Zarejestruj się lub Zaloguj się

Portal w rozbudowie, prosimy o wsparcie.

Uratujmy wspólnie polską tożsamość i pamięć o naszych przodkach.

Zbiórka przez Pomagam.pl

Powstanie Styczniowe - uczestnicy

Największa baza Powstańców Styczniowych.
Leksykon i katalog informacji źródłowej o osobach związanych z ruchem niepodległościowym w latach (1861) 1863-1865 (1866)

UWAGA
* Jedna osoba może mieć wiele podobnych rekordów (to są wypisy źródłowe)
* Rekordy mogą mieć błędy (źródłowe), ale literówki, lub błędy OCR należy zgłaszać do poprawy.
* Biogramy opracowane i zweryfikowane mają zielony znaczek GP

=> Powstanie 1863 - strona główna
=> Szlak 1863 - mapa mogił i miejsc
=> Bitwy Powstania Styczniowego
=> Pomoc - jak zredagować nowy wpis
=> Prosimy - przekaż wsparcie. Dziękujemy

Szukanie zaawansowane

Imię

Nazwisko

Opis

Źródło

Nadawca

Uwagi

Ze zdjęciem

Tryb wyszukiwania

Wyniki wyszukiwania. Ilość: 2997

Strona z 75 < Poprzednia Następna >

kawalerzysta w szwadronie mjr Szameita, brał udział w bitwie pod Jeziorkiem 29.10.1863, wymieniony w raporcie gen. Bosaka do RN.

Mieczysław Romanowski

wieku lat 29, urodzony na Pokuciu w Kołomyjskiem. Szkoły gimnazjalne kończył w Stanisławowie, a wydział prawny na Uniwersytecie Lwowskim. Towarzysze znaleźli go na miejscu boju z głową rozrąbaną i kolbami zdruzgotaną, pierś okropnie miał rozdartą i serce z niej wyrwane. W silnie zaciśniętej dłoni trzymał sztuciec? Pochowany pod Józefowem. Nad zwłokami jego nie głaz, nie marmur się wznosi, ale kurhan zielony usypany rękami współbraci.

Andrzej Romański

Przypuszczalna identyfikacja powstańca, który w 1907 roku prosił w prasie o pomoc, ranny pod Miechowem, czeladnik krawiecki, mający 67 lat, od 10 lat chory na astmę i serce. Mieszkał zapewne we Lwowie.[GP]

Franciszek Romański

uczestnik powstania, {{rządca}} dóbr zm. 14.7.1912 Bilice mając 74 lata

"Kazimierz Bryk". Walczył pod Langiewiczem i Czachowskim. Ranny 20.11.1863 dostał się do niewoli. Miał przebywać w szpitalu w Bychawie k. Lublina. Dalsze losy nieznane.

mylnie Kazimierz Bryk, z Jurowiec, około 20go listopada 1863 r. wzięty do niewoli, miał leżeć rannym w Bychowej, 4 mile od Lublina. Gdzie jest?

Adam Romiszewski

Herbu Jelita. Ur. 19.9.1842 Śladków, poległ 18.7.1863 Polichna. Syn Piotra i Julii Siemońskiej. Miał jedynego brata Michała Waleriana, oraz siostrę Ludwikę Teofilę, prawd. zmarłą w dzieciństwie. Ukończył filozofię w Brukselli. Jego narzeczoną była Celina Siemońska. Był adiutantem i kasjerem w oddziale pułkownika . W został ugodzony kulą i padł na miejscu. Pochowany na cmentarzu w Blinowie. Istnieje kontrowersyjna wersja, że został wskazany Rosjanom przez chłopów, którzy liczyli na przejęcie kasy powstańczej.[11] " [12]

Roch Romiszewski

Roch Rymaszewski vel Romiszewski, szlachcic z guberni augustowskiej wyrokiem Sądu Wojennego, konfirmowanym przez dowodzącego Wojskami Wileńskiego Okręgu Wojennego, skazany został na pozbawienie praw stanu i zamieszkanie w Guberni Tomskiej z konfiskatą majątku na rzecz Skarbu. Decyzją Rządu Gubernialnego Augustowskiego z dnia 21.11.1863 miał być ustalony jego majątek, celem umożliwienia zajęcia na rzecz Skarbu.

