Powstanie Styczniowe - uczestnicy

Terminator stolarski, zmarł w marcu 1863 r. z ran odniesionych w bitwie pod Rawą, [1]

Kostjałkowski v. Kostiałkowski, КОСТЯЛКОВСКIЙ Осипъ,szlachcic (дворянин),mieszkał w mieście Kiejdany w powiecie kowieńskim (проживал Ковенского уезда в м.Кейданвхъ),gubernia kowieńska,uczestnik Powstania Styczniowego, zesłaniec, na mocy p. 3 orzeczenia /powelenja/ cesarskiego z 13 i 17 maja 1871 r. zwolniony z dozoru policyjnego z prawem zamieszkania gdziekolwiek w państwie rosyjskim, z wyjątkiem stolicy i guberni stołecznych, Królestwa Polskiego i Zabranego Kraju, lecz z zabronieniem mu objęcia służby państwowej i społecznej.

Iwanow, mężcz. 30 lat na 1863 r., priwilegirowannogo zwanija, mieszkaniec kowieńskiej guberni, zesłany z pozbawieniem praw na zamieszkanie, z 1864 r. przebywał w Omsku, lekarz, rodziny nie posiadał, kawaler, w 1870 r. wyjechał w Pienzienskuju gub.

Gawriłow, mężcz. 42 lata w 1867 r., ziemianin wileńskiej guberni, zesłany z pozbawieniem praw na zamieszkanie, z 1864 r. przebywał w Kurganie, kopista (pismowodstwo), kontorszczyk

mężcz. 23 lata w 1868 r., ziemianin kowieńskiej guberni, zesłany bez pozbawienia praw administracyjnych, z 1865 r. przebywał w Tomsku, podienszczyk, rodziny nie posiadał, kawaler

КОССАКОВСКIЙ Ярославъ,hrabia (граф) z powiatu kowieńskiego (Ковенского уезда),posiadał w tym powiecie majątek razem z bratem (имеет в этом же уезде нераздельное с братом имение.),gubernia kowieńska,uczestnik Powstania Styczniowego, zesłaniec, na mocy p. 3 orzeczenia /powelenja/ cesarskiego z 13 i 17 maja 1871 r. zwolniony z dozoru policyjnego z prawem zamieszkania gdziekolwiek w państwie rosyjskim, z wyjątkiem stolicy i guberni stołecznych, Królestwa Polskiego i Zabranego Kraju, lecz z zabronieniem mu objęcia służby państwowej i społecznej.

Feliksow, mężcz. 41 lat, ziemianin kowieńskiej guberni, zesłany bez pozbawienia praw na zamieszkanie, z 1864 r. przebywał w Omsku, dowieriennyj, rodziny nie posiadał, kawaler

Syn Ignacego i Ludmiłły z Uhrynów, urodził się dnia 14 sierpnia 1837 roku w majętności rodziców, zwanej Użminie a położonej w Telszewskim powiecie, na Żmudzi. Po skończeniu nauk w gimnazyum kowieńskiem, wstąpił do wojska rosyjskiego i w kilka miesięcy został oficerem; w 1863 r. przeszedł do szeregów powstańczych i walczył pod dowództwem mężnego pułkownika Dłuskiego-Jabłonowskiego, który o nim powtarzał, że w doborowym jego oddziale był jednym z najwaleczniejszych. - Dostawszy się do Francyi, udał się ztamtąd do Ameryki do Buenos-Ayres i wstąpił do wojska rzeczypospolitej Argentyńskiej i Uraguaj; odwagą i przytomnością swoją zwrócił na siebie uwagę głównodowodzącego, jenerała Medina. Ciężko ranny, przy zdobyciu silnie obwarowanej pozycyi, dostał w 1869 r. dymisyą z pensyą 300 piastrów rocznie i mianowany został naczelnikiem magazynów wojennej marynarki. Ale służba biórowa nie odpowiadała burzliwej i nieco awanturniczej jego naturze; znudzony nią, wszedł znowu do szeregów jako dowódzca szwadronu; na czele jego stłumił jednę z tych rewolucyj, które w tym wulkanicznym kraju przyodycznie prawie wybuchają. Wysłany jako instruktor pułku do niezdrowej części kraju, uczuł prędko zgubny wpływ klimatu i w marcu 1874 r. przybył do Montevideo prosić o dymisyą, z zamiarem wrócenia do Europy. Żądał likwidacyi swojej dożywotniej pensy i; daremnie na nią cze kał przez pół roku i zniecierpliwiony, spotkawszy w kawiarni urzędnika ministeryum powiedział, że jeżeli za dwa tygodnie nie odbierze należności, pierwszym statkiem ruszy do Europy, mając zaoszczędzonych kilka tysięcy piastrów. — „Niebezpiecznie nosić taką summę przy sobie 11 powiedział ktoś z obecnych. — „Bezpieczniej niż mieć ją w waszych bankach 11 odrzekł Kossiłowski — ale w kilka dni potem (było to w październiku 1874 r.), opadnięty przez siedmiu zbójców, których nieostrożnie powiedziane słowo uwiadomiło o mianych przez niego w kieszeni pieniądzach, obdarty i pokaleczony nożami, zaledwo do poblizkiego domu zdoławszy się przy czołgać, skonał, wymieniwszy jednego tylko ze swoich zabójców. — Pochowany w Montevideo, na tamecznym cmentarzu.

