Zarejestruj się lub Zaloguj się

Portal w rozbudowie, prosimy o wsparcie.

Uratujmy wspólnie polską tożsamość i pamięć o naszych przodkach.

Zbiórka przez Pomagam.pl

Powstanie Styczniowe - uczestnicy

Największa baza Powstańców Styczniowych.
Leksykon i katalog informacji źródłowej o osobach związanych z ruchem niepodległościowym w latach (1861) 1863-1865 (1866)

UWAGA
* Jedna osoba może mieć wiele podobnych rekordów (to są wypisy źródłowe)
* Rekordy mogą mieć błędy (źródłowe), ale literówki, lub błędy OCR należy zgłaszać do poprawy.
* Biogramy opracowane i zweryfikowane mają zielony znaczek GP

=> Powstanie 1863 - strona główna
=> Szlak 1863 - mapa mogił i miejsc
=> Bitwy Powstania Styczniowego
=> Pomoc - jak zredagować nowy wpis
=> Prosimy - przekaż wsparcie. Dziękujemy

Szukanie zaawansowane

Imię

Nazwisko

Opis

Źródło

Nadawca

Uwagi

Ze zdjęciem

Tryb wyszukiwania

Wyniki wyszukiwania. Ilość: 1144

Strona z 29 < Poprzednia Następna >

Kazimierz Bolesta Koziebrodzki

1842–1914, urodzony w Rącznej pod Krakowem, syn Adama i Matyldy z Zagórskich, powstaniec 1863r., inżynier. Oficer oddziału A. Jeziorańskiego, następnie M. Langiewicza, a po upadku jego dyktatury i rozproszeniu korpusu przeszedł do D. Czachowskiego. Wiosną 1864r. emigrował do Francji.

Rymarz, Zam. Bieńczyce, Ur. 1841 w Stryszowie. Stanu wolnego. Przed powstaniem: W terminie rymarza W powstaniu: Szeregowiec z Kosą i Gwerem, Pod Korowskim w bitwie pod Miechowem,potem pod Langiewiczem w bitwie w Skale Piaskowej i w Skale mieście. W ostatniej bitwie w Chrobrzu i w tej bitwie Langiewicz został aresztowany. Później w bitwie pod Wysockim stoczonej pod Radziwiłowem został ranny w prawą nogę. Dokumentów nie posiada żadnych bo zostały zniszczone przy pożarze domu. Odwołuje się na p.p. Kirchmajerów i Pana Cybulskiego w Krzesławicach. Wolny od opłaty. Kraków 7 lutego 1914

Porucznik w oddziale na św. Krzyżu. W bitwie 11.02. odznaczył się odwagą i celnością strzałów. W bitwie przestrzelono mu czapkę nad czołem.

Stanisław Kozłowski

Z Opok w Prusach Zachodnich, służył pod Langiewiczem, walczył w dwunastu potyczkach, ciężko ranny i wzięty do niewoli, przebył 6 lat na Sybirze. Umarł w Ameryce.

Władysław Krąkowski

Wieku lat 21, obywatel ziemski, właściciel wsi Ponętowa w powiecie Łęczyckim, kształcił się pierwiastkowo w Warszawie gdzie ukończył gimnazyum, następnie w Grignon, gdzie słuchał wykładu nauk przyrodzonych profesora Pepłowskiego, a po ukończeniu tego kursu, w szkole agronomicznej w Belgii. Ztamtąd powrócił pod rodzinną strzechę, by zająć się gospodarstwem, by na tej drodze na jakiej jego śp. ojciec wyrobił sobie ogólny szacunek i miłość, dobić się tej samej miłości, tego samego szacunku, wypadki polityczne wskazały mu inne obowiązki, powołały do innych usług, zbrojne powstanie wkrótce znalazło go w swych szeregach, służył pod dowództwem , brał udział w kilku bitwach, aż wreszcie złamany trudami obozowego życia zmuszony opuścić obóz powrócił do domu. Przyszedłszy nieco do siebie, zaciągnął się do oddziału Michała Zielińskiego i w bitwie pod Dobieszkowem dnia 25 Września 1863 roku poległ licznemi okryty ranami.

