Zarejestruj się lub Zaloguj się

Portal w rozbudowie, prosimy o wsparcie.

Uratujmy wspólnie polską tożsamość i pamięć o naszych przodkach.

Zbiórka przez Pomagam.pl

Powstanie Styczniowe - uczestnicy

Największa baza Powstańców Styczniowych.
Leksykon i katalog informacji źródłowej o osobach związanych z ruchem niepodległościowym w latach (1861) 1863-1865 (1866)

UWAGA
* Jedna osoba może mieć wiele podobnych rekordów (to są wypisy źródłowe)
* Rekordy mogą mieć błędy (źródłowe), ale literówki, lub błędy OCR należy zgłaszać do poprawy.
* Biogramy opracowane i zweryfikowane mają zielony znaczek GP

=> Powstanie 1863 - strona główna
=> Szlak 1863 - mapa mogił i miejsc
=> Bitwy Powstania Styczniowego
=> Pomoc - jak zredagować nowy wpis
=> Prosimy - przekaż wsparcie. Dziękujemy

Szukanie zaawansowane

Imię

Nazwisko

Opis

Źródło

Nadawca

Uwagi

Ze zdjęciem

Tryb wyszukiwania

Wyniki wyszukiwania. Ilość: 2997

Strona z 75 < Poprzednia Następna >

Antoni Józef Rabiński

Zmarł przed 1905. Mieszkał w Przytulisku Weteranów w Krakowie przy ul. Biskupiej 16

Antoni Józef Rabiński

Ur. ok. 1834, zm. 2.2.1902 Kraków, Przytulisko Weteranów. Zmarł jako wdowiec. pochowany kwatera R, rz.1 gr 7 (zapewne grób weteranów)

Antoni Józef Rabiński

Ur. 1831 Udrzyce gub. lubelska [1] zm. 02.02.1902 [1] Kraków. Powstaniec 1863/64.[1] Oficjalista dóbr prywatnych. Ur. ok. 1834, zm. 2.2.1902 Kraków, Przytulisko Weteranów przy ul. Biskupiej 16 w Krakowie [1][5]Zmarł jako wdowiec. Pochowany Kraków-Rakowice kwatera R, rz.1 gr 7 (zapewne grób weteranów)[4][5]

Aleksander Rąbiński

Rabiński? (ok. 1826-1905) Syn Mikołaja, szlachcic z pow. sieńskiego gub. mohylewskiej. Lekarz, miał prywatną praktykę. Oskarżono go o kontakty z Org. Naród, w Odessie, przygotowywanie transportu broni, medykamentów i składanie fałszywych zeznań. Sądzony w Kijowie, został skazany na 6 lat ciężkich robót w zakładach. Co do dalszych losów A. R inf. są sprzeczne: * katorgę odbywał w nerczyńskich kopalniach * w 1866 r. dotarł do Tobolska i na mocy manifestu został zwolniony z katorgi, podążył dalej na osiedlenie do irkuckiej gub. W 1871 r. otrzymał oficjalne zezwolenie na prowadzenie praktyki lekarskiej. W 1873 r. był lekarzem wiejskim w gm. Idyńskiej bałagańskiego okręgu. W 1882 r. został zwolniony z nadzoru policyjnego. Później mieszkał z rodziną (prawosławną) w Irkucku (syn Witalis), tam zmarł na gruźlicę. Jego potomkowie mieszkają w Moskwie i w Irkucku.

Benon Raceński

Raceński (Racieński?) Benon, zgub. warszawskiej. Za udział w manifestacjach patriotycznych w latach 1861 - 1862 miał zostać zesłany do gub. ołonieckiej, na zamieszkanie. Ułaskawiony na mocy manifestu z marca 1862. Nie wiemy, czy faktycznie przebywał w guberni.

b. żołnierz wojsk pruskich, służył w oddziale Czachowskiego jako szeregowiec, a lubo Czachowski chciał goawansować na podoficera, to przecież od awansu się wymówił,twierdząc że jeżeli awans ma być świadectwem zasługi, to otrzymane rany, są nierównie wymowniejszym takowej dowodem,w bitwie pod Ratajami dnia ligo Czerwca ciężko ranny, zmarłwkrótce.

Jakub Rączkowski

Murarz, żołnierz. Lat 28. Na początku lutego zanotowany na liście w obozie w Ojcowie, zakwalifikowany jako strzelec. Miał dubeltówkę.

