Powstanie Styczniowe - uczestnicy

[herb=Abdank]Stanisław Grzegorz "Skarbek" Abłamowicz h. Abdank. Ur. 9.5.1844 , pow. nowogródzki[5][7][9], zm. 2.6.1901 Kraków. Syn Piotra, właściciela ziemskiego i Rosiny Dachnowicz Haciskiej[3][4] h. Roch III. (Majątek matki - Peresieka - został skonfiskowany po Powstaniu Listopadowym[15], lecz wrócił w ręce Abłamowiczów). Stryj Stanisława Michał, był rotmistrzem trockim i sędzią granicznym nowogrodzkim, drugi stryj Wincenty - komornik powiatu nowogrodzkiego, podporucznik 17-go pułku kawalerii wojsk polskich, trzeci stryj Ignacy - profesor Uniwersytetu Kijowskiego i Wileńskiego, zaś czwarty Józef - doktor medycyny.[11] Uczeń gimnazjum Nowodworskiego, matura 10.7.1862. Student UJ, 1862/3 Wydział Filozoficzny. [5] Uczestnik powstania. Zesłany do Orenburga na wyspę Ezel z całą rodziną, gdzie przebywał 5 lat. Po powrocie kontynuował naukę na Wydziale Prawa UJ (1870-74), uzyskując tytuł doktora prawa 11.1.1875.[5] Adwokat. Praktykę odbywał u adwokatów Kańskiego, Lisowskiego, Czesnaka.[9] Tłumacz przysięgły języka francuskiego i rosyjskiego. Od 1882 prowadził kancelarię adwokacką w Krakowie przy Małym Rynku nr 1, na I piątrze.[6] Prowadził założenie "Sokoła" krakowskiego.[8] i został wybrany jego wiceprezesem.[9] Mieszkał: Nowa wieś. [2][3][4] Pod koniec życia w Krakowie na ul. Łobzowskiej[9]. Zyskał sławę znakomitego obrońcy i zacnego obywatela.[7] Autor prac literackich z dziedziny prawniczej, m.in rozprawy "o własności literackiej". Żona: Maria Matuszewicz (zm. 1893). Dzieci: * Stanisława Zofia (1876), pianistka * Marianna Róża Dorota (1878) * Piotr Mirosław Kazimierz (1880) * Tadeusz Marian Ignacy (1884) * Adam Marian Mikołaj (1890) * Włodzimierz Wiktor Karol (1891), major, dowódca III Dywizjonu Pociągów Pancernych, uczestnik walk 1919-1921, 3-krotnie odznaczony Virtuti Militari, 4-krotnie Krzyżem Walecznych i in. * Witold Józef Damazy (1893)

[herb=Lubicz]Bronisław Abramowicz, h. {{Lubicz}}. Ur. 1837 Załuchów, pow. kowelski[2], zm. 17.7.1912 Kraków[4] Syn. Macieja i Karoliny Denison Słuchacz Szkoły Sztuk Pięknych w Warszawie. W Powstaniu w oddziałach Zdanowicza i (jego adiutant), ostatecznie w randze kapitana. Był ranny w bitwie pod Grochowiskami. [2][3] Po powstaniu kontynuował studia w Monachium, Wiedniu (gdzie otrzymał odznaczenie za ogół studiów), następnie pod kierunkiem Edwarda Engerta i Jana Matejki. Rozpoczął samodzielną pracę artystyczną. Wystawiał wiele obrazów treści historycznej, z których największe uznanie zdobyły sobie: „Karol IX przed nocą św. Bartłomieja“, „Uczta Wierzynka“, „Ostatnie chwile Zygmunta Starego“, „Zygmunt August, dyktujący testament". Malował także wiele portretów i obrazów rodzajowych. Otrzymał wielkie premium za obraz: „Napój miłosny". Po wystawieniu „Uczty Wierzynka“, mianowany został honorowym członkiem Towarzystwa sztuk pięknych (Kunst Verein) w Wiedniu. [8][10] Zajmował się także z wielkimi sukcesami konserwacją dzieł malarstwa sakralnego w kościołach krakowskich.[11] Mieszkał przy ul. Grodzkiej nr 9 w Krakowie. Zmarł w przytułku Helclów. Pochowany w kwaterze weteranów na cmentarzu Rakowickim.[1] Żona: Maria Zbyszewska[4], ślub 1868, rodzice: Karol, Józefa Żychlińska Córka: Maria, ur. 1869, zm. 1874[6]