"W tej zbieraninie widzieć można było paniczow o arystokratycznych rysach i manierach, elegantów paryskich - obok zakazanych fizyognomii urwisów światowych. Z tej ostatniej kategoryi nie mogę do dziś dnia zapomnieć jakiegoś żydka, nazwiskiem Krasnopolski, w czerwonej koszuli garibaldczyka, z zadartym nosem, w binoklach, który z fezem na tyle głowy, wyśpiewywał ochrypłym głosem paryską z owych czasów brukową śpiewkę: Mo'ssieu est m'n'amant i t. d. (L'pied qui remu). Po bitwaeh juz tego wesołego towarzysza nie widziałem; padł zapewne, spłacając dług serdeczny ojczyźnie." (Opis obozu Langiewicza pod Goszczą, I kompanii Żuawów Rochebruna)

Ignacy Agaton Karol, ur. 10.1.1838 Kołomyja. Zm. 4.4.1895 Kołomyja. Pochodził z rodziny czeskiej z okolic Pragi. Syn Józefa (ur. Tarnów) i Marcjanny Schega (ur. Kraków, c. Wojciecha i hr. Rusockiej). Prawnik. W Powstaniu służył od obozu Langiewicza w Goszczy, porucznik kosynierów a następnie generalny audytor wojsk (gdzie otrzymał czarno-białą szarfę - symbol urzędu). Brał udział w bitwach pod Chrobrzą i Grochowiskami. Następnie w organizacji w Krakowie i w oddziale , ranny od kuli w łopatkę i przebity na wylot bagnetem, leczył się w Wysokiem, koło Krasnegostawu. Po powstaniu notariusz w Sokalu. W 1887 w Sokalu jego staraniem urządzono uroczystości żałobne za poległych 1830-31. Odbyły się trzy Msze św. jednocześnie przy głównym ołtarzu śpiewana a przy bocznych dwie ciche. Sam dyrygował chórem męskim. Niestety na uroczystości nie pojawiło się wiele osób - głównie jego rodzina. Członek Kółka Rolniczego w Sokalu. Od 1893 w Kołomyi gdzie 10 lipca otworzył kancelarię adwokacką w domu Brodowskiego przy ul. Kościuszki. Zmarł w Kołomyi w 1895 (na nagrobku znajduje się błędna data zgonu). Żona 1: Zofia Rupiszewska/Rupiciewska (1-v. Ramutt), z. 1874 Żona 2: Hipolita Wiśniowska, córka Hipolita Żona 3: Aniela Wiśniowska (siostra Hipolity) Dzieci: (z I) Helena, zam. Stanisław Michalewski, (z III) Tadeusz (1884-1942 Warszawa) żonaty z Marią Kohler Rodzeństwo Ignacego: Albin kasjer głównej kasy krajowej w Czernowicach), Joanna zam. Groo, Władysław (oficer 58 p- piechoty, urzędnik kolei we Wiedniu), Mieczysław (major 40 i 8 p. piechoty), Jan (urzędnik podatkowy), Narcyz (pocztmistrz w Niżniowie), Feliks, Pawlina zam. Michalewska (mąż właściciel wsi Isaki), Franciszek (żona Magdalena Wieze), Jadwiga Józefa ur. w Niżowie. w Kołomyi.

(Żegota Krauss), ur. r. 1838 w Kołomyi, ukończony prawnik i kand. adwokacki, zaciągnął się w szeregi Langiewicza. W obozie pod Goszczą, został mianowany porucznikiem kosynierów, następnie jeneralnym audytorem wojsk dyktatorskich i otrzymał czarno-białą opaskę (szarfę) jako odznakę swego urzędu. Z polecenia wodza ułożył kodeks karny. Brał udział w bitwach pod Chrobrzą i Grochowiskami. Po upadku dyktatora, pracował w Krakowie w organiz., poczem wyruszył po raz drugi z oddz. Wierzbickiego i walczył pod Polichna. Ranny od kuli w łopatkę i przebity na wylot bagnetem, leczył się w Wysokiem, koło Krasnego stawu. Po powrocie do Galicji piastował posadę notaryusza w Sokalu, następnie w Kołomyi, gdzie umarł r. 1895.

urodz. r. 1889 Bachórzec, ogrodnik, służył w oddz. Langiewicza. Ranny pod Małogoszczą.