Dowódca oddziału liczącego 300 strzelców i 20 konnych, udział w potyczce pod Szycami.

Aleksander Rontaler

Edward Aleksander Rotaler - imię Edward przysposobił jednak sobie po zmarłym bracie, celem uniknięcia represji Ur. 1846, zm. 1917. Syn Augusta i Krystyny Ruppmich. Walczył w Powstaniu, dostał się do niewoli w marcu i został skazany na śmierć, ale dzięki amnestii (?) został zwolniony i dołączył znowu do oddziałów. Ranny w jednej z potyczek pojmany ponownie i wysłany na Sybir - skąd miał rzekomo uciec. Po Powstaniu zdał maturę, ukończył studia i uzyskał dyplom magistra nauk filologiczno-historycznych. Pracował następnie wielu szkoła Rosji - począwszy od Odessy i Kiszyniowa, a skończywszy na Petersburgu - również jako dyrektor. W 1895 przybył do Warszawy i założył tu szkołę handlową przy ul. Polnej 46a, która później przybrała jego imię. Żona: Ewelina Hryniewiecka

Antoni Roplewski

Był proboszczem w Obrytem, miał 65 lat. Aresztowano go za to, że polecił wikariuszowi ogłosić z ambony o nabożeństwie żałobnym za poległych powstańców pochowanych na miejscowym cmentarzu. Przebywał w więzieniu w Pułtusku.

bankier warszawski, należał do deputacji wysłanej do Gorczakowa 27 lutego 1861 r.

Julian Rosenbach

Ur. ok. 1835. Porucznik wojsk węgierskich. Przybył do Krakowa z Kalitą. Był początkowo w oddziale Władysława Sokołowskiego "Iskry", a następnie adiutantem Chmieleńskiego. Walczył pod Mełchowem. Pod dowództwem "Bosaka" dowodził 3 kompanią. Jego oddział jazdy został rozbity w okolicy Rakowa (zapewne część powstańców dotarła aż pod Bardo i tu została rozbita. O miejscu tym przypomina z prawd. znacznie przesadzoną liczbą zabitych 120) Na przełomie 1863/4 wszedł do formowanego II Korpusu Krakowskiego, pod dowództwem Bosaka w stopniu majora. Pełnił obowiązki dowódcy Pułku Kieleckiego. W 21.2.1863, dowodził Pułkiem Kieleckim, składającym się ze 160 ludzi. Spóźnił się, zamiast przybyć w nocy do Kobylan, zjawił się, wbrew rozkazom dopiero rano - co znacznie pogorszyło sytuację powstańców przesuwając czas starcia. W bitwie posuwał się zdobywając wyznaczone punkty, początkową jednak również spóźniony, nacierając od strony Iwanisk na kirkut żydowski. Do szturmu zachęcił jednak żołnierzy , który spostrzegł zamieszanie. Dalej walka posuwała się trudno, ale skutecznie. Do 11 w nocy, kiedy dowódca, z powodu zmęczenia oraz burzy, zarządził odwrót. Wtedy pułk wycofał się przez Kobylany do Łagowa, razem z pułkiem . Postępował za nimi Czengiery, który dopadł powstańców z zaskoczenia . Potyczka była szczęśliwa dla powstańców, którzy jednak stracili sporo ludzi. Połączywszy się z Bosakiem odbyli tragiczną bitwę pod Cisowem. Objąwszy dowództwo nad mocno zdemoralizowanym żołnierzem, po chorym Rębajle, maszerując w lasy Staszowskie napadnięty pod Iwaniskami, został rozbity i zmuszony uciekać do Galicji. Ciążyły na nim oskarżenia o zabór mienia narodowego. Wg relacji Krzyżanowskiego, gdy część oddziału dowodzona przez Boczkowskiego dotarła do osady smolarzy pod Denkowem (początek marca 1864) zastała oddział Rosenbacha, ze sztabem ulokowanym w skleconych z desek prymitywnych chatkach. Umieścił się tam też sztab Boczkowskiego. W tym obozie odbyła się egzekucja starca, niejakiego Fijałkowskiego, który ponoć zdradził miejsce przebywania "Topora". Od egzekucji zdołała wykupić go żona, za 2 tysiące złotych polskich. W nocy obaj dowódcy znikli wraz z pieniędzmi. 7.4.1864 władze powstańcze wysłały za obydwoma list gończy. "[i]Do Organizatora Kadr w ob. Wadowskim. Major Rosenbach, któren nie tylko stał się przez rozpuszczenie i zdemoralizowanie swego oddziału zdrady przeciwko własnej Ojczyźnie winnym, ale oprócz tego zabrawszy pieniądze narodowe z takowemi za granicę uszedł i w Galicji ma przebywać, jest przez władze narodowe poszukiwanym. Zawzywam Was przeto Obywatelu do poczynienia najściślejszego śledztwa a w razie przydybania, do niezwłocznego zaaresztowania wymienionego majora. Wspólnej jego winy jest niejaki Boczkowski.[/i]"[5] Wygląd wg rozsyłanego rysopisu: Wzrost wysoki, budowa ciała silna i proporcjonalna. Włosy blond trochę w czerwieniawe, wąs wielki blond także trochę w czerwieniawe, twarz koścista, proporcjonalna i rumiana - oko niebieskie. Lat około 27 - 28. Mowa rozkazująca, prytanganalna, charakter popędliwy w obejściu rezoner i zarozumiały.[5]