Eugeniusz Raczyński

Syn urzędnika pocztowego z Kielc. Mając 20 lat poszedł do powstania i w bitwie pod Małogoszczą otrzymał 20 ran, na wylot przebity bagnetem. Wyleczywszy się z ran po powstaniu został urzędnikiem w Towarzystwie Kredytowym Ziemskim w Warszawie.

ma pomnik na cmentarzu w Krakowie? Rudolf Rudecki/ żołnierz z r. 1863/ przeżywszy lat 89/ zmarł 8 grudnia 1902.

Feliks Radziątkowski

Cżwartego rozstrzelali Moskale Feliksa Radziątkowskiego, młodzieńca niespełna 17 letniego, wielkich zdolności; strzelając, nie zabito go od razu, lecz poraniono i jeszcze dyszącego, zakopano. Rodzice Radziątkowskiego nie wiedzieli gdzie syna Moskale więżą, i drugiego dnia po egzekucyi ojciec Feliksa, dowiedziawszy się że ma być w Brześciu, przy był tu, mając nadzieję jeszcze go zobaczyć, a ujrzał tylko grób jego! Straszną była boleść starego ojca, gdy się o nieszczęściu swojem dowie dział; rozstrzelany bowiem był jedynakiem; całą podporą starości rodziców swoich.

Aniela Radzicka

Urodzona 1818 Krzemieńczyk nad Dnieprem. Była córką Polaka wcielonego do armii carskiej - Jana Płużańskiego i Cecylii Klukowskiej. Żona Józefa Prospera Radzickiego z którym miała 5 dzieci. Radziccy byli posesorami dóbr Modła i Modełka w mazowieckim. W chwili wybuchu Powstania Styczniowego od razu zaangażowała się. W jej dworze mieścił się m.in. sztab Zygmunta Padlewskiego, przewijali się emisariusze. Aniela woziła też meldunki do oddziału sąsiada, właściciela Dąbrówki - Tomasza Kolbe. Została zaaresztowana na skutek znalezionych w marcu listów powstańczych wskazujących na nią. Po rewizji znaleziono u niej zaszyfrowane listy dowodzące pełnienia roli kuriera. Została skazana na 12 lat ciężkich robót na Syberii. Karę zamieniono później na osiedlenie się. Na zesłaniu pomagała i uczyła. Przed śmiercią udało jej się wrócić na tereny rodzinne. Zmarła w 1880 roku, została pochowana w Ciechanowie. Dzieci: Aniela Maria Ewa, Zygmunt Józef Leon, Stefan Józef Jan, Anna Marianna, Tadeusz Do historii przeszła opinia rosyjskiego oficera, który poznał ją w czasie podróży na Syberię: „Dlaczego Polska jest zniewolona, skoro ma takie matki i żony?”

Paulina Radziejewska

Pamięci Pauliny Krakowowej Kto, jako dobry rolnik, w ziemię czarną Ojczystej gleby rzuca zdrowe ziarno, Ten nie umiera, lecz tylko odchodzi; Bo choć go niema, to siew jego wschodzi, Ludzie plon zbiorą i chleb zeń wypieką; A jak szerokim był siew, tak daleko Sumienna praca dobrego rolnika Zasila braci i w krew ich przenika. Niedawno temu z murów tego miasta Jedna szlachetna odeszła niewiasta. Kto była, czem jej imię wśród nas świeci? Spytajcie tylko wszystkich polskich dzieci, Lub matek polskich zapytajcie raczej. Jako ten liruik, co wzrusza słuchaczy, Gdy w struny ręką natchnioną uderzy, Tak ona grała na sercach młodzieży. Umiała iskry w nich święte rozpalać, Wesele wzbudzać i do łez rozżalać ad bliźnich losów niedola lub nędza. Tak dusze złotą osnuwała przędzą; A chcąc je wzmocnić i ustrzedz od skazy, Kładła przed niemi promienne obrazy Dobrych uczynków. Umysł jej bogaty Mógł był na szersze wydobyć się światy, I wawrzynowy zdobyć sobie wieniec. Lecz ona, jak ten pracowity żeniec, Co zbożem pole ozłocił jałowe, Kłosy przeniosła nad liście laurowe. Wolała, świetne omijając szranki, Z kwiatów swych myśli dzieciom splatać.wianki. Tak pracowała u podstaw narodu, Ta co odeszła już z naszego grodu Obywatelską zasługą dostojna. Była to postać pogodna, spokojna, Z jasnością ducha, z promiennem obliczem, I nie skarżyła się nikomu, z niczem Co pierś jej własną krwawiło boleśnie Do pracy dziennej wstała bardzo wcześnie, A odpoczęła już późnym wieczorem. Przez życie idąc, dawnych niewiast torem, Trzymała w rękach dwa święte sztandary: Miłości kraju i czci ojców wiary. Pokój niech będzie ludziom dobrej woli, Co dobro sieją na rodzinnej roli.

