Zarejestruj się lub Zaloguj się

Portal w rozbudowie, prosimy o wsparcie.

Uratujmy wspólnie polską tożsamość i pamięć o naszych przodkach.

Zbiórka przez Pomagam.pl

Powstanie Styczniowe - uczestnicy

Największa baza Powstańców Styczniowych.
Leksykon i katalog informacji źródłowej o osobach związanych z ruchem niepodległościowym w latach (1861) 1863-1865 (1866)

UWAGA
* Jedna osoba może mieć wiele podobnych rekordów (to są wypisy źródłowe)
* Rekordy mogą mieć błędy (źródłowe), ale literówki, lub błędy OCR należy zgłaszać do poprawy.
* Biogramy opracowane i zweryfikowane mają zielony znaczek GP

=> Powstanie 1863 - strona główna
=> Szlak 1863 - mapa mogił i miejsc
=> Bitwy Powstania Styczniowego
=> Pomoc - jak zredagować nowy wpis
=> Prosimy - przekaż wsparcie. Dziękujemy

Szukanie zaawansowane

Imię

Nazwisko

Opis

Źródło

Nadawca

Uwagi

Ze zdjęciem

Tryb wyszukiwania

Wyniki wyszukiwania. Ilość: 179

Strona z 5 Następna >

Ludwik Bączkowski

Za wypowiedzenie wśród chłopów „oburzających” słów przeciwko rządowi został skazany na konfiskatę majątku i 5 lat kompanii karnej.

Władysław Baczyński

Powstaniec styczniowy, po rozbiciu oddziału pod Mińkowcami został wzięty do niewoli i oddany pod Sąd Polowy w Kamieńcu.

Wincenty Bentkowski

Za podejrzenie o sprzyjanie powstańcom Polowy Wojskowy Sąd nałożył na niego sekwestr lub skonfiskował majątek.

Julian Berłowski

Za podejrzenie o sprzyjanie powstańcom Polowy Wojskowy Sąd nałożył na niego sekwestr lub skonfiskował majątek

Franciszek Bernard

Powstaniec, związany lub pochodzący z Krosna. Woźny magistracki.

Ksiądz ukarany za zakończenie kazania w Proskurowskim kościele słowami: Boże, wprowadź nas do Ojczyzny, wybaw z tych wężów i gadów, z tej ciężkiej niewoli, chociaż my późno Ciebie o to prosimy. W maju 1863r. za wypowiedzenie w ormiańskim kościele w Kamieńcu Podolskim: „Królowo Ojczyzny naszej, kraju polskiego, zmiłuj się nad nami. Królowo korony polskiej, zmiłuj się nad nami” został zesłany do guberni kostromskiej.

zm. 1863.10.22, w okolicy Huty Ireny, kapitan francuz poległ w potyczce

zm. 1863.10.22, w okolicy Huty Ireny, porucznik poległ w potyczce

podoficer, poległ w walce pod Hutą Ireną dnia 22. października 1863.

Czas w Nr. 250 podaje, że zginął w bitwie pod Łączkiem w Lubelskiem 22 Października 1863 r., inne źródła podają źe pod Hutą Ireną.

zm. 1863.10.22, w okolicy Huty Ireny, porucznik poległ w potyczce

Powstaniec styczniowy, po rozbiciu oddziału pod Mińkowcami został wzięty do niewoli i oddany pod Sąd Polowy w Kamieńcu.

Konstanty Bogucki

Na podstawie znalezionych zapasów żywności, broni, drzewek, za pomoc w przygotowaniu powstania objęto go śledztwem. Zastosowano wobec niego karę administracyjną.

Irena Bogusławska

Zamężna obywatelka z grodzieńskiego (Kobr. Kiwatycze). Sądzona za dostarczanie prowiantu powstańcom i niedoniesienie władzy o znajdowaniu się powstańców w majątku. 26.9.1864 pod sądem. W 1865 skazana na 6 miesięcy więzienia i 10% kontrybucji majątku.

Paweł Brodecki

Za podejrzenie o sprzyjanie powstańcom Polowy Wojskowy Sąd nałożył na niego sekwestr lub skonfiskował majątek.

