Zarejestruj się lub Zaloguj się

Portal w rozbudowie, prosimy o wsparcie.

Uratujmy wspólnie polską tożsamość i pamięć o naszych przodkach.

Zbiórka przez Pomagam.pl

Powstanie Styczniowe - uczestnicy

Największa baza Powstańców Styczniowych.
Leksykon i katalog informacji źródłowej o osobach związanych z ruchem niepodległościowym w latach (1861) 1863-1865 (1866)

UWAGA
* Jedna osoba może mieć wiele podobnych rekordów (to są wypisy źródłowe)
* Rekordy mogą mieć błędy (źródłowe), ale literówki, lub błędy OCR należy zgłaszać do poprawy.
* Biogramy opracowane i zweryfikowane mają zielony znaczek GP

=> Powstanie 1863 - strona główna
=> Szlak 1863 - mapa mogił i miejsc
=> Bitwy Powstania Styczniowego
=> Pomoc - jak zredagować nowy wpis
=> Prosimy - przekaż wsparcie. Dziękujemy

Szukanie zaawansowane

Imię

Nazwisko

Opis

Źródło

Nadawca

Uwagi

Ze zdjęciem

Tryb wyszukiwania

Wyniki wyszukiwania. Ilość: 1683

Strona z 43 < Poprzednia Następna >

Z Suchorowa, 39 lat, stanu wolnego, diurinista W kwietniu 1864 sądzony przez lwowski sąd wojenny, pod zarzutem zbrodni zaburzenia spokojności publicznej (zapewne w związku z udziałem w działaniach powstańczych). Skazany, z wliczeniem 3-tygodniowego aresztu na 8 dni więzienia.

Ur. 26.07.1831, zm. 07.04.1909 Kołomyja, córka Jana, dyrektora Banku Handlowego w Brodach. W wieku 4 lata osierocona przez ojca oddana na wychowanie do Krakowa do matki ojca Klary Hahn. (Jej matka Justyna Praun została w Brodach, powtórnie wychodząc za mąż za Franciszka Sturm). W tym czasie najczęściej przebywała w domu prof. Estreicherów, z Marią i Karolem łączy ją do końca życia przyjazne stosunki. w 1843 uczy się na pensji pani Bulikowskiej. W 1846 m.in haftuje, wraz z innymi w domu p. Janiszewskiej sztandar. W 1853 zaślubiła Tomasza Majewskiego - architekta gmachów akademickich Krakowa z którym miała 2 córki: Zofię i Stefanię. Mąż zmarł po 4 latach małżeństwa i Klara przeprowadziła się do Sokala, gdzie jej brat objął posadę lekarza. Przyjęła tutaj też powtórnie owdowiałą matkę z dwiema córkami - Florą i Henryką. Jej dom w Sokalu stał się w czasach przedpowstaniowych osią ruchu patriotycznego. Przyjmuje zobowiązanie ruchu Klaudynek, udziela się oświatowo, pomaga leczyć, opiekuje się biednymi. Wpisuje się do bractwa kościelnego. U siebie w domu otwiera szkółkę dla analfabetów. W 1861 zakłada czytelnię gdzie udostępnia książki przysyłane przez Zofią Romanowiczową. Po niedzielnych sumach urządza pogadanki, opowiadani, organizuje jasełka. W ten sposób pobudza do pracy oświatowej także panie z licznych okolicznych dworów. W czasie powstania, dom jej, mniej wpadający w oko, jako zamieszkały tylko przez kobiety i dzieci, jest miejsce przerzucania meldunków, gromadzenia opatrunków, bandaży do czego angażują się także jej dzieci. Często w nocy gości emisariuszy - z tego czasu rozwinęła się jej przyjaźń z kurierką Teofilą Piotrowską. Stanęła też na czele szpitala zorganizowanego w klasztorze sokalskim oo. Bernardynów. Działał też po przeniesieniu rannych do dworu w Walawce. Niestety w tych okolicznościach, w zimnych celach sokalskich przeziębiła się jej starsza córka Zofia i zmarła na zapalenie płuc. W szopie koło swego domu miała zakopane naboje. Zdradził to zaaresztowany w Bukowinie powstaniec, jednak gdy wojsko otoczyło dom żaden mieszkaniec nie dał się nakłonić do rozkopywania zmarzniętej ziemi i Klarę uwolniono od zarzutu. Po kilku latach opuściła jednak Sokal przenosząc się do Lwowa dla kształcenia córki. Odjeżdżając ofiarowała swój dom na szkołę, zaznaczając jednak że miasto może korzystać z niej tak długo jak szkoła zachowa polski charakter i będzie prowadzona przez ss. Felicjanki. Miasto w podzięce nadało jej 31.10.1868 honorowe obywatelstwo. We Lwowie zaangażowała się w działalność filantropijną, otaczając opieką szczególnie weteranów powstania, jednak w 1872 z powodów zdrowotnych przeniosła się na wieś biorąc w dzierżawę majątek Kruhel pod Przemyślem. Odwiedzali ją tutaj liczni literaci i działacze społeczni a także emigranci. W 1878 jej córka Stefania wychodzi za mąż za powstańca Alberta Jasińskiego, który utracił majątek w Królestwie. Przenosi się będąc w Starym Siole, Kopaniu, Paczeniżynie i Kołomyi. Wstąpiła do Towarzystwa św. Wincentego a Paulo i funduje takie podobne towarzystwo w Kołomyi będąc jego przewodniczącą. Zakłada tam też Przytulisko dla starców, pracy niezdolnych i dla dzieci. W ostatnich latach życia szukała poprawy zdrowia w Abazji. Pochowana w Kołomyi.

Aleksander Robacki

sekretarz rady powiatu, zamieszkały Horodenka, urodzony w 1842 roku w Kolędzianach w Galicji, katolik stanu wolnego utrzymuje matkę i siostrę, w trakcie powstania był szeregowcem, walczył w oddziałach Czarneckiego,