zm. 1863., Jurkowice, kapitan polegl w walce

ur. 1838 r. Księga konduit kancelarji w. jen. gbra tyle podaje pod tern nazwiskiem: s „Jan Rostkowski, 1. 26, ksiądz z Krasnegostawu, zawinił w tern, że w 1862 r. wstąpił do tajnego towarzystwa w gub. lubi., którego celem było obalenie lealnego rządu Kr. P., — całkowicie podzielał występne zamiary tego towarzystwa i swoją działalnością dopomagał do rozwoju zbrojnego powstania. Na zasadzie za twierdzonego przez nmka Kr. P. pod dniem 4 maja 1864 r. wniosku Audytorjatu Pol. za Nr. 999 zapadł wyrok: ze względu, że podsądny przed rozprawą z górą rok siedział w kazamatach twierdzy zamojskiej, ze względu na wyjątkowo usilną instancję prałata Sosnowskiego, administra tora diec. lubelskiej, zamiast do robót katorżnych, wysłać go po pozbawieniu wszystkich praw stanu na osiedlenie do Syberji, skonfiskować na rzecz państwa cały jego ma jątek, z czego przedewszystkiem pokryć wszystkie ko szta niniejszego procesu”. Arcbp. metr. warsz. 9 czrw. 1863 r. Nr. 1672 zwracał się do dra gł. kom. rz. w. r. i o. p. o zwolnienie księdza J. R., wik. par. Krasnystaw, gub. lubi., który przeszło przed pół rokiem został zaare sztowany i siedział w twierdzy zamojskiej. Zupełnie te same szczegóły czytamy w odezwie, którą 20 lut. (3 mar.) 1868 r. Nr. 2460 przesłała Specjal na Kancelarja nmka Kr. P. spraw stanu wojn. do zarzą dzającego spr. d. obc. w., dlatego ich nie powtarzamy.

Jan Rostworowski

Pochodził z miejs. Zawadówka k. Włodawy. Herbu Nałęcz, hrabia. Uczestnictwo w potyczkach: podlaskie: 16.06.1863, Sławetycze 11.07.1863, Wytyczno 7.11.1863, Włodawa 9.11.1863, lubelskie: 20.11.1863, podlaskie: Andrzejów 23.11.1863, lubelskie: Żółkiewka 24.12.1863, Majdan 30.12.1863, Dołhobyczew 3.01.1864. W oddziale K. Krysińskiego pełnił funkcję oboźnego, mając pod sobą ok. 10 podkomendnych. Po powstaniu wyemigrował do Francji, gdzie studiował rolnictwo w specjalizacji rachunkowej. Radca Towarzystwa Kredytowego w Siedlcach.