mężcz. szlachcic , zesłany z pozbawieniem praw na zamieszkanie, przebywał w tobolskiej guberni

mężcz. ziemianin kowieńskiej guberni, zesłany pr. bez pozbawienia praw pr. na zamieszkanie, przebywał w Kurganie, w 1868 r. wyjechał w Woronieżskuju gub., zesłany razem z bratom

mężcz. 16 lat, ziemianin lubelskiej guberni, zesłany z pozbawieniem praw na zamieszkanie, z 1864 r. przebywał w Omsku, rodziny nie posiadał, kawaler, w 1869 r. wyjechał do Królestwa Polskiego -

Na cmentarzu miejskim we Włocławku, w bocznej alejce trzeciego sektora, na prawo od głównej alei znajduje się duży grobowiec ze słabo widocznym zdjęciem i inskrypcją: "Na wieczną pamiątkę Śp. Wiktor Michał Kostrzewa Porucznik, weteran powstania narodowego w 1863, kawaler Krzyża Niepodległości z Mieczami oraz Krzyża 70-lecia Powstania 1863 r., Walczył o niepodległość i zjednoczenie Polski w kawalerii pod dowództwem: Drewnowskiego, Grabowskiego i Czachowskiego. Więzień polityczny cytadeli warszawskiej, chorąży i sekretarz Kujawskiego Związku Weteranów 1863, emeryt PKP. Urodzony w Warszawie 4 IX 1845 - syn weterana powstania listopadowego 1830r. Zmarł we Włocławku 23 VIII 1936r., przeżywszy lat 91. Cześć jego świetlanej duszy"

Zm. 1896, Powstaniec Styczniowy. Pochowany, cmentarz starofarny Obecnie: Cmentarz Zasłużonych Wielkopolan, grób prawd. nie istnieje.

(1847-1917) Pochodził ze Świątnik Górnych pod Krakowem.[1] Uczeń Gimnazjum św. Anny w Krakowie. Był w oddziale mjr. Rębajły. Ranny kulą w prawą nogę w bitwie pod Jeziorkiem (29.10.1863). Z pola bitwy przewieziony do nowopowstałego lazaretu w Bodzentynie. Zabieg usunięcia kuli przeprowadził dr Stefan Łuszczkiewicz z Kielc. Kolejny lekarz Władysław Stankiewicz (1838-1926) z Warszawy poddał go operacji amputowania prawej nogi. Jako inwalida pozostawał w Bodzentynie do momentu zlikwidowania lazaretu i ewakuowania jego pacjentów do szpitala w Kielcach (czasowo do Buska).W Bodzentynie mimo, iż był poddanym austriackim złożył w obecności płk. Jabłońskiego przysięgę lojalności carowi (22.05.1864). Po krótkim pobycie w kieleckim więzieniu został uwolniony i wydalony do Galicji. W latach 1902 –1906 pracował jako kasjer w prywatnej firmie we Lwowie. W rodzinnej miejscowości znany był pod przezwiskiem „Opita.” Zapraszano go na obchody rocznicowe powstania 1863 r. Jako starzec znalazł schronienie w krakowskim Przytulisku Weteranów 1863 r. [2]

