Powstanie Styczniowe - uczestnicy

Walentyna Nowicka Zanotowana jako wdowa po weteranie w Wykazie wdów pobierających zaopatrzenie mieszkających na terenie PKU Kielce. Mieszka: Kielce

zm. 1863.02.04, Tomaszów, zginął w Powstaniu 1863 r. zabity obok swojego mieszkania, mieszczanin

zm. 1863.02.04, Tomaszów, zginął w Powstaniu 1863 r. zabity obok swojego mieszkania, mieszczanin

urzędnik pocztowy pow. Warszawskiego, z powodów podobno politycznych i powziętej wiadomości, że ma być aresztowanym, sam sobie życie odebrał, powiesiwszy się na zawiasach u drzwi własnego mieszkania dnia 26go Grudnia 1864 roku.

Obodzińscy, małżonkowie, Ludwika, córka Józefa, i Erazm (Franciszek?), ur. ok. 181 53 ze szlachty pow. humańskiego gub. kijowskiej. Podejrzani o kontakty z powstańcami 1 współudział w powstaniu, na mocy rozporządzenia d—cy wojsk kijowskiego okręgu woj. zostali w 1865 oboje zesłani do gub. ołonieckiej pod dozór policji. Mieszkali w Kargopolu razem z córką Józefą, ur. ok. 1 8 3 5Otrzymywali zapomogę ze skarbu państwa. W 1871, na podstawie manifestu z maja, zwolnieni z dozoru

1809-1864, syn Karola, mieszkał w Oleksinie, parafia Brańsk, powiat bielski. Pobierał nauki w Gimnazjum Białostockim w latach 1825-1826. Podczas powstania Julian dowodził oddziałem operującym na terenie województwa augustowskiego. Odniósł szereg sukcesów w walkach (Radziłów, Grajewo, Jedwabne). W maju między Dobrzyjałowem a Mikołajkami oddział Obuchowicza został otoczony i rozbity, a on sam aresztowany. 1.06.1864r. Julian Obuchowicz został stracony w Łomży.

ОДЫНЕЦЪ Владиславъ,niepotwierdzony szlachcic (неутвержденный дворянин),mieszkał w Kownie, był lokajem u ziemianina Czarnockiego ? (Проживал в Ковно в должности лакея, у помещика Чарноцкаго.),gubernia kowieńska,uczestnik Powstania Styczniowego, zesłaniec, na mocy p. 3 orzeczenia /powelenja/ cesarskiego z 13 i 17 maja 1871 r. zwolniony z dozoru policyjnego z prawem zamieszkania gdziekolwiek w państwie rosyjskim, z wyjątkiem stolicy i guberni stołecznych, Królestwa Polskiego i Zabranego Kraju, lecz z zabronieniem mu objęcia służby państwowej i społecznej.

Urodzony ok. 1842 roku. Uczestnik powstania 1863r., walczył w oddziale płk. Czachowskiego. Mieszkał w Przemyślu, gdzie zmarł w marcu 1937 (pogrzeb 4.03.1937) w wieku 95 lat.

syn Jakuba, ur. I 829 w Mężeninie w pow. łomżyńskim, szlachcic, zarządca folwarku Dziermieniszki w pow. sejneńskim, własności Magdaleny Mieczkowskiej. Aresztowany w czerwcu 18 6 3 pod zarzutem dostarczania powstańcom żywności i niedoniesienia władzom o pobycie powstańców w okolicy folwarku, a także za posiadanie polskiego munduru wojskowego, został osadzony w więzieniu kowieńskim, gdzie przebył dziesięć miesięcy. II listopada 18 6 3 komisja sądu woj. przy sztabie I dywizji kawaleryjskiej orzekła pozbawienie praw stanu i zesłanie Olszewskiego do „mniej odległych miejsc Syberii" do gub. tobolskiej) na zamieszkanie. Wyrok ten został zmieniony 2 marca 1864 przez wileński tymczasowy audytoriat polowy, który skazał go na zamieszkanie w gub. ołonieckiej pod dozorem policji, również z pozbawieniem praw (według innych źródeł: z zachowaniem praw, ale z konfiskatą majątku). Olszewski wyjechał z Kowna 8 kwietnia 1864, dwa dni później przybył do Wilna, skąd został wysłany „etapami" w dalszą drogę. Od listopada 1864 mieszkał w Pudożu, otrzymywał zapomogę ze skarbu państwa. Na podstawie manifestu z maja 1871 przywrócono mu prawa stanu, zwolniono z dozoru policji i zezwolono na wyjazd z guberni. Powrócił do kraju na początku stycznia 1872 (z paszportem wydanym przez kancelarię gubernatora ołonieckiego w październiku 1871).

