Powstanie Styczniowe - uczestnicy

ur. r. 1841, drukarz, służył jako podoficer w oddz. Kurowskiego (pod Miechowem), Langiewicza (pod Małogoszczą, Pieskową skałą i Skałą). Po powst. dyrektor drukarni.

1829-1931, syn Błażeja i Anny. Oddział Mariana Langiewicza. Żona: Barbara Żmudka. Miał 5 dzieci m.in. Jana (malarza) i Wincentego - nauczyciela.

Uczestnik powstania 1863 r., obywatel m. Krakowa, kupiec i przemysłowiec. [1] Ur. 1841 [2] w Lanckoronie [4] Jego rodzicami byli: Marcin Trąbka [4] i Julianna Koźbiał [4] W powstaniu styczniowym walczył w oddziale Langiewicza. [3] W 1873 r , jako kawaler lat 30, poślubił w Krakowie Antoninę Szulz [4], pannę lat 19, ur. w Krakowie [4] (jej rodzicami byli: Franciszek Szulc [4] i Małgorzata Grzegorzewska [4]) Po powstaniu styczniowym przez wiele lat pracował w branży kuśnierskiej, a następnie , w 1885 r, uruchomił własną pracownię kuśnierską i skład futer w Krakowie, przy ul. Poselskiej 13. Firma rozwijała się i została przeniesiona do lokalu przy u. Szewskiej 12. W 1919 r firmę przejął jego syn, Jan Trąbka. [3] Firma działała pod nazwą "Antoni Trąbka i syn" i w 1935 r (już po śmierci założyciela, Antoniego Trąbki) obchodziła swoje pięćdziesięciolecie. [3] Zm. 07.12.1924 Kraków, lat 83 [1] Pochowany na Cmentarzu Rakowickim w Krakowie, kwatera V, rzad płd, miejsce 23 po lewej Marchefków [2] Razem z nim w jednym grobie jest pochowana min. Antonina Trąbka ( 1852 - 18.06.1914) [2] R o d z i n a Dzieci: * Karol Edmund Trąbka (ur 1873 Piasek par. Kraków [5] - zm. 1874 Kleparz par. Kraków św. Florian [10]) * Józefa Trąbka (ur 1882 Kraków) [6] * Jan Leon Trąbka (ur 1886 Kraków) [7] - przejął po ojcu firmę futrzarską w Krakowie * Kazimierz Franciszek Trąbka ( ur 1889 Kraków) [8] * Bronisława Aniela Trąbka (ur 1892 Kraków) [9] Rodzice: 2. Marcin Trąbka [4] 3. Julianna Koźbiał [4] ___ślub

Wywodził się on ze znanej szlachty kresowej pochodzenia ormiańskiego. W 1863 roku, w randze pułkownika, brał udział w walkach powstańczych pod dowództwem generała Langiewicza. Opis rozsypki jego oddziału i przedostania się jego żołnierzy do strefy austriackiej: "O świcie 19 marca Langiewicz opuścił obóz z niewielką konną eskortą, pozostawiając rozkaz dzienny, w którym zapewnił "walecznych i wiernych towarzyszy broni", że żegna się z nimi tylko na kilkanaście dni. Tegoż dnia po południu przeprawił się przez Wisłę na stronę austriacką i został przez Austriaków aresztowany. Mówiono wtedy powszechnie, że to mirosławczycy wskazali go austriackiej straży granicznej. Po wyjeździe Langiewicza oddział rozprzęgł się całkowicie. W ciągu paru następnych dni oficerowie na wprzódki z żołnierzami, bezładnie przedostawali się na stronę galicyjską." [Kieniewicz S. "Powstanie Styczniowe", PWN, Warszawa 1983, str. 436] Nie wiemy, czy pułkownik Turski przekroczył Wisłę z grupą eskortującą generała (choć wiele na to wskazuje), czy też później. Faktem natomiast jest, że obaj byli aresztowani przez Austriaków i przez pewien okres internowani. Po zwolnieniu wielu powstańców musiało opuścić tereny Galicji. Powrót na ziemie pod zaborem rosyjskim groził zsyłką na Sybir, pułkownik Turski wybrał więc Zurych w Szwajcarii, gdzie zamieszkał i założył rodzinę. Tam zawarł związek małżeński z Polką, Teklą Ginawską. Z małżeństwa tego urodziło się pięcioro dzieci: trzy córki (Stanisława, Wanda, Maria) i dwóch synów (Tadeusz oraz Karol).

oficer z r. 1831, ozdobiony Krzyżem Wojskowym Polskim za waleczność. Po rewolucji uszedł za granicę. Nareszcie w r. 1859 powróciwszy za amnestią, osiadł w Sandomierskiem. Z wybuchem powstania w 1863 r., pomimo podeszłego wieku, licząc lat 60 pospieszył pod dowództwo Langiewicza. Mianowany pułkownikiem oddziału miał udział we wszystkich potyczkach przez Langiewicza stoczonych. Następnie słaby i strudzony wyszedł do Galicji, gdzie do ostatniej chwili zajmował się organizacją oddziałów i wysyłką ich do Kongresówki. Po upadku powstania zamieszkiwał w Dreźnie, gdzie po długich cierpieniach życie zakończył 21 marca 1877 r.

Uczeń szkoły wojskowej polskiej w Cuneo, potem adiutant generała Langiewicza. Zmarł w Neapolu w 1867 r. Wieku lat dwudziestu kilku. Rodem z Łomży. Syn dyrektora gimnazjum i profesora botaniki. Pisał poezje pełne prawdziwych piękności. Należąc do manifestacji, a uchodząc przed aresztowaniem wyjechał w 1861 r. do Paryża, a stamtąd do Cuneo. Na odgłos powstania pośpieszył w lutym 1863 r. do obozu Kurowskiego w Krakowskie, a następnie przez generała Waligórskiego mianowany został jego adiutantem, lecz dokuczliwa choroba piersiowa nie pozwalała mu spełniać obowiązków wojskowych. Wróciwszy do Krakowa został aresztowany i oddany do szpitala. Wysłany na kurację do Neapolu. Stamtąd w zamiarze udania się do Nicei odbywał drogę przez Pizę, lecz z powodu wzmagającej się silnej choroby pozostać musiał w Pizie, gdzie 23 czerwca 1866 r. życia dokonał.