Tomasz Kanty Sylwester Adwentowski. Ur. 29.12.1842 Kraków[8], zm. 21.4.1906[3]. Ojciec: Karol, Matka: Julianna Woźnicka. Rodzice pobrali się w w1822 w Kielcach.[10] Mieszkali w Dąbrowie Górniczej a następnie od ok. 1835 w Krakowie. Miał starsze rodzeństwo urodzone w kolonii Dąbrowa: Karol, Ignacy, Anna, Hipolit, z których tylko Anna przeżyła a reszta zmarła w dzieciństwie[11][12] oraz kolejne - rodzone w Krakowie: Leon Konstanty, Ludwika Rozalia (później żona Karola Wolańskiego), Rozalia (zm. 1863)[13] Wcześnie osierocony przez ojca. W 1856 ukończył gimnazjum św. Anny w Krakowie.[17] Uczeń Instytutu Technicznego w Krakowie. 1858/9 student I semestru na Wydziale Lekarskim UJ na kierunku weterynarii.[7] Uczestnik bitwy miechowskiej[2][19][20]. W lipcu 1863 przebywał w więzieniu w Krakowie jako więzień polityczny[6] Następnie walczył w lubelskim: Stara Wieś 18.01.1864 ranny, dostał się do niewoli[4]. Upoważniony do powrotu rozkazem z dnia 25.5.1864[1] Po powstaniu pracował jako architekt w 1875 w Kałuszu[14], w 1882 przeniesiony do Tarnopola[18], a w 1888 w Lipniku koło Bielska[15] Pochowany w Krakowie, na cm. Rakowickim, kwatera powstańcza Ra., w grobie indywidualnym.[21] Żona: Emilia Krysta[9] Dzieci: Włodzimierz (zm. w 6 miesiącu życia), Karol Wiesław, Bolesław Andrzej

Herbu {{Alchimowicz|własnego}}. Ur. 20.12.1840 Dziembrów[7] (ob. Białoruś), zm. 2.1.1917 Warszawa. Syn Dominika (s. Szymona) i Karoliny[7] Malinowskiej[10]. Brat powstańców: malarza (dowódcy plutonu), oraz Aleksandra i Ludwika.[10] Wychowanek szkół wileńskich. Pewien czas mieszkał z rodzicami w trockim[7]. Pracował jako zarządca majątku pod Kijowem[3] w dobrach Potockich. [4] Powstaniec 1863r. Razem z bratem brali udział w partii "" w guberni wileńskiej. Kazimierz walczył przez 8 miesięcy awansując do stopnia podoficera. Zesłany za Ural do Wierchutorii, gdzie rozpoczął zajmować się malarstwem. Po powrocie do Warszawy studiował malarstwo pod kierunkiem Wojciecha Gersona tu i w Monachium. Pracował w Paryżu, Gandawie, Fontainebleu. Od 1880 mieszkał na stałe w Warszawie. Zdobywał nagrody na międzynarodowych wystawach m.in. w San Francisco. Jednym z pierwszy ważniejszych dzieł był zaginiony "Pogrzeb wygnańca za Uralem" ("Pogrzeb na Uralu"). Znany jest z cyklu prac do poematu "Pan Tadeusz" A. Mickiewicza. Tworzył dzieła malarstwa historycznego a także pejzaże wsi litewskiej. Zajmował się też rzeźbą w glinie i drewnie. W Warszawie mieszkał na Maszakkowskiej 73, a następnie przed I WŚ na Pięknej 19.[13] Pochowany Warszawa, Powązki kwatera 172, rząd 3, miejsce 23.

Ur. ok. 1838, zm., 12.2.1898 Lwów W czasie Powstania wraz bratem (Franciszkiem Ksawerym), należeli do czynnych i gorących patriotów. Po powstaniu majster szewski. W 1872 jako producent obuwia wziął udział w Wystawie Powszechnej w Wiedniu. W 1880 miał pracownię przy ul. Halickiej 44. Współzałożyciel i pierwszy prezes Stowarzyszenia Rękodzielników "Gwiazda". Był w zarządzie Towarzystwa Handlu Skórami. Zasiadał w radzie Lwowa. Oznaczał się jasnym, rozumnym, spokojnym poglądem i prawdziwie obywatelskim poczuciem. W 1890 został skazany na 14 dni w procesie o bankructwo Towarzystwa Handlu Skórami. W 1893 był w organizacji Wystawy Krajowej we Lwowie. Pod koniec życia mieszkał na ul. Ossolińskich 11 we Lwowie.

