Zarejestruj się lub Zaloguj się

Portal w rozbudowie, prosimy o wsparcie.

Uratujmy wspólnie polską tożsamość i pamięć o naszych przodkach.

Zbiórka przez Pomagam.pl

Powstanie Styczniowe - uczestnicy

Największa baza Powstańców Styczniowych.
Leksykon i katalog informacji źródłowej o osobach związanych z ruchem niepodległościowym w latach (1861) 1863-1865 (1866)

UWAGA
* Jedna osoba może mieć wiele podobnych rekordów (to są wypisy źródłowe)
* Rekordy mogą mieć błędy (źródłowe), ale literówki, lub błędy OCR należy zgłaszać do poprawy.
* Biogramy opracowane i zweryfikowane mają zielony znaczek GP

=> Powstanie 1863 - strona główna
=> Szlak 1863 - mapa mogił i miejsc
=> Bitwy Powstania Styczniowego
=> Pomoc - jak zredagować nowy wpis
=> Prosimy - przekaż wsparcie. Dziękujemy

Szukanie zaawansowane

Imię

Nazwisko

Opis

Źródło

Nadawca

Uwagi

Ze zdjęciem

Tryb wyszukiwania

Wyniki wyszukiwania. Ilość: 2997

Strona z 75 < Poprzednia Następna >

[Orelec] Dnia 27 maja. Nasi panowie młodzi wrócili z wyprawy, ale krótkiem powtórnem niepowodzeniem oddziału zdekoncertowani.(...) Dla dzisiejszych partyzantów mam łzę żalu — to więcej jak bohaterowie! to męczennicy! Właśnie nasz dobry znajomy, Henryk Walter, przezwany Mopier, zabiwszy czterech Moskali, usunął się, otrzymawszy jedno pchnięcie bagnetem w zęby, z których dwa postradał — drugie pchnięcie w piersi, a trzecie w rękę — i tak bez opatrzenia ran odbył 3G godzinny marsz o głodzie i wśród niewygód odwrotu.

Właściwie Mamertyn Władysław Wandel, syn Konstantego i Romantyny (Romany) Wodzyńskiej (zm. 1856 Łowicz). Urodzony prawd. w 1847 roku (choć akt chrztu informuje o roku 1855). Wbrew podaniu rodzina nie miała związków z włoską rodziną Vandeli, czy Vandalli. Ojciec faktycznie ukrywał się przed Moskalami, nie walczył jednak w Powstaniu Listopadowym, lecz od 1828 ukrywał się przed komisją wojskową (fakt ten nie został dobrze zapamiętany przez syna, z racji na wczesną śmierć ojca). Mamertyn, wg jego własnych, opowiadań brał czynny udział w organizacji cywilnego Rządu Narodowego w Rawie Mazowieckiej, potem walczył w oddziale gen. A. Jeziorańskiego w bitwach pod Rawą i Lubochnią. Aresztowany w Grójcu, po uwolnieniu uczestniczył w życiu społecznym, był korespondentem i literatem. Informacje te są jednak poddawane w wątpliwość z powodu zbyt młodego wieku (8 lat), który potwierdza akt chrztu i akty małżeństw. W 1915 r. ewakuowany do Rosji w 1919 r. wrócił do kraju. Z trzema żonami miał 10 dzieci. Odznaczony wieloma orderami w tym Krzyżem Niepodległości. Jeden z ostatnich weteranów Powstania Styczniowego. Zmarł i został pochowany w Warszawie.

