Powstanie Styczniowe - uczestnicy

Żołnierz w Pierwszej Kompanii (prawd. kosynierów). Pluton drugi, sekcja trzecia. 10.2.1863 na liście w obozie w Ojcowie.

Powstaniec, emigrant do USA. Jeden z pierwszych redaktorów pisma "Zgoda". Zmarł Chicago 1913, przeżywszy 80 lat.

I znowu odszedł jeden z tych, którzy czynem dowiedzieli i krwią wpisali do Ksiąg Narodów, czem jest Polska dla Polaka, — jeden z tych, — którzy nigdy, nawet w najcięższych chwilach, które przeżywała Ojczyzna nasza, nie stracili ducha i wiary w lepszą przyszłość Narodu, którzy wierzyli święcie, że:Duch Narodu to jest wszystko:To jest Jego broń!W nocy z dnia 3-go na 4-ty listopada 1923 r. zmarł w Puławach porucznik weteran 1863 r. Nieciengiewicz Jan, Kawaler Orderu „Virtuti Militari”, Adiutant Grupy Rynarzewskiego — Felińskiego.Oto co powiada historia: „Bitwy i potyczki 1863—64” St. Zieliński str. 249—250: „Powstańcy zabrali kilka koni, kilkanaście szabli kozackich i karabinów. Żołnierz młody, ale dzięki pracy i dobrym rozporządzeniom Rynarzewskiego… w największym porządku prowadził pięciogodzinny bój. Zwycięstwo nie stało się świetniejszym z powodu, że Rynarzewski ciężko ranny, musiał być usunięty z placu boju (i zmarł w kilka dni później); nie mniej ranni niezdolni byli do walki adiutanci Dowódcy Józef Bogucki i Nieciengiewicz.Dosyć jeszcze wspomnieć, że ś. p. por. Nieciengiewicz spędził kilkanaście lat na Sybirze, dokąd był dwukrotnie zsyłany i uprzytomnić sobie najwyższą odznakę wojskową Order „Virtuti Militari” na piersi tego 80-cio letniego starca, do niedawna jeszcze świecącego przykładem nam młodym swą dziarską i żołnierską w każdym calu postawą — aby pochylić czoło w największym szacunku i wyrzec:Cześć Ci, Bohaterze Narodu!Ziemia polska niech Ci lekka będzie!Bielski.

Jan lub Jan Leon Nieciengiewicz był dziadkiem, ze strony matki, mojego nieżyjącego wuja kpt. inż. Zbigniewa Kędzierskiego z Puław.Urodził się w 1843 roku os. Konarzatka pow. pułtuskiego i był synem leśnika Jana Nieciengiewicza (absolwenta Instytut Gospodarstwa Wiejskiego w Marymoncie z 1839r.) i Sabiny z domu Bartlewicz. Rodzice przenosili się do różnych miejscowości, w zależności od miejsca pracy ojca - podleśnego, leśniczego, nadleśniczego Lasów Rządowych w Królestwie Polskim, a następnie w Guberni Lubelskiej.Na przełomie 1862 i 1863 roku był studentem Wydziału Leśnego Instytutu Politechnicznego i Rolniczo-Leśnego w Puławach (wówczas Nowej Aleksandrii), którzy był kontynuacją Instytutu Gospodarstwa Wiejskiego i Leśnictwa w Marymoncie koło Warszawy oraz Gimnazjum Realnego, mieszczącego się wcześniej w Pałacu Kazimierzowskim w Warszawie, z których przeniesiono do Puław personel i całe wyposażenie.W październiku 1862 roku zajęcia rozpoczęło ponad 300 studentów. Po wybuchu powstania styczniowego władze rosyjskie zamknęły Instytut dla studentów w styczniu 1863. Jan Nieciengiewicz przyłączył się do powstania wraz z grupą blisko 150 kolegów, wśród których byli m.in. Adam Chmielowski (późniejszy Brat Albert)i Maksymilian Gierymski. Studenci wstąpili do oddziału powstańczego Leona Frankowskiego. Jan Nieciengiewicz był kilkakrotnie wyróżniany w bitwach.Po stłumieniu Powstania został zesłany do Guberni Jenisejskiej w roku 1865. Podczas zesłania brał udział w Powstaniu Zabajkalskim. Na Syberii spędził 12 lat.Po powrocie z zesłania ożenił się z Józefiną z Michałowskich, z którą miał troje dzieci - synów Wacława, Bożesława (oficera WP) i córkę Janinę. Został odznaczony orderem Virtuti Militari 5 klasy.Powszechnie szanowany jako weteran Powstania, zmarł w 1923 roku w Puławach, gdzie mieszkał wraz z żoną u swojej córki Janiny żony nadleśniczego lasów państwowych Eugeniusza Kędzierskiego. Spoczywa na Cmentarzu rzymskokatolickiej parafii p.w. św. Józefa we Włostowicach pod Puławami.

Kawaler orderu Virtuti Militari za udział w Powstaniu Styczniowym

ur. w 1843r. w os. Konorzatka pow. pułtuskiego. Walczył pod dowództwem Padlewskiego, Zameczka i Rynarzewskiego. Brał udział w bitwach pod Sępami Zarębami, Myszyńcem, Żelazną, Karaską, Tyczkiem. W bitwie pod Karaską został ranny pierwszy raz i pod Tyczkiem po raz drugi. Za udział w powstaniu skazany na śmierć. Wyrok ten jednak został zmieniony na zesłanie na Sybir.