Zarejestruj się lub Zaloguj się

Portal w rozbudowie, prosimy o wsparcie.

Uratujmy wspólnie polską tożsamość i pamięć o naszych przodkach.

Zbiórka przez Pomagam.pl

Powstanie Styczniowe - uczestnicy

Największa baza Powstańców Styczniowych.
Leksykon i katalog informacji źródłowej o osobach związanych z ruchem niepodległościowym w latach (1861) 1863-1865 (1866)

UWAGA
* Jedna osoba może mieć wiele podobnych rekordów (to są wypisy źródłowe)
* Rekordy mogą mieć błędy (źródłowe), ale literówki, lub błędy OCR należy zgłaszać do poprawy.
* Biogramy opracowane i zweryfikowane mają zielony znaczek GP

=> Powstanie 1863 - strona główna
=> Szlak 1863 - mapa mogił i miejsc
=> Bitwy Powstania Styczniowego
=> Pomoc - jak zredagować nowy wpis
=> Prosimy - przekaż wsparcie. Dziękujemy

Szukanie zaawansowane

Imię

Nazwisko

Opis

Źródło

Nadawca

Uwagi

Ze zdjęciem

Tryb wyszukiwania

Wyniki wyszukiwania. Ilość: 943

Strona z 24 < Poprzednia Następna >

Antonina Konarzewska

L. 20, panna, córka wójta z gub. płockiej. W oddziałach Wróblewskiego, Sumińskiego, Brzóski. Kurierka ks. Brzóski. (U schyłku powstania ukrywała się w Wodyniach, używając pseudonimów Julia i Józefa.) Jeszcze w styczniu 1865 r. jeździła do Warszawy dwa razy. Zbierała broń i pieniądze. W kwietniu 1865 r. aresztowana u Dejbla, wypierała się wszystkiego i nikogo wydać nie chciała. 17 lutego 1866 r. skazana na śmierć przez powieszenie, 24 lutego 1866 r. Berg zamienił wyrok na osiedlenie na Syberii.

Antonina Konarzewska

Więzień cytadeli warszawskiej. panna, córka wójta z guberni płockiej, lat 20. "W oddzia łach Wróblewskiego, Sumińskiego, Brzóski. Kurierka ks. Brzóski. Jeszcze w styczniu 1865 r. jeździła do Warszawy dwa razy. Zbierała broń i pieniądze. W kwietniu 1865 r. aresztowana u Dejbla, wypierała się wszystkiego i nikogo wydać nie chciała". 17 lutego 1866 r. skazana na śmierć przez powieszenie. 24 lutego Berg zmienił wyrok na osiedlenie na Syberii. (Aud. 348, 148).

Maksymilian Konopacki

zamieszkał w Prusach, pozostawił żonę. Poległ w 9.7.1863 [wg danych Księgi Zgonów par. Grójsk].

Maksymilian Konopacki

uczestnictwo w potyczkach: płockie: Szczutowo-Blizno 9.07.1863 poległ

Stefan Konopski

W 1863 24 lata, ur. Płock, właściciel nieruchomości, syn Jędrzeja. Poległ w 16.4.1863 [wg danych Księgi Zgonów par. Ligowo].

Stefan Konopski

właściciel nieruchomości w Płocku, lat 24

Tadeusz Kopytko

Latem 1863 r. na teren ziemi dobrzyńskiej przeszedł z niewielkim oddziałem z powiatu płockiego Tadeusz Kopytko. Grupa ta miała stanowić trzon większego oddziału kawalerii, bowiem według S. Zielińskiego Kopytko ,,był naczelnikiem kawalerii obozowej czy powiatowej powiatu płockiego\". Partia powstańcza T.Kopytko, która wyróżniała się dużą żywotnością i zręcznością, zajęła się transportem broni przez granicę na Drwęcy. 3 sierpnia 1863 r. przy przejmowaniu drugiego z kolei transportu powstańcy zostali napadnięci przez kozaków i podjęli śmiały atak na nieprzyjaciela. W potyczce stoczonej w okolicach Lipna T. Kopytko ze swoim oddziałem zlikwidował 11 Rosjan, raniąc kilku innych, a ponadto odebrano im 4 konie, 13 pojedynek, 2 pistolety i około 360 ładunków

