Powstanie Styczniowe - uczestnicy

uczestnictwo w potyczkach: płockie: Żuromin 8.02.1863

uczestnictwo w potyczkach: płockie: Rozwozili 3.07.1863 poległ

były junkier w wojsku moskiewskim, za wyrokiem sądy wojennego rozstrzelany za udział w powstaniu w 1863 r. Syn obywatelski z Płocka. Człowiek wielkiego poświęcenia na polu bitwy. Wzięty do niewoli. Gdy w czasie badania zapytano go: w co Polacy tak ufają, odpowiedział: Naprzód w Boga sprawiedliwego, a potem we własne siły. Rozstrzelany w Płocku 27 lutego 1863 r.

owstanie Styczniowe, podobnie jak poprzednie zrywy wolnościowe, podzieliło mieszkańców miasta. Szczególnie niechętną postawę wobec powstania za cenę ustępstw ekonomicznych zaprezentowali rypińscy Żydzi. Po uwięzieniu dowódcy oddziału partyzanckiego, który 4 lutego 1863 zdobył Rypin, Waleriana Ostrowskiego, dwaj Żydzi z tego miasta - wspomniany już karczmarz Abram Uryn i Jakub Szulman wnieśli skargę do gubernatora płockiego. Donieśli w niej, że podczas pobytu Ostrowskiego w Rypinie powstańcy napadli i obrabowali karczmę Uryna, a ze sklepu Szulmana zabrali wszystkie kosy. Żydzi obliczyli swoje straty na 500 rubli. Wysłana do Rypina przez płockiego gubernatora specjalna komisja pod przewodnictwem mjra Drozdowa z Lipna szkody wspomnianych Żydów oszacowała zaledwie na 82 ruble. Ponieważ w skardze rypińskich Żydów wymienione były nazwiska mieszkańców Rypina, mjr Drozdow przy sposobności aresztował wiele osób. Wśród nich byli: majster Zieliński, szewc Kulwicki, szewc Jackowski, Henryk Grunwald

stracony 9.2.1863 w Płocku

uczestnictwo w potyczkach: płockie: Rypin 4.02.1863, Sierpc 8.02.1863 dostał się do niewoli, patrz w przypisach tamże i w przypisach do Żuromina 8.02.1863 płockie

Był proboszczem w Brańszczyku, miał 64 lata. Został aresztowany i oskarżony o to, że przechowywał pieniądze należące do rewolucyjnej organizacji otrzymane od dowódcy partii Mystkowskiego przed bitwą z rosyjskim oddziałami, że święcił rewolucyjny sztandar, że udał się za granicę pod cudzym paszportem, że tam wydał broszurę o emigrantach polskich.

Owicki (Owidzki?) Konstanty, syn Stanisława, ur. ok. 1829, poddany pruski, zarządca majątku Niemira w pow. ostrołęckim gub. płockiej. Za udział w powstaniu, na podstawie decyzji namiestnika Królestwa Polskiego wysłany na zamieszkanie w gub. ołonieckiej pod dozorem policji. Wyjechał z Warszawy 5 maja 1864 w trzydziestej partii zesłańców. Od lipca mieszkał w Pudozu (rodzina pozostała w kraju). Otrzymywał zasiłek ze skarbu państwa. Na zesłaniu przebywał do 1865, wysiany „etapami" do Warszawy na podstawie rozporządzenia MSW z 18 maja 1865.