Leonard Brokl urodził się w r. 1842 w Stronowicach, zmarł 12 września 1924 r. w Lisowie, gm. Morawica. Brał bezpośredni udział w powstaniu narodowym 1863 roku, chociaż obecnie nie posiadamy w tym zakresie szczegółowych informacji. Był aresztowany i jak podaje Z. Strzyżewska (Zesłańcy Powstania ...) w 10. transporcie został wywieziony na zesłanie do europejskiej części Cesarstwa Rosyjskiego. W późniejszym okresie zdobył wykształcenie. Osiadł w Kijowie. Był naukowcem, profesorem chemii, specjalistą od cukrownictwa. Był też dyrektorem szkoły rolniczej w Czernihowie na Ukrainie. Poślubił Wandę z Dziewiątkowiczów i miał z nią dzieci: Ewę, Różę, Macieja i Irenę. Dorobił się znacznego majątku, był właścicielem cukrowni, był też posiadaczem pierwszego samochodu na Ukrainie. To wszystko utracił w czasie sowieckiej rewolucji. Powrócił do kraju i osiadł w Kieleckiem. Jeszcze przed I Wojną Światową był właścicielem majątku ziemskiego w Mninie, później stał się właścicielem majątku Morawica, pod koniec życia posiadał już tylko nieduży majątek ziemski w Lisowie. Po odzyskaniu niepodległości przez Polskę, Leonard Brokl, po przeprowadzonym postępowaniu kwalifikacyjnym, otrzymał honorowy stopień ppor. weterana i został wprowadzony do Imiennego wykazu weteranów powstań narodowych 1831, 1848 i 1863 roku. Zmarł 12 września 1927 i został pochowany w Kielcach.

Mateusz Budzeniewicz

Powstaniec styczniowy, po rozbiciu oddziału pod Mińkowcami został wzięty do niewoli i oddany pod Sąd Polowy w Kamieńcu.

ranny ciężko pod Hutą Ireną w Lubelskiem, zmarł w skutek ran w Chwało wicach w r. 1803.

umarł w Chwałowicach roku 1863. w skutek ran odniesionych w bitwie pod Hutą Ireną.

Ludomir Chojnowski

Ludomir Eugeniusz Józef Chojnowski (Choynowski) Ur. 4.7.1843 Borysławice, koło Błaszek, zm. 20.1.1940 Kalisz. Syn Stanisława, dzierżawcy wsi Grzybki, oraz Pelagii Dłużniakiewicz. W 1861 ukończył Szkołę Wyższą Realną w Kaliszu. Następnie był uczniem szkoły przygotowawczej do Szkoły Głównej w Warszawie. Dalszą naukę kontynuował w Instytucie Politechnicznym w Puławach (od 1862). W tym czasie aktywnie działał w konspiracji przedpowstańczej. W styczniu 1863 naczelnik okręgowy Frankowski zorganizował ze studentów politechniki i włościan z dawnych dóbr książąt Czartoryskich oddział kadrowy, który został podzielony na mniejsze partie z zadaniem zdobycia broni i wzniecenia powstania w swoich rodzinnych stronach. Chojnowski na wiadomość o wybuchu powstania wrócił w strony rodzinne, gdzie w okolicy Warty-Dobry zebrał się oddział powstańców, uzbrojony w dubeltówki. Razem ze swoim bratem Stanisławem, zaopatrzeni w broń i konie przez ojca, wstąpili do kompanii byłego oficera rosyjskiego Kurowskiego i wraz z nią brali udział w potyczkach pod Kuźnicą Grabowską i Ochędzynem. W bitwie pod Rudnikami 20.4.1863 Chojnowski odniósł ciężkie rany, które odnawiały się przez długie lata. Leczył się w klasztorze jasnogórskim. Od 1866 r. pracował jako kasjer w Banku Polskim (późniejszym Banku Państwa), najpierw w Warszawie, a od 1878 w Kaliszu. W 1908 przeszedł na emeryturę z uposażeniem 2000 rubli rocznie. Udzielał się także społecznie w kaliskich organizacjach gospodarczych, był członkiem Komisji Rewizyjnej Komitetu Kredytowego Kaliskiego Towarzystwa Wzajemnego Kredytu oraz Rady Towarzystwa Pożyczkowo-Oszczędnościowego. Jako jeden z ostatnich żyjących w Kaliszu powstańców brał udział w obchodach 75. rocznicy powstania w styczniu 1938. Posiadał rosyjskie odznaczenia: Order św. Anny kl. III i Order św. Stanisława kl. II oraz srebrny Medal na Pamiątkę Koronacji Aleksandra III. Za udział w powstaniu został odznaczony Krzyżem Niepodległości z Mieczami (1930) oraz Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (1938). Został pochowany na w Kaliszu na cmentarzu miejskim. Żona: r. poślubił w Warszawie Celestyna Wyrzykowska (1855-1924) (ślub 1876 Warszawa). Dzieci: Janina, Irena, Ludomira i Stanisław.

