Powstanie Styczniowe - uczestnicy

członek rady stanu, złożył tę funkcję wraz z wybuchem powstania, uwięziony i osadzony w cytadeli w październiku 1863

19 lat, stanu wolnego, z Jastrząbki Starej. W 1864 skazany przez sąd w Tarnowie, za "zbrodnię zaburzenia spokojności publicznej" na 8 tygodni więzienia zaostrzonego jednorazowym postem w każdym tygodniu.

Z Jastrząbki Starej. 19 lat, stanu wolnego. W kwietniu 1864 roku skazany przez sąd wojenny w Tarnowie na 8 tygodni więzienia zaostrzonego 1-razowym postem w każdym tygodniu za zbrodnię zaburzenia spokojności publicznej (zapewne w związku z powstaniem).

Z Moszczyna, 30 lat, stanu wolnego, leśniczy prywatny. W kwietniu 1864 sądzony przez lwowski sąd wojenny, pod zarzutem zbrodni zaburzenia spokojności publicznej (zapewne w związku z udziałem w działaniach powstańczych). Skazany na 3 miesiące więzienia.

syn Kazimierza, mieszczanin m. Szadowa, Szawelskiego pow., gub. Kowieńskiej. Skazany na mocy potwierdzenia Dowódcy Wojsk II-go Oddziału gub. Kowieńskiej. Powieszony w m. Szawlach 6-go marca 1864 roku za przebywanie w oddziałach powstańczych, po wystąpieniu z których z kilkoma powstańcami popełniał w różnych miejscowościach nad ludnością gwałty, rabunki, rozboje, kary i wreszcie brał udział w powieszeniu 3-ch kobiet.

Z Platycza, 37 lat, stanu wolnego, dzierżawca dóbr. W sierpniu 1864 sądzony przez sąd wojenny w Tarnopolu, za zbrodnie zaburzenia spokojności publicznej (zapewne w związku z powstaniem). Uwolniony z braku dowodów.

Więzień stanu, zamożny obywatel miasta Lwowa, brał udział w pracach Wydziału Galicyjskiego organizacji Powstania.

Wiezień stanu, pomocny w organizacji we Lwowie

Z Jabłonkowa. (Powstaniec z roku 1863.) W Jabłonkowie mieszka p. Teofil Wielebnowski rodak z Żywca, który brał czynny udział w po. wstaniu w r. 1863, gdzie został dwukrotnie ciężko raniony w potyczce z Moskalami. Pierwszy raz strzałem w nogę, w Rybnicy i Jurkowicach, pod dowództwem Czachowicza, drugi raz w bitwie w lesie Bodziechów pod dowództwem Bosaka (Hauke) otrzymał trzy poważne cięcia w głowę. Następnie odsiedział sześć miesięcy w cytadeli w Warszawie, później po powrocie do kraju, służył w wojsku austryackim i brał czynny udział w wojnie przeciw Prusakom w roku 1866 pod Oświęcimem i walczył pod okiem rotmistrza ś. p. Lehmana z Jabłonkowa, który padł pod Oświęcimem i tam pogrzebany został. P. Wielebnowski, któremu tylokrotnie szabla i kula o skórę się otaria, jest zdrów i wesół, i warto podziwiać jego temperament. Zawsze jeszcze gotów iść na Moskala. Ubolewa nad tem, te tu na Śląsku nikt się nie podejmuje urządzenia 50-letniej rocznicy Powstania.

alias Melcher, lat 19, stanu wolnego, szewc z Żywca, sądzony przez Sąd Wojenny w Krakowie, za zbrodnię zaburzenia spokojności publicznej, obciążony przestępstwem przeciwko zarządzeniom publicznym, skazany na 4 miesiące więzienia.

Ze Lwowa, 15 lat, stanu wolnego, student W kwietniu 1864 sądzony przez lwowski sąd wojenny, pod zarzutem zbrodni zaburzenia spokojności publicznej (zapewne w związku z udziałem w działaniach powstańczych). Skazany na 2 miesiące więzienia.