Maksymilian Telesfor Wanert

obecnie kierownik kopalni nafty, zamieszkały Sękowa, urodzony 4 stycznia 1822r. we wsi Czarnowie powiat kielecki, pochodzenia szlacheckiego wyznania katolickiego żonaty z Joanną z Grabiańskich, ma troje dzieci synów Aleksandra i Kazimierza – pełnoletnich i samodzielnych oraz córkę Augustę przy rodzicach, przed powstaniem pozostawał w służbie rządowo-górniczej przy Zakładach Górniczych okręgu Zachodniego w Dąbrowie jako Kontroler Kasy Górniczej, zajmował się także pocztą narodową, w powstaniu powołany przez pułkownika Cieszkowskiego na kwatermistrza do lokowania i żywienia w urządzonych koszarach dla zaciężnych ochotników, oraz koni wysyłanych następnie partiami do oddziałów w Ojcowie, w końcu ścigany przez władze rosyjskie zdołał wyjść za granicę kraju 13 lutego 1864r., dokumentów potwierdzających udział w powstaniu w szczególności tych od pułkownika Cieszkowskiego nie zdołał zabrać uciekając przed moskalami.

Kazimierz Wańkowicz

ur. 24.12.1831 Mińsk, zm. 1.10.1891 Kraków. Brat Jana Edwarda. Komendant oddziału na Litwie. Skazany na śmierć, ułaskawiony na skutek starań rodziny zesłany na dożywocie na Sybir. W 1874 przebywał w Wiercholeńsku nad Leną, pod nadzorem policji, bez prawa swobodnego poruszania się. Uciekła po 12 latach drogą okrężną przedostał się do Galicji. Tu ożenił się z Karoliną Ortyńską i miał dwoje dzieci Kazimierę (zam. Sokołowską) i Jana, ur. 1890. Od 1882 był dyrektorem rafinerii nafty Łukasiewicza w Chorkówce k. Krosna. Pochowany na Rakowicach.

Melchior Wańkowicz

Był właścicielem majątku Kalużyce w powiecie ihumeńskim na Mińszczyźnie. Za udział w powstaniu styczniowym został zesłany na Syberię. Po powrocie z zesłania w 1875 ożenił się z Marią Szwoynicką, córką Konstantego z Nowotrzeb, z którą miał czworo dzieci – Czesława (1876–1912), Witolda (1882–1944), Reginę (1883–1963) i Melchiora - znanego pisarza.

Stanisław Warnka

Jeden z najdzielniejszych młodzieńców Wiel kopolski, późniejszy profesor gimnazyum Ś. Maryi Magdaleny i akademii handlowej w Lipsku, znakomity historyk, pisarz i dziennikarz, w skutek trudów wojennych w r. 1863 zapadłszy na zdrowiu, zgasł po długich cierpieniach na chorobę piersiową w Poznaniu dnia 19 lutego 1882' r. Zmarły był przez matkę siostrzeńcem Karola Libelta i dr. Teofila Ma łeckiego. Do powstania poszedł jako uczeń prymy. Bił się pod Youngiem w bitwach pod Nowąwsią i Brdowem, poczem po powrocie do Księstwa kilkakrotnie był więziony w Wągrowcu i w Poznaniu. Odsiedziawszy karę, udał się do Wrocławia i zdawszy świetny egzamen abituryencki, zapisał się na uniwersytet tamtejszy, celując zawsze mie dzy rówieśnikami.

Aleksander Wasilewski

Nadleśniczy, leśnictwa rządowego Bodzentyn. W okresie powstania aresztowany przez władze carskie, co prawd. miało związek ze wspieraniem działań powstańczych.

Gustaw Wasilewski

Był wybranym do komitetu pierwszego centralno-narodowego, a następnie komisarzem wojewódzkim. Poległ w utarczce pod Józefowem 2 kwietnia 1863 r. Wieku lat 25. Po ukończeniu szkół w Królestwie Polskim udał się do Kijowa na uniwersytet, gdzie stał się jednym z czynnych agitatorów. Śledzony przez władze rosyjskie udał się do Włoch, gdzie się zapisał do szkoły wojskowej polskiej w Genui, a następnie wyjechał do Paryża, skąd powołany został do Warszawy. Otrzymał polecenie organizowania województwa kaliskiego. Zasiadał i w Komitecie Centralnym. Po rozbiciu Frankowskiego pośpieszył w marcu do Lwowa, gdzie przebywał generał Wysocki, mający główne dowództwo nad oddziałami w Lubelskiem. Aresztowany w chwili wyjazdu zdołał ujść z więzienia. Gdy świeżo sformowany oddział oddany został pod komendę generała Jeziorańskiego, Wasilewski przybył w celu porozumienia się z nowym naczelnikiem właśnie w chwili walki pod Józefowem. W krwawej tej potyczce, schwyciwszy za karabin i zagrzewając drugich do ataku, śmiertelnie ugodzony kulą padł na miejscu, a nadbiegłe żołdactwo, żyjącego jeszcze najchaniebniej zamordowało.