uczestnictwo w potyczkach: płockie: Nietrzeba 22.04.1863 poległ

uczestnictwo w potyczkach: płockie: Nietrzeba 22.04.1863 poległ

h. Oksza [1] ur. 19.03.1840 Płock [1] Jego rodzicami byli - Tomasz Kazimierz Oxiński [1] [3] - ur. 1802 Bartodzieje dwór par. Pniewo w pow. płockim [2] [3], zm. 1855 Płock, lat 53 [2], rachmistrz sądu (?) gubernialnego ]2], pozostawił owdowiałą żonę i pięcioro dzieci [2] (jego rodzicami byli Antoni Oxiński [2] zm. 1839 Pułtusk, wdowiec [5] i Ludwika Warszawska vel Warszawska [2] zm. 1836 Pułtusk [5] ) - Ludwika Szultz. [1] - zm. po 1855 [2] Kształcił się w szkole agronomocznej na Marynoncie i odbył praktykę rolną. Wcześnie wszedł do spisku i wyjechał za granicę. Dnia 16 grudnia 1861 r wstąpił do polskiej szkoły wojskowej w Genui, potem w Cuneo, gdzie przebywał do zamkniecia uczelni w końcu sierpnia 1862 roku. Po powrocie do kraju rzucił się w wir przygotowań powstańczych. W połowie stycznia 1863 r mianowany porucznikiem, organizuje niebawem w lasach rossoszyckich pierwszy oddział powstańczy w Sieradzkim i na jego czele przebiega powiaty województwa kaliskiego, ścigany bezskutecznie przez garnizony rosyjskie z Kalisza, Sieradza i Wielunia. Od 25 lutego do 5 marca jest w ciągłym ogniu, ponosi duże straty, ale wychodzi z opresji obronną ręką. W kończy kwietnia mianowany kapitanem obejmuje dowództwo powstania w powiecie piotrowskim i do sił zbrojnych tego powiatu wciela swoją uszczuploną w marszach garść "wereranów". W maju na czele dużego lecz niedostatecznie uzbrojonego oddziału stacza swe największe bitwy - pod Rychłocicami i Koniecpolem. (...) [1] R o d z i n a rodzeństwo * Elżbieta Oxińska [2] - zm. po 1855 r [2] * Stanisław Oxiński [2] - zm. 1906 Warszawa, wdowiec [3] * Wiktoryn Oxiński [2] - zm. po 1855 r [2] * Tomasz Oxiński [2] - zm. po 1855 r [2] dzieci: * Helena Oxińska - w 1939 r zam. we Lwowie [1]

organizator w Płockiem, pułkownik,dowódca oddziału w Kaliskiem

Ur. 19.03.1840r., Płock. Inżynier, zamieszkały w Nowym Sączu. W oświadczeniu o przystąpieniu do Towarzystwa Wzajemnej Pomocy Uczestników Powstania Polskiego 1863/64r. podał, iż uważa, że odpowiedzi na pytania są zbyteczne dla towarzystwa i że nie życzy sobie należeć do towarzystwa politycznego. Deklarację podpisał 23.03.1888r.

Z Warszawy. W 1861 roku należał do organizacji „Związku rosyjskich oficerów", na czele którego stał Jarosław Dąbrowski i wielu oficerów, u których dla upozorowania częstego spotykania—uczył się musztry przygotowującej go do służby w wojsku rosyjskim. Następnie był wysłany za granicę po odbiór broni. Powrócił w styczniu 1863 roku żarem z Rogalińskim i w Płockie, gdzie mieli przybyć wychowańcy Szkoły Przygotowawczej, aby otrzymać broń i uderzyć w dalszym ciągu na Płock. Broni palnej udało im się zebrać zaledwie kilkanaście sztuk, poza tym trochę kos. Wojewodą mazowieckim był Padlewski, a komisarzem Rolski. Partia, zebrana pod dowództwem Rogalińskiego w Staroźrebcach, gdy dano znać o Moskalach, — pomimo słabego uzbrojenia i niewielkiej liczby powstańców, dopuściła atakujących tak blisko, że po kilku salwach, od których padł dowódca rosyjski, Rogaliński mógł doprowadzić do skutku atak kosynierów i spowodować bezładną ucieczkę moskali. Ozimiński był potem w bitwach pod Mławą, w oddziałach Kolbego i Trąmpczyńskiego. Następnie zajmował się w dalszym ciągu przewożeniem broni z zagranicy. Wzięty był do niewoli pod nazwiskiem Grzymały i w Przasnyszu skazany na śmierć. Dzięki szczególnemu zajęciu się jego losem oficera, zarządzającego więzieniem, papiery podczas przesyłki do Modlina zostały w drodze odebrane od rozbitego silnego konwoju. Ozimiński, więziony przeszło rok w Modlinie razem z Janikowskim i Pruszyńskim, wraz z innymi wysłany był do Rosji, zatrzymany w Moskwie, ponownie osądzony na osiedlenie we wschodniej Syberyi, powiecie Minusińskim, skąd po pięciu latach na skutek starań powrócił. Pracował w administracji fabryk, następnie nabył istniejącą firmę handlową składu lamp i przyborów do oświetlenia.

