Powstanie Styczniowe - uczestnicy

uczestnictwo w potyczkach: płockie: Rozwozili 3.07.1863 poległ

owstanie Styczniowe, podobnie jak poprzednie zrywy wolnościowe, podzieliło mieszkańców miasta. Szczególnie niechętną postawę wobec powstania za cenę ustępstw ekonomicznych zaprezentowali rypińscy Żydzi. Po uwięzieniu dowódcy oddziału partyzanckiego, który 4 lutego 1863 zdobył Rypin, Waleriana Ostrowskiego, dwaj Żydzi z tego miasta - wspomniany już karczmarz Abram Uryn i Jakub Szulman wnieśli skargę do gubernatora płockiego. Donieśli w niej, że podczas pobytu Ostrowskiego w Rypinie powstańcy napadli i obrabowali karczmę Uryna, a ze sklepu Szulmana zabrali wszystkie kosy. Żydzi obliczyli swoje straty na 500 rubli. Wysłana do Rypina przez płockiego gubernatora specjalna komisja pod przewodnictwem mjra Drozdowa z Lipna szkody wspomnianych Żydów oszacowała zaledwie na 82 ruble. Ponieważ w skardze rypińskich Żydów wymienione były nazwiska mieszkańców Rypina, mjr Drozdow przy sposobności aresztował wiele osób. Wśród nich byli: majster Zieliński, szewc Kulwicki, szewc Jackowski, Henryk Grunwald

były junkier w wojsku moskiewskim, za wyrokiem sądy wojennego rozstrzelany za udział w powstaniu w 1863 r. Syn obywatelski z Płocka. Człowiek wielkiego poświęcenia na polu bitwy. Wzięty do niewoli. Gdy w czasie badania zapytano go: w co Polacy tak ufają, odpowiedział: Naprzód w Boga sprawiedliwego, a potem we własne siły. Rozstrzelany w Płocku 27 lutego 1863 r.

stracony 9.2.1863 w Płocku

uczestnictwo w potyczkach: płockie: Rypin 4.02.1863, Sierpc 8.02.1863 dostał się do niewoli, patrz w przypisach tamże i w przypisach do Żuromina 8.02.1863 płockie

Był proboszczem w Brańszczyku, miał 64 lata. Został aresztowany i oskarżony o to, że przechowywał pieniądze należące do rewolucyjnej organizacji otrzymane od dowódcy partii Mystkowskiego przed bitwą z rosyjskim oddziałami, że święcił rewolucyjny sztandar, że udał się za granicę pod cudzym paszportem, że tam wydał broszurę o emigrantach polskich.

Owicki (Owidzki?) Konstanty, syn Stanisława, ur. ok. 1829, poddany pruski, zarządca majątku Niemira w pow. ostrołęckim gub. płockiej. Za udział w powstaniu, na podstawie decyzji namiestnika Królestwa Polskiego wysłany na zamieszkanie w gub. ołonieckiej pod dozorem policji. Wyjechał z Warszawy 5 maja 1864 w trzydziestej partii zesłańców. Od lipca mieszkał w Pudozu (rodzina pozostała w kraju). Otrzymywał zasiłek ze skarbu państwa. Na zesłaniu przebywał do 1865, wysiany „etapami" do Warszawy na podstawie rozporządzenia MSW z 18 maja 1865.

uczestnictwo w potyczkach: płockie: Nietrzeba 22.04.1863 poległ

uczestnictwo w potyczkach: płockie: Nietrzeba 22.04.1863 poległ

organizator w Płockiem, pułkownik,dowódca oddziału w Kaliskiem

Ur. 19.03.1840r., Płock. Inżynier, zamieszkały w Nowym Sączu. W oświadczeniu o przystąpieniu do Towarzystwa Wzajemnej Pomocy Uczestników Powstania Polskiego 1863/64r. podał, iż uważa, że odpowiedzi na pytania są zbyteczne dla towarzystwa i że nie życzy sobie należeć do towarzystwa politycznego. Deklarację podpisał 23.03.1888r.

