Juliusz Joachim Slaski

Juliusz Joachim Slaski, herbu Grzymała. Ur. 21.6.1836 Borzykowa, zm. 21.11.1916. Syn Aleksandra Józefa Slaskiego, powstańca listopadowego i Pauliny Dąmbskiej. Jego ojcem chrzestnym był Joachim Lelewel.
Wywodził się z linii Slaskich ze Slasów Leszczów w ziemi ciechanowskiej, osiadłej w Małopolsce na pocz. XVII w, której wielu członków walczyło w wojnach XVII i XVIII wieku oraz we wszystkich powstańcach.
Ukończył szkołę realną w Kielcach, następnie Instytut Gospodarstwa Wiejskiego i Leśnictwa w Marymoncie. Po praktyce i ożenku w 1859 kupił zrujnowany Broniszów i rozpoczął gospodarowanie wprowadzając szereg nietypowych reform, w tym również uwłaszczając chłopów. Zawarł z włościanami umowę oddając im część ziemi, w zamian za zrzeczenie się przez nich serwitutów i prawa wypasu. Żyjąc bardzo skromnie doprowadził zrujnowany majątek do prosperity.

Zwolennik poglądów Wielopolskiego. Brał czynny udział w powstańczej administracji cywilnej kraju. (Nie był naczelnikiem okręgu chęcińskiego - takim był dalszy kuzyn - Stefan[8]). Również jego brat Ludwik walczył w Powstaniu.

Jego syn Ludwik pisał: "Gdy nadchodziły długie, jesienne wieczory, lubiłem wślizgiwać się na kolana Ojca w jego sypialni - gabinecie pracy, gdy siedział w wygodnym simlerowskim fotelu przed staroświeckim, wysokim biurkiem z otwieraną klapą do pisania. Znałem zawartość licznych szuflad i skrytek biurka, a zwłaszcza górnej szuflady, gdzie przechowywane były, pamiętne do dziś karmelki o berberysowym smaku, produkcji znanego w Krakowie cukiernika Mauricia.
Najczęściej snuł wówczas Ojciec opowieści zaczerpnięte ze wspomnień swego dziada z okresu insurekcji kościuszkowskiej, ojca z kampanii 1831, i swoje z powstania styczniowego 1863. Nieodmiennie każde z tych wspomnień kończył powiedzeniem:
- Ty znowu będziesz polskim oficerem, twoje pokolenie doprowadzi do końca dzieło zaczęte przez trzy poprzednie".

Pod koniec marca przyjął Ludomira Grzybowskiego i Mularskiego - ukrywających się powstańców "Wstąpiliśmy do karczmy, kazali zagrzać mleka, a posiliwszy się i rozgrzawszy, wyszliśmy ku Gabułtowi. Drogę zmyliliśmy i zamiast w Gabułtowie znaleźliśmy się w Broniszowie, majątku pana Slaskiego. Tu nas przecie po ludzku przyjęto. Zastaliśmy gospodarza i kilku widać sąsiadów przy porannej herbacie, a powiedziawszy kto my, skąd idziemy i dokąd zmierzamy, zaproszono nas na herbatę i zakąskę. Wypytywano nas o szczegóły i zdaje się nie bardzo nam dowierzano. Pan Slaski kazał konie założyć i odwieźć nas do Gabułtowa o jakie trzy wiorsty odległego".[11]

Po powstaniu wierny przesłaniu, że miecz należy obecnie na lemiesz przemienić. Zatrudniał "półoficjalistów" którzy pracowali u niego trzy dni, resztą przeznaczając na własną gospodarkę. Dalej gospodarował w Zbrodzicach, kupując także Ciuślice i Turnawiec. Założył cegielnię z której wybudował dwór i folwark. Wprowadził nietypowy nowoczesny płodozmian. Zawarł korzystny kontrakt na wieloletnią dostawę buraków cukrowych.
Wyznawca idei że ziemia jest raczej depozytem niż własnością i że należy szczególnie dbać o jej pielęgnowanie i uszlachetnianie oraz o to aby nie przeszła w ręce obce.
Był radcą ubezpieczeniowym w powiecie pińczowskim, sędzią pokoju w Skalbmierzu, ławnikiem sądu granicznego, wybrany wójtem Broniszowa w latach 70-tych. Korespondent Gazety Rolniczej. Pochowany w Kazimierzy Małej.

Był dwukrotnie żonaty: z Julią Gawrońską h. Rawicz (1858 Kraków WNMP), i Heleną Wojnarowską h. Strzemię (1877).
Dzieci: Jarosław Stanisław (1859), Maria Fryderyka (1862), Aleksandra (1865), Kazimierz (1867), Juliusz (1869), i z drugiego małżeństwa: Lucjan (1880), Paulina Cirilla (1881), Władysław Jakub (1890), Zofia (1890), Jan Stanisław (1893), Ludwik (1898).