Powstanie Styczniowe - uczestnicy

(ok. 1841-?) Pochodził z mieszczan. Walczył w oddziale w Augustowskiem. Został skazany na 6 lat ciężkich robót w zakładach. Do Irkucka dotarł w końcu 1864 r. W 1866 r. zwolniono go na osiedlenie i przesłano do gm. Bratskiej niżnieudyńskiego okr. irkuckiej gub.

Zaangażowana w sprawy powstańcze. Późniejsza żona Mieczysława Świętorzeckiego

Ur. 1827 w Budsławiu, zm. 1912 w Konstantynowie. Jej mąż Mieczysław Świętorzecki zmarł w 1862. W czasie Postania angażowała się pomoc dla więźniów. Wyjeżdża z Konstantynowa do Witebska. W paźnierniku zostaje aresztowana w Ostrowiu i uwięziona wraz z córką Józefą i Michałem Oskierką komisarzem Rządu Narodowego a którego spotkała w drodze. W więzieniu w Mohylewie spędza 6 miesięcy (tam rozstrzelany zostaje Michał Oskierka). Olimpia zesłana zostaje do guberni permskiej. Od 1867 spędza przymusowo kilka lat w Warszawie

Wspierała Powstanie

Zamożny właściciel ziemski z Litwy, ukończył uniwersytet petersburski jednocześnie z Ohryzką, Sierakowskim, Gieysztorem, Spasowiczem itd. W czasie wypadków 1861 do 1863 r., brał czynny udział w organizacji ziemiańskiej, a następnie powstańczej, jako jeden z trzech członków wydziału litewskiego ówczesnego Rządu Narodowego, co mu dowiedziono w komisji i skazano pierwotnie na karę śmierci, a potem w drodze ułaskawienia na dożywotnie ciężkie roboty. Wśród kolegów wygnania cieszył się powszechnem uznaniem, dzięki swej nieskalanej przeszłości i umiejętnemu, pełnemu taktu postępowaniu w życiu codziennem, dzięki czemu wybieranym był w ciągu lat kilku na stanowisko prezesa Towarzystwa Wygnańców w Usolu. U władz nosił tytuł starosty więźniów politycznych. Trudno zliczyć przykrości, jakie znosił z anielską cierpliwością tak od swoich jako też i od wrogów, postępując zawsze z wysokim rozumem i przezornością, które niejednokrotnie uchroniły nasz ogół niesforny od wielu bardzo zajść przykrych. W 1867 roku przybyła do Usola narzeczona Oskierki, panna Teodozja Grabowska, i ślub ich odbył się w kaplicy usolskiej. Narzeczonemu na czas ceremonji ślubu zdjęto kajdany, które niezwłocznie potem Znowu nałożono. Oskierkowie stracili pierworodne dziecko w Usolu. Dzięki usilnym staraniom rodzonego wuja, jenerała Giecewicza, mającego niemałe stosunki w stolicy, przechodził Oskierko śpieszniej od innych stopniowe ujgi w swym losie, mimo wyjątkowo ciężki wyrok pierwotny i wkońcu znalazł się w Warszawie, gdzie czas dłuższy kierował redakcją czasopisma Ateneum. Na lato wyjeżdżali Oskierkowie wraz z trzema córkami, najczęściej do Nałęczowa, gdzie posiadali własną willę. Tu w roku 1884 zmarła z nieuleczalnej piersiowej choroby pani Teodozja i pochowaną została na miejscowym cmentarzu. Oskierko powrócił na Litwę i zamieszkał nastałe w Wilnie, gdzie pracuje w jednej z większych instytucyj prywatnych. Córki powydawał zamąż.

Aleksander Oskierka vel Oskierko (1830-1911) urodził się w zamożnej rodzinie ziemiańskiej, Władysława i Jadwigi z Gieczewiczów Oskierków, w majątku Rudaków na Polesiu.Ukończył Uniwersytet w Petersburgu, gdzie odbył obowiązkową służbę w pułku grenadierów. Jako oficer rezerwy uczestniczył w wojnie krymskiej 1853-1855. Od 1862 r. był Aleksander Oskierka członkiem kierownictwa konspiracyjnej "organizacji obywatelskiej". W 1863 r. wszedł do komitetu "białych" na Litwie, następnie został powołany do Wydziału Zarządzającego Prowincjami Litwy (powstańczego rządu na Litwie), gdzie powierzono mu sprawy wojskowe. W konspiracji powstańczej pełnił także obowiązki cywilnego naczelnika miasta Wilna. Po denuncjacji i aresztowaniu został skazany na karę śmierci, którą zamieniono,Manifestem carskim katorga została skrócona o połowę.

W Usolu między 1866-68 - z Litwy, właściciel dóbr. Przyjechała do Usola narzeczona jego z Lidzkiego powiatu, Grabowska i pobrali się. Był w Usolu cały czas prezesem Towarzystwa, z wyboru takowego. Szanowany powszechnie. Stracił dziecko w przejeździe z Usola do Irkucka, powrócił do Usola i tam je pogrzebał. Potem w Irkucku, w Solikańsku w Permskiej guberni, w Ekaterynosławiu a teraz w Warszawie.

Zamężna Galinowska, wspierała Powstanie.

szlachcic gub. Mińskiej, wolno-praktykujący lekarz. Skazany na mocy konfirmacji Dowódcy Wojsk Wileńskiego Okręgu Wojennego 12 kwietnia 1864 r. na zatwierdzenie przez Audytorjat. Rozstrzelany w Mohylowie 28-go kwietnia 1864 r. za branie osobistego udziału w organizacji rewolucyjnej w gub. Mińskiej w charakterze głównego komisarza Województwa Mińskiego, czynnie pomagając Naczelnikowi Województwa

W lutym 1863 w obozie w Ojcowie. Ma ubranie.