(1847-1917), pochodził ze Świątnik Górnych pod Krakowem. Uczeń Gimnazjum św. Anny w Krakowie. Był w oddziale mjr. Rębajły. Ranny kulą w prawą nogę w bitwie pod Jeziorkiem. Z pola bitwy przewieziony do nowopowstałego lazaretu w Bodzentynie. Zabieg usunięcia kuli przeprowadził dr Łuszczkiewicz z Kielc. Kolejny lekarz Wł. Stankiewicz* z Warszawy poddał go operacji amputowania prawej nogi. Jako inwalida pozostawał w Bodzentynie do momentu zlikwidowania lazaretu i ewakuowania jego pacjentów do szpitala w Kielcach (czasowo do Buska). W Bodzentynie mimo, iż był poddanym austriackim złożył w obecności płk. Jabłońskiego przysięgę lojalności (22.05.1864). Po krótkim pobycie w kieleckim więzieniu został uwolniony i wydalony do Galicji. W latach 1902 –1906 pracował jako kasjer w prywatnej firmie we Lwowie. W rodzinnej miejscowości znany był pod przezwiskiem "Opita." Zapraszano go na obchody rocznicowe powstania 1863 r. Jako starzec znalazł schronienie w krakowskim Przytulisku Weteranów 1863 r

ur. w Dzierzkowicach r. 1843, służył jako podpor. piechoty w oddz. Langiewicza, Czerwińskiego, Wagnera i Wierzbickiego. Walczył pod Wąchockiem, S-tym Krzyżem, Staszowem, Małogoszczą, Tyszowcami, Tuczępami, Sobieszczanami, PoKchną, Kaniowolą, Chruśliną, Zyżynem i . Ranny pod w prawe udo, Po powst. cywil, inżynier.

Ur. 26.07.1843r., Dzierzkowice. Inżynier cywilny z Buczacza, żonaty, ojciec 7 dzieci, wyznania rzymsko-katolickiego. W oświadczeniu o przystąpieniu do Towarzystwa Wzajemnej Pomocy Uczestników Powstania Polskiego 1863/64r. podał, iż przed powstaniem był praktykantem u geometry cywilnego z upoważnieniem rządowym, natomiast w czasie powstania był podporucznikiem piechoty. Służył w oddziałach Langiewicza, Czerwińskiego, Wagnera i wierzbickiego. Był w potyczkach pod Wąchockiem, pod Świętym Krzyżem, pod Staszowem, pod Małogoszczem, pod Chruśliną, pod Tyszowcami, pod Tuczępami, pod Sobieszczanami, pod Polichną, pod Kanią-Wolą, pod Żyrzynem, pod Fajsławicami. Pod Fajsławicami ranny w prawe udo. Deklarację podpisał 20.09.1888r.