Konstanty Krobicki

Sandeczanin, ur. r. 181?, brał udział w kampanii węgierskiej następnie służył w wojsku austr. jako bombardyer. Wspólnie z Rajmundem Zawadzkim należał w Krakowie od początku powstania do komitetu organanizacyjnego do komisji skarbowej podatku narodowego, tudzież do komisji werbunkowej, był wreszcie naczelnikiem oddziału straży naród. Przewoził do obozu Langiewicza pod Goszczą, broń, amunicję i mundury. Aresztowany przesiedział 5 miesięcy w więzieniu, gdzie ciężko zachorował. Zmarł r. 1864 jako sekretarz Towarzystwa Wzajemnych Ubezpieczeń w Krakowie.

Adam Królikowski

Wieku lat 20, rodem z miasta Lublina uczeń Szkoły Głównej Warszawskiej, następnie żołnierz w oddziale jenerała Mierosławskiego poległ w bitwie pod Krzywosądzą ugodzony kulą w piersi. Inne źródła podają, że po bitwie pod Krzywosądzą, gdzie był lekko ranny, dostał się do oddziału i zginął w potyczce pod Chrobrzą.

Czesław Królikowski

Ur. Gdów 14.07.1846r., doktor medycyny zamieszkały w Krakowie, żonaty, 3 dzieci – bliźnięta Jan i Mieczysław 17 lat, Helena lat 15, wyznania rzymsko-katolickiego. W oświadczeniu o przystąpieniu do Towarzystwa Wzajemnej Pomocy Uczestników Powstania Polskiego 1863/64r. podał, iż przed powstaniem był w szkołach w Krakowie, natomiast w powstaniu podoficerem w żandarmerii. Walczył w oddziale Langiewicza pod Chrobrzem i Grochowiskami, następnie w oddziale Romockiego i Dynisiewicza, następnie w oddziale Junoszy w lubelskim. Był ranny w głowę lancą, leczony w Bychawie i Cieszanowie. Deklarację podpisał 05.07.1891r.

Czesław Królikowski

ur. w Gdowie r. 1846, uczeń, służył jako podof. w żandar. Hrubieszowskiej, pod Langiewiczem, Romockim, Denisiewiczem i Junoszą. Walczył w licznych bitwach. Ranny w głowę lancą, był leczony w Bychawie w Lubelskiem i Cieszanowie w Galicji. Po powst. dr. medycyny.

Czesław Królikowski

Urodzony w Gdowie 20/VII 1846 r. Do powstania poszedł jako uczeń gimnazjalny. W powstaniu brał czynny udział pod Langiewiczem i Romockim, potem jako podoficer żandarmęrji u Denisiewicza i Junoszy. Uczestniczył w wielu potyczkach. Był ranny lancą w głowę. Po powstaniu pracował jako lekarz w Dymowie, gdzie umarł.

Leon Królikowski

(1815-po 1891), dyrektor Spółki Żeglugi Parowej na Wiśle. W 1862 r. był członkiem Kom. Miejskiego, w 1863 r. Komisji Wykonawczej. Od lutego do maja 1863 r. członek Rządu Tymczasowego, wziął udział w organizowaniu dyktatury Langiewicza. Mianowany komisarzem RN w Poznańskiem, później był komisarzem RN przy Komisji Broni w Liège. Po powstaniu został na emigracji

Wałdysław Krotkiewski

Czy Krolkiewski, oficyalista prywatny z dóbr Tursko w Sandomierskióm, poległ w bitwie pod Staszowem w Lutym 1863. r. służąc w oddziale .

Józef Krupiński

rolnik. Urodzony w 1841 roku w Działoszycach powiatu Pińczowskiego. Walczył pod rozkazami Langiewicza, Kurowskiego i Chmieleńskiego. Przyjmował udział w bitwach pod: Miechowem, Grochowiskami, Chrobrzem i Sosnówką.

Michał Krupiński

Urodzony w 1842 roku w Kamionce powiatu Lubartowskiego. Walczył pod dowództwem Zdanowicza, Ulatowskiego, Langiewicza, Jeziorańskiego, Kostkowskiego i Krysińskiego. Przyjmował udział w bitwach : potyczkach pod: Lubartowem, Sandomierzem, Sobkowem, Sobolewem, Fajsławicami, Biskupicami. W bitwie pod Fajsławicami został ranny. Zesłany do rot aresztanckich do Archangielska a stąd na osiedlenie (Omstaja obłast wieś Tiuckalińska).