Z Warszawy. W 1861 roku należał do organizacji „Związku rosyjskich oficerów", na czele którego stał Jarosław Dąbrowski i wielu oficerów, u których dla upozorowania częstego spotykania—uczył się musztry przygotowującej go do służby w wojsku rosyjskim. Następnie był wysłany za granicę po odbiór broni. Powrócił w styczniu 1863 roku żarem z Rogalińskim i w Płockie, gdzie mieli przybyć wychowańcy Szkoły Przygotowawczej, aby otrzymać broń i uderzyć w dalszym ciągu na Płock. Broni palnej udało im się zebrać zaledwie kilkanaście sztuk, poza tym trochę kos. Wojewodą mazowieckim był Padlewski, a komisarzem Rolski. Partia, zebrana pod dowództwem Rogalińskiego w Staroźrebcach, gdy dano znać o Moskalach, — pomimo słabego uzbrojenia i niewielkiej liczby powstańców, dopuściła atakujących tak blisko, że po kilku salwach, od których padł dowódca rosyjski, Rogaliński mógł doprowadzić do skutku atak kosynierów i spowodować bezładną ucieczkę moskali. Ozimiński był potem w bitwach pod Mławą, w oddziałach Kolbego i Trąmpczyńskiego. Następnie zajmował się w dalszym ciągu przewożeniem broni z zagranicy. Wzięty był do niewoli pod nazwiskiem Grzymały i w Przasnyszu skazany na śmierć. Dzięki szczególnemu zajęciu się jego losem oficera, zarządzającego więzieniem, papiery podczas przesyłki do Modlina zostały w drodze odebrane od rozbitego silnego konwoju. Ozimiński, więziony przeszło rok w Modlinie razem z Janikowskim i Pruszyńskim, wraz z innymi wysłany był do Rosji, zatrzymany w Moskwie, ponownie osądzony na osiedlenie we wschodniej Syberyi, powiecie Minusińskim, skąd po pięciu latach na skutek starań powrócił. Pracował w administracji fabryk, następnie nabył istniejącą firmę handlową składu lamp i przyborów do oświetlenia.

zm. 1863., Płock, rozstrzelany

zm. 1863., Kijów, rozstrzelany za udział w powstaniu, ojciec rozstrzelanego wcześniej w Płocku Zygmunta

Padlewski Władysław (1803—1863) — ziemianin z pow berdyczowskiego, żonaty z Judytą z Potockich. Działacz przedpowstaniowy na Ukrainie, współorganizator partii berdyczowskiej i dowódca szwadronu jazdy. Po klęsce pod Bulajem wzięty do niewoli, oskarżony o współudział w straceniu Taksowa i rozstrzelany w Kijowie 21.11.1863. Jego syna, Zygmunta, stracono w maju w Płocku. Majątek, Czerniawkę Małą, skonfiskowano l przekazano gen. Dreutelnowi