Przez pewien czas (między powstaniem a końcem 1905) mieszkał w Przytulisku Weteranów w Krakowie przy ul. Biskupiej 16. Nie zmarł w Przytulisku.

Orgelbrand Eleonora z d. Starkman, ur. ok. 1831, zona Maurycego (I 826—1904), księgarza i wydawcy wileńskiego, bratowa Samuela. Za udział w manifestacjach patriotycznych, na mocy rozporządzenia MSW zesłana do gub. permskiej. W lutym I 8 65, za korespondencję z ks. Józefem Steckim została przeniesiona do gub. ołonieckiej, do Pudoża, następnie być może mieszkała w Ołońcu. Na zesłaniu prawdopodobnie towarzyszył jej mąz. Po zwolnieniu z zesłania wyjechała zapewne do Królestwa, do Warszawy, dokąd Maurycy, represjonowany w Wilnie, przeniósł swoją działalność wydawniczą. Zmarła 7 marca 1893

(1839 – 1891), student V roku studiów medycznych na Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie pod kierunkiem prof. Józefa Dietla. Na wieść o powstaniu w Królestwie przerwał studia i pośpieszył wraz z innymi na pole walki. Zorganizował szpital w Pieskowej Skale. Jako lekarz szpitala polowego uczestniczył w wyprawie wojennej Władysława A.Mossakowskiego. Po klęsce pod (24.04.1863) z częścią oddziału dotarł do oddziału Józefa Oxińskiego (1840-1908). Ranny w lewe biodro w potyczce pod Koniecpolem (25.05.1863) został zabrany do Kielc, do szpitala św.Aleksandra. Po klęsce pod Jeziorkiem gen. K. Czengery polecił zwieźć rannych z pól bitewnych do Bodzentyna i przychylił się prawdopodobnie do zdania kieleckiego lekarza Stefana Łuszczkiewicza i wyraził zgodę na (skierowanie) „internowanie” Orłowskiego do Bodzentyna. Do Bodzentyna przybył ze S. Łuszczkiewiczem, który przystąpił niezwłocznie do przeprowadzenia skomplikowanych operacji i zabiegów. W listopadzie pomocy medycznej rannym udzielił dr Władysław Stankiewicz z Warszawy. Misja medyczna Orłowskiego skupiła się na trosce o rannych i chorych w podległym mu lazarecie, oraz opiece nad powstańcami ukrywanymi ze względu na ich bezpieczeństwo po okolicznych dworach, oraz mieszczańskich i chłopskich domostwach. On także operował rannych, tym bardziej, iż miał otrzymać od Rządu Narodowego „w darze francuskie narzędzia chirurgiczne.” Rosyjskie oddziały wojskowe wizytowały szpital i dokonywały aresztowań wśród podleczonych pacjentów. W 1864 było w lazarecie 6 pacjentów(ciężej chorzy, inwalidzi). Dnia 22.05.64 r. odebrano od nich przysięgę lojalności. W ciągu lata 1864 r. pochodzących z Królestwa odesłano do domów. Natomiast poddani austriaccy zostali przeniesieni do szpitala św. Mikołaja w Busku, później do więzienia w Kielcach, skąd odesłano ich do Austrii. Aresztowania i represje wobec uczestników powstania uświadomiły Józefowi Orłowskiemu, iż pora pomyśleć o własnym bezpieczeństwie. Zapewne z pomocą miejscowych, a także przy współudziale lekarza S. Łuszczkiewicza potajemnie opuścił Bodzentyn (ok.16.06.1864) i przekroczył graniczny kordon. Możliwe, że ucieczkę „ułatwił mu kapitan rosyjski, którego wyleczył z ciężkiej choroby.” Jesienią 1864 kontynuował przerwane studia, a 31.05.65 r. Wydział Lekarski UJ dopuścił go do promocji. Jako dyplomowany chirurg pracował w szpitalu miejskim w Przemyślu (lekarz prymariusz w latach 1873 –1891).