zm. 1863., Płock, rozstrzelany

Padlewski Władysław (1803—1863) — ziemianin z pow berdyczowskiego, żonaty z Judytą z Potockich. Działacz przedpowstaniowy na Ukrainie, współorganizator partii berdyczowskiej i dowódca szwadronu jazdy. Po klęsce pod Bulajem wzięty do niewoli, oskarżony o współudział w straceniu Taksowa i rozstrzelany w Kijowie 21.11.1863. Jego syna, Zygmunta, stracono w maju w Płocku. Majątek, Czerniawkę Małą, skonfiskowano l przekazano gen. Dreutelnowi

zm. 1863., Kijów, rozstrzelany za udział w powstaniu, ojciec rozstrzelanego wcześniej w Płocku Zygmunta

W kilka minut po godzinie 5 rano 15 maja 1863 r. zakończył życie, mając lat 28, naczelnik powstania w województwie płockim gen. Zygmunt Padlewski. Był jednym z najwybitniejszych dowódców powstania styczniowego. Za jego naczelnictwa stoczono w województwie płockim około 30 bitew i potyczek m.in. pod Myszyńcem, Koseminem,Brudnicą, Olszewem, Szreńskiem i Siemiątkowem. Naczelnik wojskowy województwa płockiego gen. Zygmunt Padlewski w 9 dni po aresztowaniu 1 maja 1863 r., złożył zeznanie śledcze przed Komisją Wojenno-Polową Sądu oddziału płockiego. Odpowiadając na 17 pytań, zachował się niezwykle godnie. Nie przyznał się do roli jaką odegrał w toku przygotowania powstania i jego wybuchu, usiłując pomniejszyć swoją rolę jako wojewody płockiego. Nie ujawnił też nici organizacyjnych, nie wymienił także żadnych nazwisk. Postawiony przed sądem został skazany na śmierć, jednakże wykonanie wyroku wstrzymano na pewien czas [...]. Dnia 15 maja o godzinie 5 rano skazańca w towarzystwie o. bernardyna Mateusza Lucińskiego przewieziono ulicami: Więzienną, Misjonarską i Płońską na rogatkę płońską przy prochowni i tu dokonano egzekucji. Ostatnie chwile życia generała spisali: oficer rosyjski Ponomarew, świadek egzekucji Józef Malinowski towarzysz kampanii Padlewskiego i wspomniany wyżej ksiądz-spowiednik. Oficer rosyjski napisał: "Polki rzucały z okien kwiaty tak, że cała droga zasłana była różami i fiołkami [...]. Plac egzekucyjny otoczony był oddziałami piechoty i jazdy rosyjskiej. Skazaniec był blady,pokazano mu słup między 8 a 9 topolą od brzegu. Sam włożył na czamarkę białą płócienną koszulę. Prosił, by nie zawiązywano mu oczu. Patrzył spokojnie w lufy karabinów. Padły strzały. Kule trafiły Padlewskiego w nogi. Naoczny świadek egzekucji J. Malinowski zapisał "a gdy już nie żył, włożyli go w fosę i zasypali równo". Pamiętnikarz J.S. Sawicki zanotował: "Ale zaledwie kilkanaście szufli piasku z głuchym łoskotem padło na ciało, podziemny głos zawołał. I wojsko, i widzowie usłyszeli przejmujące dreszczem grozy straszliwe wyrazy: "Na Boga, nie zasypujcie mnie, ja żyję! "[...] Próżniak (rosyjski pułkownik) się spostrzegł, zawołał podoficera i dał znak, ten nachylił karabin do grobu, strzał huknął...Czy dosięgnął on zasypanego ziemia?".