Mieszczanin (podobno emeryt) z Lubelskiego, poległ w bitwie pod Królowym Mostem dnia 9 Czerwea 1863 r. (syn jego ranny pod Skałą w oddziale wzięty do niewolni).

ur. r. 1838, uczęszczał na wydział prawniczy w Krakowie, następnie w Wiedniu, poczem przeniósł się na wydział filozoficzny (grupa historyczna), w Krakowie, słuchając wykładów prof. Walewskiego, Mecherzyńskiego i innych. W czasie tych studyów wszedł w charakterze członka w skład naczeln. Rady krakow. i pracował w niej aż do chwili upadku dyktatury Langiewicza. Wspólnie z Bronisławem Szwarcem jeździł z ramienia krakowskiego komitetu do Warszawy i tamże konferował z Gentralnym komitetem co do stosunku Galicji do organiz. w Królestwie. Środki materyalne i ludzi zdolnych do broni, oddawała Galicya ochotnie na rozkazy Komitetu centralnego do akcji pod zaborem rosyjskim, nie była atoli skłonną wywoływać zbrojnego ruchu przeciw Austryi i walczyć równocześnie z dwoma przeciwnikami. Po upadku dyktatury Langiewicza, uważał Kubala akcyę na razie za ukończoną, przynajmiej na tak długo, aż nie znajdą się silniejsze podstawy do wznowienia ruchu rewolucyjnego, uważał układy z zagranicą za bezowocne i dążył do powstrzymania ustawicznej wysyłki oddziałów z Galicji. które jak wiadomo zaraz u granic doznawały porażki, absorbowały więc bez celu siły materyalne i ludzi, tworzyły całe zastępy ofiar. W dniu 13. grudnia 1863, przeprowadzona w domu Kubali rewizya, dostarczyła dowodów tegoż współudziału w pracach organizacji. Władze austr. poszły jeszcze dalej, podejrzywały go bowiem, iż pragnął wywołać powstanie w Galicji, to też w tym kierunku dochodząc sprawy, trzymały go przez lat dwa w więzieniu śledczem w Krakowie i zastosowały surowy wymiar kary 5-cio letniego więzienia w Josefstadzie. Ogólna amnestya otworzyła mu bramy kazamat, poczem złożywszy doktorat filozofii, uzyskał, acz nie bez utrudnień posadę w gimnaz. trzeciem im. Franciszka Józefa we Lwowie. Awansując ze szczebla na szczebel, został ostatecznie radcą szkolnym, ozdobionym orderem. Niepospolity pisarz i historyk zajmujący się przeważnie dziejami Polski w XVI. i XVII. wieku, położył Kubala w tej mierze prawdziwe zasługi wobec społeczeństwa.

Ludwik Kubala zażywa niemałej sławy jako znakomity pracownik na niwie historycznej. Mało kto wie wszakże o jego wybitnym udziale w ruchu r. 1863. Może przypomni to niniejsza notatka. Był on członkiem Rady naczelnej, kierującej organizacyą w Galicyi, za pośrednictwem Ław, (założonych w Krakowie, we Lwowie, w Rzeszowie i innych miastach), aż do chwili proklamowania dyktatury Langiewicza. Z ramienia Rady naczelnej udawał się do Warszawy celem nawiązania stosunków z Komitetem centralnym i zawarł tam układ, mocą którego wszystkie środki materyalne i ludzi, zdolnych do broni, oddawano do rozporządzenia Komitetowi centralnemu do akcyi pod zaborem rosyjskim, sprzeciwiając się natomiast organizacyi powslańczej w Galicyi, wzorem Królestwa, pod rozkazami Komitetu centralnego. Po upadku dyktatury Langiewicza, uważał powstanie za skończone, a układy z zagranicą za bezowocne i dążył do powstrzymania wysyłki oddziałów z Galicyi, — wszakże napróżno. D. 13. grudnia r. 1863., odbyła się w jego mieszkaniu rewizya. Sądy wojskowe austryackie, posądzając go, iż pragnął wywołać powstanie w Galicyi, skazały Kubalę, po dłuższem więzieniu śledczem w Krakowie, na pięcioletnie więzienie w Josefstadzie i konfiskatę majątku... Czy słusznie? /Józef Zajączkowski/

