Powstanie Styczniowe - uczestnicy

ur. ok. 1824, sekretarz sądu powiatowego w Kownie, radca tytularny. Za „szkodliwe poglądy polityczne i nieprawomyślność", na podstawie śledztwa w okręgu wileńskim (według innych źródeł: bez śledztwa), został w 1863 wysłany w trybie administracyjnym na zamieszkanie w gub. ołonieckiej pod dozorem policji, majątek skonfiskowano. Od lipca 1863 mieszkał w Powieńcu, w Kownie pozostała zona i syn. Po zwolnieniu z zesłania przebywał przez pewien czas w Połądze, skąd pisywał korespondencje dla „Gazety Polskiej", a później prawdopodobnie pełnił funkcję urzędnika akcyzy gdzieś na Syberii.

Urodzony ok. 1828 roku. Były sekretarz sądu powiatowego w Kownie. Od 25.07.1863 roku było pod nadzorem. Uznany za szkodliwego dla stosunków politycznych. Mieszkał w Powieńcu. Miał rodzinę, która mieszkała w Kownie. Otrzymywał na utrzymanie się po 15 kopiejek na dobę i na najem mieszkania po 1 rublu 50 kopiejek na miesiąc.

Ur. 25.8.1836, syn Antoniego i Antoniny Łukawskiej. Miał brata - również powstańca, lecz powieszonego przez Powstańców za szpiegostwo. Mieszkał w Daleszycach, nr 106. W Powstaniu służył w oddziale Rębajły.

Ur. 1845. 7.1.1925 zanotowany jako Weteran Powstania Styczniowego, zamieszkały na terenie PKU Kielce i pobierający zaopatrzenie. Mieszkał: Wilków

Urodzony ok. 1836 roku w guberni witebskiej. Szlachcic. Właściciel gruntów w guberni witebskiej. Aresztowany we własnym domu 7 maja 1863 roku za bliskie stosunki z buntownikami i współpracę z agentami przy formowaniu grupy w powiecie siebieskim. Został wysłany do Dyneburga, stanął przed komisją sądu wojennego. Zesłany do guberni archangielskiej pod bezterminowy, surowy nadzór policji. Od 21 lipca 1863 roku odbywał wyrok w Szenkursku. Zarządzał gospodarstwem Felicjana Tustanowskiego. Prosił o pozwolenie na sprawowanie funkcji agronoma zarządzającego magazynem, ale takiego pozwolenia nie otrzymał. Otrzymywał zasiłek: na żywność - 15 kopiejek na dzień oraz na wynajem mieszkania - 1 rub. i 50 kopiejek miesięcznie. Kawaler. Miał matkę i siostry mieszkające w powiecie siebieskim. W czerwcu 1871 roku zwolniony spod nadzoru policji. W sierpniu 1871 roku wyjechał do Witebska.

Ur. ok. 1841. Rodem z Brzozówki (Galicya), stanu wolnego, oficjalista. Od 7.5.1902 mieszkał w Przytulisku Weteranów, przy ul. Biskupiej 16. W Przytulisku notowany dalej w roku 1905.

do Krasnojarska w Sybirze da posilenie, mieszka w Uzursku, okręgu Aczyńskiego, guberni Jenisejskiej.

Powstaniec, weteran, 1903 mieszka w Stanisławowie, właściciel apteki

Ludwik Andrycz był w oddziałach generała Mariana Langiewicza, walczył pod Wąchockiem, w lasach starachowickich, pod Małogoszczą i pod Pieskową Skałą. W trakcie spotkań w gronie przyjaciół myśliwych wspominał często o swoich przygodach z powstania. Opowiadał jak raz zebrał ochotników i uderzył w nocy na oddział wojska rosyjskiego stojącego we wiosce. Oddział ten zaskoczony w nocy przez nagły wypad powstańców ratował się ucieczką, a łupem powstańców było trochę zdobytej broni i amunicji. Za ten czyn spotkała go jednak nie nagroda lecz surowe napomnienie. Dostał naganę za to, że działał na własną rękę, bez rozkazu wyższego dowództwa, przez co zdradził lokalizację oddziału i oddział ten musiał uchodzić z miejsca swojego dotychczasowego pobytu. Opowieściom tym nie było końca. Opowiadał jak zabito pod nim konia i jak musiał uciekać przed nieprzyjacielem wpław przez rzekę, jak musiał tułać się w zimie po lasach o głodzie i chłodzie z garstką takich samych jak on niedobitków z powstania. Po całkowitej klęsce i upadku powstania, przedostał się jak i wielu innych powstańców do Galicji. Po dłuższej wędrówce dotarł pieszo do Krakowa. Zmęczony usiadł na ławce na Plantach nie wiedząc gdzie ma się dalej udać i co ze sobą zrobić. Na szczęście ujrzał go przechodzący tamtędy kolega powstaniec, których w Krakowie było wtedy sporo. Kolega ten zajął się troskliwie swoim współtowarzyszem niedoli i zaprowadził go do Komitetu Opieki nad powstańcami. Komitet ten zajmował się tymczasowym zakwaterowaniem i wyżywieniem nieszczęśliwych uchodźców. Podczas pobytu w Krakowie Ludwik Andrycz poznał dokładnie miasto i jego zabytki, o których lubił często opowiadać w gronie kolegów i znajomych. Wspominał również o swoich spotkaniach ze sławnymi ludźmi mieszkającymi w owych czasach w Krakowie. Po pewnym czasie kiedy powstanie upadło, a w kraju pod zaborem rosyjskim uspokoiło się nieco, dawni powstańcy zaczęli po kryjomu wracać w rodzinne strony, często pod innymi nazwiskami, znajdując opiekę w społeczeństwie. Ludwik Andrycz przez pewien czas prowadził gospodarkę a później dzierżawę w różnych majątkach ziemskich na Wołyniu, aż wreszcie osiadł w Hajkach (okolice Włodzimierza Wołyńskiego) jako leśniczy, otoczony jako były powstaniec ogólnym szacunkiem okolicznych ziemian i obywateli.