Z pow. opoczyńskiego, miejsc. Mniów. mieszkający przy matce. W listopadzie 1863 "dobrowolnie" powrócił z oddziału powstańczego.

syn Michała, ur. ok. 1834 na Mińszczyźnie, szlachcic, lekarz miejski w Siennie gub. mohylewskiej, kawaler. Podejrzany o sprzyjanie powstaniu (był zatrzymany przez chłopów, gdy wracał od chorego, miał przy sobie większą ilość nabojów, śledztwo wykazało niejasne powiązania z powstańcami), został w marcu 1864 zesłany w trybie administracyjnym na zamieszkanie w gub. ołonieckiej pod dozorem policji, majątek skonfiskowano. Przebywał w Pudożu, gdzie pełnił funkcję lekarza miejskiego (niewykluczone, że mieszkał również w Ołońcu). Może wskutek licznych próśb kierowanych do władz przez matkę Antoninę, wdowę, i siostrę Helenę Sznejdter (?) oraz samego Orzelskiego, zapewniających o całkowitej niewinności, uzyskał w 1867 zgodę na wyjazd do Królestwa Polskiego i prawdopodobnie udało mu się odwiedzić strony rodzinne. W 1870 przebywał jednak ciągle w Pudożu, skąd zapewne jeszcze w tym roku wyjechał do gub. tambowskiej — tam w I87I został zwolniony z dozoru policji, ale z ograniczeniem swobodnego wyboru miejsca zamieszkania.

( - ) - weteran Powstaniec Styczniowy, w 1901 r mieszkał w Nizzy, razem ze swoim starczym bratem Teofilem Osieckim (oficerem powstania 1830-31r, zm. 1901 r Nizzy w wieku 91 lat)

( - ) - weteran Powstaniec Styczniowy, w 1901 r mieszkał w Nizzy, razem ze swoim starczym bratem Teofilem Osieckim (oficerem powstania 1830-31r, zm. 1901 r Nizzy w wieku 91 lat)

ur. 1821 r. Jak widać z wykazu ze stycznia 1881 r. kapłanów, wysłanych przez rząd na wygnanie z Kr. P. do Rosji, ksiądz E. O., wik. par. Kurów, pow. pułw., gub. lubi., był skazany na to wygnanie w 1864 r. „za nieprawomyślność polityczną”, a przedtem siedział w cytadeli. 1 Specjalna Kancelarja nmka Kr. P. 6 (18) paźdz. 1867 r. powiadamia zarządzającego spr. d. obc. w. Kr. P., że ksiądz E. O., jak wykazało śledztwo, ściągnął na siebie silne podejrzenie o udział w powstaniu, dlatego nmk Kr. P. 8 (20) lut. 1868 r. na skutek raportu Komisji Czas. Wojn. Śledczej wysłał go do jednej z półn.-wschód, gubernij Rosji i że obecnie jest pod dozorem policji w gub. archangelskiej. Wreszcie — że starania jego brata ks. Onufrego Osińskiego i siostry Eleonory Wilksyckiej nmk pozostawił bez skutku, choć ksiądz On. Os. złożył deklarację, że ksiądz E. O. będzie miał, gdy wróci do kraju, własne środki utrzymania. 2 Z korespondencji gbra archangelskiego, nadesłanej do zarządzającego spr. d. obc. w. Kr. P. 22 wrz. (4 paźdz.) 1867 r. widać, że ksiądz E. O. mieszkał w m. Chełmo- gdry, gub. archangelskiej, a przedtem w m. Mezen. 3 Kancelarja nmka Kr. P. 23 paźdz. (4 list.) 1868 r- donosi do zarządzającego spr. d. obc. w. Kr. P., że ksiądz E. O., wysłany z wik. Kurów, diec. lubi., może wrócić do kraju i zamieszkać w Warszawie, wszakże z warun kiem, że, nietylko nie może zająć żadnego stanowiska parafjalnego, ale nie wolno mu będzie wykonywać żadnych obrzędów religijnych.

