Powstanie Styczniowe - uczestnicy

Syn Jana. Zamożny obywatel ziemski z Lubelszczyzny (ur. w Stojeszynie). W powstaniu walczył w pow. hrubieszowskim na czele własnego oddziału pod ps. Junosza. Po kilku potyczkach wyjechał do Lwowa i tam został schwytany przez Austriaków. Przekazany Rosjanom, został skazany na katorgę, zamienioną na osiedlenie, przebywał w Usolu. Następnie mieszkał w Irkucku — razem 5 lat na Syberii. A. Kręćki tak opisał zdjęcie K. Łempickiego: „Pan Karol siedzący za stolikiem, na którym widać butelkę, w lewej ręce trzymający kieliszek, zaś w prawej talię kart, daje obraz wesołego, bez troski życia ludzi majętnych w robotach, w katordze U solskiej, w której koledzy zesłańcy, pozbawieni środków domowych, dzięki ustanowionej dobrowolnie pomocy niedostatku nie cierpieli".

Ur. 1836 Snopków k. Lwowa. Ukończył Uniwersytet Lwowski na wydziale prawa z wynikiem celującym. Przed powstaniem należał do tajnych organizacji patriotycznych w Galicji, Po wybuchu powstania działała w Komisji Ekspedycyjne organizującej małe oddziały zbrojne złożone z młodzieży galicyjskiej wysyłane następnie do Królestwa. Przekazywano te broń, zaopatrzenie i pieniądze. Wziął udział ww alkach powstańczych w Królestwie wraz z dwoma braćmi. Walczył u Borelowskiego i Czachowskiego. Dowództwo awansowało go do stopnia kapitana. Przez krótki okres pełnił funkcję komisarza Rządu Narodowego w Mołdawii. Po klęsce uciekł do Rumunii ale wkrótce wrócił do Galicji, złożył egzamin adwokacki w 1866 a następnie w Rumunii organizował życie kulturalne tamtejszej Polonii. Działał jako przemysłowiec, był dyrektorem wiedeńskiej kolei Lwów-Czerniowce. Zatrudniał w firmie wielu Polaków dając im możliwość awansów, co spowodowało konieczność podania się do dymisji. Wrócił do Lwowa i zaangażował się w wydobycie ropy naftowej na Podkarpaciu prowadzą kancelarię adwokacką we Lwowie od 1883. Domagał się poprawy bytu ludności wiejskiej i oświaty na wsi. Był wiceprezesem rady zarządzającej Muzeum Polskim w Szwajcarii. Kupił willę w Raperswillu zwaną Snopków. Zm. 13.11.1912 Raperswill.

ur. we Lwowie r. 1836, dr. praw i koncypient adwokacki, pracował w organiz. jako członekkomisyi wojennej we Lwowie, później służył jako porucz. w końcu mianowany przez Rząd naród, komisarzem drugim dla Multan. Walczył w oddz. Czechowskiego. Younga, Lelewela i Zapałowicza. między innemi bitwami, pod Potokiem. Tyszowcam, Mołozowem i Starą wsią. Po powst. przemysłowiec.

prawd. powstaniec, zesłaniec

Żołnierz Drugiego Dywizjonu (prawd. kosynierów). Pluton Trzeci, sekcja czwarta. 10.2.1863 na liście w obozie w Ojcowie.

Młodszy syn znakomitego obywatela, filozofa, pisarza i poety, nieodżałowanej pamięci dr. Karola, prezesa Koła polskiego, prezesa Towarzystwa Przyjaciół Nauk w Poznaniu, członka Akademii Umiejętności w Krakowie, kapitana artyleryi wojsk polskich z r. 1831 i t. d. i t. d., zmarłego dnia 9 czerwca 1875 r. w Czeszewie pod Wągrowcem, i Maryi z Szumanów, urodził się w Poznaniu dnia 19 czerwca 1843 roku. Ukończywszy szkoły w Poznaniu, udał się na uniwersytet do Wrocławia, gdzie słuchał prawa. Młodzieniec wielkich zdolności i gorącego serca, rokował najpiękniejsze nadzieje i powszechnie przez swych rówieśników był kochany. Już w r. 1862 należąc do organizacyi narodowej, wraz z starszym bratem, Pantaleonem, dzisiejszym dziedzicem dóbr Zajączkowa pod Wronkami, używany był przez przebywającego podówczas w Księstwie Zygmunta Sierakowskiego (powieszonego dnia 27 czerwca 1863 r. w Wilnie) do rozmaitych misy i zagranicznych, jak do Zurichu, do Wiednia, do Francyi, do Anglii i do Sztokholmu, podczas gdy jego brat w tym samym czasie posłany był do Jeża (Zygmunta Miłkowskiego) do Mołdawii. Na hasło powstania pospieszył ś. p. Karol, rozporządziwszy i przeznaczywszy po przednio na rzecz sprawy narodowej cały zapis po matce chrzestnej, wraz z bratem i licznem gronem przyjaciół do oddziału Younga. Tu w bitwie pod Brdowem, w której Pantaleon Libelt, jako kapitan dowodził lewem skrzydłem, biegnąc do ataku, od pierwszej nie mal kuli nieprzyjacielskiej ciężko raniony, kolbami Moskali dobity został. Brata jego, kontuzyowanego kartaczem, wzięto do niewoli i odprowadzono jako jeńca najprzód do Koła, następnie do Konina, zkąd wprawdzie szczęśliwie uszedł, ale natomiast przez władze pruskie kilka krotnie był więziony. Karola pochowano w osobnej trumnie w wspólnej mogile obok 70 towarzyszów broni dnia 1 maja 1863 r. w Brdowie. Nieszczęśliwa matka, otrzymawszy wiadomość o bohaterskiej śmierci syna, rzekła te pamiętne słowa: „Gdym go żegnała, wiedziałam, że nie jest już moim, ale Ojczyzny.“ W parę też miesięcy później, nie mogąc przeboleć tej straty, umarła w Krakowie, w domu swej córki, profesorowej Łepkowskiej, dnia 16 grudnia 1863. — Pamięci syna po święcił pozostały ojciec piękny w kościele czeszewskim pomnik. Po lewej stronie bocznego wejścia wznosi się na granitowym piedestału czworograniasta kolumna z czarnego marmuru, na której stoi urna z białego marmuru. Na kolumnie wyżłobione złotemi głoskami: „ Nihil procul a Deo.“ Nad kolumną wmurowana w ścianę kościelną biała marmurowa tablica z napisem złoconym: