Powstanie Styczniowe - uczestnicy

Działo się we wsi Tuchowicz dnia czwartego grudnia (...) i oświadczyli, że zaszły batalii w dniu drugim bieżącego miesiąca i roku między godziną 12 południową a sumą wieczorową na polach i lesie do Gózd i Niedźwiadki należących w obrębie parafii Tuchowicz znaleziono 22 polskich zabitych (...) między którymi jedna była kobieta około lat dwudziestu dwu mająca po męzku ubrana. Ciała ich zwieziono i pochowano na cmentarzu parafialnym.

ur. ok. 1843 [2] zm. 17.05.1863 Sucha par. Białobrzego, lat ok. 20 [2] Powstaniec styczniowy (partyzant polski), lat 23 , zmarł 17.05.1863 r o godz. 10.0.. w lesie koło m. Sucha par. Białobrzegi [2]; zapewne uczestnik bitwy (ok. 5 km na południowy-zachód od m. Sucha). Jego zgon zgłosiło dwa dni później, 19.05.1863 r dwóch mieszkanów wsi Sucha: Jan Zieliński (sołtys) i Piotr Stępień (fornal)[2] W tym samym miejscu, tego samego dnia i o tej samej godzinie (wg aktów zgonu) zmarli również (zgłoszenia zgonów tego samego dnia, przez te same osoby):: - - były wojskowy rosyjski, lat 42 Pochowany zapewne na cmentarzu w Białobrzegach.

zm. maj 1863 r las k. wsi Sucha par. Białobrzegi [1] Mogiła powstańców styczniowych. Przy starej drodze z m. Białobrzegi do Radomia (przedłużenie ul. Krakowskiej), w lesie na wysokości m. Sucha, znajduje się mogiła powstańców styczniowych z dwoma odnowionymi drewnianymi krzyżami, na nich tabliczka, z informacją, że spoczywają tu dwaj powstańcy styczniowi z oddziału gen. Dionizego Czachowskiego, polegli w maju 1863 r. [1] Wg ustnych przekazów leśników i miejscowej ludności historii powstania tej mogiły (spisanej przez B. serdelskiego "Lasy nasiąkłe krwią") byliby to uczestnicy bitwy 26.05.1863 pod Radzanowem, którzy ranni schronili się w pałacu w m. Sucha. Byli ukryci na strychu w koszach wyplecionych ze słomianych warkoczy, napełnionych pierzem. Niestety podczas rewizji powstańcy zostali wykryci przez Moskali. Przywiązani do orkanów byli wleczeni przez konie ponad 3 km. Gdy już nie dawali oznak życia, porzucono ich przy trakcie, na skraju lasu. Ludność miejscowa pochowała ich w tym miejscu. [1]

zm. maj 1863 r las k. wsi Sucha par. Białobrzegi [1] Mogiła powstańców styczniowych. Przy starej drodze z m. Białobrzegi do Radomia (przedłużenie ul. Krakowskiej), w lesie na wysokości m. Sucha, znajduje się mogiła powstańców styczniowych z dwoma odnowionymi drewnianymi krzyżami, na nich tabliczka, z informacją, że spoczywają tu dwaj powstańcy styczniowi z oddziału gen. Dionizego Czachowskiego, polegli w maju 1863 r. [1] Wg ustnych przekazów leśników i miejscowej ludności historii powstania tej mogiły (spisanej przez B. serdelskiego "Lasy nasiąkłe krwią") byliby to uczestnicy bitwy 26.05.1863 pod Radzanowem, którzy ranni schronili się w pałacu w m. Sucha. Byli ukryci na strychu w koszach wyplecionych ze słomianych warkoczy, napełnionych pierzem. Niestety podczas rewizji powstańcy zostali wykryci przez Moskali. Przywiązani do orkanów byli wleczeni przez konie ponad 3 km. Gdy już nie dawali oznak życia, porzucono ich przy trakcie, na skraju lasu. Ludność miejscowa pochowała ich w tym miejscu. [1]

Działo się we wsi Tuchowicz dnia czwartego grudnia (...) i oświadczyli, że zaszły batalii w dniu drugim bieżącego miesiąca i roku między godziną 12 południową a sumą wieczorową na polach i lesie do Gózd i Niedźwiadki należących w obrębie parafii Tuchowicz znaleziono 22 polskich zabitych różnego wieku i pochodzenia, powyższym świadkom ani nikomu w okolicy nieznanych między którymi jedna była kobieta około lat dwudziestu dwu mająca po męzku ubrana. Ciała ich zwieziono i pochowano na cmentarzu parafialnym.

