Powstanie Styczniowe - uczestnicy

(?-1911) Pochodził z Litwy, został skazany na ciężkie roboty i zesłany do Wschodniej Syberii. Ok. 1870 r. przebywał na osiedleniu w okr. bałagańskin gm. Idyńskiej - był poszukiwany przez miejscową policję, gdyż oddalił się bez zgody władz. Do kraju nie powrócił. W 1910 r. mieszkał w Irkucku w trudnych warunkach (pił) żyjąc jedynie z jałmużny.

Ur. ok. 1840, zm. 1895 Szlachcic z gub. wileńskiej. Skazano go na 7 lat ciężkich robót w zakładach. Katorgę odbywał w Usolu (1868 r.). W 1874 r. zwolniony z robót został przeznaczony do gm. Uryk irkuckiej gub., a następnie gm. Badajskiej - utrzymywał się z handlu. W latach 70., 80. mieszkał i handlował w Irkucku. Do kraju nie powrócił - zmarł na Syberii

(Edward?) (ok. 1842-?) Pochodził z gub. podolskiej. Sądzony w Kijowie, został skazany na 6 lat ciężkich robót. Razem z nim również na 6 lat został skazany August J. lat 24, być może brat. Przebieg zesłania nie jest nam znany. W następnych latach mieszkał w Tomsku, gdzie prowadził zakład fotograficzny - „Warszawskaja fotografija Ju. F. Jerżinskago w Tomsk" (ros.).

(1832/4-1905/6) Szlachcic z pow. ihumeńskiego gub. mińskiej (majątek Wiazowiec) ze znanej i zasłużonej dla kraju rodziny — dziad był wojewodą. Oficer w wojsku rosyjskim (porucznik), po złożeniu dymisji był w powstaniu dowódcą oddziału operującego na lewym brzegu Berezyny. Został skazany na karę śmierci, wyrok złagodzono do 12 lat ciężkich robót w kopalniach. Przebywał m.in. w Siwakowej, gdzie przez jakiś czas pełnił obowiązki starosty, cieszył się autorytetem i zaufaniem kolegów wygnańców. Na osiedleniu mieszkał w Irkucku. W 1876 r. otrzymał zezwolenie na czasowy wyjazd do mińskiej gub., gdzie ożenił się. W 1880 r. wrócił z Syberii do Warszawy, w następnych latach zamieszkał w majątku żony Kiczyn w pow. siańskim. Zmarł we Lwowie.

Aleksander Jeżewski (Leszek) obywatel ziemski, kapitan l kompanji strzelców, początkowo walczył w oddziale Langiewicza, brał udział w walkach pod Chroborzem, Miechowem, Małogoszczem i Suchedniowem. Po wyjściu Langiewicza za granicę, przeszedł do oddziału Jankowskiego, brał udział w walkach pod Chrośliną, Żyżynem i Zastawiem, gdzie był ciężko ranny. Po wyleczeniu się, osiadł na wsi, poczem mieszkał w Warszawie, gdzie zmarł przed dwoma laty.

(ok. 1816-1895) Córka Tomasza i Petroneli Pintusiewiczów, szlachcianka z gub. wileńskiej, wdowa. W 1866 r. została skazana na 20 lat ciężkich robót „za podburzanie powstańców do zabójstwa męża" który ponoć sprzyjał rządowi. Wg papierów urzędowych to żona mając młodego kochanka pozbyła się starego męża. Zesłana do Usola z pięciorgiem dzieci — „Kobieta o dojrzalej urodzie" — uchodziła za zesłankę polityczną i była otoczona szacunkiem (W. Czernik). W 1875 r. wyszła ponownie za mąż za zesłańca Wilhelma Grossmana, który kupił w Usolu dom i gospodarstwo. Mieszkała tam w 1878 r. gdy męża ponownie wysłano w trybie administracyjym do Jakucka. Przeniosła się do Irkucka, gdzie usiłując utrzymać rodzinę (6 dzieci) wzięła na wychowanie dzieci nieboszczki Drążkiewiczowej, na których utrzymanie łożyła polska kolonia w Irkucku (otrzymywała 20 rubli miesięcznie) (B. Dybowski). Zmarła w Irkucku.

Szlachcic z Wołynia. W powstaniu walczył w oddziale, aresztowany „z bronią w ręku". Więziony w Żytomierzu, został skazany na 4 lata ciężkich robót w zakładach. Na osiedleniu od 1866 r. był przypisany do gm. Idyńskiej okr. bałagańskiego. Trzy lata mieszkał w Irkucku, gdzie zajmował się drobnym handlem. W 1870 r. wyjechał do gub. wiackiej nadal pod nadzorem policji.