Paulina Petronela Radziejewska

Ur. 29.6.1813 Warszawa, zm. 16.2.1882 Warszawa. Córka Szymona i Ewy Sielskiej. Jej ojciec założył przedsiębiorstwo szyjące bieliznę dla Powstania Listopadowego. Po jego upadku popełnił samobójstwo. Żona powstańca listopadowego Ludwika Joba Kraków h. Bończa. Pisarka, nauczycielka. W czasie Powstania Styczniowego organizatorka tzw "piątek", pomagających zbierać fundusze, zakładać szpitale polowe, szyć odzież i leczyć rannych. Matka 6 dzieci - w tym trzech powstańców - - naczelnik cywilny woj. podlaskiego, i ,który zaginął bez wieści. Pochowana w Warszawie na Powązkach w grobie rodzinnym. Jej prawnuczką jest pisarka Ursula K. Le Guin.

Franciszek Radziejowski

Ignacy Radziejowski

naczelnik powiatu łódzkiego, za wyrokiem moskiewskiego sądu wojennego rozstrzelany dnia 16. lutego 1864 r.

Ignacy Radzikowski

Więzień cytadeli warszawskiej. szlachcic ze wsi Gołowierzchy Krasusy, pow. łukowski, lat 29. Żonaty, ma dzieci, posiada dom i ziemię. Aresztowany w Gołowieizchach Krasusach 9 marca 1864 r. "za udział w napadzie na Łuków w pierwszą noc buntu". W więzieniu od 17 marca 1864 r. Skazany na roboty w głębi Rosji. 10 kwietnia odesłany do Warszawy. (R-8).

Konstanty Radzikowski

Więzień cytadeli warszawskiej. szlachcic ze wsi Gołowierzchy Krasusy, pow. łukowski, lat 31. Żonaty, ma dzieci, posiada dom i ziemię. Aresztowany w Gołowierzchach Krasusach 4 marca 1864 r. "za udział w napadzie na Łuków w pierwszą noc buntu". W więzieniu od 17 marca 1864 r. Skazany na roboty w głębi Rosji. 10 kwietnia odesłany do Warszawy. (R-7).

Bronisław Radziszewski

(Ozyński Ignacy), ur. r. 1838 w Warszawie, profesor nauk przyrodniczych w gimnaz. w Warszawie, pracował w organiz. jako komisarz pełnomocny wojew. Augustowskiego. Zmuszony emigrować bawił w Gandawie i w Lowanium, poczem powrócił r. 1870 do ojczyzny. Jako profesor i rektor lwowskiego uniwersytetu zdobył rychło sławę uczonego. Radny i honorowy obywatel miasta Lwowa, czjmny członek akad. umiej. w Krakowie, zyskał ogólny mir i szacunek ziomków.

Ignacy Radziszewski

ur. 1809 r., były franciszkanin z Pińska, później sekularyzowany. W księdze konduit kancelarji w. jen. gbra czytamy pod tern nazwiskiem, co następuje: 2 „Jan Radziszewski, 55 lat, ksiądz par. Bordziłówka (pow. konst., gub. siedl. Dopis. autora) za należenie do organizacji województwa podl. w charakterze nlka okręgowego 5-go oddziału pow. bial. na zasadzie zatwierdzenia przez nmka Kr. P. pod dniem 24 lut. 1864 r. został zesłany na mieszkanie do gubernij środkowych cesarstwa pod dozór policji”. W osobistych aktach księdza J. I. R. Kurji Podlaskiej 3 jest krótka autobiografja jego młodości, w której sam o sobie mówi, że się urodził we wsi Radziszewie Królach, pow. bial., gub. grodz., z Feliksa i Joanny z Nie- myskich. Uczęszczał do szkół o.o. pijarów w Drohiczynie, w 1825 r. wstąpił do o.o. franciszkanów w Pińsku, gub. mińskiej, kształcił się sam, a następnie uczył młodzież w różnych franciszkańskich klasztorach, w 1833 r. wy święcony, mając naukowy stopień bakalaureatu teologicznego. Po kasacie klasztorów pełnił od 1835 r. obo wiązki wik. w Horodziłowie i w innych par. diec. wileńskiej, w 1847 r. przybył do diec. podl. i otrzymał wikarjat w Białej Podl., a w 1849 r. został prob. w Bordziłówce, pow. konst. W 1849 r. otrzymał z Rzymu sekularyzację. W 1859 r. został mianowany członkiem czynnym Towarzy stwa Rolniczego w Królestwie Pol.

