11.1863, podlaskie: Uścienice 10.11.1863, lubelskie: Puchaczew 18.11.1863, Korbutowa Wola 10.12.1863, Przybysławice 19.12.1863, podlaskie: Uścimów 6.01.1864, lubelskie: Wola Skromowska 14.01.1864, Rudki 20.01.1864, podlaskie: Wólka Konopczana 9.02.1864, (lubelskie: Tarnogóra 22.04.1864)

Józef Leniecki

ur. w Warszawie 1839, oficer wojsk rosyj. Z rozkazu Zygm. Padlewskiego, wyjechał zorganizować powstanie w Rawskiem. Opoczyńskiem. i Łowickiem. Pierwszą bitwę stoczył pod Bolinowem, później połączył się z oddz. Jeziorańskiego, następnie z Langiewiczem i brał czynny udział w bitwach pod Małogoszczą Skałą, Pieskową Skałą, Chrobrzem i Grochowiskami, Po odjeździe Langiewicza jako dowodzący piechotą pod jen. Smiechowskim po trzech dniach przeszedł granicę dla braku amunicji. Następnie pod Jeziorańskim znajdował się w bitwie pod Kobylanką. Z polecenia Waligórskiego sformował oddział, z którym z różnym szczęściem przebywał w Lubelskiem i Podlaskiem do końca marca r. 1864. Główniejsze bitwy pod Turobinem, Chełmem, Kockiem, Krzywdą, Pakuszewem, Lubartowem a ostatnia pod Gołębiem, po której przeszedł do Galicji i zameldował się naczeln. okręg. Wiktorowi Zbyszewskiem a. Cztery oddziały miały wyjść pod dowódz. Sawy (Rudnickiego), czwartym miał dowodzić Leniecki Gdy pojechał do Krakowa po broń i rynsztunki? został aresztowany i wywieziony do Ołomuńca. Z Ołomuńca uciekł, pozostawał pierwotnie w Paryżu, później w Turcji a po 20-tu latach przybył do G-alicji, gdzie pracuje w przemyśle naftowym. Rannym był kilkakrotnie.

Poległ 2.12.1863 Mężczyzna wzrostu słusznego twarzy pełney – oczów piwnych włosów czarnych długich bez zarostu, lat siedemnaście – ubrany w kamizelkę iedwabną czarną w kratki białe z guzikami ?, czarne spodnie szaraczkowe sukienne koszulę cienką płócienną z cyframi H CH N3 szkarpety płócienne z cyframi L H: krawat iedwabny czarny w prążki różowe, mankiety na rękach wełniane brązowe w paski czerwone – przy lewym rękawie koszuli spinka z francuskiego złota – ? wyrobu rękawiczniczego – jak wieść niesie miał być uczniem z Warszawy – miał się nazywać podobno Karol Leniecki, bez żadnej więcey odzieży

Feliks Leniński

Feliks Leniński

mężcz. 36 lat na 1868 r., warunki zesłania nieznane, z 1864 r. przebywał w tomskim okręgu, kriesćjańskiie raboty, rodziny nie posiadał

Aleksander Lenkiewicz

(Lander), uczestnictwo w potyczkach: grodzieńskie: Jeziory 3.05.1863, Sklanek 4.05.1863, Janin 10.05.1863, (Smolanka 13.05.1863), (Michalin 14.05.1863), Litwinów 28.05.1863, 3.06.1863, (Sielec 7.06.1863), (Sieradów 16.06.1863), Janin 16.06.1863, (Łysków 16.06.1863), Jeziory 25.07.1863, augustowskie: (Zywulciszki 25.07.1863), (Bombiniki 5.08.1863), (Straczuny 7.08.1863), Strzelcowizna 3.09.1863

Strona z 1075 < Poprzednia Następna >