W oddziale Czechowskiego znany był sztabskapitan rosyjski Nikeforów, który sam nazywał się Rykowem. Siadywał on często w lesie pod drzewem, otwierał torebkę z tytoniem i oddzielną skrętką na papiery, pisywał coś w tajemnicy, oddalał się i wracał.Odziany był w granatową baranią kapotę, wysoką baranią czapkę i czerwoną koszulę. Na oczach miał ciemne okulary. Podczas bitwy rozpinał się tak że czerwona koszula z daleka wpadała w oko. Po śmierci majora Englerta i jednego z kapitanów, objął na własną prośbę po nim komendę, a w bitwie pod Hutą Krzeszowską, prowadził do walki grupę, złożoną przeważnie z młodzieży akademickiej. Oddziałek ten, oderwany, walczył na boku wśród leśnego zrębu, osaczony przez nieprzyjaciela. Nikeforów wołał bez przerwy "Kapitan Ryków, naprzód!" i pozostawał jednak stale w tyle w rozpiętej kapocie i cerwonej koszuli. Nie było żadnej u mnie wątpliwości iż kryje się pozatem umówiona z przeciwnikiem akcya. Przyskoczyłem do Nikeforowa z pistoletem i zagroziłem mu śmiercią, jeśli nie poprowadzi młodzieży do ataku. "Niech kolega sam poprowadzi" odrzekł i ustąpił z miejsca. Przy pomocy Pawlikowskiego tudzież Bogusza z Buniowic, który wzięty potem pod Radziwiłłowem do niewoli, zmarł na Syberii, wydobyła się młodzież po trzykrotnem natarciu z matni. Po przejściu oddziału do Galicji jechałem z Ulanowa przez Rzeszów , Przemyśl do Ustrzyk. W Chyrowie spotkałem Nikeforowa w sprzeczce z pocztmistrzem. , który z powodu niegrzecznego zachowania się odmówił mu biletu w szybkowozie. Nikeforów podążył wynajętymi końmi w sanockie i zajechał do Jana Terleckiego w Smloniku koło Żurawina, w pobliżu mojego miejsca pobytu. Terlecki służy pod Czachowski i stąd znał Nikeforowa. Ostrzegłem listownie Terleckiego iż Nikeforów jest podejrzany o szpiegostwo, miał zamiar zebrać oddział młodzieży sanockiej i wyprowadzić go na łup Moskali. Na skutek mego listu wdrożono dochodzenia, otoczono Nikeforowa nadzorem organizacyi narodowej, wysłano pod pozorem służbowym do Lwowa, ztamtąd dalej do obozu Marcina Lelewela Borelowskiego i zebrawszy dowody winy oddano tutaj pod sąd wojenny pod przewodnictwem kapitana audytora - znanego poety Mieczysława Romanowskiego Z mocy wyroku tegoż sądu został Nikeforów powieszony. Imiennika jego, drugiego kapitana Nikeforowa kazał powiesić pułkownik Dionizy Czachowski

Powstaniec z Zamościa. Zabity w potyczce z Kozakami pod Jozefowem. Dowódca oddziału Kozaków wysłał dwóch z nich do Zamościa przez wzburzoną powstaniem okolicę aby poinformowali matkę Teofila o jego śmierci i miejsca jego zwłok. Pani Niklewiczowa pojechała tam bryczką i pochowała syna. On miał twarz tak pociętą szablami że go tylko rozpoznała po butach i po koszuli, którą mu sama uszyła.

Jan Nowakowski, syn właściciela drukarni Stanisława, lat 26 liczący, zeznał, że pod wpływem namów i gróźb Wagnera drukował we wrześniu i październiku 1863 r. od półtora do dwóch tysięcy egzemplarzy „Dziennika Narodowego", „Wiadomości z poła bitwy", wezwań o zdjęcie żałoby i plakatów. Nadmienił, że rodzice jego są ludzie bardzo biedni i obarczeni rodziną.