Franciszek Wasko

ojciec Aleksandra, równocześnie aresztowany z synem i lubo nic wspólnego z nim nie miał, jednak komisja śledcza uznała go winnym tego, że ma takiego syna. Skazany został na wieczne wygnanie do guberni orenburskiej. Zmarł w drodze w mieście Czystopolu w guberni kazańskiej w pierwszej połowie 1865 r.

Józef Wciśliński

Piotr Wciśliński (27.VII.1842 - 1914) pochodził z bogatej rodziny mieszczańskiej w Proszowicach. Był synem Melchiora Wciślińskiego (ur. 5.1.1815) i Elżbiety z Biechońskich (ur. 4.Xl.1816 r.). Jego dziadek, Stanisław Wciśliński, był uczestnikiem powstania kościuszkowskiego. Piotr urodził się w Proszowicach 27 lipca 1842 roku. Brał czynny udział w powstaniu styczniowym 1863 roku. Był wachmistrzem kawalerii w oddziale gen. Mariana Langiewicza. Jego oryginalny powrót z walk pozostał w przekazie rodzinnym: spiesząc konno do domu na rynku proszowickim, nie zsiadł z rumaka przed wejściem, jeno wskoczył na nim przez otwarte okno, prosto do komnaty na parterze. Wstąpił w związek małżeński z Marią z Sikorskich, wywodzącą się również z rodziny proszowickich mieszczan. Wyruszyli do Warszawy i zamieszkali na ulicy Złote. Prowadzili handel mięsem i wędlinami. W Warszawie urodzili się im synowie: Stanisław, Antoni, Józef, Andrzej i Stefan oraz córka Karolina. Kiedy zmarł ojciec, Melchior, Piotr wrócił do Proszowic, a jego synowie pozostali w Warszawie nadal rozwijając intratny interes z jatkami i sklepami mięsnymi na Mokotowie. Piotr Wciśliński należał do grupy najbardziej zamożnych obywateli Proszowic, miał w rynku kamienicę oraz majątek ziemski. Na zachowanym zdjęciu z roku 1905, z uroczystości Święta Straży Pożarnej na Rynku w Proszowicach, zajmuje dostojne miejsce siedzące w pierwszym rzędzie, wśród miejscowych notabli. Zmarł w 1914 roku i został pochowany w okazałym, wykonanym z różowego piaskowca, grobie rodzinnym na cmentarzu parafialnym w Proszowicach. Jego żona Maria zmarła w 7 lat później.

Drugie imię August. Ur. 24.04.1846r., Zaborów. Zarządca gospodarczy i przełożony obszaru dworskiego w Staromieściu (rzeszowskie), żonaty, 3 dzieci, wyznania rzymsko-katolickiego. W oświadczeniu o przystąpieniu do Towarzystwa Wzajemnej Pomocy Uczestników Powstania Polskiego 1863/64r. podał, iż przed powstaniem był praktykantem handlowym, natomiast w czasie powstania szeregowcem w strzelcach. Służył u Łopackiego, Czachowskiego, Eminowicza, Ćwieka, pod kapitanem Tobaczyńskim w II kompani strzelców u Łopackiego podał się z pewnych względów jako Albin Pełczewski, później w oddziale Czachowskiego z prawidłowym nazwiskiem pod kapitanem Rudowskim. Był pod Stefankowem, Ożarowcem, Rzeczniowem, Blizinem, w okolicach Ostrowca lub Końskich, pod Wirem, gdzie został ranny lekko w palce prawej ręki, pod Puławami, pod Studziannem i w wielu innych. Deklarację podpisał 21.08.1888r.