Karmelita trzewiczkowy, następnie kapłan w diec. lubelskiej. Ur. 21 listopada 1821 r., wyświęcony na kapłana w 1846, sekularyzował się w 1860. Od roku 1861 wikariusz w Kurowie. Władze ustaliły, że przez następne dwa lata zamieszkiwał nieoficjalnie w Warszawie i „często nie nocował u siebie", stąd ściągnął podejrzenie władz śledczych, że należał do rewolucyjnego ruchu. Aresztowany 11/23 lutego 1864 r., w domu nr 875 i osadzony w Cytadeli, a następnie decyzją administracyjną skazany na zamieszkanie pod nadzorem w guberniach północno-wschodnich Rosji. Odprawiony z Warszawy 15/27 lutego w 21. partii do gub. archangielskiej do Mezenia; w lipcu 1866 przeniesiony do szpitala w Archangielsku. W 1867 r. starali się o jego uwolnienie brat ks. Onufry Osiński (administrator parafii przy ul. Leszno w Warszawie, karmelita trzewiczkowy) i siostra Eleonora Wilksycka; o. Eliasz mieszkał wtedy w Chełmogorach. 5 lutego 1868 r. władze rządowe donosiły administratorowi archidiecezji warszawskiej, że Eliasz Osiński, „mając środki dla utrzymania siebie, zrzeka się w przyszłości wszelkiej posady duchownej i życzy sobie mieszkać jako osoba prywatna". Na tej chyba podstawie w listopadzie 1868 r. władze zgodziły się, by powrócił do kraju i osiadł w Warszawie, ale zabroniły mu zajmować jakiekolwiek stanowisko w parafiach oraz wykonywać posługę religijną. Pozostawał tam stale bez żadnego stanowiska kościelnego i zajęcia, mieszkał u krewnych w domu nr 875. Zmarł w Warszawie 6/18 maja 1893 r. E. Jabłońska-Deptuła, J. Gawrysiakowa (Materiały, s. 193,154) omyłkowo uznały także za zesłańca o. Onufrego Osińskiego.

ziemianin z gub. mińskiej, po powrocie do kraju mieszkał czas dłuższy w Warszawie z przybyłą tam z Litwy rodziną, w końcu przeniósł się do stron rodzinnych.

ОСОВСКIЙ Антонъ,szlachcic (дворянин),mieszkał w powiecie ihumeńskim (проживал в Игуменском уезде),gubernia mińska,uczestnik Powstania Styczniowego, zesłaniec, na mocy p. 3 orzeczenia /powelenja/ cesarskiego z 13 i 17 maja 1871 r. zwolniony z dozoru policyjnego z prawem zamieszkania gdziekolwiek w państwie rosyjskim, z wyjątkiem stolicy i guberni stołecznych, Królestwa Polskiego i Zabranego Kraju, lecz z zabronieniem mu objęcia służby państwowej i społecznej.

Ur. ok. 183 5, z jednodworców pow. kobryńskiego, był w oddziale Rogińskiego w pow. pińskim, został aresztowany w lutym 1863 i skazany na ciężkie roboty na Syberii — wskutek starań siostry wyrok zmieniono na osiedlenie w gub. jenisejskiej; mieszkał w Minusińsku, następnie w Wiatce; po powrocie z zesłania osiadł początkowo na Wołyniu, w dobrach ks. Sanguszki, od 1874 w Warszawie.