Ur. 9.9.1838 Kamienica, pow. sądecki, zam. 1.10.1918 Lwów. Syn Ludwika i Wilhelminy Piaseckiej. Jego ojciec posiadał niewielkie dobra Łukowicy w sądeckim a także zarządzał majątkiem Maksymiliana Marszałkowicza w Kamienicy, gdzie urodził się jego syn. Matka, po śmierci ojca (w 1853) wyszła powtórnie za Łuczkiewicza. Ludwik kształcił się w szkole trywialnej Starym Sączu, w Nowym Sączu a później Krakowie w Gimnazjum św. Anny i na Uniwersytecie Jagiellońskim, oraz we Wiedniu, gdzie studiował na wydziale filozoficznym. Już w 1857 wszedł w działalność patriotyczną. Razem z Alfredem Szczepańskim był przywódcą radykalnej młodzieży akademickiej, a później razem kierowali Ławą Krakowską. Był początkowo zwolennikiem wybuchu powstania trzójzaborowego. W okresie powstaniowym podjął prace zarządzie Rady Naczelnej Krakowskiej kierującej poprzez Ławy organizacją powstańczą w Galicji. Współpracował tu m.in. z . Jeździł z jej ramienia do Warszawy i nawiązał w jej imieniu układ z Komitetem Centralnym, w myśl którego wszystkie środki i całość organizacji była oddana na użytek działań w zaborze rosyjskim. Trwało to aż do upadku dyktatury Langiewicza, kiedy to wycofał się z aktywnego poparcia działań zbrojnych i był przeciwny wykrwawianiu się młodzieży przez oddziały przekraczające granicę. Podjął wówczas dwukrotnie próbę wydawania czasopisma "Ojczyzna", które jednak za każdym razem ukazała się w 1 numerze i było w zasadzie polemiką polityczną. Prowadził jednak dalej działalność patriotyczną. We wrześniu 1863 gdy do władzy w Krakowie doszli Czerwoni został dowódcą policji narodowej. Skończyło się rewizją w jego domu w dniu 13 grudnia 1863. Zaaresztowany spędził dwa lata w ciężkim śledztwie posądzany o przygotowanie wybuchu powstania w Galicji. Skazany na 5 lat ciężkiego więzienia w Josephstadt został po roku zwolniony w wyniku ogólnej amnestii. Po uwolnieniu dokończył doktorat w 1868 i podjął działalność historyczną i pedagogiczną. Ni uzyskał posady na Uniwersytecie Jagiellońskim, więc zwrócił się do Lwowa. w 1872 zdał egzamin nauczycielka gimnazjalnego. Chwilowo uczył we Lwowie, przez rok w Złoczowie a następnie wiele lat ponownie we Lwowie w Gimnazjum im. Franciszka Józefa. Rozpoczął pracę wydawniczą w "Przewodniku Naukowo-Literackim" Wydał kilkaset poczytnych opracowań na temat szczególnie bitew polskiego rycerstwa w XVI i XVII wieku. Krytykowany przez krakowskich "Stańczyków", szczególnie przez Michała Bobrzyńskiego. Sławę przyniosły mu "Szkice Historyczne". Pod ich wypływem Henryk Sienkiewicz odstąpił od wcześniejszych planów i napisał Trylogię. Na szczególną uwagę zasługuje też wyśmienita monografia . Należy też wspomnieć o młodzieńczych próbach poezji w postaci dramatu "Gliński" wystawianego na deskach teatru w Poznaniu. Był prezesem Towarzystwa Historycznego we Lwowie, Koła Literacko-Artystycznego, Towarzystwa Miłośników Przeszłości Lwowa. Pracował także jako bibliotekarz w Bibliotece Pawlikowskich. W 1894 zorganizował zjazd pisarzy i literatów. Był organizatorem wystawienia we Lwowie pomnika Aleksandra Fredry. Uniwersytet Franciszkański z okazji 80-tych urodzin nadał mu tytuł doktora honoris causa. Zmarł niedługo po obchodzonych uroczyście i publicznie 80-tych urodzinach. O jego zgonie pisały praktycznie wszystkie dzienniki i tygodniki w kraju. Pochowany jest na Łyczakowie w kwaterze 59. Miasto Lwów uczciło go przemianowując ulicę Kamienną (przytykającą do budynków gimnazjum) jego imieniem. Obecnie jest to ulica generała UPA - Romana Szuchewycza. W 1875 zawarł związek małżeński z Leoną h. Pobóg Dzieci: Tomasz, Wawrzyniec (wiceprezydent Lwowa), Maria i Jadwiga.