uczestnictwo w potyczkach: płockie: (Płock 21.01.1863), (Płock 23.01.1863), (Unieck 28.01.1863), (Słomino 28.01.1863), (Maków 2.02.1863) (Rypin 4.02.1863), Dąbrowa 8.03.1863, Myszyniec 9.03.1863, (Rydzew 9.03.1863), Drążdżewo 12.03.1863, Chorzele 14.03.1863, Zeńbok 15.03.1863, Radzanów 20.03.1863, (augustowskie: Nowogród 26.03.1863), (płockie: Borzymin 21.04.1863 wzięty do niewoli, (Nietrzeba 22.04.1863), (Stok 5.05.1863)

zm. 1863.05.15, Płock, rozstrzelany w Płocku

3/15 maja 1863 r w Płocku rozstrzelany.

syn Władysława, urodził się w 1835 r. Jego nazwisko mocno skojarzyło się z powstaniem 1863 r. Pochodził za zamożnej, szlacheckiej rodziny na Rusi. Ukończywszy uniwersytet w Kijowie wszedł do szkoły artylerii w Petersburgu, gdzie zdolnościami swymi zwrócił na siebie uwagę, a mianowany kapitanem gwardii otrzymał posadę profesora. Po dwóch latach wysłano go za granicę dla dalszego kształcenia się. W tym czasie sprawa polska zaczęła już silnie poruszać umysły. Padlewski rzucił się do robót rewolucyjnych. Był po Langiewiczu niejaki czas profesorem artylerii w szkole wojskowej w Cuneo, gdzie się poróżnił z Mierosławskim. W jesieni 1862 r. wszedł do Centralnego Komitetu i był jednym z najczynniejszych jego członków. Po wybuchu powstania został naczelnikiem wojennym województwa warszawskiego, a potem płockiego. Zorganizowawszy znaczny oddział w puszczach nadnarwiańskich, umiejętnym manewrowaniem utrzymywał w ciągłym niepokoju generała Tolla, którego wreszcie pobił 9 marca pod Myszyńcem. Dnia 23 kwietnia, jadąc w kilka osób ku granicy pruskiej, poznany przez sztabskapitana Prowolskiego został aresztowany, a dnia 15 maja 1863 r. rozstrzelany.

dymisjonowany oficer moskiewski, wyrokiem sądu wojennego za udział w powstaniu rozstrzelany w Gojsku w Płockiem r. 1863.

we wsi Gójsko (w Płockiem), powieszony za należenie do bandy żandarmów wieszających

Handlowiec Płock woj.

Zamieszkały w Lipnie, subiekt z handlu Stanielewskich, miał rodziców w Wolęcinie gm. Kikół. Poległ w 9.7.1863 [wg danych Księgi Zgonów par. Grójsk].

udział w potyczkach: płockie: Nietrzeba 22.04.1863 poległ

(Permineky?), Od Filistynów Płock Województwo

Perzyński (?) Julian, ur. ok. 1845 w Płockiem, mieszczanin, student Szkoły Głównej w Warszawie, kawaler. Oskarżony w sprawie zamachu na namiestnika Królestwa Polskiego, Berga, w dniu 7 września I 86 3 wraz z Franciszkiem Michajłowskim, który zajmował mieszkanie sąsiadujące z lokalem, skąd zamachowcy rzucili bomby — „mając możliwość, o ile nie zatrzymać, to przynajmniej ścigać uciekających przestępców 1 wskazać ich nadbiegającym kozakom, nie uczynił tego"), został zesłany na zamieszkanie w gub. ołonieckiej pod dozorem policji. Wyjechał z Warszawy 24 listopada 1863 w dziesiątej partii zesłańców. Mieszkał w Kargopolu. Otrzymywał zasiłek ze skarbu państwa. Powrócił do kraju w I 86 5, na podstawie rozporządzenia MSW z 26 listopada.

Syn Mikołaja, ochrzczony w płockiej gub.

Ur. 1839 z. Płocka, miejscowość w 1923: Warszawa, stopień wojskowy posiadany w powstaniu: szereg., stopień wojskowy w 1923r.: ppor., odznaczenie w 1923r: KW, liczba wykazu Sekcji Opieki Departamentu Sanitarnego Ministerstwa Spraw Wojskowych: III-405

Kapucyn z Zakroczymia. Wymieniony w spisie uwięzionych lub wywiezionych na Sybir z Diecezji Płockiej.