Urodził się w Mirowie koło Poręby Żegoty 9 sierpnia 1844, w rodzinie Feliksa i Anieli Nowakowskich. Miał liczne rodzeństwo: Amelię, Helenę, Stanisława, Józefa i Wacława. Dorastał w rodzinie, która miała ambicje wykształcenia dzieci. Ludwik trafił na nauki do Krakowa. Edukacja w szkole technicznej nie trwała jednak długo. Przerwał ją udział w powstaniu. W 1863 roku dziewiętnastoletni Ludwik wyruszył do powstania w partii Lipczyńskiego. Oddział, w którym miał walczyć, skierował się w stronę granicy, na komorę celną Szyce. Tam powstańcy palili portrety dygnitarzy rosyjskich, a portret cara powiesili na drzewie. Po przekroczeniu granicy rosyjskiej i dotarciu do obozu powstańczego w Ojcowie Nowakowski został przydzielony do kawalerii. Oddział pod dowództwem Rozego przeprowadzał zwiad na ziemi kieleckiej. Krwawy chrzest otrzymał pod Miechowem. Do bitwy doszło 17 lutego 1863. Było to jedno z najtragiczniejszych starć powstania styczniowego. Oddział polski pod dowództwem pułkownika Apolinarego Kurowskiego, w sile około 2500 ludzi, zaatakował miasto licząc na słabość Rosjan. Ci jednak zaalarmowali okoliczne oddziały, które zaatakowały Polaków od tyłu. Bitwa zakończyła się klęską Polaków, zginęło 200 powstańców. Aby ukarać mieszkańców, Rosjanie podpalili miasto, a mieszkańcom nie pozwolili go gasić. Z oddziału, do którego należał Ludwik Nowakowski, udało się ujść z życiem tylko jemu i jego dwóm współtowarzyszom. Partie walczące pod Miechowem zostały zmuszone do wycofania się w kierunku Słomnik, gdzie doszło do kolejnej potyczki. Ostatecznie oddziały te dotarły do Krzeszowic i zostały tam przez Austriaków rozbrojone. Ludwik Nowakowski po krótkim czasie ponownie się zaciągnął. Tym razem trafił pod dowództwo hrabiego Ludwika Mycielskiego. Po licznych utarczkach z Rosjanami oddział jego zmuszony był wycofać się za granicę austriacką. Nowakowski nie zamierzał jednak składać broni. Po raz trzeci zaciągnął się do oddziału powstańczego formowanego przez hrabiego Adama Potockiego a dowodzonego przez Jana Popiela. Walczył pod Szycami, Ojcowem, Wolbromiem. Po zakończeniu powstania zamieszkał w Chrzanowie. Ożenił się z Karoliną Jabłońską, z którą miał dziewięcioro dzieci: Stanisławę, Elżbietę, Marię, Jadwigę, Adama, Karolinę, Antoniego, Zofię i Anielę. Pracował wiele lat jako zarządca dóbr hrabiego Wodzickiego w Kościelcu pod Chrzanowem.

hrabia, wieku lat 24, rodem z Węgier, w dziecinnym wieku oddany do akademii wojskowej w Wiedniu. Zdolnościami i pilnością wszystkich przewyższał tak, iż już w 17 roku życia wyszedł jako oficer. Przydzielonym został do pułku huzarów w Żółkwi w Galicji stojącego, gdzie tak się zbratał z Polakami, aż w r. 1849 jako oficer huzarów poszedł z kilkunastu towarzyszami do legionów polskich, gdzie ozdobiony dwoma znakami honorowymi i stopniem rotmistrza po upadku rewolucji wkroczył z do Turcji, gdzie wstąpił do wojsk sułtana. Miał udział w wojnie krymskiej, następnie walczył w wyprawach Garibaldiego we Włoszech, skąd nazad powrócił do Turcji. W r. 1863 już w marcu przybył do Galicji z 17 towarzyszami, z których każdy przyprowadził konia i całe uzbrojenie. Najpierw walczył z Leszkiem Wiśniewskim, a następnie w nieszczęśliwej wyprawie radziwiłłowskiej, po której pospieszył pod dowództwo Lelewela, gdzie otrzymał dowództwo nad oddziałem kawalerii i niezmordowany był w pełnieniu służby. Przy samym końcu bitwy zwanej powszechnie 3 września 1863 r. pod Panasówką, po odbytych świetnych szarżach konnicy, będąc juz rannym chciał jeszcze pogonić za uciekającymi dragonami, lecz odbiegł za daleko i tam go kula karabinowa dosięgła i trafiony w brzuch we wnętrznościach ugrzęzła. Przyniesiony do ambulansów wytrzymał wyjęcie kuli z mniejszej rany w nogę, lecz rana w brzuchu nie mogła być operowaną i wskutek tego o godzinie 5 rano waleczny ten żołnierz z lat 1848-1855, 1857 w karczmie w Zwierzyńcu rycerskiego ducha wyzionął. Będąc wyznania kalwińskiego na pół godziny przed śmiercią przyjął wiarę katolicką, utrzymując, że chce umrzeć w tej wierze, którą wyznają jego towarzysze broni i w obronie której życie swoje położył. [1] Podczas bitwy ubrany był w biały płaszcz z czerwonym kołnierzem. [2]