Kajetan Cieszkowski

(Ćwiek), uczestnictwo w potyczkach: lubelskie: Depułtycze 5.08.1863, sandomierskie: Iłża 20.08.1863, Kowala 21.08.1863, Wir 23.08.1863, Klikawa 26.08.1863, Irena 29.08.1863, lubelskie: Biłgoraj 2.09.1863, Panasówka 3.09.1863, Batorz 6.09.1863, Puchaczew 24.09.1863, (Nowy Staw 25. 9.63.), (Lublin 18.10.1863), (Rudka 19.11.1863), (Malinówka 20.11.1863), (Bratoszowiec 21.12.1863), (Kierz 13.01.1864), (Brzostówka 20.01.1864)

zm. 1863.10.22, w okolicy Huty Ireny, szeregowiec poległ w potyczce

poległ pod Łążkiem w okolicach Huty Ireny w Lubelskiem, 22Października 1863 r. (Czas Nr. 250)

Feliks Jakub Czaplicki

Ur. 1844, zm. 1906 Warszawa. Syn Feliksa (syna Walentego) i Franciszki Tyszkiewicz [9] Miał siostrę Pelagię, ur. w Bodzanowie (ob. woj. Kuj-Pom.) i brata Stanisława Wojciecha. Walczył pod rozkazami Mielęckiego i Taczanowskiego, biorąc udział w bitwach pod: Dobrosławiem, Cieplinami i Kleczewem. Ranny w nogę. Po ukazaniu się manifestu, za poręczeniem zwolniony od odpowiedzialności, po złożeniu przysięgi wiernopoddańczej, W dniu 30 maja otrzymał świadectwo na przejazd do Biskupiec, gminy Braniewo. Pracował w kolejnictwie jako zawiadowca stacji. W 1888 otrzymał order św. Anny III klasy.[2] W 1881 mieszkał na letnim mieszkaniu w Mariankach pod Nowomińskiej, razem z Brzezickimi, o czym zeznawał na procesie Brzezickiej w 1893 roku.[4][5] 20.10.1901 obchodził uroczyście 35 pracy na stanowisku zawiadowcy stacji Praga Terespolska.[3] Dwukrotnie żonaty. Pierwszy raz w 18674 w Skierniewicach) z Marią Radlińską, drugi raz w 1879 w Łysej Górze z Zofią Marianna Wiktorią Zawiszą. Dzieci: (z pierwszego) Karol Maksymilian (ur i zm. 1867), Karol Ludwik (ur. 1872, ż.: Stanisława Targoni); Helena Zofia (1873) (z drugiego) Jadwiga Maria Teodora (ur. 1880, żona Wacława Markowskiego), Maria Antonina Kryspina (ur. 1885[8][z=306387] antropolog, badaczka Syberii, kierownik katedry w Oxfordzie), Gabriela Maria Zofia (1892), Stanisław Michał (ż.: Janina Markowska), Marian Józef (ż.: Irena Jeleniewska)

Tomasz Czapliński

Zm. przed 1919, żona: Irena Antonina, stopień wojskowy posiadany w powstaniu: szereg., liczba wykazu Sekcji Opieki Departamentu Sanitarnego Ministerstwa Spraw Wojskowych: IV-314

z oddziału Waligórskiego poległ w walce z Moskalami pod Hutą Ireną dnia 22. października 1863. r.

Piotr Czekotowski

Czekotowski (właściwa wersja nazwiska). żył w latach 1832-1882, zmarł w Smoleńsku.Był doktorem medycyny, Sybirakiem.Przyjażnił się z J. Kalinowskim i Jakubem Gieysztorem.Został skazany za współpracę z organizacjami powstańczymi na wygnanie.Był powstańczym naczelnikiem Mińska w 1863r. Skazany na ciężkie roboty był w Ufie, Irkucku. Przed wyjazdem na zsyłkę ożenił się w więzieniu z Kazimierą Bulewską, która towarzyszyła mu na zesłaniu. W 1877r wyjechali do Smoleńska. Tu miał rozległą praktykę lekarską. Zmarł nagle, pochowany na katolickim cmentarzu. Zostawił troje dzieci: Jana, Piotra i Malwinę.