Antoni Kubiatowski

Urodził się w Bobrownikach dnia 21 października 1845 r. Był synem Wojciecha i Franciszki zd. Baranowicz. W dniu przyjścia na świat Antoniego Kubiatowskiego jego ojciec odbywał służbę wojskową w wojsku rosyjskim i dopiero w 30 grudnia 1853 r. będąc urlopowanym z armii, wobec proboszcza bobrownickiego Pawła Polkowskiego i świadka Piotra Zmińskiego, młynarza, oficjalnie uznał Antoniego za swojego syna. Oświadczenie to zostało wpisane do akt stanu cywilnego. W 1863 r. Antoni wstępuje do partii powstańczej Mirewicza, następnie przechodzi do oddziałów Langiewicza. Bierze udział w bitwie pod Częstochową (Radziwie). W nieznanych okolicznościach wpada w ręce Rosjan i osiem miesięcy jest więziony w Piotrkowie Trybunalskim. Udział w powstaniu Antoniego Kubiatowskiego nie pozbawia zaufania władz jego ojca, który w połowie lat 60 XIX w. jest ławnikiem miejskim a kilka lat później, po pozbawieniu Bobrownik praw miejskich zostaje drugim z kolei wójtem nowo utworzonej gminy bobrownickiej. Antoni po swoich powstańczych perypetiach wraca do Bobrownik i mieszka tu na stałe. Wchodzi w związek małżeński z Petronelą Bigosińską i w latach 80 XIX w. zostaje wybrany przez zebranie gminne ławnikiem sądu gminnego II okręgu, który obejmował jurysdykcją gminy Bobrowniki, Osówka, Szpetal i miał siedzibę w Bobrownikach. Po odzyskaniu niepodległości przez Polskę w 1918 r. Antoni Kubiatowski jako były powstaniec z 1863 r. zostaje awansowany do stopnia ppor. weteranów i oprócz innych odznaczeń 8 września 1930 r. zostaje udekorowany za walkę z bronią w ręku w czasie powstania styczniowego Krzyżem Niepodległości z Mieczami. W 1919 r. wybrany zostaje na ławnika bobrownickiego sądu pokoju, na której to funkcji zatwierdza go sejmik powiatu lipnowskiego. Umiera 14 lutego 1933 r. Jego mogiła znajduje się do dzisiaj na cmentarzu parafialnym w Bobrownikach.

Józef Kucharczak

(Kucharski. Szklarz. Ur. 1842r. w Kutnie. Walczył w partii Langiewicza. Aresztowany i skazany na osiedlenie na Syberii do astrachańskiej guberni.

Ludwik Kucharski

rzeźnik. Ur. 1841r. w Kozienicach z. Radomskiej. Walczył pod rozkazami Langiewicza, Czachowskiego i Ziębińskiego w bitwach pod Jedliskem, Wąchockiem, Baranią Górą, Świętym Krzyżem. Skazany do rot aresztan-ckich do Kurska na 2 lata. Wykazany przez Arch. Akt. Dawn. Spis uczestników powstania styczniowego, zesłanych do Rosji na osiedlenie, do rot aresztanckich.

Kajetan Kuczewski

Brat stryjeczny Michała, służył pod i Rudowskim, zginął pod Samsonowem w Guberni Radomskiej.

Michał Franciszek Kuczewski

ur. 29.09.1843 Strzyżów par. Drzewica [1] [2] zm. 1863 Opatów [1] Jego rodzicami byli Jan Kuczewski (ur. Kośmirzowo gubernia sandomierska, były dziedzic [4], szlachcic, syn Tomasza i Agnieszki Laskowskiej) i Marianna Zambrzycka 1-vo Trepka 2-vo Kuczewska (szlachcianka) [2] [3] Jego ojciec owdowiał i powtórnie zawarł związek małżeński w 1859 r w Drzewicy; jego żoną (a macochą Michała) została Eurozyna Aniela Trepka (była dziedziczka) [4] Rodem z Drzewicy w Królestwie Polskim, syn dzierżawcy dóbr ziemskich, służył w oddziałam Langiewicza i Chmielińskiego, zginął pod Opatowem w 1863 r. [1]

Michał Kuczewskl

Rodem z Drzewicy w Królestwie Polskiem syn dzierżawcy dóbr ziemsk. służył w oddziałach i Chmielińskiego, zginął pod Opatowem 1863 r.

