Powstanie Styczniowe - uczestnicy

Artykuł | Św. Adam Bernard Hilary Chmielowski, (imię zakonne Albert), h. {{Jastrzębiec}} ur. 20.8.1845 Igołomia 56[3] (drugi raz zanotowany w Warszawie w 1847 roku. jako urodzony w miejsc. "Igołębie"[6]), zm. 25.12.1916 Kraków. Syn Wojciecha i Józefy Wincencji Marianny Borzysławskiej. Metryka chrztu z Igołomi wskazuje, że rodzice chrzestni nie mogli być obecni przy chrzcie, więc odbył się on jedynie z wody i został dopełniony dwa lata później w Warszawie. Jego ojciec, (1811-1853), syn Franciszka i Felicjanny Kwaśniewskiej, był naczelnikiem komory celnej w Igołomi. [3][5] Matka (23.01.1818 -1859) była córką Ludwika, pułkownika Wojsk Polskich[4] i Józefy Kłodnickiej (1797-1859)[4][8][11]. Od 7 roku roku życia mieszkał w miejsc. Czernice, par. Osjaków, gdzie jego ojciec był właścicielem wsi. Tam urodziła się też jego siostra - Jadwiga Modesta.[7] Rok później zmarł ojciec. Gdy Adam miał lat 14 zmarła też matka i babka. [5] Jako 18-letni powstaniec walczył w oddziałach Frankowskiego, Langiewicza i  Chmieleńskiego. Ranny, stracił nogę i ledwo przeżył w niewoli. Rysownik i malarz, założyciel zgromadzeń albertynów i albertynek, kanonizowany 12 XI 1989 r., Pochowany w kościele ss. Albertynek na Prądniku Czerwonym w Krakowie. Na cmentarzu Rakowickim znajduje się jego poprzedni grób, pozostawiony jako pomnik. ============= PRZODKOWIE Rodzice 2. Wojciech (Albert) Chmielowski , ur. 1811 Gubernia Wołyńska[5], zm. 1853, naczelnik Komory Celnej Igołomia, [3], poch. Warszawa Powązki[5], ślub, 03.06.1838 Brwinów [4] 3. Józefa Wincencja Marianna Borzysławska, ur. 23.01.1818[8], zm. 1859, poch. Warszawa Powązki[5] Dziadkowie 4. Franciszek Chmielowski [4] 5. Felicjanna Kwaśniewska [4] 6. Ludwik Borzysławski [4] - pułkownik Wojsk Polskich [4], ślub 1815 Warszawa[10] 7. Józefa Kłodnicka [4], ur. 1797 Warszawa[9], zm. 1859[11] Pradziadkowie 12. Józef Borzysławski[10] 13. Jadwiga Bykowska[10] 14. Jan Paweł Kłodnicki [10], ur. 1765, zm. 1811 Warszawa 15. Joanna Charzewska [10] Prapradziadkowie 28. Józef Kłodnicki[12] 29. Marianna Gruszczyńska[12]

jako członek komisji utworzonej w Paryżu wraz z Langiewiczem i Godlewskim zajmowali się kupowaniem broni.

powstaniec z 1830 r, naczelnik sztabu Langiewicza.Zwyciężał kolumny rosyjskie w licznych potyczkach.Znękany przekradł się do Krakowa. Jesienią znowu ruszył w pole i zginął śmiercią bohaterską pod Wierzchowiskami.

Pochodził w rodziny szlacheckiej, od dawna osiadłej w Rusi. Po upadku powstania w 1831 r., w którym miał udział, powrócił na Podole, a potem osiadł w Sandomierskiem, posiadając tam majątek, skąd po wyposażeniu córek przeniósł się na dzierżawę w Radomskiem. Zaraz z początkiem powstania w styczniu 1863 r. pospieszył w Góry Świętokrzyskie, gdzie w formującym się oddziale Prendowskiego wziął rangę kapitana pod Langiewiczem, dowodził piechotą. Po wyjeździe Langiewicza Czachowski ze swym oddziałem zwrócił sie na Wiślicę i pomaszerował w górę Wisły ścigany ciągle przez Moskali. Odniósł zwycięstwo pod Stefankowem 22 kwietnia 1863 r. w Sandomierskiem. Wsławił on swoje nazwisko krwawymi utarczkami w powiecie opatowskim. Zwykle nie czekał na wroga, lecz sam na niego napadał. Pod Ostrowem pobił majora Jelewcowa?, który sam padł trupem. Czachowski nie miał nauki wojskowej, był tylko śmiałym w boju, rzutkim w ruchach i zdolnym do partyzantki. Wyleczywszy się w ran na czele 1000 piechoty i 300 jazdy przeszedł 18 października Wisłę pod Osiekiem, a 20 października pod Rybicami i 21 Października pod Jurkowcami pobił Moskali, lecz 6 listopada spiesząc do lasów iłżeckich otoczony pod wsią Wierzchowiskami, po zawziętej obronie poległ po bohatersku.

Artykuł | (1810 - 1863) - ziemianin, dowódca w powstaniu 1863, jeden z najwybitniejszych partyzantów. Początkowo walczył pod komendą Langiewicza, po Grochowiskach usamodzielnił się. Od kwietnia jako naczelnik woj. sandomierskiego w randze pułkownika stoczył szereg zwycięskich bitew. Rozproszony pod Ratajami (11 VI) rozpuścił oddział i przeszedł do Galicji. Na pole walki powrócił w październiku, lecz oddział jego został rozbity w podwójnej bitwie pod Rybnicą i Jurkowicami (20 - 21 X), sam Czachowski poległ 6 XI pod Wierzchowiskami

von Hutten, pułkownik w oddziale Langiewicza jako dyktatora. Urodzony w r. 1806 w Mirakowie w guberni płockiej. Obrał sobie zawód wojskowy i walczył jako oficer w r. 1831. Po upadku powstania w r. 1831 wyemigrował do Francji i tam wszedł w stosunki w przywódcami partii rewolucyjnej. Brał udział w r. 1848 w Księstwie Poznańskim, następnie był profesorem polskiej szkoły wojskowej w Cuneo, a w r. 1863 w obozie Langiewicza otrzymał nominację na generała. Z tym tytułem znano go w Paryżu, gdzie odgrywał wybitną rolę wśród emigracji polskiej. Ostatnie lata przepędził w Krakowie. Dzięki opiece Towarzystwa Weteranów z r. 1831 umieszczony został w zakładzie Helclów, gdzie zmarł 12 maja 1900 r.

Pułkownik wojsk polskich w r. 1863, właściciel dóbr Grylewo i Słupy w powiecie węgrowieckim. Urodzony 18 stycznia 1842 r., zmarł 14 listopada 1874, ożeniony w r. 1866 z Marią Antoniną Grabowską. Ur. w r. 1841 w Bukowcu w zachodnich Prusach, służył pod komendą Langiewicza i Miniewskiego, dowodząc oddziałem strzelców w randze podpułkownika. Niezwykłą odwagą i poświęceniem zyskał wśród walecznych imię najwaleczniejszego. Po powstaniu poswięcał się pracy na roli. Zmarł w 1879 r.