W kilka minut po godzinie 5 rano 15 maja 1863 r. zakończył życie, mając lat 28, naczelnik powstania w województwie płockim gen. Zygmunt Padlewski. Był jednym z najwybitniejszych dowódców powstania styczniowego. Za jego naczelnictwa stoczono w województwie płockim około 30 bitew i potyczek m.in. pod Myszyńcem, Koseminem,Brudnicą, Olszewem, Szreńskiem i Siemiątkowem. Naczelnik wojskowy województwa płockiego gen. Zygmunt Padlewski w 9 dni po aresztowaniu 1 maja 1863 r., złożył zeznanie śledcze przed Komisją Wojenno-Polową Sądu oddziału płockiego. Odpowiadając na 17 pytań, zachował się niezwykle godnie. Nie przyznał się do roli jaką odegrał w toku przygotowania powstania i jego wybuchu, usiłując pomniejszyć swoją rolę jako wojewody płockiego. Nie ujawnił też nici organizacyjnych, nie wymienił także żadnych nazwisk. Postawiony przed sądem został skazany na śmierć, jednakże wykonanie wyroku wstrzymano na pewien czas [...]. Dnia 15 maja o godzinie 5 rano skazańca w towarzystwie o. bernardyna Mateusza Lucińskiego przewieziono ulicami: Więzienną, Misjonarską i Płońską na rogatkę płońską przy prochowni i tu dokonano egzekucji. Ostatnie chwile życia generała spisali: oficer rosyjski Ponomarew, świadek egzekucji Józef Malinowski towarzysz kampanii Padlewskiego i wspomniany wyżej ksiądz-spowiednik. Oficer rosyjski napisał: "Polki rzucały z okien kwiaty tak, że cała droga zasłana była różami i fiołkami [...]. Plac egzekucyjny otoczony był oddziałami piechoty i jazdy rosyjskiej. Skazaniec był blady,pokazano mu słup między 8 a 9 topolą od brzegu. Sam włożył na czamarkę białą płócienną koszulę. Prosił, by nie zawiązywano mu oczu. Patrzył spokojnie w lufy karabinów. Padły strzały. Kule trafiły Padlewskiego w nogi. Naoczny świadek egzekucji J. Malinowski zapisał "a gdy już nie żył, włożyli go w fosę i zasypali równo". Pamiętnikarz J.S. Sawicki zanotował: "Ale zaledwie kilkanaście szufli piasku z głuchym łoskotem padło na ciało, podziemny głos zawołał. I wojsko, i widzowie usłyszeli przejmujące dreszczem grozy straszliwe wyrazy: "Na Boga, nie zasypujcie mnie, ja żyję! "[...] Próżniak (rosyjski pułkownik) się spostrzegł, zawołał podoficera i dał znak, ten nachylił karabin do grobu, strzał huknął...Czy dosięgnął on zasypanego ziemia?".

syn Władysława, urodził się w 1835 r. Jego nazwisko mocno skojarzyło się z powstaniem 1863 r. Pochodził za zamożnej, szlacheckiej rodziny na Rusi. Ukończywszy uniwersytet w Kijowie wszedł do szkoły artylerii w Petersburgu, gdzie zdolnościami swymi zwrócił na siebie uwagę, a mianowany kapitanem gwardii otrzymał posadę profesora. Po dwóch latach wysłano go za granicę dla dalszego kształcenia się. W tym czasie sprawa polska zaczęła już silnie poruszać umysły. Padlewski rzucił się do robót rewolucyjnych. Był po Langiewiczu niejaki czas profesorem artylerii w szkole wojskowej w Cuneo, gdzie się poróżnił z Mierosławskim. W jesieni 1862 r. wszedł do Centralnego Komitetu i był jednym z najczynniejszych jego członków. Po wybuchu powstania został naczelnikiem wojennym województwa warszawskiego, a potem płockiego. Zorganizowawszy znaczny oddział w puszczach nadnarwiańskich, umiejętnym manewrowaniem utrzymywał w ciągłym niepokoju generała Tolla, którego wreszcie pobił 9 marca pod Myszyńcem. Dnia 23 kwietnia, jadąc w kilka osób ku granicy pruskiej, poznany przez sztabskapitana Prowolskiego został aresztowany, a dnia 15 maja 1863 r. rozstrzelany.

zm. 1863.05.15, Płock, rozstrzelany w Płocku

3/15 maja 1863 r w Płocku rozstrzelany.

uczestnictwo w potyczkach: płockie: (Płock 21.01.1863), (Płock 23.01.1863), (Unieck 28.01.1863), (Słomino 28.01.1863), (Maków 2.02.1863) (Rypin 4.02.1863), Dąbrowa 8.03.1863, Myszyniec 9.03.1863, (Rydzew 9.03.1863), Drążdżewo 12.03.1863, Chorzele 14.03.1863, Zeńbok 15.03.1863, Radzanów 20.03.1863, (augustowskie: Nowogród 26.03.1863), (płockie: Borzymin 21.04.1863 wzięty do niewoli, (Nietrzeba 22.04.1863), (Stok 5.05.1863)

dymisjonowany oficer moskiewski, wyrokiem sądu wojennego za udział w powstaniu rozstrzelany w Gojsku w Płockiem r. 1863.

we wsi Gójsko (w Płockiem), powieszony za należenie do bandy żandarmów wieszających

Handlowiec Płock woj.

