Powstanie Styczniowe - uczestnicy

Ur. 6.1.1839, zm. 11.3.1900 Sztokholm. Syn Adama i Izabeli Bortkiewicz. Brat Michała."Urodził się w majątku rodzinnym Kaukle w ziemi Kowieńskiej, powiatu Poniewieskiego. Ukończył Uniwersytet Moskiewski. Po upadku powstania przedostał się do Szwecji. W 1870 roku założył polski antykwariat w Sztokholmie, który odegrał rolę polskiej stacji naukowej w Szwecji. Był współzałożycielem Nordiska Museet. Aktywnie wspierał polskie muzeum w Raperswilu oraz muzea i biblioteki w Krakowie. Uczestnik powstania styczniowego, emigrant polityczny."

Musimy upamiętnić bolesną stratę, jaką poniosła polska emigracja w osobie Henryka Bukowskiego, który zmarł nagle w Sztokholmie w wieku 62 lat, 11 marca 1900 roku. Urodził się w guberni kowieńskiej w Kaukle, jako syn Adama Bukowskiego i Izabeli Bortkiewicz. Studiował prawo na Uniwersytecie Moskiewskim, brał czynny udział w powstaniu 1863 roku w oddziałach Dłuskiego-Jablonowskiego i ks Mackiewicza, a następnie schronił się w Szwecji, gdzie jako antykwariusz zyskał wielką sławę i majątek, który hojnie wykorzystał, wspierając liczne instytucje polskie zarówno w Polsce, jak i na emigracji. Muzeum Rapperswyll jest mu winne znaczną część swoich zbiorów; był wiceprezesem zarządu muzeum.Był również członkiem honorowym naszego Stowarzyszenia i jako taki zasługuje na naszą serdeczną i wdzięczną pamięć. Cześć jego pamięci!

"Znany archeolog, jeden z założycieli Muzeum Narodowego w Rapperswilu, zm. 12.04.1900 w Sztokholmie w 62 roku życia. Zmarły brał czynny udział w powstaniu 1863, a następnie wyemigrował do Szwecji, i tam oddał się studiom archeologicznym, Na wystawie wiedeńskiej w roku 1873 zbiory Bukowskiego zwracały powszechną uwagę. Muzeum Narodowe w Rapperswilu ma mu wiele do zawdzięczenia. Zmarły urodził się w Kaukle, gub. kowieńskiej. Zgon jego osierocił córkę, panią Marię Harajewiczową, żonę lekarza i liczną rodzinę w Królestwie i prowincjach zabranych. W Szwecji był bardzo popularny. Prawdziwym był dobrodziejem młodzieży polskiej kształcącej się za granicą""Goteborg Handels-Sjofartstiduino" pisze: Jako emigrant przybył tu po ostatnim polskim powstaniu w 1864r. Tutaj znalazł przytułek i jakoby nową dla siebie ojczyznę. Wkrótce też ukochał nasz kraj nie zapominając jednakowoż swej pierwszej miłości do swej ukochanej a nieszczęśliwej Polski. (...) Wszystko dotyczące historii swojego kraju cokolwiek mógł dostać nabywał. W odbudowanie Ojczyzny silnie wierzył 'Jeszcze Polska nie zginęła' mawiał dopóty kraj i naród ma w sobie siłę uprawiania samodzielnie literatury i sztuki. (...)"

Konstanty Ossoria z Bukowa Bukowski urodzony w roku 1836. w Nozdrzcu w powiecie sanockim, zmarł w Haliczu dnia 25. grudnia 1907.W roku 1863. będąc dzierżawcą dóbr Putiatycze porzucił całe swoje mienie i wstąpił w szeregi powstańcze do oddziału generała Jeziorańskiego jako komendant 6. kompanii piechoty. W bitwie pod Kobylanką wziął czynny udział i położył w niej znaczne zasługi, Po powstaniu słuchał prawa jako nadzwyczajny słuchacz lwowskiej wszechnicy, następnie wstąpił do służby rządowej jako praktykant pocztowy. W roku 1877 został pocztmistrzem w Haliczu, gdzie już cały swój żywot przepędził. Do samej śmierci brał czynny udział w życiu obywatelskem, służąc zawsze sprawie narodowej Żyjąc skromnie i oszczędnie, w sprawach narodowych był zawsze wzorem ofiarności.Gdy w Haliczu zaprowadzono rządowy urząd pocztowy zamianowano go starszym oficjałem. Przy przenoszeniu go w stan spoczynku ­nie uwzględniono mu lat służby odbytej ­w charakterze poczmistrza.Nie wystarczające na utrzymanie rodziny ­pobory i troska o zaopatrzenie wdowy i syna sprawiły, że czem raz bardziej na zdrowia zapadał a wreszcie zmarł w 71. roku życia.Cześć jego pamięci.

h. Ossorya z Nozdrzca, 281. dzierżawca dóbr, uwolniony z braku dowodów. Skazany za "zbrodnię zaburzenia spokojności publicznej według par. 66 c.k.k." przez Sąd wojenny we Lwowie, w miesiącu czerwcu 1864.

Syn Jana i Magdaleny Łodzińskiej. Ur. 5.1.1812 Sanka, zm. 21.10.1882 Olkusz. Żołnierz powstania styczniowego, właściciel Klucz i kilku sąsiednich wiosek, jest pochowany na starym cmentarzu w Olkuszu. Za insurekcję 1863 r. odebrano mu majątek, a jego samego wywieziono na Syberię. Po latach wrócił z zesłania. Żonaty dwukrotnie: Anna Drzewiecka i Anna Maria Ślaska. 5 dzieci.