Filomena Kuderska

Ur. ok. 1838. córka Jana i Emilii Korzeniowskiej.[2] Siostra – żona , właściciela hotelu "Pod Czarnym Orłem". Razem zbierały podatek narodowy i zostały za to aresztowane.[1] W 1865 Filomena wyszła za [2][3] - majora, dowódcę oddziału w zgrupowaniu Langiewicza.[4]

Teodor Kułakowski

ur. r. 1844 w Podgórzu, stud., służył jako szereg, w końcu jako porucznik w oddz. Kurowskiego (pod Sosnowem i Miechowem), Langiewicza (pod Chrobrzą i Grochowiskami), Grekowicza (pod ), Miniewskiego (pod ), Wysockiego (pod Radziwiłłowem), Komorowskiego (pod Poryckiem) i Kruka (w 3-ch potyczkach). Był ranny pod Miechowem, Radziwiłłowem i pod Poryckiem. Po powst. urzędnik miejski w Podgórzu

Teodor Wincenty Kułakowski

[herb=Kościesza]Teodor Wincenty , h. {{Kościesza}} Ur. 26.03 lub 26.07.1844 Podgórze , zm. 25.4.1917 Kraków. Syn Ferdynanda Kułakowskiego i Teresy Ripper, Brat , również powstańca styczniowego. Uczęszczał do gimnazjum św. Anny w Krakowie. W wieku 19 lat udał się do powstania do obozu Kurowskiego gdzie 7 lutego stawił się w Ojcowie, gdzie przestawił się jako murarz z Krakowa. Zanotowany na liście w obozie, zakwalifikowany jako strzelec, posiadał amunicję.[14] Walczył w oddziale Żuawów Śmierci. Służył jako szeregowiec, w końcu jako porucznik w oddziale Kurowskiego (pod Sosnowcem i Miechowem), Langiewicza (pod Chrobrzą i Grochowiskami), Grekowicza (pod Szklarami), Miniewskiego (pod Krzykawką), Wysockiego (pod Radziwiłłowem), Komorowskiego (pod Poryckiem) i Kruka (w 3-ch potyczkach). Był ranny pod Miechowem, Radziwiłłowem i pod Poryckiem.[12] W latach 70-tych XIX w. pracował jako inżynier w Siedmiogrodzie. W 1878 powrócił do Krakowa gdzie pracował przy odbudowie Sukiennic i magistracie. Był inspektorem Biura Ekonomicznego. Weteran, liczba wykazu Sekcji Opieki Departamentu Sanitarnego Ministerstwa Spraw Wojskowych: III-260.[13] Kolekcjoner pamiątek Powstania Styczniowego. Członek Bractwa Kurkowego oraz towarzystwa "Przytulisko" weteranów. Współzałożyciel Towarzystwa Miłośników Historii i Zabytków Krakowa. Energiczny, z wielką, nigdy nie strzyżoną brodą. Pochowany Kraków-Rakowice, kw. Ra, grób rodzinny Małżeństwa: 1. Eleonora Szois. 2. Pauliną Ripper, (ślub 1873 Kraków), c. Franciszka, przedsiębiorcy krakowskiego i Apolonii Stróżewskiej. Dzieci: 1. Kazimierz 2. Helena 3. Wanda 4. Apolonia 5. Stanisław 6. Maria (nazaretanka) 7. Tadeusz

Lat 23, porucznik, nominowany przez gen. Langiewicza 3.l1863, oficer zarotowy 3 szwadronu, "dobry"

Michał Kutrzebski

Rodem z gub. Radomskiej, służył pod jako podoficer kawaleryi zginął w Grochowczyskach /Grochowiskach/ pod Buskiem.

Michał Kwasiżur

ur. Bachórzec r. 1839, służył w oddz. Langiewicza. Ranny pod Skałą. Po powst. służący.