(1843-?) Syn Jana, pochodził z Pułtuska w gub. płockiej, szeregowiec Hryniewieckiego (?) pułku piechoty. Prawdopodobnie za ucieczkę do powstania został przez sąd Wileńskego Okr. Wojennego wyrzucony z wojska i skazany na osadzenie do „najbardziej oddalonych miejsc Wschodniej Syberii" . Urząd d.s. Zesłańców w Tobolsku wyznaczył mu na miejsce pobytu gub. jakucką. Do Jakucka został dostarczony w 1867 r. i wysłany do ułusu Baturusskij. Wkrótce otrzymał pozwolenie na przeniesienie się na tereny złotonośne do olekmińskiego okr. jakuckiej gub. Przebywał tam z przerwami do 1882 r. W międzyczasie został wpisany do społeczności mieszczan miasta Jakucka, założył rodzinę - poślubił Wandę Dziczkowską i pracował w kopalni złota Towarzystwa Mało-Patomskoje w okr. olek- mińskim.

Franciszek Koroliński

Ochrzczony w płockiej gub.

Fabien Korzybski

Był proboszczem parafii Stupsk koło Mławy. Oskarżono go o to, że często zbierał u siebie na narady okolicznych ziemian i za jego wiedzą znani działacze tamtej okolicy Wojtulanis i Koniec gromadzili włościan, przemówili do nich w duchu powstańczym i rozdawali im teksty rewolucyjnych pieśni.

Uniecki proboszcz - Odbierał o przysięgę i udzielał posług religijnych powstańcom.Został aresztowany za swą działalność.

Był proboszczem w Uniecku. Oskarżono go o to, że przyjeżdżał do partii Kolbego i odbierał od powstańców przysięgę. Po krótkim aresztowaniu księdza zwolniono.

Józefa Kosoborowicz

Aresztowana w grudniu 1863 roku za prowadzenie szpitala dla powstańców.

udział w potyczkach: płockie: Łapinóżek 29.03.1864 poległ

udział w potyczkach: płockie: Osówka 14.10.1863 r

Emilian Kostecki

uczestnictwo w potyczkach: płockie: Podoś 8.02.1863 ranny dostał się do niewoli

Przemysław Kotarski

Przemysław Kotarski h. Pniejnia[17]. Ur. 30.10.1835 Płock, zm. 29.11.1902 Wiedeń. Syn Bonawentury Jana[17] (syna Stanisława, naczelnika Sekcji Skarbowej w Rządzie Gubernialnym Płockim[14] a następnie Augustowskim) i Małgorzaty Antoniny Lesickiej. Miał starszego brata Bonawenturę Henryka (zm. 1910) i dwie siostry: Pankrację Salomeę Józefę, zam. Jagielską, oraz Aleksandrę Józefę zam. Weyher. Przed Powstaniem był urzędnikiem Spraw Wewnętrznych w Królestwie Polskim. Dietariusz Wydziału Dóbr i Lasów w Komisji Rządowej Przychodów i Skarbu. Od 30.1.1863 pełnił Obowiązki młodszego adiunkta ekonomicznego przy Delegacjach Czynszowych do Okręgu Piotrkowskiego.[15] W czasie Powstania pełnił z ramienia Rządu Narodowego rolę prawd. wywiadowczą do czego wykorzystywał zajmowane stanowisko. Mianowany naczelnikiem powiatu kaliskiego z siedzibą w Piotrkowie, gdzie był zarówno pomocnikiem wojewody jak i pełnił rolę naczelnika miasta.[8] Od 1884 Dyrektor Towarzystwa Zaliczkowego[1][15] Przyjaźnił się z Adamem Asnykiem. z którym zakładał Towarzystwo Szkoły Ludowej. Należał niemal do wszystkich towarzystw kulturalnych Krakowa, które wspierał.[8 ] Zmarł w Wiedniu[2] w czasie powrotu z Abazji (Opatija), gdzie przebywał na urlopie i dla poprawy zdrowia wraz z przyjaciółmi Mieczysławem Pawlikowskim i jego rodziną. Pochowany w Krakowie na Rakowicach, kwatera Ra koło Pomnika Powstańców, we wspólnych grobie z przyjacielem i powstańcem ks. .[9] Kondukt prowadził ks. - przyjaciel zmarłego.[7] W przemowie podczas pogrzebu powiedział m.in. [7] Po jego śmierci Muzeum Narodowe otrzymało przekazane 44 obrazy olejne, rysunki i akwarele, wśród których były prace Kossaka, Tetmajera, Malczewskie go, Chlebowskiego i innych.[6]