Józef Radziukanis

ur. w 1844 roku w Sutrze. W powstaniu walczył pod rozkazami mjr. w bitwach pod Budą, Olitą i Staciszkami. Ukończył wydział historyczny Szkoły Głównej Warszawskiej. Pracował jako profesor gimnazjalny. Jednocześnie w latach 1881–1886 prowadził założoną przez siebie 4-klasową szkołę. Ogłosił szereg artykułów opublikowanych w języku polskim, m.in.: Czary w powiecie sejneńskim („Tygodnik Ilustrowany” 1871), Bóstwa dawnych Litwinów („Wędrowiec” 1900), Dziuki („Wisła” 1900), a także szereg publikacji w języku litewskim. Pisywał korespondencje z guberni suwalskiej i grodzieńskiej, zamieszczane w „Dzienniku dla Wszystkich”. Został zweryfikowany jako podporucznik weteran pod numerem porządkowym 1360/1924. Jest autorem krótkich wspomnień. Zmarł 9 kwietnia 1925 roku w Suwałkach. Miał żonę Józefę (1860–1938)

Seweryn Rafałowski

Lat 27, por. dowódca plutonu 1 Pułku Jazdy, Wojska Ziem Ruskich. Oficer z piechoty aust. Odbył kampanię we Włoszech w 1859. Służył w Powstaniu w Kongresówce pod Jeziorańskim. Mianowany por. w r 1863 przez. jen. Gołuchowskiego. Ma dekorację austr. "na urlopie dla udania się w lubelskie"

brat Konstantego, imię jego ani data zamordowania nie są wiadome, rosyjskie dzienniki podawały opis wyroków śmierci spełnionych na dwóch braciach Rahozach, a wiadomości prywatne utwierdziły tę wiadomość, że brat Konstantego został powieszony przez Moskali za udział w powstaniu.

Konstanty Rahoza

rodem z Litwy, junkier 23. siżowskiego? pułku piechoty, ojciec jego wywieziony na Sybir. Wskutek patriotyzmu jakim się odznaczała jego rodzina prześladowanym był od swoich zwierzchników. Dnia 27 lutego 1866 r., czując się słabym wymówił się od ćwiczeń gimnastycznych. Porucznik Łazarew wymówki nie przyjął, zelżył go i uderzył, a następnie kazał zaprowadzić na odwach. Skrzywdzony wyrwał z rąk żołnierza karabin i wystrzałem z niego położył trupem Łazarewa, a nadto też sama kula zraniła obok stojącego junkra Trautvetera, który w sześć dni zmarł. Za czyn ten wyrokiem sądu wojennego skazany na śmierć przez rozstrzelanie, wyrok wykonano 4 grudnia 1866 r. w rowie Cytadeli Warszawskiej. Wiadomości z wiarygodnych źródeł pochodzące podaję, że rodzina Rahozów, po wywiezionym ojcu Konstantego i powieszonym bracie jego poprzysięgła zemstę, wskutek której każdy z żyjących członków miał zabić jednego Moskala. Przysięga ta miała być dokonaną najpierw przez siostrę Konstantego, która poszła za mąż za jednego z wyższych oficerów rosyjskich. W 5 dni po ślubie tenże został otruty. Stało się to w końcu 1865 r. lub na początku 1866 r. O fakcie tym opowiadali sami Rosjanie jako o dokonaniu poprzysiężonej zemsty.