Zdrajca organizacji i agent austriacki. Jego nazwisko zostało odkryte dzięki odszyfrowaniu depeszy skierowanej do Wiednia. Treść była m.in. "Osoba, która oddała we Lwowie wielkie dla Władz rządowych usługi, udaje się w porozumieniu z nami do Krakowa i znosić się będzie z Panem listownie, a odbierać wskazówki w sprawach, dotyczących osób, zajmujących się czynnościami powstańczymi drogą pocztową, poste-restantem pod adresem jaki wskaże. Nazwisko wysłannika xxxxxxx" (znaki telegraficzne - szyfrujące imię i nazwisko Zygmunta Kaczkowskiego). Wiadomość tę podał zapewne dr. Barwiński za pułkownikiem Strusiem (dr. Janem Stellą Sawickim), który podał że Adam Sapieha kupił szyfrę depesz ministra policji od jednego z urzędników za 4000 zł. Zygmunt Kaczkowski zasłużony był polskiej literaturze. Mieszkał u dr Rodakowskiego, członka Wydziału galicyjskiej szlacheckiej organizacji. Był w stosunkach zażyłych z członkami organizacji. Znał wszelkie plany, rozkwaterowanie, zapasy itp. Niestety ujawnienie nie zostało doprowadzone do czynu, bo depesza z informacją znalazła się w palcie podczas aresztowań Zienkowicza, Wędrychowskiego i Tadeusza Tarnowskiego. Organizacja Narodowa jednak dowiedziała się o zdradzie. Zapadł wyrok śmierci Kaczkowskiego, który w ostatniej chwili został powstrzymany przez telegraf Rządu Narodowego, co pozwoliło Kaczkowskiemu umknąć. Przebywał na emigracji w Paryżu, gdzie wydawał pisemka, które miały go wybielić, a które popierał nieświadomy sytuacji Agaton Giller.

Ur. 21.1.1838 Mostowlany, s. Szymona i Weroniki Rybińskiej. Jeden z najczynniejszych członków organizacji powstańczej w Wilnie. Przed powstaniem przybył do kraju, stał się wraz z Edmundem Weryhą, Janem Koziełłą i innymi. Przeprowadził organizację w Grodnie, jeździł do Kowna, chciał poruszyć masy ludowe i wydawał w tajnej drukarni Rządu narodowego w języku białoruskim pisemko p. t. Mużyckaja prawda. Występował pod nazwiskiem Witold Witorzeniec. Mieszkał w murach Św. Jana, ostatni przedstawiciel władzy centralnej na Litwie. Ujęty został K. dopiero w 1.1864, na skutek zeznań Parfianowicza, złożonych przed Komisją A. M. Losiewa w Mińsku. Po dwumiesięcznych badaniach w Komisji śledczej, w murach po-Dominikańskich, której przewodniczył gen. Sobolewski, stracony został przez powieszenie 10/23 marca 1864 r. w wieku lat 26 na placu Lukiskim, niosąc tajemnicę swych działań wraz ze sobą do grobu.

Urodził się na wsi w powiecie Łukowskim. Gdy go ojciec odumarł w czwartym roku życia, a matka żyła z wyrobku, poszedł na służbę za pastucha. Przyłączył się do oddziału powstańczego, który przechodził przez wieś i tak doszli aż do dworu Chotynia w ziemi lubelskiej, gdzie spotkali się z Moskalami. Następnie Kaliszek brał udział w bitwie pod Żyżynem i pod Kockiem. Pod Sankami został ciężko ranny cięciem szabli kozackiej w twarz i dwa razy w głowę. Leżącego między zwłokami poległych, których miano składać do grobu, zabrali Moskale do Lubartowa, gdzie przebywał w szpitalu 6 tygodni. Udało mu się stamtąd wraz z 20-ma innymi powstańcami uciec, ale po 6-ciu tygodniach ukrywania się, Moskale schwytali ich z powrotem i odstawili do Lublina, gdzie Kaliszek prze bywał w więzieniu przez dwa miesiące, a następnie był przez 3 lata pod nadzorem policji. Mieszkał na kolonii Planta w Łyszczycach.

Owczarz. Mieszkał w gm. Mąkolin, pow. wyszogrodzkiego. Powstaniec w partii Dunina. W dniu 15.1.1865 wiek 20 lat.

powstaniec, 1913 mieszkał w przytulisku dla weteranów powstania w Krakowie

Pochodził z ówczesnych Prus Zachodnich, gdzie rodzice jego mieli majątek Szenbrug. Z gimnazjum niemieckiego w Chełmnie, do którego uczęszczał, został wydalony za energiczne reagowanie przeciw zakazowi używania mowy polskiej. Należał do organizacji młodzieży, przygotowującej powstanie, po którego wybuchu wraz z liczną grupą partyzantów przeszedł granicę, zdążając pod rozkazy Padlewskiego. Niemcy zaopatrzyli powstańców w staroświecką broń odtylcową, pobierając za nią bajeczne sumy, ale w czasie przeprawy partji przez rzekę Drwęcę, natarli z tyłu powstańców, którzy zmuszeni byli przebyć rzekę wpław, przyczem zamiękł cały zapas prochu. Wkrótce potem Moskale, uprzedzeni przez Niemców o partji, otoczyli ją w lesie pod Nietrzebą i znieśli doszczętnie. Dopiero po trzech dniach przybyła na pobojowisko grupa ziemianek z za kordonu niemieckiego, celem pogrzebania poległych, wśród których znaleziono dwóch powstańców jeszcze niezesztywniałych. Jednym z nich był Teodor Karczewski, okropnie poraniony. Uratowanych cudem od śmierci przywieziono za kordon i poddano troskliwemu leczeniu w domu ziemianina Suleżyckiego. Mieszkał w Płocku ul. Sienkiewicza.