Ur. 25.05.1842r., Krzywa pow. Ropczyce. Ślusarz, zamieszkały w fabryce dachówek Lewińskiego za rogatką Janowską, żonaty, 2 dzieci, wyznania rzymsko-katolickiego. Przed powstaniem był czeladnikiem ślusarskim, natomiast w czasie powstania służył jako szeregowiec. Był w oddziale Wierzbickiego i Wagnera. Walczył pod Kraśnikiem, Urzędowem, Chruśliną, Parszywą Górą, Nadrybiem, Rzezinem, Wojsławicami, gdzie oddział został rozbity. Stamtąd odesłano go do Lublina, a z Lublina do Warszawy. Z Warszawy wysłany do rot aresztanckich do Syratowa na dwa lata, a po dwóch latach wysłano go na Sybir do gub. krasnojarskiej, później powrócił do kraju. Oświadczenie przystąpienia do Towarzystwa wzajemnej pomocy uczestników powstania polskiego 1863/4 podpisał w 1898r.

syn Jana i Pauliny Oskierczanki, rodzonej siostry Bolesława Oskierki, o którym wspominają pamiętniki (ob.), ur. w r. 1840. Dzieciństwo spędził przy rodzicach w majątku ich Nowodwórce i Kruhowi- czach, koło Kiecka, następnie oddany był do gimnazjum słuc- kiego. Potem był na uniwersytecie w Moskwie, lecz na pierwszą wiadomość o powstaniu pośpieszył do Kruhowicz, które przed jego przybyciem ledwo uniknęły katastrofy, gdyż omal że nie stały się miejscem potyczki niewielkiej partji Rogiń- skiego (już rozbitej pod Siemiatyczami) i zdążającego wślad za nim wojska rosyjskiego. Ponieważ dzierżawca i zacny sąsiad ojca p. Napoi. Obuchowicza, ex-wojskowy Władysław Maszewski, otrzymał rozporządzenie od Rządu Narodowego utworzenia partji, przeto Napoleon Obuchowicz znalazł się w liczbie pięćdziesięciu kilku źle uzbrojonej młodzieży, która pod wodzą Maszewskiego podążyła, by się połączyć z partją Świętorzeckiego (a raczej Laskowskiego), operującej w lasach Ihumeńskich. Po drodze Maszewski miał się spotkać z inną partyjką i otrzymać pieniądze oraz marszrutę, coby mu ułatwiło dojście do Świętorzeckiego, — nie spotkał się wszakże,. „Bez żadnych tedy wskazówek — opowiada p. Obuchowicz w łaskawie nadesłanym do redakcji „Biblj. pamiętników" liście — poszliśmy dalej i na trzeci dzień po wyjściu 1 maja 1863 r. doścignęło nas wojsko (2 czy 3 roty i sotnia kożaków). W tej chwila byliśmy otoczeni i zasypani gradem kul. Stałem tuż kolo Maszewskiego. Po kilku naszych wystrzałach, Maszewski padł ugodzony kulą w serce, padł też obok stojący Milarewski, student uniwers. kijowskiego, padł szlachcic Osijewski i kilku innych. Ja otrzymałem, kulę kolo ramienia, która i dziś gdzieś siedzi w mojem ciele, chociaż mi nie dokucza. I my kilku żołnierzy zabiliśmy, ale naturalnie nie przeszkodziło to nas otoczyć, powiązać i popędziś do poblizkiej wioski. Działo się to wi ihumeńskiim1 powiecie, koło wsi, - Ozierce. Więźniów zaprowadzono, a o ile byli ranni, zawieziono do Słucka, o kilka mil odległego.. Trzeba oddać sprawiedliwość, iż obejście się z nami było ludzkie, - rannych wziął pod swoją opiekę lekarz z naszej partji, zacny Kiernożycki". W Słucku, po śledztwie, w czasie którego uczestnicy partji nikogo nie skompromitowali, skazani oni zostali (jako niechcący się zgodzić na wyrażenie skruchy z powodu udziału w powstaniu) wszyscy do ciężkich robót, w tej liczbie i Napoleon Obuchowicz na cztery lata katorgi. Po pięciomiesięcznymi pobycie w Słucku— w październiku r. 1863 Nap. Obuchowicz wraz z innymi przetranzlokowany został do Bobrujska (gdzie już znaleźli uczestników partji Horyhoreckiej). Na wiosnę r. 1864 przyszła konfirmacja wyroku oid Murawjewa. Skazani na katorgę wyprawieni zostali do Wilna, a stamtąd zwykłą drogą przez Niż- ny Nowogrod, Perm, — etapem do Tiumenia, Tomska przez Krasnojarsk, Irkuck do Siwakowa (o wiorst kilka od Czyty). Był to początek r. 1865. W liczbie koło 200 skazańców N. Obuchowicz odesłany został do t. zw. „zawodów" Nerczyńskich, gdzie został okuty w kajdany i tu rozpoczął katorgę (w t. zw. „Aleksandrowskim zawodzie"). Na wiosnę r. 1866 wrócony został znowuż pod Czytę i doczekał manifestu z r. 1867, który skracał termin katorgi. Z kilkunastu innymi znalazł się wreszcie O. w lutym r. 1868 na osiedleniu w Irkucku. Tu zaczęło się dla niego nowe życie. Zajmował się udzielaniem lekcji muzyki, zamieszkał z sąsiadem swoim Jerzym Mogilni,ckim, spotkał się z wujem Emilem Dybowskim (dotąd żyjącym), potajemne robił wycieczki do Usola, gdzie między innemi spotykał się z Jakóbem Gieysztorem. — „Zawsze czułem dla niego wiele sympatji i szacunku, — pisze do nas p. N. O. — miałem mu tylko za złe jego stosunek do Antoniego Jeleńskiego, którego sądził zbyt surowo" (wspominamy o tem zdaniu ze względu na to, iż i „pamiętniki" Gieysztora zawierają n,ie jeden sąd cierpki o Ant. Jel.). Na mocy manifestu wierzbołow- skiego w r. 1871 otrzymał powrócenie praw i po przebyciu t. zw. przez wygnańców, „kwarantanny europejskiej" w Wiatce (gdzie znowu się spotka! z Jakóbem Gieysztorem, Bolesławem Oskierką, blizkim przyjacielem swoim Karolem Stankiewiczem oraz pozna! się z biskupem Krasińskim) — powróci! do umiłowanych swych Kruchowicz, wi których dotychczas przebywa.