Właściwie: Mikołaj Adolf Aleksandrowicz. Ur. 30.12.1811, zm. 28.04.1875 Kraków[2][7]. Syn Teodora i Franciszki Włodawskiej. Farmaceuta, docent chemii analitycznej UJ[11][12], praktykant u Floriana Sawiczewskiego w aptece "", a następnie od 1837 jej właściciel, jak też całej kamienicy przy Rynku 13. Uczestnik ruchów rewolucyjnych w 1846 i 1848.[1] Od 1859 członek izby handlowo-przemysłowej.[13] W 1861 wziął udział w delegacji do Wiednia protestującej przeciwko wyburzeniu niemal połowy Starego Miasta w Krakowie. Jeszcze przed Powstaniem członek Ławy Krakowskiej. Następnie w czasie Powstania naczelnik granicy rewirowej[3], od 20.3.1863 intendent Rządu Narodowego, a od lipca 1863 r. naczelnik m. Krakowa[1]. Do jego kompetencji należało kierowanie zaopatrzeniem, zarządzanie trasami dostaw, także alokacja ochotników i delegatów przybywających do Krakowa, jak też zbieranie podatku narodowego. W jego mieszkaniu odbywały się narady i spotkania. Został zaaresztowany pod koniec 1864. Sądzony przez c.k Sąd Wojenny pod zarzutem zdrady głównej, w kwietniu 1865 uwolniony z braku dowodów, jednak za zbrodnię zaburzenia spokojności publicznej skazany na 2 lata więzienia (z zaliczeniem na poczet kary półrocznego aresztu).[16] Na karę trzech miesięcy więzienia została też skazana jego żona , za udział w Komitecie Niewiast Polskich[16]. Karę odsiadywał na Wawelu a następnie w Ołomuńcu. W październiku 1865 nie został z innymi zwolniony w drodze łaski.[17] Od 1867 radny miejski Krakowa.[15] Członek Rady Ogólnej Towarzystwa Domu Przytułku i Pracy, członek Towarzystwa Naukowego Krakowskiego. Pełnił funkcję chemika sądowego. Pracownik Urzędu Pobierczego. Nadzwyczajny członek Akademii Umiejętności[12] Badał skład wód leczniczych w zdrojach rabczańskich, żegiestowskich, krynickich, szczawnickich, krzeszowickich i in.[11][13][14] Jest pochowany na cmentarzu Rakowickim w kwaterze Lc. Żona: Eleonora Cypcer[4][5] (ślub 17.3.1840 Kraków)[6], zm. 1886[8] Dzieci: * (1842) - mgr. farmacji, student UJ[9], uczestnik bitwy miechowskiej[10] * Aleksandra Róża (1843) * Otolia Łucja Maria (1847) * Teodor Leon (1856), doktor filozofii UJ[9] * Aleksandra Róża (1856)

[herb=Ancuta]Władysław Ludwik Anczyc, h. {{Ancuta}}. Ur. 12.12.1823 Wilno, zm. 28.07.1883 Kraków. Pseudonimy literacki: Kazimierz Gralczyk, W.A. Lassota. Syn Zygmunta, aktora teatrów wileńskich, grodzieńskich i krakowskich, dyrektora Teatru Starego w Krakowie w latach 1838–1839 i Barbary Hrehorowicz - aktorki, działaczki społecznej. Jego brat był ranny pod Jurkowicami, zmarł w Tarnowie w grudniu 1863 Rodzina od 1827 mieszkała w Krakowie (ul. Żydowska nr 393). Tu Władysław uczęszczał do gimnazjum i studia medyczne, gdzie otrzymał tytuł magistra farmacji. W 1854-5 był też na I semestrze Wydziału Filozofii UJ. Adiunkt katedry chemii i farmacji UJ. Brał udział w ruchach powstańczych i rewolucyjnych 1846 i 1848. Następnie skupił się na pracy literackiej i wydawniczej. Pisał również utwory dramatyczne. Redaktor m.in pism Kmiotek, Przyjaciel Dzieci Razem z Michałem Bałuckim redagował tajne pisma powstańcze Kosynier (4 numery z postacią kosyniera na 1. stronie), Partyzant, Przyjdź Królestwo Twoje (skierowane do włościan). Autor