Jakub Roszkowski

Szlachcic Jakub Roszkowski (Rożkowski). Syn szlachty, Antoniego i Rozalii z Wysockich. W 1851 r. ożenił się z Julianną Bajkowską z Moniek. Miał wówczas 25 lat. W innym dokumencie odnotowano, że jego małżonką była Marianna z Bąjkowskich. W związku z powstaniem skonfiskowano mu 11,38 dziesięcin ziemi3. Prawdopodobnie tożsamy z Jakubem Rożkowskim, szlachcicem z guberni grodzieńskiej odnotowanym od 1865 r. w Kańsku na Syberii. Odnotowano, że na zesłaniu nie miał rodziny

Roman Roszkowski

(Rożkowski) ur. się ok. 1847 r.. syn mieszczanina, w 1863 r. miał 15 lat, był uczniem szkoły realnej w Wieliczce, powstaniec, sybirak. uwolniony w 1865 r.

czeladnik szewski ze Zgierza, służył w oddziale Dworzaczka jako szeregowiec kosynierów, poległ w bitwie pod Dobrą w powiecie Łęczyckim mając lat 19, pochowany w Dobrej.

w 1855 r. w kwietniu włościanie wsi leżących w dorzeczu rzeki Ros (Pilawa): Tatancza?, Biała Cerkiew, Berezna, Wołodarka i innych zaczęli zbierać się gromadami, potworzyli obozy i zapowiedzieli, że pójdą w kozaki, na wilki stepi. Dla szlachty nie okazywali nieprzyjaźni. Popów i urzędników policyjnych, którzy ich skłaniali do rozejścia się powiązali. Lecz sami nie wiedzieli co mają dalej robić. Szlachta przestraszona schroniła się pod skrzydła moskiewskie. Rozental tylko z dwoma kolegami z kijowskiego uniwersytetu starał się wytłumaczyć zgromadzonemu ludowi, że chcąc wywalczyć wolność trzeba iść na Moskala i sam trafił na Syberię.

Władysław Roziecki

Ur. 10.06.1841r. Warszawa. Łazienny w szpitalu powszechnym, zamieszkały we Lwowie, żonaty, ojciec 4 dzieci, wyznania rzymsko-katolickiego. W oświadczeniu o przystąpieniu do Towarzystwa Wzajemnej Pomocy Uczestników Powstania Polskiego 1863/64r. podał, iż przed powstaniem był żołnierzem wojsk rosyjskich przy straży ogniowej w Warszawie, natomiast w czasie powstania był szeregowcem w kawalerii. Służył w oddziale Kurowskiego w Ojcowie, walczył pod Sosnowcem i pod Miechowem. Po rozbiciu wrócił do Krakowa, gdzie został aresztowany, miał być wywieziony do Ołomuńca lub Igławy, ale uciekł z fortecy i złączył się z oddziałem Łopackiego i potem Czachowskiego walczył pod Stefankowem, Borią, Opatowem, Grabowcem, a następnie pod Ratajami, gdzie został wzięty do niewoli. Osądzony na 12 lat ciężkich robót Nerczyńskich, po amnestii powrócił do Krakowa. Był ranny w prawe ramię i kontuzjowany w prawą nogę. Deklarację podpisał 29.02.1892r.

Lucjan Roziński

Więzień cytadeli warszawskiej. szlachcic z Kałuszyna, pow. stanisławowski, lat 36. Ma dzieci, majątku nie posiada. Pozbawiony praktyki lekarskiej. Aresztowany w Woli Suchożebrskiej za "udział w bandach". 17 sierpnia odesłany do Warszawy, do dyspozycji generał-policmajstra. (R-14).

Antoni Rozmanith

Powstaniec, na zasłaniu w Usolu po powrocie osiadł w okolicy Krakowa, ożenił się i pracuje na roli, ma przytem fabrykę ćykorji.

