Powstanie Styczniowe - uczestnicy

Urodzony ok. 1819 prawdopodobnie w Osowcu k. Rzeczycy na Mińszczyźnie, w rodzinie ziemiańskiej herbu Lubicz, wywodzącej się z nowogródzkiego, jako najmłodszy z trzech synów Józefiny z Bonczewskich i Jana Lubiczankowskiego (ur. ok. 1772, zm. po 1833, doktora filozofii, dyrektora gimnazjów kolejno w Mohylewie, Mozyrzu i Nowogródku, członka Komisji Likwidacyjnej Uniwersytetu Wileńskiego Po ukończeniu gimnazjum w Mińsku, Bronisław podjął w 1837 studia w Akademii Medyko—Chirurgicznej w Wilnie, gdzie włączy! się w działalność tajnego Towarzystwa Demokratycznego kierowanego przez Franciszka Sawicza, które związane było z organizacją tworzoną przez Szymona Konarskiego. W maju 1840 został aresztowany i osadzony na blisko dwa lata w więzieniu. Po zwolnieniu, w listopadzie 1841, podjął w kwietniu następnego roku przerwane studia medyczne - ale już na uniwersytecie charkowskim, który ukończy! w 1845. W końcu lat czterdziestych rozpoczął praktykę lekarską, prawdopodobnie w Mińsku, gdzie poślubi! Leonildę z Sołtanów. W Mińsku przyszło na świat ich sześcioro dzieci. Bronisław pracował jako starszy lekarz w szpitalu miejskim i w zakładzie dobroczynności. Po wybuchu powstania, za przynależność do organizacji, został 15 lutego I 86 3 aresztowany, a następnie oddany pod dozór policji w miejscu zamieszkania. Jednakże w lipcu 1863, jako osoba „nieprawomyślna pod względem politycznym", został przewieziony wraz z rodziną do Wilna i z rozkazu Murawiowa zesłany na zamieszkanie pod dozorem policji w jednym z oddalonych powiatów guberni ołonieckiej. Zamieszkał wraz z rodziną w Ołońcu, gdzie jego dom stał się ośrodkiem życia towarzyskiego 1 kulturalnego wygnańców. W 1871 został zwolniony z dozoru policji. Już wcześniej podejmował różnorodne funkcje związane z zawodem lekarza, znajdując ogromne uznanie miejscowej ludności. Nie ominęły go jednak osobiste tragedie: śmierć czterech córek i pożar domu w Ołońcu. Po nieudanych próbach wyjazdu z guberni został lekarzem powiatowym — najpierw w Ołońcu, później w Łodejnym Polu. Zmarł w lipcu 1880 w Łodejnym Polu i został pochowany na miejscowym cmentarzu. Miał dwóch braci: Ottona, ur. ok. 1804, zm. przed 1869, lekarza, i Edwarda Józefa, ur. ok. 18l7.

udział w potyczkach: wołyńskie: Makoty 25.05.1863

Towarzysz broni Ludwika Jurkowskiego z czego złożył pisemne, poświadczone notarialnie oświadczenie w 1929r. Walczył prawd. pod Langiewiczem w okolicach Miechowa i na terenie kielecczyzny.

Ur. 1845 Borków, miejscowość w 1923: Kielce, stopień wojskowy posiadany w powstaniu: szereg., stopień wojskowy w 1923r.: ppor., liczba wykazu Sekcji Opieki Departamentu Sanitarnego Ministerstwa Spraw Wojskowych: VIII-95

Syn Hipolita i Jadwigi Łempicki, brat . Naczelnik powiatowy w rządzie powstańczym

żołnierz Langiewicza. Ranny w bitwie dn. 24.II.1863 r. pod Małogoszczem, uwięziony, po 5 latach zesłania powrócił. Wprowadzony do Imiennego Wykazu Weteranów Powstań Narodowych i odznaczony Medalem Niepodległości.

Zm. przed 1919, żona: Jadwiga, stopień wojskowy posiadany w powstaniu: szereg., liczba wykazu Sekcji Opieki Departamentu Sanitarnego Ministerstwa Spraw Wojskowych: W-294

starozakonny z Lubelskiego, służył w oddziale Czachowskiego, zginął w górach św. Krzyskich 1863 r. '

oficer piechoty, zginął w potyczce pod Dertką na Wołyniu Im. Stup. podaje że się nazywał Lubieniecki.

Ur. 1845 W dokumencie z 7.1.1925 zanotowany jako Weteran Powstania Styczniowego, zamieszkały na terenie PKU Kielce i pobierający zaopatrzenie. Mieszkał: Kielce

h. Pomian, ur. w Demence r. 1840, syn Eugeniusza rotmistrza 4-go pułku ułanów z r. 1831, słuchacz praw, służył w oddz. Grekowicza (pod ), Jeziorańskiego (pod Kobylanką). W drugiej potyczce wydarł sztandar z rąk nieprzyjaciela, lecz ciężko ranny w nogę. został wzięty do niewoli i osadzony w cytadeli warszawskiej , gdzie pozostawał pół roku. Później był przez rok więziony we Lwowie. Jako doktor praw, a następnie akwokat brał zawsze czynny udział w życiu społeczno-narodowem. Zdolny obrońca wsławił się szeroko w czasie procesu "Olgi Hrabar" i współtowarzyszy r. 1882. Jako młodzieniec, a później jako dojrzały mężczyzna, pisywał wiele tak poważniejszych, jak i drobnych, ulotnych utworów na tle gorąco patryotycznem. Podczas więzienia w.murach warszawskiej cytadeli, ułożył tęskną 19 piosenkę "Ostatni mazur" do której muzykę dorobił Tymolski. Umarł r. 1893.

uczestnictwo w potyczkach: lubelskie: Żyżyn 8.08.1863

zajął się uregulowaniem stosunków Polaków z Żydami.