Podoficer,wachmistrz a później podporucznik w oddziale żandarmów "". Prawdopodobnie Stefan jest wśród pierwszych członków oddziału. Nie był to duży oddział, jednak doskonale uzbrojony i wyszkolony. Wszyscy żołnierze umundurowani byli na wzór kozacki, dlatego często brano ich za Rosjan. Pod doskonałą komendą „Junoszy” stoczył wiele potyczek, nigdy nie schodząc z pola bitwy pobitym. Była to zasługa strategii „Junoszy”, który zręcznie manewrował na polu walki atakując tam, gdzie była szansa powodzenia a unikając walki, gdy siły rosyjskie miały zbyt dużą przewagę. Oddział był bardzo mobilny i często tak szybko przemieszczał się w terenie, że ścigający go Rosjanie szukali tam, gdzie dawno go już nie było. Żandarmi „Junoszy” brali udział w następujących bitwach i potyczkach: pod Stawami 9 października 1863, pod Motkowicami 12 grudnia 1863, w 28 kwietnia 1864 , pod Żeleźnicą 30 kwietnia 1864 i pod Pińczowem 5 maja 1864. W swoich pamiętnikach „Junosza” dwukrotnie wspomina o Stefanie Kotońskim. Raz, gdy generał Hauke-Bosak zachwycony żołnierzami „Junoszy” zabrał mu ich, a jemu kazał zorganizować od nowa swój oddział. Żołnierze samowolnie powrócili pod jego komendę: „W kilka dni dopiero skompletowałem się i oddział mój doprowadziłem do porządku. Po bitwie pod Szczekocinami, gdzie moja kawaleria oddana Chmieleńskiemu miała tęgo się spisać, prawie wszyscy na powrót do mnie wrócili. Za samowolne opuszczenie oddziału chciałem ich ukarać i na powrót odesłać pułkownikowi Chmieleńskiemu dla przykładu, ale najprzód zdałem o tym raport. Ale widać jenerał czy Chmieleński wiedzieli dobrze, że oni li tylko z przywiązania do mnie wrócili, kazał im darować i zostawić u siebie. Ze względu, że dobrze się bili, szczególnie Kotoński wachmistrz i Charłampowicz podoficer. Znowu miałem swoich w komplecie”. Drugi raz wymienia Stefana w opisie potyczki pod Łopusznem: „Dragoni widząc, że my ich konie zabrali, za nami w pogoń lecz nie wszyscy, tylko jeden szwadron i to, zdaje się, niekompletny. Uporządkowaliśmy się do szarży, a następnie całą siłą uderzyliśmy na nich. Dragoni, tak chwalony żołnierz i postrach niektórych, pierzchli, a właściwie rozsypali się przed naszym frontem. Padł tylko jeden dragon, porąbany przez mego podoficera Kotońskiego, kilku było pokaleczonych, a z moich żaden, koń tylko był ranny”. Oddział został rozwiązany 8 maja 1864 w okolicach Słupi Jędrzejowskiej jako ostatni czynny oddział powstania styczniowego. Po rozwiązaniu powstańcy podzieleni na małe grupki rozeszli się po okolicy zatrzymując się w okolicznych dworach. Być może właśnie wtedy Stefan trafił do Wodzisławia.

КОТОВИЧЪ Александръ,szlachcic (дворянин) powiatu szawelskiego (Шавельскаго уезда),posiadał majątek wspólnie z matką(Имеет имение нераздельное с матерью.),gubernia kowieńska,uczestnik Powstania Styczniowego, zesłaniec, na mocy p. 3 orzeczenia /powelenja/ cesarskiego z 13 i 17 maja 1871 r. zwolniony z dozoru policyjnego z prawem zamieszkania gdziekolwiek w państwie rosyjskim, z wyjątkiem stolicy i guberni stołecznych, Królestwa Polskiego i Zabranego Kraju, lecz z zabronieniem mu objęcia służby państwowej i społecznej.

Jakowlew, mężcz. 26 lat, chrześcijanin grodzieńskiej guberni, zesłany z pozbawieniem praw na zamieszkanie, przebywał w tobolskim, potem W Omsku, kopista (pismowodstwo)

Michajłow, mężcz. 57 lat na 1865 r., ksiądz, zesłany bez pozbawienia praw na zamieszkanie, z 1865 r. przebywał w Omsku, rodziny nie posiadał

syn Adama obywatela, właściciela dóbr Birczy w Galicyi, zginął w powstaniu, któremu ojciec wiekiem obarczony nie mógł sam nieśó pomocy, i tera skłonił jedynaka swego. Adam był jednym z dzielnych obywateli, zasłużonych krajowi a mianowicie w 1846 r. wśród ówczesnych wypadków rzezi Galicyjskiej[zt=1000], stanął on na czele swoich włościan, których prawem postępowaniem swojem umiał sobie był zjednać. Ruszył więc na ich czele, z gorącem słowem w ustach, z mieczem w ręku, kładł tamę szerzącej się krwawej powodzi w Sanockiem i ocalił wielu obywateli, którzy na śmierć niechybną byli już przygotowani. Mężny ten człowiek położywszy takie zasługi, powstaniu w roku 1863 niósł pomoc materyalną. Zmarł w swoim majątku w Marcu 1867 roku, lud wszelkich wyznań i z innych oddalonych okolic uczcił zasługi zmarłego licznem zebraniem się na pogrzeb.