Francois Rochebrune

ur. 1.1.1830 Vienne[8], Francja, poległ. 19.01.1871 pod Buzenval[9]. W zasadzie Francois Argoud, gdyż urodził się jako nieślubny syn Mariette Anne Argoud (służącej)[8], która 10 lat później wyszła za oberżystę Francois Rochebrune'a (Rochbrune), który usynowił jej dziecko[8]. Imię drugie Maksymilian jest błędem, wynikającym z pomylonego zapisu na akcie zgonu - później urzędowo poprawionego.[8][9] Francois miał 3 braci: Pierre Lucien (1826-1838), Frederic (1833-1889) i Joseph (1839-1865) - wszyscy nosili nazwisko Rochebrune. Już jako 14-letni chłopiec pracował jako pomocnik drukarza, a następnie jako gipsiarz. W latach 1851-1854 służył w francuskim 17 pułku piechoty liniowej. Po krótkim pobycie w krakowskim, gdzie pracował jako nauczyciel francuskiego m.in. Jana i Stanisława Tomkowiczów, zaciągnął się ponownie do wojska francuskiego gdzie służył w 62 pułku piechoty liniowej z którym walczył w Chinach do 1861. [6] Po powrocie do Krakowa założył szkołę szermierki. Wraz z wychowankami w lutym 1863 udał się do oddziału Kurowskiego do Ojcowa. 4.02.1863 walczył pod Dąbrową. Zorganizował u Kurowskiego oddział "Żuawów śmierci" z charakterystycznym białym krzyżem na piersiach i czerwonymi czapkami. Dowodził nimi bezpośrednio adiutant Wojciech hr. Komorowski, oficer armii austriackiej.[1] Rochebrun mianowany został pułkownikiem 12.02.1863 [2] a już 5 dni później odznaczył się szaleńczą odwagą w Miechowie [1], gdzie wsławił się wykonaniem desperackiego ataku w niezwykle niekorzystnych warunkach. Następnie po rozgromieniu oddziału zorganizował go ponownie w Krakowie i brał udział w partii Langiewicza w bitwach i potyczkach m.in. pod Szczepanowicami 13.02.1863, Chrobrzem 17.03.1863, Grochowiskami 18.03.1863 [5] gdzie praktycznie ratował osobiście chaotyczną walkę oddziału Langiewicza - zakończoną porażką i rozgromieniem. [6] Chciał, za namową stronników Mierosławskiego objąć dyktaturę, usunięty jednak został przez Wysockiego a jego kandydatura nie znalazła poparcia w rządzie narodowym [3][6] Przy ponownym formowaniu w Galicji sześciu oddziałów, w jesieni r. 1863, oddano Rochebrunowi, mianowanemu generałem, komendę nad trzema oddziałami (IV, V i VI) Jazdy Wołyńskiej [1][3] W przeddzień wyprawy na Poryck 2.11.1863 [3] na skutek konfliktu opuścił szeregi powstańcze, a wyprawa nie odniosła sukcesu. Po roku 1863 zamieszkał w Chambery. W czasie wojny prusko-francuskiej w r. 1870 otrzymał dowództwo 140. batalionu Gwardii Narodowej, a następnie batalionu 19., który nazwał "Galowie". Zginął 19.1.1871 podczas obrony Paryża pod Buzenval w chwili gdy stał odwrócony do swoich żołnierzy wydając komendę "Naprzód", trafiony kulą od tyłu w łopatkę. Kula przeszła prosto przez serce. 19. stycznia 1871. [9] (Białynia Chołodecki błędnie podaje datę jego śmierci jako 19.11.1870[1][3]). 5 dni przed śmiercią został mianowany kawalerem Legii Honorowej. Świadkiem jego zgonu był między innymi dowódca batalionu a wcześniej także powstaniec . Został pochowany w Paryżu, na cmentarzu Pere Lachaise, w kw. 42[10] Wg aktu zgonu był zapisany jako żonaty z Franciszką Józefą Godebską, jednak rok później akt został urzędowo poprawiony. Poprawiono błędne imię Maksymilian oraz dopisano, że Francois nie był żonaty.[9]

Z Żywca, 18 lat, obrz.łac, stanu wolnego, kowal. W 1864/5 sądzony przez Sąd Wojenny w Krakowie, za zbrodnię zaburzenia spokojności publicznej, zapewne w związku z wydarzeniami powstańczymi. Skazany na 4 miesiące więzienia.

Stanisław Rodziewicz

ze szlachty, zarządca dóbr Nowodawietkiewicze w pow. słonimskim gub. grodzieńskiej. Za kontakty z „buntownikami" skazany przez sąd woj. na zamieszkanie na Syberii, w gub. tomskiej, z utratą praw osobistych i praw stanu oraz konfiskatą majątku (konfirmacja Murawiowa). We wrześniu 1863 wyruszył na zesłanie z Grodna i dopiero w marcu 1864 przybył do Tobolska, skąd wysłano go do gub. tomskiej. Od września 1872 mieszkał w Jadryniu pod dozorem policji, w 1873 zwolniono go z dozoru. (W źródłach występuje także Józef Rodziewicz — prawdopodobnie chodzi o tę samą osobę).

Mojżesz Rogaczewski

Ur. 1823 r.-podporucznik. 108-letni żyd podporucznik - weteran W zapadłej wsi Tołoczki, woj. białostockiego, mieszka 108-letni kowal Mojżesz Rogaczewski. Starzec ten, otoczony powszechną czcią, miał szczególnie względy u okolicznych ziemian. Wiedziano o nim, że ma za sobą ciekawą przeszłość, nikt jednak nie mógł dokładnie powiedzieć jaką. Starzec, który cieszył się dobrem zdrowiem i pracował prawie do ostatniej chwili, jako kowal wiejski, był małomówny i zbywał ciekawych milczeniem, nie zdradzając swej przeszłości. W ostatnim czasie Rogaczewski osłabł zupełnie i nie był już w stanie nadal pracować. Nie mając środków do życia, zdecydował się udać o pomoc do władz i wysłał za pośrednictwem D. O. K. Grodno do min. spraw wojskowych podanie, w którem wyjawił, że był powstańcem 1863 r. i dopóki miał siły, pracował i nie chciał korzystać z przysługujących z tego tytułu praw, obecnie zaś prosi o emeryturę, gdyż jako powstańcowi nie wypada mu prosić o jałmużnę. Rogaczewski złożył jednocześnie niezbite dowody, że brał udział w kilkunastu potyczkach z Rosjanami. Obecnie pod adresem Rogaczewskiego nadeszła przychylna odpowiedź ministerstwa spraw wojskowych, które wyjaśniło, że - aczkolwiek wyznaczony termin dla zgłoszeń powstańców już mimął - jednak Rogaczewskiemu w drodze wyjątku przyznano tytuł weterana - podporucznika i dożywotnio rentę. Przyznając sędziwemu starcowi tę rentę, ministerstwo wzięło pod uwagę przedewszystkiem tę właśnie okoliczność, że Rogaczewski będąc żydem, jako 40-1etni mężczyzna, pozostawił żonę i dzieci i udał się do partji Woyczyńskiego. Ojciec jego zginął w r. 1831 na Litwie w wojskach gen. Giełguda. Decyzja ministerstwa wywarła wielkie wrażenie wśród ludności żydowskiej.