Bartłomiej Rozwadowski

Syn Wiktora i Emilii z Szymanowskich, urodził się w Tarnopolu w marcu 1846 r. Gdy ojciec siedział w więzieniu z powodu podejrzenia, że sprzyja ruchowi rewolucyjnemu, aresztowany przez osławionego starostę Sachera —matka Emilia przybyła do Tarnopola, żeby być o ile można pomocą uwięzionemu ojcu i zamieszkała w domu naprzeciw więzienia okręgowego i tam też przybył na świat Bartłomiej Rozwadowski. Miał lat 17 i był w VIII kl. gimnazyalnej, gdy wybuchło powstanie styczniowe. Rozwinięty i silny fizycznie, śmiały jeździec i dobrze z używaniem broni obznajomiony, wymógł na wuju i swym opiekunie, Franciszku Szymanowskim z Bobiatyna zezwolenie zaciągnięcia się do małego oddziału jazdy, dostarczonego przez kółko ziemian i dobrych przyjaciół dla wyprawy powstańczej pod komendą Zapałowicza (Zalplachty). Mimo młodego wieku był wzorowym, sumiennym, niezmiernie wytrwałym żołnierzem. Był na forpoczcie, gdy kolumna moskiewska Emanowa zaatakowała miasteczko Tyszowce. Chociaż zmęczony długim marszem i staniem na pikiecie w dzień niezwykle skwarny, nie opuścił swego stanowiska, dopóki nie zebrał kilku chętnych towarzyszy, z którymi powrzucał dyle mostowe do wody, wskutek czego utrudnił nieprzyjacielowi przejście Huczwy a swemu oddziałowi umożliwił uformowanie się w celu obrony. Z potyczki pod Tuczępami-Mołozowem wyszedł szczęśliwie bez szwanku. W wyprawie Horodyńskiego na Radziwiłłów nie zdołano odszukać znacznej części zakopanej w lasach broni. Wskutek tego wielu powstańców broni nie otrzymało, między nimi i Bartłomiej, któremu przepadł pałasz i rewolwer, więc stanął w szeregu tylko z jednym, pożyczonym pistoletem. Podczas cofania się oddziału po śmierci Horodyńskiego wpadł między cofającą się piechotę kozak, na którego Bartłomiej Rozwadowski z jedynym pistoletem w ręku śmiało najechał, wobec czego kozak umknął czemprędzej a ścigający go nasz powstaniec strzelił, przyczem pistolet nie wypalił wskutek zamokłego naboju. Wracając z wyprawy Komorowskiego na Poryck zbłądził we wsi Steniatynie i dostał się między opłotki w ślepą uliczkę bez wyjścia. Kilku huzarów ścigając go odcięło mu odwrót. Rozwadowski najechał wówczas na wysoki płot, przesadził go ogromnym skokiem i uszedł pogoni. Po tej ostatniej wyprawie powrócił do nauki, złożył egzamin dojrzałości, skończył wydział filozoficzny na uniwersytecie krakowskim, poczem przez jedno półrocze studyował na uniwersytecie berlińskim, pół roku w Paryżu. W r. 1869 objął majątek rodzinny Babin nad Łomnicą. Miał Rozwadowski także dużo odwagi cywilnej, śmiałość w wypowiadaniu własnego zdania, zwykle bardzo trzeźwego i dobrze przemyślanego. Bartłomiej umarł młodo w r. 1882 wskutek niewyleczonego zapalenia płuc. Niezwykły hart duszy nie opuszczał go do ostatniej chwili mimo ciężkiej, długotrwałej choroby.

Bartłomiej Rozwadowski

W oddziale konnym Tomisława Rozwadowskiego w partii Zapałowicza, następnie Wysockiego. Na jesieni brał udział w wyprawie na Poryck. Podczas odwrotu w Steniatynie jadący na czele z dwoma towarzyszami, zmylił drogę i wpadł między wysokie opłotki w ślepą ulicę, reszta zorientowawszy się wówczas, pokłusowała dalej dobrą drogą, a zanim brat mój zdołał zawrócić, huzarzy zamknęli mu drogę. Wtedy Bartłomiej - śmiały jeździec - z szybką determinacją najechał ostro na wysoki płot i szczęśliwie go przeskoczył. Obydwaj towarzysze Wielkopolski i Wróblewski nie zdołali pójść za jego przykładem, zabrali ich huzarzy w niewolę, do Sokala. Ale i żaden z huzarów nie odważył się ścigać Bartłomieja, który galopem doścignął oddział.