poezji patriotycznych w czasie powstania styczniowego. Jest autorem cyklu "Pieśni zbudzone" w tym napisanego w 1863 "Marsza strzelców" (Hej strzelcy wraz...). Jego rodzina była również zaangażowana w Powstanie. Autor poezji patriotycznych w czasie powstania styczniowego.Był autorem haseł dla Encyklopedii Olgebranta. Tworzył utwory sceniczne, w tym grywany wiele lat "Kościuszko pod Racławicami". Pod koniec życia zaangażowany ruchy socjalizujące, mające na celu podniesienie świadomości włościan. Pochowany Kraków, Rakowice, pas AB Żona: Tekla Bryniarska Dzieci: * Zofia Tekla Helena * Władysława Emilia Tekla * Stanisław - metaloznawca * Kazimierz Władysław * Wacław Walery Józef - drukarz, wydawca

(Asnik, Aśnik), ur. 4.03.1797 Warszawa (chrz, 13.03.1797) [6] [17] , zm. 05.11.1885 Piasek par. Kraków św. Szczepan.[2] Jego rodzicami byli: Jakub Asnyk vel Aśnik (kowal [26], ur. ok.1773 r. [18] zm. 1811 Warszawa, lat 38 [18]) i Marianna Adamska po mężu Asnyk vel Aśnik (ur. 1777 [26] zm. 1813 r. Warszawa, wdowa lat 36, rodem z Piotrkowa [26]). Powstaniec Listopadowy [1] [5], w 1822 r. otrzymał awans na podporucznika 4 Pułku Strzelców Pieszych Wojsk Polskich [3][7] gdzie służył do 1830 r. [11]. Awans na porucznika otrzymał w Powstaniu 06.02.1831. Niecałe trzy tygodnie później, 25.2.1831 r brał udział w bitwie pod Grochowem i dostał się do niewoli. Został zesłany na Syberię, do Urzum w gub. Wiatskiej (przebywał tam przynajmniej od 1832 r.) [31] do służby wojskowej. Przebywał tam 5 lat m.in. z Wojciechem Gałczyńskim [tj. do ok. 1836 r]. Powrócił na mocy amnestii. Droga powrotna zajęła im dwa lata. (wg innych danych wrócił w lipcu 1833 i złożył przysięgę na wierność carowi, która pozwalała mu pracować w granicach Królestwa Polskiego [12]). Związek małżeński zawarł 27.07.1837 w Kaliszu [ ? ], jego żoną została 35-letnia Konstancja Zagórowska, guwernantka dzieci Adama Bogumiła Helbicha z Konar (który też był ich świadkiem), lekarza w oddziale gdzie obaj służyli. Rok później urodził im się syn - , przyszły poeta i powstaniec styczniowy. W 1850 był w Kalinowej świadkiem ślubu Jana Gwalberta Boblewskiego i Marii Róży Chylińskiej.[9] W Kaliszu prowadził handel skórami. . W 1855 wszedł w skład zarządu Resursy Kaliskiej.[13] Uruchomił wkrótce hotel i księgarnię wraz z czytelnią i wypożyczalnią książek przy placu św. Józefa. uczył syna musztry i drygu wojskowego. W 1863 r. zaangażowany w Powstanie Styczniowe.[1] . Pod koniec życia mieszkał u syna Adama Asnyka w Krakowie, przy ul. Łobzowskiej nr 7 [3], choć więcej czasu spędzał w Konarach. Zmarł jako wdowiec, 05.11.1885 r. m. Piasek par. Kraków św. Szczepan [2] Pochowany w na cmentarzu Rakowickim w Krakowie, kwatera pas. 30, rząd płd, miejsce po lewej Steinbach [25] Razem z nim w jednym grobie jest pochowana jego żona, Konstancja Asynk. [17] [25] "" Rodzeństwo: * Magdalena Marianna Asnyk po mężu Najszewska - ślub 1830 Warszawa, mąż Michał Najszewski [19] * Agnieszka Karolina Asnyk - ur. 1806 r Praga par. Warszawa MB Loretańska [28] * Leon Aśnik [26] - kowal, ur. Praga k. Warszawy, żonaty z Magdaleną Dębińską i zmarły w wieku 2 9 lat bezdzietnie 1837 r. [27] Żona: Konstancja Zagórowska - ur. ok. 1781 [17] , zm. 