Roman Rogiński

Uczeń szkoły wojskowej w Cuneo, młody 20-letni zapaleniec, jednostka niezmiernie czynna i ruchliwa, przygotowywał powstanie na Podlasiu, po wybuchu zaś stał się głośny, jako partyzant (bitwy: pod Niemirowerm, Siemiatyczami) i przedsięwziął w lutym r. 1863 marsz na Litwę. Czas jakiś ukrywał się w puszczy Białowieskiej, zajął Prużanę, lecz pod wsią Borki (w nocy z 25 na 26 lutego) poniósł klęskę, a w kilka dni później w miasteczku Turowie ujęty został przez gen. Nostitza. Odstawiony do Brześcia-lit., później do Warszawy, miał być skazany na śmierć, lecz dzięki wstawiennictwu Nostitza i ze względu na wiek nader młody zamieniono mu karę śmierci na dożywotnie zesłanie. Po latach 35-ciu wolność odzyskał i mógł do kraju powrócić. Wówczas to spotkał się z gen. Nostitzem, który (jak sam R. w skreślanych przez siebie wspomnieniach przyznaje) zachował się wobec niego w r. 1863 w sposób godny i rycerski

Roman Rogiński

Dowódca z 1863. Wyruszył z Polesia na północ lecz cofnął się przed Nosticem do Janowa gdzie zabrał 14 koni, srebra i pieniądze rosyjskie. Potem ciągnął do Siemiatyczan. Wkrótce zgromadził 5000 ludzi. Generał Mamiński uderzył na niego 6 lutego o 4 po południu i zadał mu klęskę. Część Powstańców ocaliła się i pod Rogińskim do Puszczy Białowieskiej zbiegła (ok. 600 ludzi). W skutek podzielenia się powstańców, którzy udali się do Kongresówki stanął na czele 149 ludzi.. Otoczony pod Królowym Mostem przez Rosjan z wielką stratą wydostał się z matni i mając wszystkiego 85 ludzi, 13 lutego uderzył na Prużany, wyparł załogę rosyjską, zabrał broń i amunicję i 10.000 rubli z kasy powiatowej. Z kilkudziesięcioma nieustraszonymi partyzantami szedł dalej przez powiaty prużański, słonimski i piński aż ku Horyniowi, ogłaszając po drodze uwłaszczenie włościan i przywrócenie rządów polskich. Rosjanie dosięgli go jednak we wsi Horki i rozproszyli jego oddział. Rogińskiego wysłano na Sybir. Rosjanie zostawiając mu życie uczcili w nim odwagę zdumiewającą.

Maria Rogolińska po mężu Piotrowicz

Marianna Florentyna Rogolińska (zam. Piotrowicz), ur. 30.08.1834 Kuźnica Kiedrzyńska pod Kłobuckiem, poległa w bitwie pod m. k. Łodzi [16]. Córka Zygmunta (powstańca listopadowego) i Ansberty Badyńskiej (2-v. Michalskiej).[1] Rodzeństwo: Tadeusz Władysław Franciszek Jan Nepomucen (1836[12]), Anna (zam. Chojnowski[11]), Stefania Franciszka Scholastyka Teofila (1839[12]), Józefa Walentyna (zam. Preuss[15]) Wcześnie, bo już w 1839 r. straciła ojca. Po powtórnym zamążpójściu matki została, podobnie jak jej rodzeństwo, oddana na wychowanie krewnym zmarłego taty. Maria wychowywała się u wujostwa Schulzów (Wincentego Schulz [17]) w Zalesiu pod Wieluniem, nie zaś – jak chcą legendy – w „starym ojców dworze”, gdzie pod okiem „starego sługi” Kaspra Belki miała uczyć się fechtunku i strzelania. Nie było ani „starego dworu”, bo Radogoszcz stała się własnością matki (a nie jej samej, jak głoszą opowieści) dopiero w roku 1860 od dalekiego krewnego Badyńskich Stanisława Strzałkowskiego aktem darowizny z ustanowionym dożywociem, ani „starego sługi; tym ostatnim okazał się po weryfikacji w archiwach o rok od Marii starszy Karol Belkie, „strzelec z Radogoszczy”. W Wieluniu Maria ukończyła czteroklasową pensję dla dziewcząt. Tam poznała swojego przyszłego męża. przyszedł na świat 29 grudnia 1833 r. w Krzepicach w Częstochowskiem jako syn Andrzeja, dyrektora krzepickiej szkoły, i Ludwiki z Czapskich. Był absolwentem Gimnazjum Piotrkowskiego, nauczycielem szkół elementarnych. Piotrowiczowie pobrali się 25.02.1854 r. w Wieluniu [17]. Najpierw małżonkowie zamieszkali w Białej pod Wieluniem, następnie w samym Wieluniu, w końcu w podłódzkich Chocianowicach. Mieli dwoje dzieci: Władysława i Stefanię.[1] Piotrowiczowie byli mocno zaangażowani w działania na rzecz ludu i w pracę u podstaw. Jako patrioci uświadamiali narodowo ludność robotniczą, rzemieślniczą i wiejską; związani ze stronnictwem czerwonych i Józefem Sawickim agitowali do działań zbrojnych. Miejscem spotkań aktywu powstańczego okręgu łódzkiego stała się Radogoszcz. Tam lub w folwarku radogoskim należącym do siostry Anny Chojnowskiej zamieszkali Piotrowiczowie. Od wczesnego lata 1862 zaangażowani w przygotowanie akcji powstańczej nie powrócili już jesienią do Chocianowic.[1] Służyła razem z mężem jako żołnierz w oddziale Sawickiego pod dowództwem , w obskoczona przez kozaków walcząc najprzód rewolwerem a następnie kosą i trzech kozaków w własnej obronie położywszy trupem, padła przeszyta kulą, będąc w stanie ciężarnym. Nieprzyjaciele poznawszy w niej kobietę, zdarli ubranie i nad martwym już trupem pastwili się w okropny sposób kłując bagnetami, sto kilka pchnięć zadano jej już po śmierci. Mąż ciężko ranny został przewieziony do Łodzi gdzie nie przeżył informacji o śmierci żony. Pochowani zostali razem [2][4][5][6] na Starym Cmentarzu w Łodzi.[13] Stowarzyszenie Miłośników Historii Dobieszkowa i Okolic wystawiło tablicę w w lesie na terenie wsi Sosnowiec-Pieńki przy starej drodze prowadzącej z osady Młynki. Imię Marii Piotrowiczowej przyjęło XIIILiceum Ogólnokształcące z Łodzi. Tradycyjnie co roku w szkole odbywają się uroczyste obchody Powstania Styczniowego, w święto 1 listopada młodzież pełni honorową wartę przy grobie rodzinnym Piotrowiczów. R o d z i n a dzieci: * Władysław Franciszek Piotrowicz - ur. 1856 Wiewiec [18]