Ksiądz wspierający powstanie. Zesłany za treść wygłoszonego w kościele lachowickim kazania do guberni tambowskiej.

Kazimiera Czetwertyńska

Hr. Za podejrzenie o sprzyjanie powstańcom Polowy Wojskowy Sąd nałożył na nią sekwestr lub skonfiskował majątek.

Zygmunt Czetwertyński

Członek "białego" tajnego komitetu utworzonego w połowie 1862r. w Kamieńcu Podolskim.

Gustaw Danielczyk

Powstaniec z terenów Litwy

Szlachcic. Za wypowiedzenie słów przed włościanami wsi Dobrohorcy „Ojczyznę naszą car powinien oddać i zobaczycie, że za 2–3 lata będzie tu Polska” w marcu 1865r., po kilku miesiącach aresztu i śledztwa został zwolniony.

Robert Dembowski

Powstaniec, związany lub pochodzący z Krosna.

Andrzej Denisewicz

Młody absolwent Uniwersytetu Petersburskiego, skazany na rozstrzelanie, dołączył początkowo do oddziału , następnie walczył i awansował do rangi majora w 2. Batalionie pod przywództwem Bossaka. Dowodził także tzw. radomskim pułkiem, biorąc udział w bitwach z Rosjanami.

Józef Dobrzyński

Powstaniec styczniowy, poddany austriacki. Po rozbiciu oddziału pod Mińkowcami został wzięty do niewoli i oddany pod Sąd Polowy w Kamieńcu.

Piotr Doliński

uczestnictwo w potyczkach: sandomierskie: Jeziorki 4.05.1863, Rzeczniów 5.05.1863, Smardzew 26.05.1863, Przysucha 8.07.1863, Bliżyn 12.07.1863, Końskie 18.07.1863., Grzybowa Góra 25.08.1863, lubelskie: Irena 29.08.1863, Panasówka 3.09.1863, patrz w przypisach do Grzybowej Góry

Nepomucen Dorohostajski

przywódca oddziału na Wileńszczyźnie

Maurycy Drużbacki

aresztowany w lipcu 1863r., odmówił składania zeznań, został rozstrzelany 11 grudnia 1863r.

Ze wsi Daszkowce (powiat Lityn). Za podejrzenie o sprzyjanie powstańcom Polowy Wojskowy Sąd skazał go na zesłanie i katorgę.

Herbu Kościesza. Ur. 1845 Czerniowce, zm. 15.1.1924 Lwów. Syn Juliana (lekarza i właściciela ziemskiego) i Aleksandry Graff. Słuchacz Wydziału Prawa we Lwowie. Brał udział w organizacji powstańczej. W chwili wyjazdu do obozu uwięziony, przepędził 5 miesięcy w więzieniu, stawiony przed sąd wojskowy. Dom jego rodziców stanowił w tym czasie bezpieczny przytułek dla emigrantów uciekających przez Bukowinę do Rumunii lub Turcji. Przebywał tu m.in. . Po uwolnieniu złożył doktorat i poświęcił się sądownictwu. Mieszkał w Czerniowcach i we Lwowie. Był radcą c. k. sądu krajowego w Czerniowcach, oraz wiceprezydentem sądu apelacyjnego we Lwowie. Stawał odważnie w obronie udziału polskich sędziów. Radny miasta Lwowa. Wybitny pracownik na polu społecznym i obywatelskim. Był prezesem Czytelni Polskiej w Czerniowcach - dla której przeważnie z własnych funduszy kupił dom. Otwarcie tej placówki było jedną z największych uroczystości polonijnych w Czerniowcach. Był też prezesem Kasyna Miejskiego we Lwowie, towarzystwa „Związek Rodzicielski”. Pochowany Lwów - Łyczaków. Odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Leopolda (1898) i Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Franciszka Józefa (1908). Żona (1): Melania Tetzloff Żona (2): Joanna Noskiewicz (1884) (spokrewniona z Józefem Dietlem prezydentem Krakowa) Dzieci: * Irena Aleksandra Augusta (ur. 1886 Czerniowce, zam. Bronisław Rudolf Dunin-Rzuchowski) * Joanna Aleksandra Emanuela ( ur. 1889 Czerniowce, zam. Kazimierz Antoni Gryf-Rączkowski)

Strona z 5 Następna >