Powstanie Styczniowe - uczestnicy

h. Białynia, ur. r. 1818 w Bednarowie, żołnierz wojsk polsk. r. 1831 w korpusie jener. Józefa Dwernickiego, uczestnik prac Teofila Wiśniowskiego (roku 1846) i tegoż wyprawy na Narajów, więzień stanu w murach Spielbergu, brał r. 1863 udział w pracach organiz. Sandomierskiej, mieszkając w Rytwianach obok Staszowa. Po korzystnym wyniku śledztwa, wdrożonego przeciw niemu przez rząd rosyj., przesiedlił się następnie do Lwowa, gdzie w listopadzie 1878 podczas manifestacyjnego pochodu z pochodniami ku czci posła Ottona Hausnera, został porąbany w głowę przez nacierającą na publiczność straż policyjną. Umarł r. 1880.

(Chudosz?) Pochodził z Litwy. Podczas służby w wojsku rosyjskim (w Bielawskim pułku?) wystąpił przeciw dowództwu i agitował wśród żołnierzy na rzecz przyłączenia się do powstańców. Aresztowany, został skazany na 50 rózeg i zesłanie do najbardziej oddalonych miejsc na Syberii. Decyzją władzy w Tobolsku wyznaczono mu na osadzenie gub. jakucką. Do Jakucka dotarł w czerwcu 1866 r. Przebywał tu do pocz. lat 70. W 1871 r. otrzymał pozwolenie na podjęcie pracy zarobkowej w olekmińskim okr. przemysłowym złota. W 1873 r. na jego prośbę wpisano go do włościan Olekmińska, gdzie zajmował się m.in. handlem wyrobami mlecznymi. Ożenił się z Sybiraczką, z którą miał 5 dzieci. Następnie przez dłuższy czas mieszkał z rodziną w Irkucku. W pewnym momencie mógł się przenieść do europejskiej części Rosji. Zmarł na Syberii, w Olekmińsku lub w Irkucku. Jego syn skończył Uniwersytet Kijowski, córka została pisarką.

W poniedziałek rano 18.10.1937 o godzinie 4 w mieszkaniu własnym przy ulicy Szamarzewskiego 30 zmarł porucznik - weteran Aleksander Cielecki, uczestnik walk o wolność w powstaniu z 1863 r. Śp Aleksander Cielecki, który piastował godność prezesa Stowarzyszenia Weteranów z 1863 r. na okręg poznański do ostatniej chwili, zmarł po stosunkowo niedługiej chorobie. Śp. porucznik Aleksander Cielecki urodził się w dniu 18 lipca 1849 r. w Wingranach w Ziemi Suwalskiej.

W 1863 działała w organizacji "Piątek" w Warszawie. Współpracowniczka . Mieszkała na roku Czystej i Wierzbowej, w domu gdzie mieścił się skład bielizny Rejchla. Razem z Seweryną planowała wyjazd do Paryża pod koniec powstania.

pułkownik, dowódca oddziału powstańczego w Olkuskiem, zmarł wskutek ran odniesionych w bitwie pod Broszencinem 10 kwietnia 1863 r. Już 7 lutego bił się w połączeniu z innymi oddziałami pod Sosnowcem, gdzie zabrali kasę 600.000 złr., 40 koni, tyleż karabinów i 100 cetnarów ołowiu, a 26 lutego bił się pod Pankami w okolicy Częstochowy. Z 28 lutego na 1 marca o godzinie 12 w nocy Cieszkowski w sile kilkuset zbrojnych został zaatakowany przez 1000 Moskali naprowadzonych z Myszkowa przez chłopa, lecz Moskale po trzykroć odparci uciekli do Myszkowa, gdzie kilkudziesięciu swych poległych pochowali. W bitwie między Zawierciem a Łazanami dzielnie się trzymał, lecz dowiedziawszy sie o nadciągających nowych siłach moskiewskich cofnął się. 10 kwietnia walczył na czele 30 ludzi pod Broszencinem w Kaliskiem. Przeszyty kulą na wylot, podtrzymywany na koniu przez podkomendnych Peka i Szankowskiego uwieziony został z pola bitwy, z powodu osłabienia tylko wiorstę i złożony w mieszkaniu Kozłowskiego. Posłano po doktora, lecz zanim ten przybył wpadli Kozacy i kilku strzałami go dobili. Śmierć tego dzielnego dowódcy zadał wielką klęskę sprawie walczących.