Adam Aleksander Rogowski. Ur. 21.11.1839 Kraków (Piasek nr 127), zm. 1908. Syn Mateusza i Joanny Grzybowskiej. Wuj Stanisława Wyspiańskiego. Uczestnik powstania. Wzięty do niewoli spędził wiele lat na Syberii w omskim. Powróciwszy z około 1900 roku zesłania, nie posiadał pełnych władz umysłowych. "W któreś niedzielne popołudnie, jak opowiadała mi Maria z Parvich Błotnicka, u Stankiewiczowej [ciotki Wyspiańskiego] było na herbacie parę osób: Wyspiański, moja matka, Błotnicka i 'zacna panna' Leontyna Bochenkówna, której Wyspiański poświęcił Warszawiankę. Wtem otwierają się drzwi od kuchni, w progu staje starzec zdrożony, milczący, ze zmęczenia ledwo trzymający się na nogach, starzec o niedbałym, posiwiałym zaroście. Długa chwila zakłopotania, zdziwienia i niemałego osłupienia. Rychło jednak Stankiewiczowa z radością i przerażeniem poznała w nim brata: -Adam !"[4] Żebrał pod kościołami na rzecz weteranów. Został w 4.12.1900 uwieczniony przez Stanisława Wyspiańskiego w rysunku "Dziad proszalny", który potem stał się podstawą słynnego witrażu "Bóg Ojciec - stań się" w klasztorze oo. Franciszkanów.

szlachcic, pow. Białostockiego. Skazany na mocy konfirmacji Dowódcy wojsk Wileńskiego Okręgu Wojennego. Powieszony w m. Choroszczy, pow. Białostockiego, 14-go października 1863 roku za powieszenie kilku osób i otwarte rozszerzenie powstania.

Franciszek Rogoziński

Był proboszczem w Opinogórze, miał 47 lat. Uwięziony 31 października 1863 r., oskarżony był o to, że zajmował się zbieraniem funduszów na cele rewolucyjne. 13 stycznia 1864 r. został pozbawiony wszelkich praw stanu i zesłany na 8-letnią katorgę na Syberii

Rudolf Rogoziński

Poddany austriacki - wzięty do niewoli w walkach z oddziałami powstańczymi w kieleckim.Skazany na pozbawienie wszystkich praw stanu i osiem lat ciężkich robót w twierdzach.

Antonina Rojecka

córka obywatela z Guberni Wileńskiej, za to, że nie wstała w czasie modlitwy za (cesarza w użugościckim )kościele, kara 100 rubli 1865

Mikołaj Rokitnicki

Pochodził ze szlacheckiej rodziny spod Płońska, gdzie rodzice mieli niewielki majątek. W 1848 w kancelarii Sadyka Paszy () w w Turcji, gdzie przeszedł na Islam. Z Omarem Paszą brał udział w kampanii krymskiej, następnie wraz z Mikołajem Wierzbickim próbował wywołać powstanie przeciwko przeciwko Cuzie w Rumunii. Zarzuca im się rozbiórkę za pieniądze rosyjskie pomnika bitwy pod Warną. "Zbiera pieniądze, skąd tylko może, i każden sposób ostania och jest dla niego dobry, o czym nawet sam głośno mówi, ale zaraz wszystko, co ma, przehula, a nawet odda innym biedniejszym. Z tego powodu mimo całej niewątpliwie brudnej przeszłości, mimo całej niepewności jego charakteru, ma swoich zwolenników z hulaków podobnych sobie, a wreszcie wszyscy mu przyznają, że jest zdolnym wojskowym. Dość salonowe obejście się, które przybrać umie, gdy chce, dobra wymowa francuska, hulaszczość, która popłaca pomiędzy bojarami mołdawskimi, pomogły mu, że ożenił się z niemłodą wdową z domu Miklesko, matką pięciorga dzieci. Przez to ożenienie spokrewnił się z wielu rodzinami bojarskimi na Multanach". Mieszkał w Botuszanach. W Postaniu szef sztabu Junoszy (Adolfa A. Otto), a następnie pułkownik, dowódca oddziału, działającego głównie w lubelskim i na Wołyniu. Następnie na emigracji w krajach naddunajskich, zbliżony do kręgów stronnictwa bojarskiego, zwanego rosyjskim, przez ożenek z wdową Miklesko, siostrą metropolity w Jassach. Utrzymywał się z dzierżawy dóbr cerkiewnych (płacił z nich 1200 dukatów) oraz z odsetek od majątku żony (5000 dukatów).

Był na zjeździe w Skierniewicach w początkach stycznia 1863 r. jako komisarz wojewódzki. Potem dzielny partyzant walczący pod dowództwem Padlewskiego. 9 marca 1863 r. bił się mężnie pod Myszyńcem, dając dowody szczególnej odwagi stojąc przy sztandarze, który trzymał Padlewski. Pod Drążewem przeprawiał się oddział przez Narew, przyczym doszło do utarczki, w której Moskali odparto. W utarczce tej jednak poległ waleczny Rolski 12 Marca 1863 r. Organizator i pełnomocny Komitetu Centralnego, komisarz na województwo płockie.