syn Stanisława i Antoniny Rywigajłłówny, ar. 10 lipca 1832 r.; nauki pobierał w szkole powiatowej szawelskiej, potem, w „korpusie szlacheckim" i akademii wojskowej. Z czasem doszedł stopnia pułkownika i naczelnika sztabu dywizji. Odbył kampanię na Kaukazie, był przy wzięciu w niewolę Szamila i sam go odwiózł do księcia Bariatyńskiego, naczelnika wojsk kaukaskich. W r. 1860 podał się do dymisji i wrócił do kraju, gdzie stryjenka Aleksandrowa Olędzka prawem sprzedażnem oddała mu dwa folwarki w pow. słuckim — Zaułki i Pniwody, zaś po jej zgonie wkrótce potem odziedziczył dobra Kosieze w Mińszczyźnie. W roku 1863 został mianowany powstańczym naczelnikiem wojennym nowogródzkim (?), lecz obowiązki te spełniał bez energii i stąd ściągnął na siebie zarzuty. Dopiero w r. 1864 aresztowany obywatel pow. lidzkiego Kaszyc, będąc w więzieniu, zeznał, że Stanisław Olędzki „był wojewodą i przygotowywał powstanie". Olędzki przyznał się i został skazany do robót ciężkich, które odbywał wi Usołu^ ii konfiskatę dóbr. Kaszyc zaś, pomimo zeznań, był skazany na wygnanie i konfiskatę dóbr, które kupił jenerał Mawros. W Irkucku Olędzki ożenił się z Heleną Podgórską, siostrzenicą towarzysza z katorgi Haumana. Po pozwoleniu powrotu do Królestwa, dzierżawił od Zamoyskich maj. Stabrów, lecz nie powiodło się mu i schodził na dzierżawę coraz mniejszą. W końcu dostał posadę w cukrowni Izabelinie pod Warszawą, gdzie też zmarł nagle w r. 190. (?), pozostawiwszy syna Stanisława.

syn Jakuba, ur. I 829 w Mężeninie w pow. łomżyńskim, szlachcic, zarządca folwarku Dziermieniszki w pow. sejneńskim, własności Magdaleny Mieczkowskiej. Aresztowany w czerwcu 18 6 3 pod zarzutem dostarczania powstańcom żywności i niedoniesienia władzom o pobycie powstańców w okolicy folwarku, a także za posiadanie polskiego munduru wojskowego, został osadzony w więzieniu kowieńskim, gdzie przebył dziesięć miesięcy. II listopada 18 6 3 komisja sądu woj. przy sztabie I dywizji kawaleryjskiej orzekła pozbawienie praw stanu i zesłanie Olszewskiego do „mniej odległych miejsc Syberii" do gub. tobolskiej) na zamieszkanie. Wyrok ten został zmieniony 2 marca 1864 przez wileński tymczasowy audytoriat polowy, który skazał go na zamieszkanie w gub. ołonieckiej pod dozorem policji, również z pozbawieniem praw (według innych źródeł: z zachowaniem praw, ale z konfiskatą majątku). Olszewski wyjechał z Kowna 8 kwietnia 1864, dwa dni później przybył do Wilna, skąd został wysłany „etapami" w dalszą drogę. Od listopada 1864 mieszkał w Pudożu, otrzymywał zapomogę ze skarbu państwa. Na podstawie manifestu z maja 1871 przywrócono mu prawa stanu, zwolniono z dozoru policji i zezwolono na wyjazd z guberni. Powrócił do kraju na początku stycznia 1872 (z paszportem wydanym przez kancelarię gubernatora ołonieckiego w październiku 1871).