ur. ok. 183 I, syn Izydora, ziemianin z pow. kobryńskiego gub. grodzieńskiej; za przyjęcie u siebie powstańców i werbowanie ludzi do oddziału zesłany do gub. tomskiej; mieszkał w Tomsku, występował do władz o zgodę na zatrudnienie go jako pisarza w akcyzie; w 1870 wyjechał do Warszawy, następnie, ok. 187 5, w strony rodzinne

Zmarł przed 1905. Mieszkał w Przytulisku Weteranów w Krakowie przy ul. Biskupiej 16

Nauczyciel matematyki w Gimnazjum Białostockim. Od 1862r. działał w organizacji narodowej w Białymstoku. To u niego mieszkał tuż przed powstaniem naczelnik wojenny województwa grodzieńskiego O. Duchiński. W powstaniu, w którym brał udział począwszy od kwietnia 1863 do stycznia 1864r. był skarbnikiem oddziału J. Ejtminowicza, a następnie adiutantem dowódców O. Duchińskiego i W. Wróblewskiego. Zdarzenia z tego czasu opisał w swym pamiętniku wydanym w Szwajcarii w 1865r., gdzie emigrował po powstaniu. Brał udział m.in. w ogłoszeniu Manifestu Rządu Narodowego w Sokołdzie, co miało miejsce 26.04.1863r. Następnie walczył w licznych bitwach i potyczkach, które zwięźle i szczegółowo opisał. Po rozbiciu oddziału Wróblewskiego, co miało miejsce pod Rutką Korybutową 19.01.1864r., przeszedł granicę galicyjską i udał się na emigrację. W 1872r. postanowił wrócić do kraju. Władze carskie zesłały go w głąb Rosji. Zmarł w 1875r. w Kazaniu.

Urodzony w 1863 r., syn obrońcy Trybunału Cywilnego w Suwałkach i członka organizacji w augustowskim, był jednym z najgorliwszych uczestników konspiracji. W październiku 1862 r. wszedł do składu Komitetu Centralnego, następnie do składu Rządu Narodowego, w którym pozostał przez czas dłuższy. pomimo kilkukrotnych zmian i przewrotów w tymże Rządzie, jako członek centralnej władzy narodowej objął kierownictwo sekretariatu i spraw wewnętrznych, później po Agatonie Gillene kierownictwo spraw ..., w końcu zaś wspólnie z Edwardem Liwińskim kierownictwo prasy. W lipcu i sierpniu 1863 r. odbywał Rząd Narodowy posiedzenia w mieszkaniu Awejdy, w skutek gwałtownych nieporozumień między wydziałem wykonawczym na Litwie, a du Loranem, pełnomocnym agentem Rządu Narodowego wysłany do Wilna, przybył tamże Awejde 8 sierpnia 1863 r. za legalnym paszportem z biura warszawskiego Oberpolicmajstra Lewnina wystawionym na imię Ludwika Schmidta, ... handlowego. Ufarbowawszy swe rude włosy na czarno, chodził przez kilka dni po różnych magazynach i handlach poszukując zatrudnienia. W tym właśnie czasie popełniono zamach na wileńskiego gubernialnego marszałka szlachty Domejkę, a Murawiew podejrzewając o to przybyszów kazał więzić wszystkich obcych, którzy w ostatnim czasie zjawili się w Wilnie. Uwięziono Schmidta-Awejdę i osadzono w więzieniu pobazyliańskim. Wobec legalnych dokumentów chciał go komisja uwolnić z więzienia. Murawiew atoli napisał na odnośnym akcie uwagę: "niech jeszcze czas jakiś posiedzi". Siedział więc i doczekał się przyjazdu generała Lebiediewa z Petersburga, który zwiedzając więzienia zaszedł do celi Awejdy i spostrzegł, że odrastające jego włosy są przy głowie odmiennego koloru. Uwiadomiwszy o tym Murawiew zarządził ścisłe dochodzenie, które doprowadziło do wykrycia prawdziwego nazwiska więźnia. Nastraszony szubienicą i wezwany do otwartych zeznań z zapewnieniem darowania mu życia, spisał je Awejda na 11 arkuszach w języku rosyjskim. W celu dalszych badań odesłano go do Warszawy, gdzie przebył przeszło rok samotnie w X Pawilonie zachowując zupełne milczenie. Dopiero w 1865 r. skłonił go pewien oficer do złożenia zupełnych zeznań, które wykryły wszystkie tajniki powstania w 1863-64, pokompromitowały zarazem liczne szeregi sprzysiężonych. Pułkownik generalnego sztabu Bieliński otrzymał polecenie uporządkowania zeznań i ich przetłumaczenia na język rosyjski. Następnie wydrukowano je w 30 egzemplarzach w drukarni policyjnej. Awejde zesłano do Wiatki, poświęcił się tam adwokaturze.