20.11.1871 m. Piasek par. Kraków św Szczepan, ul. Łobzowska 99, lat 70, pozostawiła męża Kazimierza Asnyka [17] [21], Jej rodzicami byli: Stanisław Kostka Zagórowski i Małgorzata Czarnosiewicz [ ? ] Dzieci: * - ur. 1838 Kalisz [ ? ] , ślub 1875 r Poznań, żona Teofila Aleksandra Zofia Kaczorowska [22] h. Jelita [32] (ur. 1856 Golub [23], zm. 17.10.1876 r Poznań, tydzień po urodzeniu syna Włodzimierza [29]; jej rodzice lekarz [24] Teofil Kaczorowski [23] [32] i Franciszka Wysocka [23] [32]) zm. 1897 Piasek, k. Krakowa [21] - poeta, powstaniec styczniowy. Wnuki * Włodzimierz Asnyk - ur. 10.10.1876 Poznań [29] ________________________________________________________________________ prawdopodobna rodzina - pokrewieństwo nie ustalone: 1. Fryderyk Asnik vel Asnyk (przed 1755 - przed 1823) ur. przed 1755 r. [100] ślub przed 1774 r. [100] , żona Marianna (zm. przed 1823 r Praga k, Warszawy) [100], zm. przed 1823 r. Praga k. Warszawy [100] 1a. Fryderyk Aśnik vel Asnyk - kowal z Pragi k. Warszawy, syn ww. Fryderyka i Marianny zmarłych w Pradze k. Warszawy [100] ur. ok. 1774 r. [100] ślub 1795 r.Praga par. Warszawa MB Loretańska [112] żona Apolonia Mroczkowska [100], zm. 13.07.1823 Praga k. Warszawa, ul. Inflancka 2113, na suchoty, lat 49, kowal, rodem z Pragi k. Warszawy [100] i jego dzieci: * Anna Asnyk - ur. 1796 r Praga par. Warszawa MB Loretańska [109] * Jan Asnik [100] * Marianna Aśnik - ur. 1800 Praga par. Warszawa MB Loretańska [110] * Franciszka Asnik po mężu Szalińska - ur. 1799 r Praga par. Warszawa MB Loretańska [101] , ślub 1835 Warszawa [113], maż Błażej Szaliński (muzyk. z Kalwarii, syn Augusta Szalińskiego i Reginy Rosińskiej) [113] zm. przed 1823 [100] i jej dzieci: * Urszula Rozalia Szalińska - ur. 11.10.1836 r. Warszawa, matka miała 38 lat [107] * Karolina Asnik - ur. 1808 r. Praga par. Warszawa MB Loretańska [102] , zm. przed 1823 [100] 1b. Wojciech Jan Asnyk - syn ww. Fryderyka i Marianny zmarłych w Pradze k. Warszawy [111] ur. 1786 Praga par. Warszawa MB Loretańska [111] 2. Marcin Asnyk ur. przed 1786 [118], ślub 1797 Praga par. Warszawa MB Loretańska [118], żona Antonina Rozicka [118] 3. Matuesz Aśnik ur. przed 1784 r [103], ślub 1797 r Praga par. Warszawa MB Loretańska [116], żona Urszula Kleyna [103] [115] i jego dzieci * Marianna Aśnik po męży Lenarska - ur. 1803 r Praga par. Warszawa MB Loretańska [103], ślub 1830 Praga par. Warszawa MB Loretańska [118] mąż Bonifacy Ignacy Lenarski, garbarz [118] * Konstancja Asnyk po mężu Głowacka - ślub 1822 Warszawa [117], mąż Franciszek Kazimierz Głowacki [117] * Tekla Asnik po mężu Senatorowicz ur 1805 r [115] , ślub 1829 [114] mąż Kajetan Senatorowicz, [104] [105] wyrobnik [105], zm. 1859 Warszawa [119] i jej dzieci * Eleonora Senatorowicz - ur. 1830 r Warszawa ; jej matka miała 24 lata[104] * Małgorzata Senatorowicz - ur. 31.05.1833 Warszawa [105] - zm. 1833 Warszawa [106] 4. Marianna ...... po mężu Aśnik ur. ok. 1776 r Maków w gub. płockiej [108] zm. 1856 Warszawa, wdowa lat 80 [108] jej rodzicami byli Leon i Anastazja [108] 6. Jan Aśnikowski vel Asnyk vel Aśnik ur. ok. 1800 w Warszawie, syn kowala, polski aktor i przedsiębiorca teatralny, dyrektor teatrów prowincjonalnych, zm. 1849 Wilno