Apolinary Roman

syn Franciszka i Kunegundy z Dembowskich, urodził się w Terespolu, w województwie Podlaskiem, dnia 23 lipca 1825 r. Skończywszy szkoły obwodowe w Siedlcach, za namową stryja swojego, kanonika w Lubotyniu, Józefa Romana, wstąpił do seminaryum, ale przekonawszy się o zupełnym braku powołania kapłańskiego, po czterech latach, nie otrzymawszy jeszcze żadnych święceń, suknię kleryka zrzucił i zaciągnął się do wojska (1847). Zostawał w niem do 1860 r., w którym wziął dymisyą w stopniu kapitana. Powstanie 1863 r. podało mu znowu broń do ręki; pożądanym był dla powstańców jako dawny wojskowy, i razem z kilku współtowarzyszami, jak Brandt, Baranowicz i Miciewicz bił się pod Siemia tyczami, gdzie lekką ranę bagnetem otrzymał. Wyleczywszy się z niej, miał polecenie sformowania oddziału Kurpiów w puszczy Myszynieckiej, dokąd się udał w miesiącu czerwcu, ale dla niedostatku broni, której organizacya powstańcza dostarczyć mu nie mogła, pozostał bezczynnym aż do października, kiedy go ówczesny rząd narodowy mianował naczelnikiem sił zbrojnych województwa Płockiego. — Roman miał pod swem zwierzchnictwem cztery oddziały, tak zwany: Myszyniecki (Rynarzewskiego) Zanarwiański (Lasockiego), Przasnyski (Nowickiego) i jazdy Pułtuskiej (Ziembińskie go), ale sam temu zadaniu podołać nie mógł; wydawszy upoważnienie do działania wymienionym naczelnikom oddziałów, sam udał się do Prus Zachodnich, zkąd już do kraju nie wrócił. Upadek powstania wstrząsnął jego organizm, już w grudniu dały się postrzegać symptomata pomięszania umysłu. W początkach 1864 r. przybył do Belgii, a w lipcu do Paryża; — tu dla utrzymania życia wziął się do ręcznej pracy przechodzącej jego siły; pracował w fabryce wyrobów żelaznych, ale stan umysłowy pogarszał się ciągle; w 186G r. musiano go zamknąć w Bicetre, w domu obłąkanych: wy szedłszy ztamtąd po 14 miesiącach, niebawem znowu do domu zdrowia św. Anny się dostał, gdzie przebył półtora roku. — Wyleczony tam został o tyle, że był spokojny, ale smutny i jakby melancholią cierpiący; życie bardzo ciche i skromne w niedostatku prowadził. Umarł dnia 22 lipca 1872 roku; spoczywa na cmentarzu Cliohy

Tadeusz Romanowicz

ur. r. 1843. W r. 1861 po złożeniu egzaminu dojrzałości redagował tajne pisemko "Znicz", które rozchodziło się w przepisywanych egzemplarzach. W grudniu 1861 podczas rewizji policyjnej przychwycono u Rom. egzemplarz "Znicza". Skutkiem tego został Rom uwięziony i siedział w karmelickiem więzieniu do końca marca 1862. poczem dalszy proces miał się odbywać "z wolnej stopy". Po uwolnieniu należał do kierowników organizacji studencko-rzemieślniczej, której twórcą i naczelnikiem był śp. Paweł Paszkowski, świeżo uwolniony z kilkaletniego więzienia za spisek studencki r. 1858. Organizacya ta licząca około 800 ludzi we Lwowie, w październiku 1862 poddała się Komitetowi centralnemu, który później zamienił się na Rząd narodowy. Rom. był w tej organizacji setnikiem. W marcu 1868 wyruszył w lubelskie do oddz. pułk. Czechowskiego, kompanii strzelców kap. Edmunda Śląskiego. Był w potyczkach dwóch nad Potokiem i w większej bitwie między Rudką a Solą. Po rozbiciu tego oddz., należał Rom. do organizatorów oddz. majora Zapałowicza (Jana Zalplachty), który w maju wyruszył w Lubelskie. Był w potyczce pod Tyszowcami i w bitwie większej pod Tuczępami. Miał potem wyruszyć pod Radziwiłłów, kiedy go zaskoczył rozkaz zostania we Lwowie dla roboty organizacyjnej. Był referentem przy sekretarzu naczelnika miasta. W grudniu 1868 został uwięziony pod zarzutem "zbrodni stanu". Sądy wojskowe po zaprowadzeniu stanu oblężenia, skazafy go na " dwa lata ciężkiego więzienia. W październiku r. 1864 wywieziono go z więzienia karmelickiego we Lwowie do kazamat w fortecy ołomunieckiej Jako skazany na ciężkie więzienie, nosił przez czas jakiś kajdanki. Dnia 20. listopada 1865 wszystkim więźniom za sprawy powstania opuszczono resztę kary ? i Rom. razem z wszystkimi został uwolniony ? po blisko dwuletniem więzieniu, od 19grudnia 1868 do 20. listopada 1865. Rom. był dziennikarzem od r. 1880, posłem miasta Lwowa na Sejm, a od r. 1890 członkiem Wydziału kraj. z kuryi miast. Umarł r. 1904.

Zofia Romanowicz

Ur. 31.3.1842 Lwów, zm. 4.6.1935 Lwów. Córka Piotra (uczestnika Wiosny Ludów, adwokata lwowskiego) i (urodzonej w Brodach, córki Karola i Jerzmanowskiej, której 9 stryjów walczyło pod Napoleonem, i która była zaangażowana w organizacji kobiecej w 1863). Młodszy brat Zofii - brał czynny udział w Powstaniu. Została wychowana w tradycji niepodległościowej. Od wczesnej młodości należała do organizacji narodowych. W Powstaniu działała w Komitecie Niewiast. Pomimo nader młodocianego wieku, oddawała się z całym poświęceniem pracy organizacji lwowskiej przy fabrykacji nabojów, szyciu bielizny, przygotowywaniu opatrunków chirurgicznych, przemycaniu korespondencji do więźniów i dopomaganiu im do ucieczki. Przechowywała dokumenty Rządu Narodowego. Informacje o zaaresztowaniu w marcu 1863 w Cytadeli lwowskiej są błędne. Po powstaniu nauczycielka wyższych szkół publicznych dla dziewcząt, wpajając w swe uczennice gorącą miłość ojczyzny, pojęcie ideałów polskich niewiast. Napisała życiorys swej mistrzyni Felicji z Wasilewskich Boberskiej, pamiętnik "Z dni krwi i łez", "Klaudynki" i in. Zaangażowana wielce w sprawy społeczne. W 1915 r. stanęła na czele Ligi Kobiet i jako jej przewodnicząca otoczyła opieką legionistów i ich rodziny, organizując „Ochronkę im. Piłsudskiego”. Całkowicie wycofała się z życia publicznego w 1922 r. z powodu złego stanu zdrowia. Była członkiem Towarzystwa Weteranów. W 1927 r. została odznaczona Orderem Polonia Restituta. Pochowana na Cmentarzu Łyczakowskim, pole nr 2.

Ze Lwowa, 4o, stanu wolnego, czeladnik krawiecki. W kwietniu 1864 sądzony przez lwowski sąd wojenny, pod zarzutem zbrodni zaburzenia spokojności publicznej (zapewne w związku z udziałem w działaniach powstańczych). Skazany na 3 miesiące więzienia.

Tadeusz Romaszkiewicz

r, w r. 1847 w Dębowie, z. Kowieńskiej. Będąc uczniem kl. 6-ej stał się powstańcem, walczył pod dowództwem Mackiewicza 1 był ranny w jednej z potyczek w nogę. Po upadku powstania tułał się po kraju. Po ogłoszeniu manifestu, wstąpił na praktykę do apteki i zczasem uzyskał sto pień prowizora farmacji.