Bolesław Rozwadowski

Bolesław Jordan Rozwadowski, h. Trąby. właściciel dworu w Kopytowej. Bolesław Jordan Rozwadowski urodził się w 1842 roku w Turówce pod Trembowlą. Jest przedstawicielem gałęzi pułkownikowskiej znanego polskiego rodu Jordan Rozwadowskich. Protoplastą tej gałęzi był dziad Bolesława, Kazimierz (1757-1836) – pułkownik wojsk polskich, uczestnik insurekcji kościuszkowskiej i legendarny dowódca 8 pułku ułanów Księstwa Warszawskiego. Jego pięciu synów poszło w ślady ojca i walczyło o Polskę niepodległą. W 8 pułku służyli także dwaj bracia Kazimierza: Onufry i Franciszek oraz syn Antoni. Jako ciekawostkę warto wspomnieć, że pod dowództwem pułkownika Rozwadowskiego pierwsze szlify bojowe zdobywał późniejszy wybitny komediopisarz Aleksander hr.Fredro. Najstarszym z synów Kazimierza Rozwadowskiego był Antoni (1796-1855) ojciec Bolesława. Po ukończeniu Elementarnej Szkoły Artylerii i Inżynierów w stopniu podporucznika walczył w kampanii rosyjskiej 1812 roku. Brał udział w bitwach pod Ostrownem, Witebskiem, Smoleńskiem, Dorohobużem, Możajskiem, Woronowem i Tarutino, gdzie ciężko ranny utracił oko. Uczestniczył w powstaniu listopadowym w stopniu majora Nadwiślańskiej Legii Konnej. Antoni Rozwadowski spisał pamiętniki, przechowywane obecnie w zbiorach Ossolineum we Wrocławiu. Antoni gospodarował w majątku swojej żony Tekli Antoniny z Czechowiczów herbu Ostoja (zm. 1854) w Turówce w obwodzie tarnopolskim. Tam urodziły się jego dzieci: córki Kamila (1827-1899), Justyna(1834) i Helena(1834) oraz synowie: Eustachy (1825-1847), Kazimierz (1828-1912)) i Bolesław (1842-1911). Obaj synowie zostali uczestnikami powstania styczniowego. Bolesław Jordan Rozwadowski wkrótce po ukończeniu gimnazjum w Stanisławowie i Tarnopolu, poszedł do powstania styczniowego. Znalazł się w oddziale utalentowanego młodego dowódcy Tomisława Rozwadowskiego (1840-1920), który zorganizował oddział jazdy powstańczej w powiecie kałuskim. Po upadku powstania styczniowego Bolesław Rozwadowski ukończył studia prawnicze i został komisarzem powiatowym w starostwie w Złoczowie. Gospodarował początkowo w Derewlanach w cyrkule złoczowskim, a następnie w po ślubie z Jadwigą Żarską herbu Starykoń, mieszkał w Złoczowie. Dom Rozwadowskich w Złoczowie odwiedzał często Kazimierz Chłędowski, który w pamiętnikach wspomina gospodarza, jako palącego fajkę na długim cybuchu. Jadwiga urodziła Bolesławowi pięcioro dzieci: 1. Marię (która wyszła za Adama Strawińskiego herbu Sulima, mieli 2 dzieci) 2. Stefana (który skończył Wojskowa Akademię Techniczną we Wiedniu, porucznik artylerii we Lwowie, zmarł w Zakopanem 1903 r) 3,4. Kazimierza i Michała (którzy jako uczniowie gimnazjum w Chyrowie zmarli w 1895 r. na gruźlicę) 5. Helenę (która w roku 1920 wstąpiła do zakonu Zmartwychwstanek w Warszawie) Bolesław Rozwadowski po śmierci żony Jadwigi, zajął się działalnością polityczną. Został starostą Trembowli, a następnie posłem na Sejm Galicyjski. Ożenił się powtórnie z Eligią Kunaszowską herbu Radwan. W roku 1894 Bolesław Jordan Rozwadowski kupił od Stanisława Kotarskiego majątek ziemski Kopytowa. Mieszkał we dworze w Kopytowej wraz z żoną Eligią do roku 1902, kiedy to podjął decyzję o powrocie w rodzinne strony, do Stanisławowa. Bolesław Jordan Rozwadowski zmarł w Stanisławowie w roku 1911.