Syn ś. p. Wawrzyńca i Julii z Janowskich, brał udział w potyczkach pod Dobrosołowem i Mieczownicą, następnie udał się do oddziału Younga i tu w bitwie pod Rrdowem ugodzony kulą w lewą rękę, znalazł schronienie w domu pp. Żychlińskich w Kęcerzynie pod Sompolnem, gdzie mu rękę amputowano. Po powrocie do Gniezna, skazany na pół roku więzienia, po odsiedzeniu kary poświęcił się stanowi kupieckiemu. Później przeniósł się do Ameryki, gdzie zdała od rodziny i ojczystej ziemi na obczyźnie przed kilku laty życia dokonał.

ur 1841 Meducha par. Konkolniki [obecnie na Ukrainie] [1] Syn Kajetana Wierzbickiego [2] (zm. 1846 Konkolniki [4]) i Katarzyny Leszczyńskiej [2] Rodzice ślub zawarli 1835 r w Konkolnikach. [3] Ojca wcześnie stracił, gdy miał ok. 5 lat. Zarobnik [1], szlachcic lat 22, poddany austriacki [5] Służył jako szereg, w oddziału Franciszka Ksawerego Horodyńskiego, ranny w obie nogi kulami karabinowymi w bitwie pod Radziwiłłowem 2 VII 1863. [1] [5] [6] Wzięty do niewoli. [1] [5] , osadzony w Łucku [7] Pozbawiony praw stanu, osiedlony pod nadzorem w okr. ańskim w gub. jenisejskiej, od 1867 w gub. irkuckiej. [5] W 1873 powrócił [1] [5] do Galicji, mieszkał w Hnilczu w pow. podhajeckim; miał żonę oraz 4 dzieci. [5]

Z Warszawy. Weterynarz, 28 lat, stanu wolnego. W kwietniu 1864 roku skazany przez sąd wojenny w Przemyślu na 6 tygodni aresztu za przekroczenia obwieszczeń (zapewne za udział w powstaniu).

Podpułkownik wojsk powstańczych, syn Andrzeja i Doroty z Wyskotów Zakrzewskich, a rodzony brat zasłużonego posła na sejm berliński, Władysława, udał się jeden z pierwszych 20 lutego 1803 r. do Krakowa w zamiarze wstąpienia do oddziału Langiewicza, z którym go łączyła przyjaźń z lat 1851 i 1852 w Berlinie wspólnie przepędzonych. Mianowany jako oficer pruski porucznikiem, przeszedł dnia 4 marca granicę pod Szycami z oddziałem Niewiadomskiego. Do Goszczy przybył z rana 0 marca i otrzymał tu stopień kapitana i dowództwo nad kompanią kosynierów, na czele której walczył 12 marca pod Sosnówką, dnia 17 marca pod Chrobrzem, dnia 18 marca pod Grochowiskami. Bo upadku dyktatury aresztowany w Krakowie, skoro tylko został uwolniony, dnia 15 kwietnia, już w stopniu majora, wyruszył po raz wtóry w pole z oddziałem Mossakowskiego i brał udział dnia 22 t. m. w potyczce pod Golczowicami nad rzeczką Białą Przemszą, dnia 24 t. m. pod Jaworznikiem, poczem dnia 27 t. m. po wrócił do Krakowa, gdzie nie chcąc siedzieć bezczynnie, w pierwszych dniach czerwca udał się do Wielkopolski i oddał się do dyspozycyi tamtejszemu komitetowi, który mu powierzył dowództwo oddziału, tworzącego się w północnych powiatach Księstwa. Dnia 8 sierpnia miano wany podpułkownikiem, w chwili, gdy zamierzał przejść granice, uwięziony przez wojsko pruskie w Skorzęcinie i odprowadzony do Gniezna, a ztamtąd do Poznania, znalazł się wkrótce w Berlinie pomiędzy oskarżonymi o zbrodnią stanu. Jednocześnie z Wierzbińskim aresztowano kapitana Waleryana Mrozińskiego z Gościeszyna, przed stawionego już do stopnia majora, kapitanów Seydewitza i Juliana Sypniewskiego , którzy już poprzednio znaczne usługi oddali powstaniu. Stanisława Wierzbińskiego powołano następnie w r. 1870 jako porucznika landwery pod chorągwie pruskie. W czasie oblężenia Belfortu dowodził kompanią i na jej czele zginął dnia 6 grudnia, ugodzony czerepem kartaczu w głowę. Dnia 16 t. m. i roku od było się w Poznaniu w kościele Ś. Marcina uroczyste nabożeństwo żałobne za spokój duszy dzielnego męża, któremu Opatrzność nie pozwoliła paść za własną Ojczyznę, a który stracił życie za sprawę obcą.