Roch Romiszewski

Roch Rymaszewski vel Romiszewski, szlachcic z guberni augustowskiej wyrokiem Sądu Wojennego, konfirmowanym przez dowodzącego Wojskami Wileńskiego Okręgu Wojennego, skazany został na pozbawienie praw stanu i zamieszkanie w Guberni Tomskiej z konfiskatą majątku na rzecz Skarbu. Decyzją Rządu Gubernialnego Augustowskiego z dnia 21.11.1863 miał być ustalony jego majątek, celem umożliwienia zajęcia na rzecz Skarbu.

Julian Rosenbach

Ur. ok. 1835. Porucznik wojsk węgierskich. Przybył do Krakowa z Kalitą. Był początkowo w oddziale Władysława Sokołowskiego "Iskry", a następnie adiutantem Chmieleńskiego. Walczył pod Mełchowem. Pod dowództwem "Bosaka" dowodził 3 kompanią. Jego oddział jazdy został rozbity w okolicy Rakowa (zapewne część powstańców dotarła aż pod Bardo i tu została rozbita. O miejscu tym przypomina z prawd. znacznie przesadzoną liczbą zabitych 120) Na przełomie 1863/4 wszedł do formowanego II Korpusu Krakowskiego, pod dowództwem Bosaka w stopniu majora. Pełnił obowiązki dowódcy Pułku Kieleckiego. W 21.2.1863, dowodził Pułkiem Kieleckim, składającym się ze 160 ludzi. Spóźnił się, zamiast przybyć w nocy do Kobylan, zjawił się, wbrew rozkazom dopiero rano - co znacznie pogorszyło sytuację powstańców przesuwając czas starcia. W bitwie posuwał się zdobywając wyznaczone punkty, początkową jednak również spóźniony, nacierając od strony Iwanisk na kirkut żydowski. Do szturmu zachęcił jednak żołnierzy , który spostrzegł zamieszanie. Dalej walka posuwała się trudno, ale skutecznie. Do 11 w nocy, kiedy dowódca, z powodu zmęczenia oraz burzy, zarządził odwrót. Wtedy pułk wycofał się przez Kobylany do Łagowa, razem z pułkiem . Postępował za nimi Czengiery, który dopadł powstańców z zaskoczenia . Potyczka była szczęśliwa dla powstańców, którzy jednak stracili sporo ludzi. Połączywszy się z Bosakiem odbyli tragiczną bitwę pod Cisowem. Objąwszy dowództwo nad mocno zdemoralizowanym żołnierzem, po chorym Rębajle, maszerując w lasy Staszowskie napadnięty pod Iwaniskami, został rozbity i zmuszony uciekać do Galicji. Ciążyły na nim oskarżenia o zabór mienia narodowego. Wg relacji Krzyżanowskiego, gdy część oddziału dowodzona przez Boczkowskiego dotarła do osady smolarzy pod Denkowem (początek marca 1864) zastała oddział Rosenbacha, ze sztabem ulokowanym w skleconych z desek prymitywnych chatkach. Umieścił się tam też sztab Boczkowskiego. W tym obozie odbyła się egzekucja starca, niejakiego Fijałkowskiego, który ponoć zdradził miejsce przebywania "Topora". Od egzekucji zdołała wykupić go żona, za 2 tysiące złotych polskich. W nocy obaj dowódcy znikli wraz z pieniędzmi. 7.4.1864 władze powstańcze wysłały za obydwoma list gończy. "[i]Do Organizatora Kadr w ob. Wadowskim. Major Rosenbach, któren nie tylko stał się przez rozpuszczenie i zdemoralizowanie swego oddziału zdrady przeciwko własnej Ojczyźnie winnym, ale oprócz tego zabrawszy pieniądze narodowe z takowemi za granicę uszedł i w Galicji ma przebywać, jest przez władze narodowe poszukiwanym. Zawzywam Was przeto Obywatelu do poczynienia najściślejszego śledztwa a w razie przydybania, do niezwłocznego zaaresztowania wymienionego majora. Wspólnej jego winy jest niejaki Boczkowski.[/i]"[5] Wygląd wg rozsyłanego rysopisu: Wzrost wysoki, budowa ciała silna i proporcjonalna. Włosy blond trochę w czerwieniawe, wąs wielki blond także trochę w czerwieniawe, twarz koścista, proporcjonalna i rumiana - oko niebieskie. Lat około 27 - 28. Mowa rozkazująca, prytanganalna, charakter popędliwy w obejściu rezoner i zarozumiały.[5]

Franciszek Rosenberg

( - ) - weteran Powstania Styczniowego [1] Więzień stanu z r. 1846 i 1848, żołnierza z pod choroągwi Mierosławskiego w Wielkopolsce, a następnie żołnierza i uczestnika walk z r. 1863 pod dowództwem śp. Jeziorańskiego (Kobylanka) i Jankowskiego (pod Warszawą). Był w niewoli moskiewskiej i przebył kilka lat na Syberii. [1] Ojciec zmarłego w 1901 r w Dolinie Jana Rozenberg, po śmierci jedynego syna, jako schorwany staruszek pozostał bez środków na utrzymanie. [1]

Pseud. Gustaw Róża. Syn Dawida - ordynatora szpitala Sanguszków w Tarnowie-Gumniskach. Był kapitanem w wojsku austriackim. W Czasie Powstania dowodził jedną z 5 kompanii piechoty w oddziale Czachowskiego. 20.10.1863 wraz ze swoim oddziałem przekroczył Wisłę, po czym walczył w bitwie pod Osiekiem oraz pod Rybnicą gdzie dowodził kompanią strzelców. Po skierowaniu się Czachowskiego w rejon Klimontowa przejmuje dowodzenie 450-osobowym oddziałem piechoty. Schroniwszy się dla odpoczynku w Jurkowicach został otoczony w owczarni, którą Moskale podpalili. Przeciwko oddziałowi powstańców stanęło 1300 doborowego żołnierza moskiewskiego. W tej poległo 90 powstańców, 54 było rannych a 50 zostało wziętych do niewoli. Rosner próbując wydostać się z płonącego budynku zginął od kuli moskiewskiej. Pochowany w zbiorowej mogile w Olbierzowicach.