Tadeusz Rozwadowski

porucznik jazdy, poległ w bitwie pod Tuczapami w Lubelskiem. Imion. Stupnic. podaje że zginął pod Starą-Wsią, 29go Maja 1863 r.

Tomisław Rozwadowski

Zorganizował oddział konny dla partii Zapałowicza, oddział liczy 46 ludzi uzbrojonych w pałasze, pistolety, a połowa miała także lance. Później dołączyło jeszcze 10 i dwóch ludzi na wozach z zapasami, zaprzężonych w trzy konie, które miały być także jako zapasowe w razie odsednienia lub innego okaleczenia koni frontowych. Wozami powodzili zawodowi furmani, byli żołnierze, niestety pijacy, którzy uciekli zrabowawszy i sprzedawszy zapasy po potyczce pod Tyszowcami. Kierował oddziałem pod Tyszowcami i Tuczapami. Następnie organizator wyprawy na Radziwiłłów - dowódca oddziału konnego u Wysockiego. W końcu dowódca kawalerii w wyprawie dowodzonej przez Wojciecha Komorowskiego na Poryck.

Tomisław Rozwadowski

Artykuł | Tomisław Rozwadowski h. Trąby, ur. 1839 Rożyska, cyrkuł tarnopolski. Mieszkał w Babinie w cyrkule stryjskim. Syn Wiktora, powstańca listopadowego - kawalera orderu Virtuti Militari i Emilii Szymanowskiej, wnuk Kazimierza, potomek Macieja walczącego pod Wiedniem w 1683r. Oficer 1. pułku ułanów austriackich, uczestnik kampanii włoskiej w r. 1859. Do kraju wrócił w 1862 zachowując prawo noszenia munduru. Organizował oddziały konne w sokalskim i dostarczał broń ze Lwowa. Dowódca kawalerii u Zapałowicza. Walczył pod Tyszowcami, Tuczapami gdzie wsławił się brawurowym atakiem. W oddziale Komorowskiego dowodził kawalerią. Niezwykle przyjacielski lecz także energiczny i zdecydowany.

Karol Różycki

Towiańczyk. Pochodzi z Wołynia, był bliskim krewnym Sadyka Paszy (Michała Czajkowskiego)."Gdy na początku 1864 r. Różycki był w Konstantynopolu, Sadyk prezentował mu te swoje szwadrony, które stały wówczas w Konstantynopolu, i objawił głośno, że chce mu oddać swe dowództwo, ale pod warunkiem, że kierunek, jak się wyrażał, dyplomatyczny zostanie w ręku Sadyka. Byłoby to wkrótce znowu doprowadziło do usunięcia Różyckiego z dowództwa tym więcej, że Sadyk żyje w ścisłej przyjaźni z wszystkimi baszami tureckimi i ma znakomite wpływy w Konstantynopolu. Różycki więc odmówił, a raczej chciał przyjść do dowództwa bez pozostawienia w ręku Sadyka owego „dyplomatycznego kierunku” i odtąd poróżnili się z Sadykiem. Wreszcie Różycki towiańczyk, wcale niezdolny był do tego dowództwa, o czym Sadyk dobrze wiedział."

Stanisław Różycki

Syn Józefa i Zofii. Żona Anna Cark(?). Pochodził z Włoszczowy. Zmarł mając 35 lat. Wg innych danych powstaniec.

Wojciech Różycki

Więzień cytadeli warszawskiej. mieszczanin z Kamieńczyka, pow. stanisławowski, lat 31. Wdowiec, ma jedno dziecko. Aresztowany w Radzyniu 15 lipca 1864 r. za "należenie do bandy buntowników i do bandy żandarmów wieszających". 8 grudnia skazany na 8 lat katorgi w twierdzach syberyjskich. (R-12).