Hrabina (prawd. wdowa po Michale zm. 1859), właścicielka dworu Zdaków, k. Mielca. Rodzina związana była z Franciszkiem Wiesiołowskim, który w 1846 zorganizował w swoich dobrach nieudane powstanie. W 1863 centrum organizacji powstańczej. Tu przyjmowano nowych powstańców, tu rozprowadzano broń, materiały, ubrania, przyjmowano emisariuszy. ''W grudniu przybyła do Zdakowa Henryka Pustowójtów z panną służącą z Dąbie od Hrabstwa Romczów. Tutaj bawiła blisko trzy miesiące, gdzie jej babka pani Zofia Kosakowska przysyłała znaczniejsze kwoty pieniężna z Królestwa polskiego. Mówiono powszechnie we dworze, że istniał plan ożenienia Henryki Pustowójtów z Zygmuntem hr. Romczem, który z matką dość często przyjeżdzali do Zdakowa, gdyż byli spokrewnieni z hrabiną Wiesiołowską. Po ogłoszeniu stanu oblężenia w Galicyi, zjawił się z końcem 1864 r, w Zdakowie naczelnik powiatu z Mielca p. Roht, z poleceniem, aby Henryka Pustowójtów wyjechała natychmiast z Galicyi. Rzeczywiście w dwa dni później wyjechała ona w stronę Szwajcaryi''

Wildowa zaaresztowana po 28.2.1864 gdy rząd austriacki ogłosił stan oblężenia aby utrudnić działania powstańcze. Złożywszy 500 zł. kaucji, pozostawała aż do ukończenia śledztwa na wolnej stopie.

ur. ok. 183 7 lub 1840, szlachcic z Kijowszczyzny. Za „powiązania z buntem" był więziony w Kijowie, a po zwolnieniu, na podstawie decyzji d—cy wojsk kijowskiego okręgu woj. z listopada 1865 oddany pod tajny dozór policji w miejscu zamieszkania w Kijowie „do czasu zakończenia sprawy". Wkrótce, za przechowywanie i rozpowszechnianie „Złotej Hramoty", na mocy konfirmacji z grudnia 1865 został pozbawiony praw stanu i wysłany do gub. ołonieckiej (według innych źródeł: do gub. wiackiej, gdzie miał od lipca 1866 mieszkać w Orłowie, trudniąc się dorywczymi pracami). Rodzina pozostała w kraju.

Był proboszczem w Wyszkowie, miał 50 lat. Aresztowany został 4 lipca 1863 r. i przebywał w cytadeli warszawskiej. Oskarżony był o to, że błogosławił wstępujących do parafii i idących w szeregi powstańcze, dawał pieniądze powstańcom, utrzymywał szpital powstańczy w Brańszczyku, był skarbnikiem zbieranych funduszy, opiekował się rannymi powstańcami. 21 października 1863 r. został skazany na zesłanie na Syberię i pozbawiony wszystkich praw stanu. 28 października 1863 r. został wysłany z Warszawy na Syberię. W 1874 r. został uwolniony spod dozoru policyjnego i przebywał w Nowogrodzie Wielkim. Do kraju powrócił w 1880 r. (po 17 latach) i był wikariuszem w Pułtusku.

Z Teinitz w Czechach. Oficjalista prywatny, stanu wolnego, 22 lata. W kwietniu 1864 roku skazany przez sąd wojenny w Tarnowie na 5 tygodni więzienia za zbrodnię zaburzenia spokojności publicznej (zapewne w związku z powstaniem).

syn Antoniego, szlachcic gub. Kowieńskiej i pow. Kowieńskiego, okolicy Witbor. Skazany na mocy konfirmacji Wojsk Wileńskiego Okręgu Wojskowego. Powieszony w byłej okolicy Ibiany, pow Kowieńskiego, 5-go czerwca 1864 roku za przebywanie w oddziale powstańczym, pełniąc tam obowiązki tak zwanych żandarmów-wieszacieli i osobisty czynny udział przy powieszeniu w 1863 roku w rozmaitych miejącach powiatu Kowieńskiego ogółem 17-tu osób bezbronnych obywateli, z których kilku było poddano przed zabiciem ciężkim męczarniom i torturowaniom.