Ur. 1844 Kuźnica Słupska, zm. przed 1919, żona: Jadwiga, stopień wojskowy posiadany w powstaniu: szereg., liczba wykazu Sekcji Opieki Departamentu Sanitarnego Ministerstwa Spraw Wojskowych: VII-69

Marceli czy Mateusz, marszałek guberni mohylewskiej. Był jednym z głównych działaczy powstania, lecz tak ostrożnym, iż trudno mu było jurydycznie co dowieść. Został uwolniony od służby i oddany pod dozór policyjny.

(1826—1908), książę, właśc. ziemski, działacz społeczny i dobroczynny. W 1863 r. miał objąć tekę spraw zagranicznych w Rządzie dyktatora Langiewicza. Następnie zorganizował tzw. Komisję Kodyfikacyjną przy Wydziale Spraw Wewnętrznych RN

książę ordynat, urządził i utrzymywał własnym sumptem w pałacowym ogrodzie w Przeworsku szpital dla rannych powstańców na 20 łóżek, bardzo często odwiedzał osobiście chorych, usiłując im ile możności osłodzić dolę.

książę, były szambelan dworu moskiewskiego, potem emigrant z r. 1830, który głównie przyczynił się do założenia Szkoły Polskiej Wojskowej w Genui. W r. 1863 żądał, ażeby został użyty przez Rząd Narodowy w charakterze agenta. Rząd Narodowy odmówił mu nominacji. Pomimo tego był czynnym dyplomatycznie w sprawie polskiej, mianowicie też w Wiedniu. Zmarł w Paryżu 30 sierpnia 1865 r.

książę, zmarł 13 kwietnia 1908 r. w Warszawie. Człowiekowi temu można by dać imię drugie: godności polskiej wcielenia.Tak jak go widywano z głową wysoko podniesioną, takim był tez na wewnątrz. Zesłany w 1863 r. do Niżnego Nowogrodu nie czynił nic, aby od kary się uwolnić. Później mieszkając w Warszawie trzymał się z dala od kół dworskich, nawet gdy całą sferę jego pociągały w tę stronę nadzieje związane z przybyciem cesarza. Człowiek o wielkim sercu znalazł pole działania w warszawskim Towarzystwie Dobroczynności, równocześnie pracując nad polepszeniem doli ludności rzemieślniczej. Z zamiłowania historyk, wspierał badania i prawce Pawińskiego, a jego samego Dwie chwile skarbowości w Polsce i szereg innych rozpraw są cennym przyczynkiem do historii Rzeczypospolitej. Inicjator Encyklopedii rolniczej i główny jej nakładca, rozumiał pracę realną u podstaw, której też wyrazem praktycznym była jego działalność społeczna.

Oskarżony przez grubernatora grodzieńskiego o udział w Powstaniu, wezwany do powrotu do kraju. Pochodzenie: powiat bielski, syn obywatela

Ur. 1844 Skalbmierz, stopień wojskowy posiadany w powstaniu: szereg., liczba wykazu Sekcji Opieki Departamentu Sanitarnego Ministerstwa Spraw Wojskowych: II-294

uczeń gimnazyum z Słucka, z odziału Duchińskiego, zginął w Białowiejskiej puszczy mając łat 23.

Ur. 1847 Steczno, stopień wojskowy posiadany w powstaniu: szereg., liczba wykazu Sekcji Opieki Departamentu Sanitarnego Ministerstwa Spraw Wojskowych: I-92

z Hruszowa, 33 1. włościanin, na 1 miesiąc więzienia z 1 razowym postem w każdym tygodniu. Skazany za "zbrodnię obrazy majestatu." przez Sąd wojenny we Lwowie, w miesiącu czerwcu 1864.

Ur. 1845 Unin, miejscowość w 1923: Ksawczynów, stopień wojskowy posiadany w powstaniu: szereg., stopień wojskowy w 1923r.: ppor., liczba wykazu Sekcji Opieki Departamentu Sanitarnego Ministerstwa Spraw Wojskowych: IV-254

mieszkaniec Mielca, uczestnik powstania styczniowego 1863 r., w bitwie pod Komarowem dostał się do niewoli rosyjskiej. Powrócił do Mielca w 1903 r. (?) Zmarł w 1906 r

żandarm wieszający, 4 stycznia 1864 r powieszony w Włocławku,

z obwodu krakowskiego

z Krakowa

udział w potyczkach: zob. Lugajło Bronisław

Czarnoskalski, wziął dymisję w lipcu 1862 r., w powstaniu jako dowódca oddziału w powiecie kowieńskim, schwytany i powieszony został.

Powstaniec pochodzenia niemieckiego, został przez Moskali powieszony, razem z nim zginęło trzech innych powstańców, działo się we Włocławku, 17 stycznia, 1864 r.

więziony w twierdzy dynaburskiej

może Ludwikiewicz, dowódca na Litwie, będąc w jednej bitwie raniony, a nie chcąc wpaść w ręce Moskali sam się zastrzelił z rewolweru.