udział w potyczkach: podlaskie: Płock 23.01.1863 dostał się do niewoli

Feliks Kowalewski

Był proboszczem w Lutocinie, miał 38 lat. Aresztowany został 31 maja 1863 r. Oskarżony był o to, że odczytał w kościele ogłoszenie Centralnego Komitetu Narodowego, w którym była mowa, że włościanie, o ile wezmą udział w powstaniu, otrzymają od ziemian na własność grunty, z których obecnie korzystają. Oskarżony był nadto, że nawoływał w kościele do udziału w powstaniu, że przechowywał u siebie skrajne podburzające broszury pt. Słowo kapłana polskiego do Braci polskich. Jako więzień polityczny przetrzymywany był w kazamatach modlińskich, potem w Warszawie. Wyrokiem z 25 czerwca 1863 r. skazany został na 10 lat robót katorżniczych na Syberii. W 1883 r. biskup K. Borowski wstawiał się do gubernatora o jego uwolnienie

Feliks Kowalewski

duchowny katolicki, zesłaniec w roku 1865 miejsce wysyłki: płocka, miejsce zsyłki: tomska, zesłanie prawdopodobnie związane z wydarzeniami powstańczymi

Feliks Kowalewski

Proboszcz z Lutocin. Wymieniony w spisie uwięzionych lub wywiezionych na Sybir z Diecezji Płockiej.

Jerzy Kowalewski

(Józef) duchowny katolicki, zesłaniec w roku 1863 miejsce wysyłki: płocka, miejsce zsyłki: Syberia, zesłanie prawdopodobnie związane z wydarzeniami powstańczymi

Józef Kowalewski

Proboszcz z Wąsowa. Wymieniony w spisie uwięzionych lub wywiezionych na Sybir z Diecezji Płockiej.

Józef Kowalewski

Ksiądz. Proboszcz parafii Wąsewo. W 1863 miał 46 lat. Aresztowano go 19.03.1863 za udział w Powstaniu. Przez jakiś czas był przetrzymywany w twierdzy zamojskiej i wydawano 11 kopiejek na jego dzienne utrzymanie. Oskarżony był za przyjęcie i przetrzymywanie broszur treści podburzającej i dostarczanie powstańcom "rewolucyjnej korespondencji". Oskarżony był nadto o to, że w czasie rewizji znaleziono pismo jakiegoś Powstańca do Zygmunta Padlewskiego oraz inną korespondencję powstańczego komisarza pułtuskiego. Wojenny Sąd Polowy 7.5.1863 pozbawił ks. Kowalewskiego godności duchownego i skazał go na karę śmierci przez rozstrzelanie. Namiestnik królestwa Polskiego skazał ks. Kowalewskiego na osiedlenie na Syberii. Z akt śledczych wiadomo, że ksiądz Kowalewski w niedzielę przed Nieszporami uczył lud czytania, a dla upowszechniania nauki sprowadzał przez Towarzystwo Rolnicze elementarze. W sprawie plebana wąsewskiego interweniował ks. biskup Gintowt, prosząc o jego zwolnienie. Otrzymał je 1.11.1875 (po 12 latach)., z zaznaczeniem żeby nie otrzymał żadnego stanowiska. Dopiero 16.1.1878 gubernator łomżyński zgodził się aby ks. kowalewski był wikariuszem w Ostrołęce.