Antoni Rosołowski

Z Tutorkowiec. Uczeń gimnazjum, 19 lat, stanu wolnego. W kwietniu 1864 roku skazany przez sąd wojenny w Przemyślu na 1 miesiąc więzienia za zbrodnię zaburzenia spokojności publicznej (zapewne za udział w powstaniu).

ur. 1838 r. Księga konduit kancelarji w. jen. gbra tyle podaje pod tern nazwiskiem: s „Jan Rostkowski, 1. 26, ksiądz z Krasnegostawu, zawinił w tern, że w 1862 r. wstąpił do tajnego towarzystwa w gub. lubi., którego celem było obalenie lealnego rządu Kr. P., — całkowicie podzielał występne zamiary tego towarzystwa i swoją działalnością dopomagał do rozwoju zbrojnego powstania. Na zasadzie za twierdzonego przez nmka Kr. P. pod dniem 4 maja 1864 r. wniosku Audytorjatu Pol. za Nr. 999 zapadł wyrok: ze względu, że podsądny przed rozprawą z górą rok siedział w kazamatach twierdzy zamojskiej, ze względu na wyjątkowo usilną instancję prałata Sosnowskiego, administra tora diec. lubelskiej, zamiast do robót katorżnych, wysłać go po pozbawieniu wszystkich praw stanu na osiedlenie do Syberji, skonfiskować na rzecz państwa cały jego ma jątek, z czego przedewszystkiem pokryć wszystkie ko szta niniejszego procesu”. Arcbp. metr. warsz. 9 czrw. 1863 r. Nr. 1672 zwracał się do dra gł. kom. rz. w. r. i o. p. o zwolnienie księdza J. R., wik. par. Krasnystaw, gub. lubi., który przeszło przed pół rokiem został zaare sztowany i siedział w twierdzy zamojskiej. Zupełnie te same szczegóły czytamy w odezwie, którą 20 lut. (3 mar.) 1868 r. Nr. 2460 przesłała Specjal na Kancelarja nmka Kr. P. spraw stanu wojn. do zarzą dzającego spr. d. obc. w., dlatego ich nie powtarzamy.

(ur. 6 VI 1844, Sonina), członek organizacji powstańczej gimnazjalistów, na której czele stał Stanisław Spiess, absolwent rzeszowskiego gimnazjum (1862), powstaniec 1863 – walczył w oddziale żuawów śmierci płka Franciszka Rochebruna.

Bartłomiej Rozwadowski

Syn Wiktora i Emilii z Szymanowskich, urodził się w Tarnopolu w marcu 1846 r. Gdy ojciec siedział w więzieniu z powodu podejrzenia, że sprzyja ruchowi rewolucyjnemu, aresztowany przez osławionego starostę Sachera —matka Emilia przybyła do Tarnopola, żeby być o ile można pomocą uwięzionemu ojcu i zamieszkała w domu naprzeciw więzienia okręgowego i tam też przybył na świat Bartłomiej Rozwadowski. Miał lat 17 i był w VIII kl. gimnazyalnej, gdy wybuchło powstanie styczniowe. Rozwinięty i silny fizycznie, śmiały jeździec i dobrze z używaniem broni obznajomiony, wymógł na wuju i swym opiekunie, Franciszku Szymanowskim z Bobiatyna zezwolenie zaciągnięcia się do małego oddziału jazdy, dostarczonego przez kółko ziemian i dobrych przyjaciół dla wyprawy powstańczej pod komendą Zapałowicza (Zalplachty). Mimo młodego wieku był wzorowym, sumiennym, niezmiernie wytrwałym żołnierzem. Był na forpoczcie, gdy kolumna moskiewska Emanowa zaatakowała miasteczko Tyszowce. Chociaż zmęczony długim marszem i staniem na pikiecie w dzień niezwykle skwarny, nie opuścił swego stanowiska, dopóki nie zebrał kilku chętnych towarzyszy, z którymi powrzucał dyle mostowe do wody, wskutek czego utrudnił nieprzyjacielowi przejście Huczwy a swemu oddziałowi umożliwił uformowanie się w celu obrony. Z potyczki pod Tuczępami-Mołozowem wyszedł szczęśliwie bez szwanku. W wyprawie Horodyńskiego na Radziwiłłów nie zdołano odszukać znacznej części zakopanej w lasach broni. Wskutek tego wielu powstańców broni nie otrzymało, między nimi i Bartłomiej, któremu przepadł pałasz i rewolwer, więc stanął w szeregu tylko z jednym, pożyczonym pistoletem. Podczas cofania się oddziału po śmierci Horodyńskiego wpadł między cofającą się piechotę kozak, na którego Bartłomiej Rozwadowski z jedynym pistoletem w ręku śmiało najechał, wobec czego kozak umknął czemprędzej a ścigający go nasz powstaniec strzelił, przyczem pistolet nie wypalił wskutek zamokłego naboju. Wracając z wyprawy Komorowskiego na Poryck zbłądził we wsi Steniatynie i dostał się między opłotki w ślepą uliczkę bez wyjścia. Kilku huzarów ścigając go odcięło mu odwrót. Rozwadowski najechał wówczas na wysoki płot, przesadził go ogromnym skokiem i uszedł pogoni. Po tej ostatniej wyprawie powrócił do nauki, złożył egzamin dojrzałości, skończył wydział filozoficzny na uniwersytecie krakowskim, poczem przez jedno półrocze studyował na uniwersytecie berlińskim, pół roku w Paryżu. W r. 1869 objął majątek rodzinny Babin nad Łomnicą. Miał Rozwadowski także dużo odwagi cywilnej, śmiałość w wypowiadaniu własnego zdania, zwykle bardzo trzeźwego i dobrze przemyślanego. Bartłomiej umarł młodo w r. 1882 wskutek niewyleczonego zapalenia płuc. Niezwykły hart duszy nie opuszczał go do ostatniej chwili mimo ciężkiej, długotrwałej choroby.

Edward Rozwadowski

ur. w Łosiaczu w r. 1815, syn Franciszka, kapitana wojsk Napoleońskich i Anny z Palkowskich. Był naczelnikiem okręgowym organizacyi, a aresztowany w r. 1864 na polecenie ówczesnego naczelnika powiatu, Finkla, który podczas rewizyi znalazł w jego biurku papiery i rachunki, obnoszące się bo organizacyi oddziału Artura Gołuchowskiego, któryto oddział zbierał się i organizował na Podolu. Aresztowany po zaprowabzeniu stanu oblężenia przesiedział kilka miesięcy w więzieniu tarnopolskiem. Umarł w r. 1900 w Turowce.