z zawodu kuchmistrz, urodził się w t Szczurach pod Raszkowem, w majątku pułkownika Skórzewskiego, dnia 12 października 1827 r., z ojca Józefa, poległego śmiercią walecznych w roku 1831. Nic dziwnego, że w żyłach syna ta sama krew płynęła. Już jako 20-letni młodzienieę należał w r. 1846 do niefortunnej wy prawy kurnickiej, za którą blisko trzy lata był więziony w Poznaniu, Berlinie i Sonnenburgu. Zaledwo uwolniony, zaciągnął się do bratnich szeregów i wziął udział w bitwie pod Miłosławiem. Tu wzięty do nie woli i skazany na trzyletnią służbę wojskową w Głogowie, doszedł do stopnia podoficerskiego, poczem ożenił się i osiadł w Czerniejewie. M r. 1863 nie wahał się ani chwili i poleciwszy opiece Boga żone i troje drobnych dziatek, znów pospieszył na pole walki do oddziału laczanowskiego. Brał udział w potyczkach pod Pyzdrami i Kołem wreszcie pod Ignacewem, dnia 8 maja 1863 r., gdzie znalazł śmierć bohaterską, ugodzony dwoma kulami, jedną pod okiem, drugą w serce. Pogrzebiony w wspólnej mogile w Sępolnie pod Ignacewem

ur. w Bopie r. 1836, uczestn. powst. węgier. w r. 1848/9. Wzięty do wojska austr., służył w niem lat 12-e i brał udział w wojnie włosk. r. 1859. W r. 1861 za agitac. patryot. i rozpowszechnianie pism i pieśni patryot, w Krakowie aresztowany, siedział przez 7 mies. w więzieniu. W r. 1863 mianowany kapit, dowodził kosynier, w ocldz. Kurowskiego, Łopackiego i Czachowskiego. W bitwie pod Miechowem zjednał sobie zadowolenie przełożonych. W bitwie pod Stefankowem ciężko ranny, nosił przez lat 30 kulę w kości. Operacyę przedsięwzięto po latach 30-tu we Lwowie, była ona ciężka. Wykonywano ją 4 razy, tj. w marcu, kwietniu, maju i czerwcu 1893, przyczem musiano każdą kosteczkę w stopie skrobać, gdyż były spróchniałe. Ostatecznie wydobyto kulę rozpadniętą na 13-cie kawałków. Po powst. zajął posadę urzędn. Wydziału kraj.

r. 1845 r. z rodziców' Józefa Olszewskiego i Pauli z Trawińskich, z gimnazyum trzemeszeóskiego udał się do po wstania i służył w r oddziale pułkownika Callier’a w randze porucznika. Ranny w utarczce pod Dobrzelinem i wzięty do niewoli, a następnie wydany władzom pruskim, był więziony w Łobżenicy. Odzyskawszy wolność, poświęcił się zawodowi budowniczemu i osiadł początkowo w Toruniu, później w Nakle, gdzie przez lat 15 pracując, powszechny zjednał sobie szacunek nietvlko u obywateli, ale nawet 11 rządu, który mu różne powierzał budowle kolejowe. Dotknięty ciężką chorobą, prze niósł się dwa lata przed śmiercią do Poznania, gdzie mimo najusilniej szych starań lekarzy i najtroskliwszej pieczy żony dnia 27 grudnia 1883 r. życia dokonał.

h. Ostoja ur. r. 1818. Od r. 1848 brał udział w wszystkich ruchach naród, w Poznańskiem, pod Mierosławskim i był więziony w twierdzy Gdańskiej. We Włoszech służył pod Garibaldim, od Medyolanu do Rzymu, potem w Grecji z jen. Izenszmytem, później był z armią włoską w Krymie. Następnie został odkomend. do forma•cji odclz. jen. Zamojskiego w Konstantynopolu. Po traktacie paryzkim budował kolej Warszawsko - Petersbugską, a w r. 1868 wziął udział z inżyn. Fryczem w powstaniu na Litwie w gub. Augustowskiej. Dowodził kosynierami w oddz. Andruszkiewicza i Mroczkowskiego. Po powst. siedział rok w więzieniu w Kalwaryi i w Suwałkach. Pod koniec życia przyjęty do zakł. nieuleczal. im. Bilińskich we Lwowie.