Julian Rubinstein

z Karlsburga (Węgry)

Karol Ruciński

W Usolu między 1866-68 - Miał ze sobą żonę i dzieci.

czy Rucki, miał oddział w Lubelskiem składający się przeważnie z włościan.

Właściwie Józef Horucki. Ur. 2.3.1817 Lwów. Nieślubny syn Jana Horuckiego, kancelisty Froum Nobilium i Marianny Drucickiej (Trucickiej, Drutówny, później zamężnej Sitarskiej).[9] W wykazie osób politycznie podejrzanych, sporządzonym przez starostę lwowskiego figuruje jako Władysław Drucicki, ur. w 1815 we Lwowie, nieślubny syn kancelisty Horuckiego, ekonom lwowski. Po skończeniu szkoły wojskowej służył w armii austriackiej w stopniu oficerskim, lecz został z niej wydalony. Przebywając na wsi pod Stryjem podjął głos wybuchu powstania na Węgrzech w 1848 i włączył się weń w stopniu podporucznika pod pułkownikem Łosiem. Pod pseudonimem Józefa Władysław Drucicki wydał potem wspomnienia "Bem w Siedmiogrodzie i w Banacie: z pamiętników Józefa Władysława Ruckiego byłego oficera legionu polskiego. Następnie kilka lat przebywał za granicą. W 1855 został aresztowany. Notowany przez władze jako podejrzany z potrzebą stałej obserwacji. Dla zmylenia jej stosował różne nazwiska i udawał głuchego. W 1862 dostał pozwolenie na osiedlenie się w Skałacie. Brał też udział w Komitecie Bratniej Pomocy. W czasie Powstania organizował i dowodził oddziałami. Pierwszy sformowany przez niego walczył pod Marcinem Borelowski. Kolejnym dowodził sam uzyskując stopień majowa. Skutecznie prowadził działania zaczepne w lubelskim i na Podlasiu, choć w opinii niektórych był nieskuteczny właśnie z racji na mały udział w walkach. Został mianowany p.o. naczelnika wojskowego woj. lubelskiego. Oddział poniósł spore straty (7.7.), (24.8). Po rozsypce sformował oddział ponownie i działał w rejonie Chełma. Po upadku powstania przebywa na emigracji w Monachium, gdzie być może zmarł.

Antoni Rudkowski

Weteran 1863, podporucznik, zm. 17.10.1925, mając 82 lata, pochowany Kraków Rakowice

Ignacy Rudnicki

Więzień cytadeli warszawskiej. chłop ze wsi Samoczyna, pow. stanisławowski, lat 33. Ma troje dzieci. Posiada dom i ziemię. Aresztowany 16 grudnia 1864 r. za "przynależność do żandarmów wieszających". 20 marca jego sprawę rozpatrywał Audytoriat Polowy. (R- 13).

Julian Walenty Rudnicki

Urzędnik kolejowy. W powstaniu porucznik. Walczył pod rozkazami Langiewicza, Miniewskiego, Komorowskiego, Hauke-Bossaka, przyjmując udzwi biatwłac h pod: Sosnówką, Chrobrzem, Grochowiskami, Błędowem, Krzy62 rm ma A e NN i m kawką, Poryckiem, Iłżą i Opatowem. Więziony w Cytadeli Warszawskiej. Był na emigracji we Francji. Ranny w rękę,

Władysław Rudnicki

Korpus Sawy (następcy Kruka), wygodnie obozował w Galicji w Rzeszowskiem i Samborskiem (miał się składać z kilkuset ludzi pod rozkazami Kozłowskiego i Wierzbickiego), stan oblężenia ogłoszony w Galicji zastał ich uzbrojonych i ubranych, lecz dalekich od przekroczenia granicy, gdyż byli tylko zdolni do siedzenia po dworach i tracenia grosza wyciśniętego często od biednych rodzin; a mogliż tacy ostać się, choćby chwilę, wobec regularnego i karnego wojska rosyjskiego?

Strona z 75 < Poprzednia Następna >