Józef Franciszek Rozwadowski

Ur. 1832 r. Jak doniosła Kancelarja Specjalna Nmka Kr. P. 20 lut. (3 mar.) Nr. 2460 4 do zarządzającego spr. d. obc. w. ksiądz J. R., wik. katedry w Janowie Podl., pow. konst., gub. siedl., za udział czynny w powstaniu, za na leżenie do szeregów partji Rogińskiego, a później Grzymały i za pomoc, okazywaną powstańcom w różnych oko licznościach, na mocy decyzji nmka Kr. P. z 17 (29) paźdz. 1863 r. został pozbawiony wszystkich praw stanu i zesłany do robót katorżnych na 10 lat do jednej z fortec Syberji. Dla jakichś celów wojen. jen. gbr Twarowski 18 (31) lip. 1876 r. Nr. 1455 1 zapytuje bpa lubi., z jakiego stanu pochodzi ksiądz J. R., zesłany w 1863 r. do robót cięż kich. Księga konduit kancelarji w. jen. gbra podaje to samo, cośmy przytoczyli wyżej, dlatego nie powtarzamy tego, natomiast zamieszczamy jeszcze relację jen. pica i to, co do całości niniejszej sylwetki męczeńskiej uwa żamy za potrzebne z akt osobistych księdza J. F. R. prze chowywanych w Kurji Podl. Podług raportu jen. pica na Kr. P., podanego w tej że konduicie: „ks. Rozwadowski za osobisty udział w po wstaniu, mianowicie w partji (w oryginale: w szajkie) na zasadzie decyzji nmka Kr. P. z 1863 r. został zesłany do Syberji z utratą godności kapłańskiej i wszystkich praw stanu, do katorgi i na osiedlenie”. Osobiste akta księdza J. R. w Kurji Podl. podają kilka danych z jego życia do 1859 r., a mianowicie, że: uczył się w szkole pow. w Opolu, semin. diec. skończył w Janowie Podl., święcenia przyjął 1855 r., obowiązki wik. spełniał w diec. podl. w par.: Niwiskach, Ostrowie, Ulanie, Kossowie, w Komarówce, Parysowie i Korytnicy. Ostatnia karta, kończąca te akta podaje korespondencję Komisji Wojn. Śledczej z 19 lip. 1863 r. Nr. 273 3 w Siedl cach ze szczegółami, w których Komisja ta pyta Konsy- storz Jen. w Janowie: gdzie jest obecnie ksiądz J. R., wik. katedry w Janowie czy opuścił stanowisko z wiedzą i wolą swej władzy.

Władysław Rózycki

Poddany austriacki - wzięty do niewoli w walkach z oddziałami powstańczymi w kieleckim.Skazany na pozbawienie wszystkich praw stanu i osiem lat ciężkich robót w twierdzach.

Edmund Różycki

(1827 1893), gen., służył w wojsku ros. na Kaukazie. W 1863 r. członek Wydziału Wykonawczego Rusi. Mianowany gen. stanął na czele powst. na Wołyniu, następnie organizator wojsk, we Lwowie, na emigracji urzędnik kolejowy w Paryżu. W 1872 r. osiadł w Krakowie jako urzędnik ubezpieczeń

Edmund Różycki

Za jego wpływem utworzono w Galicji wydział Rządu Narodowego. Potem objął dowództwo nad konnymi oddziałami wołyńskimi niedaleko Lubaru, nad rzeką Słuczą i zajął to miasto stoczywszy 15 maja bitwę pod Miropolem nad Słuczą, a 27 maja odniósł zwycięstwo pod Salichą, lecz widząc, że wobec znacznych sił rosyjskich i niechęci włościan nie jest w możności stawienia długiego oporu, wycofał się do Galicji. Syn pułkownika Karola Różyckiego. Młody Edmund jako syn emigranta został wysłany do Petersburga, gdzie skończywszy szkołę kadecką wszedł do służby czynnej w armii rosyjskiej. Przydzielony do sztabu głównego bardzo prędko awansował i doszedł do rangi pułkownika. Podobno jak Sierakowskiemu, Aleksander II powierzał mu trudne i ważne prace przy reorganizacji armii. W 1863 r. bez wahania porzucił służbę rosyjską i wziął udział w ruchu powstańczym stanąwszy na czele oddziału. Po przejściu do Galicji pozostał już w niej na zawsze, pracując z całą sumienności w Krakowskim Towarzystwie Wzajemnych Ubezpieczeń. Zmarł w Krakowie 23 maja 1893 r.

Karol Różycki

Towiańczyk. Pochodzi z Wołynia, był bliskim krewnym Sadyka Paszy (Michała Czajkowskiego)."Gdy na początku 1864 r. Różycki był w Konstantynopolu, Sadyk prezentował mu te swoje szwadrony, które stały wówczas w Konstantynopolu, i objawił głośno, że chce mu oddać swe dowództwo, ale pod warunkiem, że kierunek, jak się wyrażał, dyplomatyczny zostanie w ręku Sadyka. Byłoby to wkrótce znowu doprowadziło do usunięcia Różyckiego z dowództwa tym więcej, że Sadyk żyje w ścisłej przyjaźni z wszystkimi baszami tureckimi i ma znakomite wpływy w Konstantynopolu. Różycki więc odmówił, a raczej chciał przyjść do dowództwa bez pozostawienia w ręku Sadyka owego „dyplomatycznego kierunku” i odtąd poróżnili się z Sadykiem. Wreszcie Różycki towiańczyk, wcale niezdolny był do tego dowództwa, o czym Sadyk dobrze wiedział."

Z Tolpes w Węgrzech. Gorzelnik, 43 lata, stanu wolnego. W kwietniu 1864 roku skazany przez sąd wojenny w Samborze na 6 tygodni aresztu. Skazany za przekroczenie obwieszczeń publicznych (zapewne za udział w powstaniu).

Z Rozdołu, 20 lat, stanu wolnego, kuchta. W sierpniu 1864 sądzony przez sąd wojenny w Tarnopolu, za zbrodnie zaburzenia spokojności publicznej (zapewne w związku z powstaniem). Skazany na 1 miesiąc więzienia.

Z Manasterka, 21 lat, gr-kat, stanu wolnego, syn kmicia. W sierpniu 1864 sądzony przez sąd wojenny w Złoczowie (prawdopodobnie w związku z działaniami powstańczymi), za przekroczenie obwieszczeń z 28 i 29 lutego 1864 roku, skazany na 8 dni aresztu w sztokhauzie i utratę pistoletu.

Józef Rudnicki

Ur.04.09.1842r., Piętno, gub. kaliska. Zamieszkały w Krakowie, stanu szlacheckiego, religii rzymsko-katolickiej. W oświadczeniu o przystąpieniu do Towarzystwa Wzajemnej Pomocy Uczestników Powstania Polskiego 1863/64r. podał, iż przed powstaniem był studentem, natomiast w czasie powstania służył jako oficer. Był w oddziale Taczanowskiego, w bitwie pod Pyzdrami, pod Kołem i Ignacewem. Deklarację podpisał 30.12.1893r.

Strona z 43 < Poprzednia Następna >