Ur. 13.12.1837 Krasocin. Syn Andrzeja i Marianny Strzelczyk[5]. Włościanin z gromady Krasocin. Lokaj we dworze w Krasocinie u Stojowskich[3]. Razem z jednym z nich, w stopniu kapitana brał udział w Powstaniu we wszystkich bitwach oddziału, gdzie był jego ordynansem. Jego wnuk pisze: "nawet nieraz go osłaniał, bo chłop to był silny i barczysty". Po upadku Powstania wyjechał do Warszawy gdzie zabrał ze sobą Antoniego. Antoni ożenił się z Pauliną Radwańską. Mieli syna Antoniego (1865), który ożenił się z Katarzyną Pawłowską - bratanicą powstańca . Antoni i Katarzyna mieli syna Feliksa ps. „Irka” (1903-1992), wójta Krasocina, więźnia Dachau, autora wspomnień.

służył w oddziale Wróblewskiego, poległ w bitwie w lasach Ossowskich dnia 31 Grudnia 1863 r. (Głos Nr. 45). R. P. podaje że pod Małą-Bukową.

Konsanty Ralcewicz

syn Mateusza, ur. ok. 182 3 w Nowogródzkim, szlachcic pow. nowogródzkiego gub. mińskiej, administrator dóbr hr. Benedykta Tyszkiewicza, m.in. w Czerwonym Dworze na Kowieńszczyźnie. Oskarżony o „niedoniesienie władzom rosyjskim o buntownikach ukrywających się w lasach przez niego zarządzanych oraz o wstąpieniu do oddziałów niektórych dzierżawców", 1 aresztowany 12 lipca 1863 w Wilnie. Na podstawie śledztwa przeprowadzonego w okręgu wileńskim 1 rozporządzenia wydanego w imieniu Murawiowa 24 maja 1864, został uznany za osobę nieprawomyślną pod względem politycznym 1 wysłany w trybie administracyjnym do gub. ołonieckiej na stałe zamieszkanie pod ścisłym dozorem policji, majątek skonfiskowano. W latach I 864-1 866 mieszkał w Powieńcu, rodzina pozostała w gub. kowieńskiej. Z zesłania wyjechał zapewne w 1867 do Królestwa, gdzie prawdopodobnie osiadł w majątku Wajówka (?) k. Tłuszcza, 1 tam zmarł.

Wiktor Saladyn Ramlow

Lekarz w oddziale Mierosławskiego. Syn doktora górniczego z Dąbrowy, umarł w Panamie, gdzie później był doktorem kompanii kanałowej.

Wiktor Saladyn Ramlow

(Ramlau, Ramloff) W latach 60-tych używał imienia Saladyn. Ur. 23.12.1840 Dąbrowa (lub 21.12.1841 Warszawa), zm. 28.2.1882 Panama. Syn Karola Saladyna Ramlau - ewangelika, powstańca listopadowego, odznaczonego krzyżem Virtuti Militari i Józefy Wysockiej. (Ślub rodziców miał miejsce w Krakowie 29.7.1834). Miał kilkoro rodzeństwa: Tomasza (ur. 1840 Wąchock) Pawła (powstańca), Władysławę (zam. 1876 Józef Suchocki), Stanisławę (zam. Stanisław Łuszczkiewicz), Żelisławę (zam. Stanisław Walerian Modzelewski). Lekarz, powstaniec. Student Akademii Medyko-Chirurgicznej, członek organizacji akademickich i uczestnik manifestacji 1861 za co został aresztowany 15.10.1861 i 9.1.1862 zesłany do Orenburga. Uciekł jednak w drodze do Tobolska (w nocy z 10/11 czerwca w Ochańsku). Przedostał się do Tagronrogu nad Morzem Azowskim, następnie do Konstantynopola i dalej do Francji. Słuchacz Polskiej Szkoły Wojskowej w Cuneo. W powstaniu 1863 lekarz obozowy w sztabie u Mierosławskiego. Brał udział w bitwach pod Krzywosądzem )pod Kazimierzem Mielęckim), Nową Wsią (pod której uratował dowódcę wyprowadzając go). Po chwilowym pobycie w Paryżu wrócił i był w bitwie pod Igołomią (w oddziale Stefana Malczewskiego) i pod Górą (w oddziale kawalerii Kazimierza Konrada Błaszyzyńskiego). Dalej pracował w organizacji w Warszawie. W końcu 1864 włączył się w prace założonego przez Jana Kurzynę Towarzystwa Patriotów Polskich, dążącego do obalenia nowego dyktatora powstania, Romualda Traugutta. Od 1864 na emigracji we Francji, gdzie wstąpił do Czerwonego Krzyża, organizator ambulansów i lekarzy wojskowych w czasie wojny francusko-pruskiej 1870-71. Uzyskawszy już wcześniej doktora na Sorbonie prowadził prywatną praktykę lekarską przy rue de la Victorie 32. W 1881 wyjechał do Panamy gdzie pracował jako lekarz przy budowie Kanału Panamskiego. Tam rok później zmarł i został pochowany na cmentarzu św. Anny, w listach wielokrotnie wyrażając chęć powrotu do Ojczyzny. Pozostawił spadek w wysokości 2509 franków i 99 centimów.