Adam Kwiatkowski

Marcin Józef Adam Kwiatkowski urodził się 11 listopada 1839 r. we wsi Żeleźnikowa koło Nowego Sącza. Jego czterej stryjowie służyli w polskim wojsku w roku 1831. W roku 1863 był klerykiem w seminarium w Sandomierzu. Na wezwanie majora Czachowskiego (rękopiśmienne wspomnienia Adama Kwiatkowskiego, spisane w 1918r.) i za zgoda biskupa Juszczyńskiego razem z siedmioma innymi klerykami [...] udali się w połowie lutego do Langiewicza. Kwiatkowski służył w 1 plutonie kawalerii pod dowództwem Jana Prendowskiego. Brał udział w bitwach pod Staszowem, Małogoszczą, Pieskową Skałą, Chrobrzem i Grochowiskami. Po Grochowiskach z oddziałem Śmiechowskiego znalazł się w Krakowie. Następnie uczestniczył w nieudanej wyprawie Dunajewskiego (20 VI 1863 r.). Zgłosił się do pułkownika Czachowskiego w Mielcu (prawdopodobnie w sierpniu) i otrzymał stopień podporucznika jako pomocnik porucznika Chrząstowskiego. Dowódcą plutonu był rotmistrz Huragan. Kwiatkowski towarzyszył Czachowskiemu aż do Wierzchowisk, gdzie został ciężko ranny. Przebywał dość długo w szpitalu w Siennie. Po upadku powstania przez pewien czas mieszkał w Galicji. Po powrocie do Królestwa pracował na kolei w latach 1883-1915. Następnie przebywał u córki w Siennie, skąd razem z nią przeniósł się do Chełmna na Pomorzu. Zmarł po roku 1920.

Jan Kwiatkowski

ur. r. 1843 w Krakowie, subj. księgarni, służył jako szereg, w oddz. Langiewicza. Walczył pod Chrobrzą i Grochowiskami. Ranny w rękę. Po powstaniu kupiec.

Józef Kwiatkowski

Były uczeń seminaryum Warszawskiego, z którego wystąpiwszy, trudnił się przepisywaniem wyroków sądowych. W początkach powstania, mając zebranych przez pracę 250 zł. pol., za pieniądze te uzbroiwszy się, pospieszył do oddziału , zkąd przeniósł się do oddziału Czachowskiego, w bitwie pod Św. Krzyżem dwa razy ranny, zmuszony był na czas jakiś opuścić szeregi. Przyszedłszy do zdrowia, zaciągnął się do oddziału Raczkowskiego pod główną komędą Calliera zostającego, w bitwie pod Kleszewem przez nieprzyjaciół otoczony, nie chcąc się poddać, wystrzałem z rowolweru życie sobie odebrał.

Karol Kwiatkowski

Ur. 26.01.1842r., Chrząstów pow. kielecki. Leśniczy, zam. Łuk, stanu wolnego, wyznania rzymsko-katolickiego. W oświadczeniu o przystąpieniu do Towarzystwa Wzajemnej Pomocy Uczestników Powstania Polskiego 1863/64r. podał, iż przed powstaniem był byłym uczniem instytutu agronomicznego, następnie studentem Szkoły Głównej na wydziale prawa w Warszawie, natomiast w czasie powstania był podoficerem. Przybył do Wąchocka do oddziału Langiewicza i służył w tym oddziale w drugim batalionie strzelców Dawidowicza, następnie w oddziale Zawadzkiego brał udział we wszystkich potyczkach. Z końcem roku 1863 i początkiem 1864r. został przydzielony do oddziału Różyckiego. Deklarację podpisał w marcu 1889r.

Karol Kwiatkowski

ur. r. 1842. w Chrząstowie, uczeń instyt. agronom., służył jako podof. w oddz. Langiewicza i Zawadzkiego. Brał udział we wszystkich potyczkach. Po powst. leśniczy.

Zdzisław Kwiatkowski

Urodzony 16 Stycznia 1846 r. Syn propinatora w Warszawie, uczeń Gimnaz. Warsz. czynny bardzo podczas manifestacyi w 1861 r. Przewidując wcześnie że będzie potrzeba zdolnych ludzi do broni wydalił się za granicę, przybywszy do Cuneo, natychmiast zapisał się do miejscowej szkoły wojskowej polskiej. Z hasłem powstania pospieszył pod dowództwo i zginął 2 Marca 1863 r. pod Małogoszczą jako oficer piechoty.

Strona z 29 < Poprzednia Następna >