(„Franciszek"), udział w potyczkach: płockie: Radzanów 21.03.b3., Kotowy 4.06.1863

czy Kowalczewski z Płocka, syn obywatela miejskiego, terminator szewcki, służył pod dowództwem jenerała Taczanowskiego jako szeregowiec, zginął w bitwie pod Ignacewera dnia 8 Maja 1863 r.

uczestnictwo w potyczkach: płockie: Naguszew 3.06.1863 poległ

udział w potyczkach: płockie: Kietlanka 13.05.1863

Romuald Kozłowski

W 1863 38 lat, syn Jana i Joanny. Poległ w 16.4.1863 [wg danych Księgi Zgonów par. Ligowo].

Stanisław Kozłowski

Stanisław Kozłowski. Ur. 1843 r. we wsi Czarnocinie w ziemi Łomżyńskiej. Wstąpił do powstania jako student instytatu politechnicznego w Puławach. Walczył pod Fryczem, dowódeą partji w Płockiem, później w partji Jasińskiego, jako jego adjutant. Brał udział w bitwie nad Orzycem i ta otrzymał kontuzję. Później uczestniczył jeszcze w 18 potyczkach, aż gdy nad pruską granic ą moskale większemi siłami otoczyć się starali oddział powstańców, Kozłowski wraz z innymi przekroczył granicę, a przebywszy na ęmigracji kilka lat, powrócił wreszcie do kraju.

udział w potyczkach: płockie: Żeleźnia 6.11.1863

udział w potyczkach: płockie: Naguszew 3.06.1863 r

Mieszkaniec miejsc. Bodzanów gub płockiej. W 1865 - lat: 22. Aresztowany w 1863 r. za "przestępstwo polityczne" Syn gospodarza rolnego. "Ujęty w bandzie i wysłany do cesarstwa - nie powrócił"

Antoni Kraszewski

ppro. (1842) Płock

Ur. 1842 Włocławek, miejscowość w 1923: Płock, stopień wojskowy posiadany w powstaniu: szereg., stopień wojskowy w 1923r.: ppor., liczba wykazu Sekcji Opieki Departamentu Sanitarnego Ministerstwa Spraw Wojskowych: VII-58

Ferdynand Kroczewski

Był proboszczem w Skępem. Oskarżono go o to, że wygłaszał rewolucyjne kazania, źle usposabiał do rządu pielgrzymów i źle wpływał na uczniów seminarium nauczycielskiego w Wymyślinie

Jan Królikiewicz

(ok. 1844-?) Syn Napoleona, szlachcic z pow. wieluńskiego gub. warszawskiej, nauczyciel w Płocku. W powstaniu był podoficerem w oddziale. Sądzony w Warszawie, został skazany na 8 lat ciężkich robót w zakładach. Z Irkucka wyprawiono go do Zakładów Nerczyńskich, przebywał w kopalni Kliczka, potem w Siwakowej^). Na osiedleniu mieszkał w gub. irkuckiej, a w 1871 r. otrzymał pozwolenie na wyjazd do europ, części Rosji. Nie skorzystał wówczas z tej możliwości, w 1875 r. przebywał w guberni jakuckiej na terenach złotonośnych. Rok później wyjechał do Kostromy, gdzie imał się różnych zajęć: pracował w zakładzie fotograficznym, zajmował się handlem towarami galanteryjnymi. Do 1880 r. nie uzyskał zgody na powrót do kraju.

Julian Krosnowski

wieku lat 32 syn obywatela z Płockiego. Szkoły gimnazyalne ukończył w Płocku, później kształcił się w szkole centralnej w Paryżu, poczem zaciągnął się do kozaków tureckich Jener. Zamojskiego, następnie odbył kampanią włoską 1859 r. w legionach Garibaldego, po ukończeniu której powrócił do Paryża i był korepetytorem w szkole Batignolskiej. Powstanie 1863 r. powołało go znów do czynnej służby, oddał on swoje usługi i znakomite zdolności wojskowe pod rozkazy Jener. Mierosławskiego, poległ w nieszczęśliwej potyczce 19. Lutego pod Krzywosądzą, w której sam kwiat dzielnej młodzieży * padł ofiarą swego poświęcenia i patryotyzmu.

Adolf Kruczkowski

Artykuł | szlachcic prowincji płockiej.

W 1863 - 48 lat, zamieszkały w Golubiu. Poległ w 9.7.1863 [wg danych Księgi Zgonów par. Grójsk].

Strona z 24 < Poprzednia Następna >