kapitan wojsk rosyjskich przeszedłszy do wojsk narodowych, został szefem sztabu naczelnika wojennego powiatu Łęczyckiego w województwie Mazowieckiem. Następnie jako oficer pełen zdolności wojskowych mianowany został naczelnikiem wojennym powiatu Gostyńskiego. W przejeździe z powiatu Gostyńskiego do Łęczyckiego, napadnięty niespodzianie przez kozaków w Śleszynie lub pod wsią Bydzewem, nie widząc dla siebie ocalenia postanowił drogo sprzedać swoje życie, stawiając mężny opór moskalom. Trzech położył trupem i dwóch ranił, sam nareszcie ulegając przemocy, zabity został dnia 28 Września 1863 r. Śmierć jego wielką była stratą dla województwa Mazowieckiego, bo to był dzielny żołnierz i oficer znakomity, prawdziwy partyzant. (Chwila Nr. 9 w nekrologu podpje Orłowskiego jako Władysława Stefana, jnne źródła podają jako Ignacego, i że wystrzałem z rewolweru sam sobie życie odebrał, nie chcąc się dostać do niewoli. Dziennik powszechny Nr. 220 zamieszczając raport o tej potyczce, donosi, że miała miejsce 25 t. m. koło Byszewa na południe od Strykowa, nie podając żadnych bliższych szczegółów)

( ok. 1834 - 1902 Zurich) - weteran Powstania Styczniowego [1] "Zmarli. W Zurychu w 65 r. życia Tadeusz Oksza Orzechowski, uczestnik powstania z r. 1863. Pełnił on funkcję członka wydziału Rządu Narodowego Polskiego w Odesie, następnie przez tenże Rząd mianowany został agentem politycznym w Stambule i na stanowisku tenże Rząd mianowany został agentem politycznym w Stambule i na stanowisku tem do upadku powstania pozostawał. W r. 1875 był we Lwowie współpracownikiem dziennika "Ojczyzna". Wydał "Pamiętniki" teścia swego, dra Karola Kaczkowskiego, naczelnika armji polskiej r. 1830-31 lekarza i opracował w języku francuskim "Historię Państwa Otomańskiego". [1] Rodzice: Karol Orzechowski [2] i Helena Dwernicka ]2] ślub - 27.11.1868 r Kraków, św. Krzyż [2] on - 32 lata z Buszy na Podolu [2] żona Karolina [2] Kaczkowska [1], [2], lat 24 z Wołynia [2] córka Karola Kaczkowskiego [1] i Stefanii Girowskiej [2]

(ok. 1823—1874), syn Feliksa, właściciel Ludwin owa, aresztowany w 1863 i oskarżony o utrzymywanie kontaktów z buntownikami i dostarczenie koni dowódcy oddziału, Trauguttowi — czego nie dowiedziono; został zesłany na zamieszkanie w gub. permskiej pod dozorem policji; przebywał w mieście Osa, gdzie, jak donosił raport policyjny, „prowadzi życie skromne i żadnych szkodliwych idei nie ujawnia”; z zesłania przyjechał do Warszawy i tam zmarł. Orzeszkowa rozwiodła się z mężem na początku lat 70.

Ur. majątek Bielany gub. wileńska. Inżynier cywilny zamieszkały we Lwowie, wdowiec, 1 dziecko, wyznania rzymsko-katolickiego. Syn obywatela ziemskiego w gub. wileńskiej i mińskiej. Przed powstaniem wyszedł z Uniwersytetu Krakowskiego, w powstaniu był oficerem w oddziałach Koziełły, Świętorzeckiego i Czyżyka. Brał udział w bitwie nad Dzwinosą, pod Władykami i w lasach gub. wileńskiej i mińskiej. Nie był ranny. Oświadczenie przystąpienia do Towarzystwa wzajemnej pomocy uczestników powstania polskiego z roku 1863/4 podpisał 18.02.1901r.