powstaniec, 1913 mieszkał w przytulisku dla weteranów powstania we Lwowie

Waleria Cybulska, zam. Ciechanowicz. Ur. 28.4.1841 Mińsk. Była córką miejscowego sędziego. W Mińsku uczęszczała do tamtejszego gimnaz­jum i tam też otrzymała wykształcenie muzyczne oraz świadectwo dojrzałości. Podobnie jak wiele młodych Polek-patriotek, nie pozostała obojętna wobec wydarzeń poprzedzających powstanie styczniowe. Według przekazów rodzinnych, uczestniczyła w manifestacjach patriotycznych na terenie Mińska. Za zainicjowanie i odegranie na organach w jed­nym z mińskich kościołów pieśni religijno-narodowej ("Boże coś Polskę...") została dotkliwie pobita przez carskich Kozaków. Po zawarciu małżeństwa z Hieronimem Ciechanowiczem, pochodzącym z Mikołajewszczyzny nad Niemnem, w przededniu wybuchu powstania 1863 roku przeniosła się do Królestwa Polskiego. Jej mąż walczył w szeregach powstańczych w ziemi płockiej. Waleria utrzymywała łączność z powstańcami, ukrywała rannych i poszukiwa­nych, niosąc im pomoc. Jak przystało na prawdziwą patriotkę, była gotowa do największych poświęceń w imię słusznej Sprawy. Po tragicznym upadku powstania w 1864 roku, zamieszkała z mężem w Płocku. Hieronim pracował w miejs­cowym urzędzie skarbowym. Jego nadwyrężone zdrowie na skutek przebywania w lesie w okresie powstania spowodowało, że u kresu życia był on sparaliżowany i Waleria musiała zapewnić mu szczególną opiekę, jak również zajmować się wychowaniem dorastających dzieci. Po śmierci męża, ok. 1900 roku Waleria przeniosła się do Pułtuska, a następnie do Nasielska, gdzie przebywała do początku lat dwudziestych. Później zamieszkała u swo­jej córki Stanisławy w Grodnie. Nieszczęśliwe potknięcie się w grodzieńskim kościele spowodowało kalectwo Wale­rii. Odtąd nie mogła już chodzić ani leżeć i do końca życia pozostała staruszką przykutą do fotela. Z Lida wiążą się jej ostatnie dwa lata życia. Otoczona troskliwą opieką mieszkała najpierw przy ul. Lotniczej, a później przy Lidzkiej 38 u swego najmłodszego syna Antoniego, naczelnika urzędu akcyzowego w Lidzie. Po ciężkich cierpieniach zmarła 23 stycznia 1933 roku, gdy w kraju rozpoczynały się obchody 70 rocznicy wybuchu powstania styczniowego. Wychowała sześcioro dzieci. Jeden z jej synów - Lucjan (zm. 1937 r.) był pracownikiem naukowym uniwersytetu moskiewskiego. Jako weterance powstania 1863 roku zostało przyznane jej odznaczenie i emerytura - ok. 110 złotych miesięcznie.

powstaniec, 1913 mieszkał w przytulisku dla weteranów powstania we Lwowie

(1831-1907) ps. Lachowicz. Urodzony w Surwiliszkach (pow. święciański) na Litwie, właściciel ziemski. Kształcił się w Instytucie Szlacheckim w Wilnie, następnie w Petersburgu. Był działaczem Komitetu Ruchu i ekspedytorem w organizacji cywilnej. Podczas powstania przebywał w Wilnie, prowadził korespondencję „Wydziału". „Z całym oddaniem, poświęceniem i gorliwością spełniał swój obowiązek. Później w Komisjach śledczych, w drodze na Sybir i na wygnaniu zawsze okazywał się człowiekiem prawym i gorącym patriotą. /.../. Niepraktyczny, unoszący się często marzyciel, ale dobry Polak" (J. Gieysztor). Został skazany na karę śmierci, wyrok złagodzono do 12 lat ciężkich robót w twierdzach. Podczas drogi etapowej opiekował się chorym na tyfus W. Giedroyciem (E. Czapski). Katorgę odbywał początkowo w kopalni Zerentuja w okr. nerczyńskim „9 lat przykuty do taczek" [sic!] (J. Gieysztor). Na osiedleniu mieszkał w Irkucku, gdzie m.in. zajmował się produkcją mydła. Dzięki amnestiom mieszkał kolejno: w Permie, Smoleńsku, Warszawie (1874 r.). Po 16 latach powrócił na Litwę i osiadł w Biesiadach (pow. wilejski) w majątku żony, a po jej śmierci w Wilnie.

książę, syn Kaliksta, urodzony z Kropińskiej, córki jedynej jenerała Ludwika Kropińskiego, mój kolega z kijowskiego uniwersytetu, w którym zaliczał się do słuchaczy wydziału przyrodniczego. Aresztowany za udział w organizacji powiatu włodzimierskiego gub. wołyńskiej, przyjął na siebie jako bezżenny winy naczelnika powiatu, człowieka starszego i obarczonego obowiązkami rodzinnemi. Dzięki posiadanym stosunkom bawił w Usolu niedługo, w czasie zaś swego tam pobytu mieszkał współnie z Juljanem Kędrzyckim w domu wdowy Kołominowej, którego parter zajmowali Romanowie Bnińscy. Opuszczając Usol wpisał Czetwertyński do mego albumu kilka wierszy, które zakończył słowami:,,I ja byłem w Arkadji", a Arkadją tą miał być Usol! Po powrocie do kraju ożenił się z hrabianką Marją Uruską. Jest ojcem trzech córek, z których dwie zamężne, jedna za Zamojskim, druga za Tarnowskim, i trzech synów, którzy pokończyli wyższe zakłady naukowe. Najstarszy z nich Seweryn, ożeniony z hr. Przeżdziecką, córką Gustawa, zapowiada się jako myślący obywatel kraju. Czetwertyński Włodzimierz założył w dobrach żony Milanowie piękną rezydencję i starannie utrzymywany ogród, przeniósł tam, uporządkował i wzbogacił połączone bibljoteki dziadka jenerała Ludwika Kropińskiego i teścia hr. Seweryna Uruskiego, tudzież archiwa rodzinne, które utrzymuje we wzorowym porządku. Pracuje przytem stale w Komitecie Dyrekcji Szczegółowej Siedleckiej, jako radca wybierany przez obywateli. Stosunki z kolegami szkół i wygnania utrzymuje na stopie właściwej i jest zawsze uczynnym w miarę możności. Co do stosunków z władzami rosyjskiemi, nie zdołał utrzymać się na stanowisku, wymaganym od Polaka patrjoty, czego idealny przykład miał w postępowaniu księcia Tadeusza Lubomirskiego. W ostatnich czasach wybrany został Czetwertyński prezesem Towarzystwa Dobroczynności w Warszawie, który to obowiązek spełnia dotychczas.