Henryk Węcławowicz

Ur. 1828, zm. 1897. Herbu Wadwicz, syn Onufrego (sędziego granicznego gub. mińskiej) i Filipiny Horwatt. Żonaty z Marią Komar. W latach 50-tych założył nową siedzibę w gdzie zgromadził liczne dzieła sztuki i bibliotekę. W 1863 wziął udział w Powstaniu. Aresztowany i osadzony w w więzieniu w Kownie. Dzięki staraniom rodziny udało mu się wyjść po trzech latach i zachować majątek. W Powstaniu działał też jego brat - Onufry. Miał syna Zygmunta żonatego dwukrotnie: ze Stefanią Marią Zdziechowską oraz z Marią Węcławowicz.

Antoni Węcławski

Węcławski (Węsławski?) Antoni syn Stanisława i Józefy z Kunickich, ur. 1814 w majątku Giegrany, szlachcic z Kowieńszczyzny, z pow. telszewskiego. Brał udział w powstaniu listopadowym. Po ukończeniu szkól w Libawię wrócił do majątku. Pełnił urząd marszałka pow. telszewskiego i sędziego pokoju. W 1861 został pośrednikiem do spraw włościańskich. W powstaniu był komisarzem pow. telszewskigo. W maju 1863 został aresztowany w Połądze i osadzony w więzieniu w Telszach, gdzie według Jakuba Gieysztora miał przebywać do 1866. Nie ujawniono jego faktycznej roli w powstaniu, wedle źródeł urzędowych, w lipcu lub sierpniu 1864 został skazany przez sąd woj. jedynie za współudział w powstaniu (dostarczanie żywności powstańcom) na zamieszkanie w gub. ołonieckiej, majątek skonfiskowano. Mieszkał w Ołońcu wraz z synem, Stanisławem, ur. ok. 1849. W 1866 starał się o przeniesienie do Pskowa, ale w rok później nadal mieszkał w Ołońcu. Zezwolenie uzyskał prawdopodobnie w 1869 z Pskowa wyjechał później do Libawy, gdzie brał czynny udział w życiu społeczności polskiej. Starał się o wyjazd za granicę dla ratowania wzroku — nie doczekawszy się zezwolenia, stracił wzrok zupełnie. Zmarł w 1880. Pozostawił prawdopodobnie też drugiego syna, Michała, późniejszego adwokata w Wilnie.

Eugeniusz Wędrychowski

Pod Kurowskim w oddziale Żuawów Śmierci Rochebruna. Walczył pod Miechowem. Po powstaniu naczelny buchalter we Lwowie (zmarł po 1898)

Franciszek Wędrychowski

Miał strzaskaną prawe kolano w walkach przed 20.02.1863.

Władysław Węgierkiewicz

wieku lat 19, rodem z Brześcia Kujawskiego, uczeń IV kl. Gimn. Radomskiego, w powstaniu wachmistrz kawaleryi, zmarł w zakładzie Klinicznym w Krakowie dnia 26 Marca 1863 roku w skutek ran otrzymanych •w bitwie pod Uhiejowem czy pod Grochowiskami. Pochowany dnia 28go t. m. na miejscowym cmentarzu. (Czas Nr. 71 podaje że miał lat 17 i zmarł 28 t. m.)