Osiecińscy (Osiecimscy?), małżonkowie, Wiktoria i Alfons, właściciel ziemski z pow. sieńskiego gub. mohylewskiej, sekretarz gubernialny. Za współudział w powstaniu („pozwolili w swoim domu pewnym osobom na przygotowanie się do buntu"), w marcu lub kwietniu 1864 oboje zostali skazani przez sąd woj. na karę administracyjną, sekwestr majątku 1 zamieszkanie w gub. kazańskiej pod dozorem policji (konfirmacja Murawiowa). Oboje przybyli do Jadrynia, zapewne z dwojgiem z sześciorga (?) dzieci, w maju 1864. Wkrótce, w lipcu, Osieciński miał być przeniesiony razem z Adamem Czasznickim (zob.) do Cywilska, także w gub. kazańskiej „za awantury" (nie wiemy, czy towarzyszyła mu rodzina). Niemniej, w I 8 66 znów (czy tez nadal?) był w Jadryniu, a miejscowe władze podkreślały, że „prowadzi się skromnie". Na zesłaniu oboje z zoną otrzymywali zasiłek ze skarbu państwa. Wyjechali do kraju w 1866.

Karmelita trzewiczkowy, następnie kapłan w diec. lubelskiej. Ur. 21 listopada 1821 r., wyświęcony na kapłana w 1846, sekularyzował się w 1860. Od roku 1861 wikariusz w Kurowie. Władze ustaliły, że przez następne dwa lata zamieszkiwał nieoficjalnie w Warszawie i „często nie nocował u siebie", stąd ściągnął podejrzenie władz śledczych, że należał do rewolucyjnego ruchu. Aresztowany 11/23 lutego 1864 r., w domu nr 875 i osadzony w Cytadeli, a następnie decyzją administracyjną skazany na zamieszkanie pod nadzorem w guberniach północno-wschodnich Rosji. Odprawiony z Warszawy 15/27 lutego w 21. partii do gub. archangielskiej do Mezenia; w lipcu 1866 przeniesiony do szpitala w Archangielsku. W 1867 r. starali się o jego uwolnienie brat ks. Onufry Osiński (administrator parafii przy ul. Leszno w Warszawie, karmelita trzewiczkowy) i siostra Eleonora Wilksycka; o. Eliasz mieszkał wtedy w Chełmogorach. 5 lutego 1868 r. władze rządowe donosiły administratorowi archidiecezji warszawskiej, że Eliasz Osiński, „mając środki dla utrzymania siebie, zrzeka się w przyszłości wszelkiej posady duchownej i życzy sobie mieszkać jako osoba prywatna". Na tej chyba podstawie w listopadzie 1868 r. władze zgodziły się, by powrócił do kraju i osiadł w Warszawie, ale zabroniły mu zajmować jakiekolwiek stanowisko w parafiach oraz wykonywać posługę religijną. Pozostawał tam stale bez żadnego stanowiska kościelnego i zajęcia, mieszkał u krewnych w domu nr 875. Zmarł w Warszawie 6/18 maja 1893 r. E. Jabłońska-Deptuła, J. Gawrysiakowa (Materiały, s. 193,154) omyłkowo uznały także za zesłańca o. Onufrego Osińskiego.

ur. 1821 r. Jak widać z wykazu ze stycznia 1881 r. kapłanów, wysłanych przez rząd na wygnanie z Kr. P. do Rosji, ksiądz E. O., wik. par. Kurów, pow. pułw., gub. lubi., był skazany na to wygnanie w 1864 r. „za nieprawomyślność polityczną”, a przedtem siedział w cytadeli. 1 Specjalna Kancelarja nmka Kr. P. 6 (18) paźdz. 1867 r. powiadamia zarządzającego spr. d. obc. w. Kr. P., że ksiądz E. O., jak wykazało śledztwo, ściągnął na siebie silne podejrzenie o udział w powstaniu, dlatego nmk Kr. P. 8 (20) lut. 1868 r. na skutek raportu Komisji Czas. Wojn. Śledczej wysłał go do jednej z półn.-wschód, gubernij Rosji i że obecnie jest pod dozorem policji w gub. archangelskiej. Wreszcie — że starania jego brata ks. Onufrego Osińskiego i siostry Eleonory Wilksyckiej nmk pozostawił bez skutku, choć ksiądz On. Os. złożył deklarację, że ksiądz E. O. będzie miał, gdy wróci do kraju, własne środki utrzymania. 2 Z korespondencji gbra archangelskiego, nadesłanej do zarządzającego spr. d. obc. w. Kr. P. 22 wrz. (4 paźdz.) 1867 r. widać, że ksiądz E. O. mieszkał w m. Chełmo- gdry, gub. archangelskiej, a przedtem w m. Mezen. 3 Kancelarja nmka Kr. P. 23 paźdz. (4 list.) 1868 r- donosi do zarządzającego spr. d. obc. w. Kr. P., że ksiądz E. O., wysłany z wik. Kurów, diec. lubi., może wrócić do kraju i zamieszkać w Warszawie, wszakże z warun kiem, że, nietylko nie może zająć żadnego stanowiska parafjalnego, ale nie wolno mu będzie wykonywać żadnych obrzędów religijnych.