„Dziennik Warszawski” powtarza z „Gołosu” następujący wyrok: Sekretarz Gubernialny Władysław Winiarski, lat 26 wieku, pełniący obowiązki inkwirenta sądowego powiatu berdyczowskiego, oddany będąc po sąd wojenny za należenie do bandy powstańców, którzy podnieśli oręż przeciwko narodowi, konfirmacją dowodzącego wojskami okręgu wojennego kijowskiego z dnia 12 lipca (1863) przy pozbawieniu rang i wszelkich praw stanu skazany został na zesłanie do robót ciężkich w twierdzach Syberii na lat 8. Winiarski jest rodem z powiatu latyczowskiego, guberni podolskiej.

Z Kołoczób. Bez profesyi, stanu wolnego, 34 lata. W kwietniu 1864 roku skazany przez sąd wojenny w Złoczowie na 2 miesiące więzienia za zbrodnię zaburzenia spokojności publicznej (zapewne za udział w powstaniu).

Ur. ok. 1819. Rodem z Nowego Sącza (Galicya), stanu wolnego, oficjalista. Od 9.12.1902 mieszkał w Przytulisku Weteranów, przy ul. Biskupiej 16. W Przytulisku dalej mieszkał w 1905.

Z Winnik, 17 lat, stanu wolnego, czeladnik piekarski. W kwietniu 1864 roku skazany (powtórnie) przez sąd wojenny w Rzeszowie na 4 miesiące więzienia za zbrodnie zaburzenia spokojności publicznej (zapewne w związku z powstaniem).

Z Krakowa, 18 lat, obrz.łac. stanu wolnego, uczeń gimnazjum. W 1864/5 sądzony przez Sąd Wojenny w Krakowie, za zbrodnię zaburzenia spokojności publicznej, zapewne w związku z wydarzeniami powstańczymi. Skazany na 1 miesiąc więzienia.

Czytamy w Głosie Narodu: W podróżach moich po moskiewskich więzieniach, w jednem z nich spotkałem czystą postać nieugiętego bohatera męczennika. W kącie celi nr. 10 więzienia na Ratuszu w Warszawie, na brudnej kupie niegdyś siennika, a obecnie worka z garścią poruszającej się od robactwa sieczki, leżała postać ludzka, okrywająca nagie, chorobą i brudem zżółkłe ciało strzępami byłego paltota. Od czasu do czasu głuchy kaszel ostrzegał przechodzących, że tam ludzka jakaś istota nie mocą swoją się prosi, by jej przechodzeń nie trącał i nie deptał w ciemności. Chorym tym więźniem był 74 letni Sybirak, weteran, z. r. 1863: Franciszek Wiśniewski, rodem z Krakowa. Wzięty do niewoli moskiewskiej w bitwie pod Małą... w Lubelskiem dnia 2 lutego 1864, był dotąd na Sybirze i mimo czterokrotnej, powszechnej amnestyi, pod najróżnorodniejszymi pozorami przetrzymywany bywa po więzieniach. Pod koniec grudnia zeszłego roku dowlókł się do Warszawy, skąd miał nadzieję przedostać się zagranicę i do Krakowa, lecz aresztowany pod zarzutem włóczęgostwa, dostał się do więzienia ponownie. Z przestrzeloną prawą nogą, a lewą stłuczoną, w potrzebie 28 grudnia r. z. zapukał do drzwi celi, by prosić o wyjście. Rozbestwiony dozorca rzucił go na rusztowanie z desek i bił go kluczami. Wiśniewski, jak upadł w kącie, tak leżał bez ruchu, bo nie miał siły, by wyczołgać się na dwór. Przez cztery dni mego pobytu w celi nr. 10 posługiwałem Wiśniewskiemu, przynosząc mu jadło z sieni, wódę do picia i podnosząc go gdy wstać potrzebował. Kołataniem u dozorców i lekarzy dopiąłem tego, że go uznano za chorego i że nakazano przenieść go do lazaretu. W ten sposób rozstaliśmy się dnia 2 bm. Nie widziałem człowieka w większej niedoli i nie spotkałem większej wiary w przyszłość lepszą narodu niż u tego, starością chorobą, głodem, więzieniem trudem i nagością nękanego starca. Opowiada trzeźwo i zwięźle o przejściach swoich, bez rozczulania się nad własną dolą i bez kolorowania. Wiśniewski zasługuje na pomoc i godniejszy schyłek życia.