АВРАСЕВИЧЪ Телесфоръ,szlachcic (дворянин),mieszkał w Wilnie (проживал в Вильно),gubernia kowieńska,uczestnik Powstania Styczniowego, zesłaniec, na mocy p. 3 orzeczenia /powelenja/ cesarskiego z 13 i 17 maja 1871 r. zwolniony z dozoru policyjnego z prawem zamieszkania gdziekolwiek w państwie rosyjskim, z wyjątkiem stolicy i guberni stołecznych, Królestwa Polskiego i Zabranego Kraju, lecz z zabronieniem mu objęcia służby państwowej i społecznej.

z drobnej szlachty gub. kijowskiej. Zesłany na zamieszkanie w gub. ołonieckiej z pozbawieniem praw stanu, mieszkał w Pudozu. Na podstawie manifestu z maja I87I został zwolniony z dozoru policji i uzyskał prawo wyjazdu, z którego do listopada I 871 nie skorzystał z braku środków.

akuszerka, aresztowana, w jej mieszkaniu przy ul. Jasnej w Warszawie znaleziono drukarnię i materiały do zakazanych pism, 28 października 1863

Urodzony 1847r. Syn Stanisława i Kasyldy (de domo Sawicz). W 1863r mieszkał w Zamościu. Włączył się do powstańców razem ze starszym szkolnym kolegą Teofilem Niklewiczem. Wzięty do niewoli po potyczce z Kozakami pod Józefowem w której Niklewicz został zabity. Skazany na śmierć ale ułaskawiony ze względu na młody wiek i zesłany na Sybir na dożywocie. Porzucony przez eskortę w Habarowsku gdyż uważano że jest śmiertelnie chory. Przygarnięty przez Rosyjską rodzinę kupiecką w Habarowsku (nazwisko nie znane), wyzdrowiał i ewentualnie ożenił się z córką kupca, jedynaczką, i dorobił się grubych pieniędzy. Brat Mikołaja, Jan Kazimierz Bajenkiewicz (1855-1937), ożenił się z siostrą Teofila Niklewicza (Maria Niklewicz). Mikołaj miał dwie córki i syna. Elsa (??Elisa ??Elżbieta) po mężu, Bielajewa. Maryla, po mężu, Sacharowa. Mikołaj. Córki odwiedziły rodzinę w Polsce przed 1szą Wojną Światową. Mikołaj nie mógł tego zrobić gdyż wyrok zesłania na dożywocie dalej trwał. Podczas wojny domowej w Rosji Mikołaj przesłał 100,000 rubli złotem na Wojsko Polskie. Po tym ślad po nim zaginął. Syn podobno dotarł do USA, ale też ślad po nim zaginął.

Działał w organizacji powstańczej we Lwowie. Aresztowany w lutym 1864 po rewizji w mieszkaniu Laury Nanowskiej. Po powstaniu profesor Uniwersytetu Lwowskiego

ur. 18 34, ksiądz z Krasławia w gub. witebskiej. Za udział w powstaniu prawdopodobnie przyjmował przysięgę od powstańców) był więziony w twierdzy w Dyneburgu, następnie zesłany do gub. ołonieckiej na zamieszkanie pod dozorem policji majątek skonfiskowano. Mieszkał w Pudożu. Na zesłaniu otrzymywał zasiłek ze skarbu państwa. Jak podaje inny zesłaniec, ks. Justyn Mielechowicz, „w czasie swego wygnania [...] ucierpiał bardzo wiele". W 1876 ks. Balcewicz przeniósł się do Samary, gdzie mógł pełnić posługę kapłańską.

syn Onufrego, szlachcic Guberni grodzieńskiej, mieszkał w Siniawie w powiecie wasylkowskim, powstaniec.