Zamieszkały w Lipnie, subiekt z handlu Stanielewskich, miał rodziców w Wolęcinie gm. Kikół. Poległ w 9.7.1863 [wg danych Księgi Zgonów par. Grójsk].

udział w potyczkach: płockie: Nietrzeba 22.04.1863 poległ

(Permineky?), Od Filistynów Płock Województwo

Perzyński (?) Julian, ur. ok. 1845 w Płockiem, mieszczanin, student Szkoły Głównej w Warszawie, kawaler. Oskarżony w sprawie zamachu na namiestnika Królestwa Polskiego, Berga, w dniu 7 września I 86 3 wraz z Franciszkiem Michajłowskim, który zajmował mieszkanie sąsiadujące z lokalem, skąd zamachowcy rzucili bomby — „mając możliwość, o ile nie zatrzymać, to przynajmniej ścigać uciekających przestępców 1 wskazać ich nadbiegającym kozakom, nie uczynił tego"), został zesłany na zamieszkanie w gub. ołonieckiej pod dozorem policji. Wyjechał z Warszawy 24 listopada 1863 w dziesiątej partii zesłańców. Mieszkał w Kargopolu. Otrzymywał zasiłek ze skarbu państwa. Powrócił do kraju w I 86 5, na podstawie rozporządzenia MSW z 26 listopada.

Syn Mikołaja, ochrzczony w płockiej gub.

Ur. 1839 z. Płocka, miejscowość w 1923: Warszawa, stopień wojskowy posiadany w powstaniu: szereg., stopień wojskowy w 1923r.: ppor., odznaczenie w 1923r: KW, liczba wykazu Sekcji Opieki Departamentu Sanitarnego Ministerstwa Spraw Wojskowych: III-405

Kapucyn z Zakroczymia. Wymieniony w spisie uwięzionych lub wywiezionych na Sybir z Diecezji Płockiej.

duchowny katolicki, zesłaniec w roku 1864 miejsce wysyłki: płocka, miejsce zsyłki: kostromska, zesłanie prawdopodobnie związane z wydarzeniami powstańczymi

Płocczanin. Był wikariuszem w katedrze płockiej, miał 27 lat. Aresztowany został 29 czerwca 1863 r. w Płocku, w uroczystość św. Apostołów Piotra i Pawła, za udział w powstaniu i niewskazaniu władzom wojenno-policyjnym znanych sobie osób należących do miejscowej formacji powstańczej. Biskup płocki W. Popiel wstawiał się do władz wojskowych, prosząc o uwolnienie więzionego kapłana, jednak jego zabiegi były bezskuteczne. Sąd wojenny wyrokiem z 3 października 1863 r. skazał ks. Jana na karę pozbawienia godności duchownej, wszelkich praw stanu i zesłania na Syberię. Głównym zarzutem był udział w powstaniu oraz to, że wiedząc o osobach należących do rewolucyjnej organizacji nie wydał nikogo, pomimo że był o to pytany. Prawdą jest, że ks. Piotrowski należał do partii powstańczej i jako zaufany organizacji podjął na jej wydatki z kasy powstańczej sumę 1000 rubli pozostawiając formalne pokwitowanie. Po wywiezieniu z Płocka przebywał w twierdzy modlińskiej. Tu dowiedział się o śmierci brata z warszawskiej cytadeli. Na początku lutego więźniów pognano do Warszawy. Stąd 10 lutego ks. Jan oraz 2500 kapłanów zesłańców przewieziony został koleją przez Dynaburg i Psków do Moskwy. Dalszy etap podróży to Jarosław nad Wołgą, gdzie znalazł się 31 marca, następny zaś to Kostroma – pierwsze miejsce zesłania. Następnie przeniesiony był do Czuchłomy i Kołogrywu. W marcu 1871 r., po 8 latach wygnania otrzymał od cara pozwolenie na powrót do kraju. W Płocku zjawił się w Wielkim Tygodniu 1871 r. Zmarł 4 stycznia 1917 r. w Płocku. Pozostawił w rękopisie Wspomnienia ks. Jana Piotrowskiego, opublikowane w 12 tomie Studiów Płockich.