Stanisław Weiss

Uczestnik powstania z r.1863 zmarł w Kalwaryi 15 bm. Urodzony w r. 1844 mając lat 19 walczył pod komendą Langiewicz pod Małogoszczą, brał czynny udział w wielu potyczkach. Po upadku powstania został uwięziony. Po uwolnieniu, chroniąc się przed dalszym prześladowaniem, udał się do Rumunii, gdzie pracował przy tamtejszej kolei, biorąc czynny udział wraz z wielu innymi emigrantom w pracy dla Ojczyzny. Tęsknota wróciła do krajowi, gdzie pracuje w swoim zawodzie do roku 1905 t. p do uzyskania emerytury. Zmarły był ojcem profesora Akademii Sztuk Pięknych p. Wojciecha Weissa ( pisownia oryginalna)

Stnisław Weiss

Ur. 1844 Jastrząbka Górna, syn Kacpra (Gasparus Weiss, Wois), i Anny Niemiec. Miał pięcioro rodzeństwa. Uczestnik powstania w oddziale Langiewicza. Po powstaniu przebywał w Rumunii. Tam w 1870 wziął ślub w Botoszanach z Marią Kopacz (Kopaczyńska), Parafia Jassy, dzieci: Emilia (ur. 1868 Tarnów) i Wojciech (ur. 1875 Leorda Bukowina Rumunia przyszły malarz, rektor ASP). W Rumunii znalazł pracę przy nowo otwartej linii kolejowej Lwów – Czerniowce, założył tam rodzinę i pozostał przez ponad 20 lat. Dopiero nasilenie się tendencji nacjonalistycznych w Rumunii a niechęć z jego strony do przyjęcia obywatelstwa rumuńskiego, spowodowały decyzję o powrocie, a idąc za powołaniem syna Wojciecha, również i o wyborze Krakowa (Podgórza) jako kolejnej życiowej przystani. Uczestniczył czynnie w tych działaniach, co nie mogło pozostać bez wpływu na kształtowanie się świadomości przyszłego artysty. Atmosfera domu nasycona była troską o utrzymanie polskiej tradycji. Stanisław Weiss przyczynił się w znaczący sposób do powstania Polskiej Czytelni w Botuszanach, sam również zgromadził bogaty księgozbiór, który wraz z nim powrócił do kraju i przetrwał nienaruszony do dnia dzisiejszego.

Edward Weissmann

Naczelnik obwodu lwowskiego Rządu Narodowego. Zasilał powstanie pieniędzmi z własnej szkatuły. Był to zacny i gorliwy obywatel—mówi o nim Ziemiałkowski Floryan (Pamiętniki I, str. 129). Najpierw nie chciał przyjąć nominacyi na naczelnika, motywując, że jako żyd, nie będzie miał w obwodzie powagi, lecz zachęcony przez okolicznych sąsiadów, ostatecznie przyjął.

Kazimierz Weloński

Imię zakonne: Justyn. Ur. 1831 Litwa, zm. 1915. Święcenia kapłańskie 1855, wcześniej Szkoła Powiatowa w Mariampolu, Seminarium Duchowne w Sejnach oraz Akademia Duchowna w Warszawie. Wikary w parafii św. Aleksandra w Warszawie, od 1862 proboszcz, katecheta w Gimnazjum Realnym w Warszawie. Aresztowany 1863 zesłany do guberni permskiej. Od 1872 proboszcz w Serocku, potem w Winnicy, wreszcie na Jasnej Górze. Kanonik katedralny płocki, prałat katedralny, protonotariusz apostolski.

Karol Wenclewicz

Wiktor Wendorff

Wierzba, ur. w Tursku wiel., prakt. gosp.. służył jako szereg, i walczył pod Kobylanką, Tyszowcami i Tuczępami. Ranny w rękę i w nogę kulą, miał usta rozdarte bagnetem i był zbity kolbami.

Julian Wereszczyński

zastąpił na stanowisku naczelnika okręgu Michała Bonikiewicza, a ten objął stanowisko naczelnika okręgowego mającej być utworzonej właśnie żandarmerii powstańczej.

Franciszek Werla

Lat 28, porucznik, dowódca plutonu 1 Pułku Jazdy, Wojska Ziem Ruskich. Mianowany por. ma placu boju w 1863 w powstaniu przez jen. Jeziorańskiego

Poległ walcząc pod Wiszniewskim. 11 sierpnia we Lwowie miało miejsce nabożeństwo za jego duszę.