(1806-1847), uczestnik powst. listopadowego i organizacji spiskowych w Galicji, członek Zboru Ziemskiego Stowarzyszenia Ludu Polskiego we Lwowie. Od 1838 r. we Francji, członek TDP i sekretarz Centralizacji. W 1844 r. wrócił do Galicji jako emisariusz, prezes powstańczego Trybunału. W 1846 r. stał na czele oddziału zbrojnego, który został rozbity przez wojsko austr. Stracony na szubienicy we Lwowie

Ze Lwowa, 22 lata, stanu wolnego, rzeźnik. Sądzony przez Sąd Wojenny we Lwowie za zbrodnię gwałtu publicznego (zapewne w związku z wydarzeniami powstańczymi). W kwietniu 1864 skazany na 3 miesiące ciężkiego więzienia (obciążony przestępstwem przeciw zarządzeniom publicznym).

Urodził się w 1837 roku w rodzinie szlacheckiej h. Ramułt odm. jako syn Jana i Róży z Ciechanowskich, h. Dąbrowa. Ukończył Wojskową Wyższą Szkołę Techniczną w Petersburgu i został porucznikiem piechoty. Udało mu się wydostać z okrążenia pod Moskalówką i dalej walczył pod dowództwem gen. Edmunda Różyńskiego na Wołyniu. Później przedostał się do zaboru austriackiego, a następnie wyemigrował do Mołdawii, gdzie pracował przy budowie kolei. Następnie zamieszkał w Drohobyczu, gdzie jako współpracownik Łukasiewicza stał się jednym z poważniejszych przemysłowców przemysłu naftowego. Był współwłaścicielem kopalń w zagłębiu borysławskim. Dwukrotnie wybrany posłem na Sejm Krajowy. Z żona Ludmiłą z d. Zakrzewska, miał sześcioro dzieci. Po zakończeniu powstania jego rodzinny majątek Jackowicze (pow.owrucki) został skonfiskowany przez władze rosyjskie. Zmarł 8.01.1914 r. Siostra Leonarda Wiszniewskiego – Alojza, po mężu Mazurkiewicz, była matką Władysława, lekarza, który w 1900 roku umożliwił Józefowi Piłsudskiemu, więzionemu w Petersburgu, ucieczkę ze szpitala psychiatrycznego, gdzie został on umieszczony na obserwacji.

Z Nowego Martynowa, lat 30, stanu wolnego, wyrobnik. W sierpniu 1864 sądzony przez sąd wojenny w Samborze (zapewne w związku z udziałem w Powstaniu), za zbrodnię zaburzenia spokojności publicznej, skazany na 3 tygodnie więzienia.

Poległ 2.12.1863 Mężczyzna słuszny, budowy dobrey, blondyn faworyty, wąsy, broda koloru białawego duże, nos duży, oczy niebieskie, lat trzydzieści pięć, ubrany w koszule płóćienną białą, koszulę iedwabną ? w ?, spodnie kortowe koloru wypłowiałego, gacie płócienne, w górnej szczęce w prawey stronie brak zęba – podług wieści mniey więcey pewney miał się nazywać Witkowski

syn Tomasza, włościanin.Skazany na mocy konfirmacji Wojennego Naczelnika Oddziału Augustowskiego z 21-go lipca 1863 roku, pod Nr. 3389. Powieszony w m. Sejnach 29-go lutego 1864 r. za udział w powstaniu, udzielanie pomocy powstańcom w ich przestępnych zamiarach i powieszenie włościanina Suchockiego.

patriotka z poznańskiego, żona powstańca i więźnia stanu

syn Michała, artylerzysta 3 klasy w stanie spoczynku, powiat berdyczowski

Z Brodów. Bez profesyi, stanu wolnego, 34 lata. W kwietniu 1864 roku skazany przez sąd wojenny w Złoczowie na 3 miesiące więzienia za zbrodnię zaburzenia spokojności publicznej (zapewne za udział w powstaniu).