Wiktor Saladyn Ramlow

zapewne Saladyn, lekarz, mierosławczyk, w 1863 r. brał udział m. in. w bitwie pod Igołomią. Później na emigracji

Józef Konstanty Ramotowski

Artykuł | Pseud. Wawer. Ur. 12.4.1812 Tykocin, syn Józefa i Józefy Usarzewskiej. Uczestnik Powstania Listopadowego, Styczniowego, Emigrant. Przebywając na emigracji po Powstaniu Listopadowym poznał Constance Aline Guesdon de Beauchesne z którą wziął ślub 7.1.1836 w Désertines, prowadząc od tego czasu ten majątek i uzyskując obywatelstwo francuskie. Urodził się tam m.in jego syn Leopold Tadeusz. W czasie Powstania Styczniowego pułkownik, naczelnik wojsk, woj. augustowskiego i obwodu białostockiego, dca oddziałów w woj. augustowskim, grodzieńskim i płockim. Walczył pierwotnie pod i . Po rozbiciu oddziałów został skierowany do sformowania nowego oddziału, co uczynił, mając pod koniec marca pod swoją komendą 200 ludzi, podzielonych na 2 kompanie piesze i 10 jazdy. Walczył skutecznie w kilkunastu bitwach i potyczkach do czasu urządzenia na niego obławy. Uchodząc z niej pobił moskali 28.6.1863 pod i 6.7.1863 pod . Partia uległa jednak rozbiciu 14.7.1863 pod . Po zebraniu kolejnego oddziału znów poniósł klęskę 3.9.1863 pod , po czym nie widząc szansy na dalszą walkę przedostał się do Prus, za co został skazany na karę śmierci przez Rząd Narodowy. Wyrok ten później anulowano. Na emigracji walczył w francuskiej Gwardii Narodowej w rejonie Mayenne. Zm. 20.7.1888 Saumur, Francja, poch. w Mortain, przeniesiony na Montparnasse.

Konstanty Ramotowski

pseud. Wawer. W połączeniu z Czempińskim podbił 28.6. Rosjan pod Gruszkami w pow. sejneńskim i 6.7 pod wsią Sieburczynem. Tu zginął dzielny Czempiński. Wawer następnie w połączeniu z Jasińskim stoczył zawzięty bój z Moskwą w płockim 14, 15 i 16 lipca.

rodem z Włocławka, wszedł do oddziałów powstańczych w r. 1863. i w bitwie ciężko ranny w piersi i głowę, niewyleczony wyjechał za granicę. W Paryżu znalazł przytułek w domu iw. Stanisława Sióstr Miłosierdzia (polskim) w Juvisy, gdzie z zapalenia mózgu życie zakończył. W Listopadzie 1863. r. mając lat wieku 23. (Rocznik Tow. H. lit.)

lat 32 mający, ranny w bitwie pod Sieburczynem w 06.07.1863 zmarł 13.07. 1863 o godzinie 15.00

urzędnik z Warszawy, w chwili gdy policja miała go Aresztować, jako podejrzanego o udział w organizacyi, wyskoczył z drugiego piętra na bruk ulicy i skonał na miejscu.

Józef Zenon Ratyński

Z Kaliskiego, po uwolnieniu z ciężkich robót zamieszkał w Troickosawsku na Syberji, gdzie prowadził handel herbatą na większą skalę. Ożeniony z zacną Litwinką, panną Seweryną Jacyna, również zesłaną, którą poznał i poślubił w Irkucku, miał troje dzieci, dwóch synów i córkę. Przed kilku laty zmarł nagle na Syberji.

Siostra Miłosierdzia w szpitalu w Mieni Podlaskiej. Pielęgnowała i opatrywała rannych — na jesieni r. 1863

Władysław Rawicz

zm. 21.11.1863, Siedlce mając 31 lat. Świadkowie zgonu: Szymon Zawadzki i Wincenty Malinowski (żandarmi). Pozostawił żonę: Paulinę Witflicką

Ludwik Regulski

Strona z 75 < Poprzednia Następna >