Franiciszek Werwitz

Antoni Węsławski

s. Stanisława i Józefy Kunickiej, ur. 1814. W r. 1863 brał czynny udział w organizacji powstańczej, jako komisarz pow. telszewskiego. w końcu maja t. r. aresztowany w Połądze, po kilku miesiącach przeniesiony byl do Telsz i trzymany w więzieniu do r. 1866. Po parokrotnych wyrokach skazany do Penzy, potem zmieniano mu miejsce pobytu na Ołoniec (w gub. oło-nieckiej). W wyroku stwierdzone zostało, iż aczkolwiek winy żadnej A. W-mu nie dowiedziono, powinien on jednak być z kraju wysłany, jako mający duże wpływy. Majątki uległy później sprzedaży przymusowej.

Ur. 8.6.1803 Kraków, Syn Jerzego i Wiktorii Popiel. Zm. 21.11.1868 Kraków. mieszkał przy ul. Floriańskiej nr 370 Zegarmistrz i jubiler krakowski. Miał zakład przy ul. Floriańskiej nr 370, oraz skład przy Szewskiej. Żona: Cecylia Schweigel. Aktywnie wspierał Powstanie. W szczególności organizował ucieczki z aresztów i więzień. W 1863 w sierpniu jego córka zginęła w słynnym wybuchu składu amunicji na rogu ul. Szewskiej i Jagiellońskiej (wówczas Teatralnej). Pochowany został na Rakowicach. jego syn Wojciech (oż- z Ludwiką Skórczewską) był również jubilerem, specjalistą i rzeczoznawcą, zasłużonym dla cechu krakowskiego.

Zegarmistrz krakowski, który organizował wyprowadzanie powstańców internowanych po bitwie pod Grochowiskami, a także z innych więzień - w tym również z Ołomuńca.

Franciszek Wiciejewski

mając lat 34, ze Zwierzyńca Lubelskiego, emigrant z roku 1848, utonął w morzu, o 2 mile poniżej Kłajpedy (Memla), przy wylądowaniu powstańców na brzeg polski dnia 11 Czerwca 1863 r. (Czas Nr. 147).

podporucznik, kawalerzysta w szwadronie mjr Szameita, brał udział w bitwie pod Jeziorkiem 29.10.1863, wymieniony w raporcie gen. Bosaka do RN, wzięty do niewoli w 1864, więziony w Kielcach (do 24.06.1865)

Wincenty Wiczorkiewicz

Strzelec, leśnictwa rządowego Bodzentyn, straż Klonów. W okresie powstania aresztowany przez władze carskie, co prawd. miało związek ze wspieraniem działań powstańczych.

Wiecki (Wietycki?) Józef, syn Michała, ur. ok. 18 I 8, szlachcic z pow. kalwaryjskiego gub. augustowskiej. Za namawianie do wstępowania do oddziałów powstańczych (doniósł na niego chłop Białowąs, który był w oddziale) został zesłany do gub. ołonieckiej na zamieszkanie pod dozorem policji. Od maja 1864 mieszkał w Powieńcu (rodzina pozostała w kraju). Na podstawie rozporządzenia MSW z 18 stycznia 1866 udał się do Królestwa Polskiego (z guberni wyjechał 24 lub 27 stycznia). W powstaniu Wiecki miał przybrać nazwisko Gawroński.

Czesław Wieczerzyk

Teofil Wielebnowski

(patrz również Wielbniewski) Walczył w oddziale Czachowskiego. Miał zginąć w bitwie pod Kurozwękami, gzie wystawiono mu akt zgonu (akt nr 10). Był dwukrotnie ranny, został osadzony przez Sąd Woyskowy w krakowie i dostał 4 miesiące więzienia. Syn Wincentego.

Strona z 75 < Poprzednia Następna >