Szeregowiec uczestniczył w bitwie z wojskiem, 11 kwietnia 1864 r rozstrzelany w Rawie.

stolarz. Urodzony w 1847 roku w Gidlach. Walczył pod dowództwem Taczanowskiego w bitwach pod Ignacewem, Zagórowem, Kruszyną. Ranny w tej ostatniej bitwie bagnetem w prawe kolano. Jako współuczestników wymienia kolegów z partii: 1) Lelowskiego Szymona, 2) Lenatowskiego Wincentego, 3) Szulczewskiego Michała, 4) Kozłowskiego Macieja, 5) Uldana lgnacego, 6) Szarka Andrzeja i 7) Kurowskiego Jana.

Ur. 27.04.1845r., Mszana Dolna. Urzędnik sądowy zamieszkały w Jaśle, żonaty, 6 dzieci, katolik. W oświadczeniu o przystąpieniu do Towarzystwa Wzajemnej Pomocy Uczestników Powstania Polskiego 1863/64r. podał, iż przed powstaniem uczęszczał do gimnazjum w Tarnowie, natomiast w czasie powstania służył w oddziale Kurowskiego jako porucznik, w innych oddziałach był szeregowcem. Był u Kurowskiego w Ojcowie, następnie u Langiewicza i Popiela. Brał udział w bitwie pod Miechowem, następnie w kompani żuawów pod Chrobrzem i Grochowiskami. Następnie pod Komorowem, gdzie z pola bitwy został zabrany do niewoli. Był tam też postrzelony w prawą rękę i ciężko ranny, raniony również pod Grochowiskami. Deklarację podpisał 24.02.1894r.

ur. r. 1845 w Mszanie dolnej, służył pod Kurowskim, Langiewiczem i Popielem, i walczył pod Miechowem, Chrobrzą i Grochowiskami. Pod Komorowem ciężko ranny postrzałem w prawą rękę, został wzięty do niewoli. Po wyleczeniu skazany przez sąd wojennj7" na więzienie. Po powst. urzędnik sądowy.

mężcz. 20 lat, ziemianin Radomskiej gub., zesłany z pozbawieniem praw na zamieszkanie, z 1865 r. przebywał w Omsku

Zesłaniec. Prawd powstaniec styczniowy. 1866 została mu przesłana kwota 5 rubli

Ignaćiew, mężcz. szlachcic , zesłany z pozbawieniem praw na zamieszkanie, przebywał w Iszymie, w 1867 r. był ubit

syn Kazimierza, mężcz. 30 lat na 1867 r., ziemianin wileńskiej guberni, zesłany bez pozbawienia praw na zamieszkanie, przebywał w Iszymie

mężcz. 37 lat na 1868 r., chrześcijanin grodzieńskiej guberni, zesłany bez pozbawienia praw administracyjnych, z 1863 r. przebywał w Tomsku, rodziny nie posiadał, kawaler

КОЗАКОВСКIЙ Станиславъ,szlachcic (дворянин) powiatu wiłkomirskiego (Вилкомирскаго уезда),ojciec jego posiadał majątek Kurany (в этом же уезде отец его имеет имение Кураны),gubernia kowieńska,uczestnik Powstania Styczniowego, zesłaniec, na mocy p. 3 orzeczenia /powelenja/ cesarskiego z 13 i 17 maja 1871 r. zwolniony z dozoru policyjnego z prawem zamieszkania gdziekolwiek w państwie rosyjskim, z wyjątkiem stolicy i guberni stołecznych, Królestwa Polskiego i Zabranego Kraju, lecz z zabronieniem mu objęcia służby państwowej i społecznej.

Adwokat, magister prawa i administracji, wychowanek Szkoły Głównej, weteran 1863 roku, zmarł 9 września 1922r., przeżywszy lat 80.