Ostromęcki v. Ostromencki, ОСТРОМЕНЦКIЙ Францишекъ,szlachcic powiatu kobryńskiego (однодворец Кобринскаго уезда),mieszkał w Pińsku w województwie mińskim (проживалъ въ г.Пинскъ Минской губернiи),gubernia grodzieńska,uczestnik Powstania Styczniowego, zesłaniec, na mocy p. 3 orzeczenia /powelenja/ cesarskiego z 13 i 17 maja 1871 r. zwolniony z dozoru policyjnego z prawem zamieszkania gdziekolwiek w państwie rosyjskim, z wyjątkiem stolicy i guberni stołecznych, Królestwa Polskiego i Zabranego Kraju, lecz z zabronieniem mu objęcia służby państwowej i społecznej.

ur. ok. 1835, szlachcic, właściciel dóbr w pow. sokolskim gub. grodzieńskiej, żonaty. Podejrzany o kontakty z członkami organizacji narodowej w pięciu północnych powiatach gub. grodzieńskiej, został na podstawie konfirmacji Murawiowa z 12 listopada 1864 wysłany na zamieszkanie w gub. ołonieckiej pod dozorem policji, majątek skonfiskowano. Mieszkał w Ołońcu. Otrzymywał zasiłek ze skarbu państwa. Rodzina pozostała w kraju.

Urodzony w 1835 r. w Worotyniczach na Litwie. Zawód przed powstaniem: leśniczy na Liwie w Rudzie u Kaliksta Jagmina. W czasie powstania w r. 1863/4 był w obozie Trauguta na Litwie, potem przeszedł do Kongresówki, był w oddziale Krysińskiego. W roku 1864 przybył do Galicji, został internowany do Ołomuńca. Potem dostawszy paszport wyjechać do Francji, gdzie przebywał przez 5 lat. Po powrocie z Francji był w prywatnym obowiązku u hrabiego Baworowskiego Władysława. Od 1896 r. aż po dzień wstąpienia do Przytuliska był chory, i jako niezdolny do pracy wniósł podanie o przyjęcie.

Zmarł przed 1905. Mieszkał w Przytulisku Weteranów w Krakowie przy ul. Biskupiej 16

Weteran - w 1933 mieszkał w Kaliszu. Otrzymał 150 zł daru honorowego z Urzędu Wojewódzkiego z okazji 70 rocznicy wybuchu powstania.

Owicki (Owidzki?) Konstanty, syn Stanisława, ur. ok. 1829, poddany pruski, zarządca majątku Niemira w pow. ostrołęckim gub. płockiej. Za udział w powstaniu, na podstawie decyzji namiestnika Królestwa Polskiego wysłany na zamieszkanie w gub. ołonieckiej pod dozorem policji. Wyjechał z Warszawy 5 maja 1864 w trzydziestej partii zesłańców. Od lipca mieszkał w Pudozu (rodzina pozostała w kraju). Otrzymywał zasiłek ze skarbu państwa. Na zesłaniu przebywał do 1865, wysiany „etapami" do Warszawy na podstawie rozporządzenia MSW z 18 maja 1865.

Paciukanis (Pieciukanis) Antoni, ur. w 1844 roku. Walczył w kawalerii Wincentego Reklewskiego w partii . W bitwach pod Helenowem i Kozim Rynkiem był ranny. Trafił do niewoli, był więziony. Został zweryfikowany jako podporucznik weteran pod numerem porządkowym 1270/1923. W latach 20. mieszkał w majątku Hołny-Wolmera. Był odznaczony Krzyżem Niepodległości z Mieczami. Zmarł 28 stycznia 1937 roku. Spoczywa na cmentarzu przy kościele pw. Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Suwałkach