Portal w rozbudowie, prosimy o wsparcie.
Uratujmy wspólnie polską tożsamość i pamięć o naszych przodkach.
Zbiórka przez Pomagam.pl

Powstanie Styczniowe - uczestnicy

Największa baza Powstańców Styczniowych.
Leksykon i katalog informacji źródłowej o osobach związanych z ruchem niepodległościowym w latach (1861) 1863-1865 (1866)

UWAGA
* Jedna osoba może mieć wiele podobnych rekordów (to są wypisy źródłowe)
* Rekordy mogą mieć błędy (źródłowe), ale literówki, lub błędy OCR należy zgłaszać do poprawy.
* Biogramy opracowane i zweryfikowane mają zielony znaczek GP

=> Powstanie 1863 - strona główna
=> Szlak 1863 - mapa mogił i miejsc
=> Bitwy Powstania Styczniowego
=> Pomoc - jak zredagować nowy wpis
=> Prosimy - przekaż wsparcie. Dziękujemy

Szukanie zaawansowane

Wyniki wyszukiwania. Ilość: 2997
Strona z 75 < Poprzednia Następna >
Zygmunt Podczaski
Zygmunt Mieczysław Podczaski h. Rola, ur. 1837 Komadzyn, zm. 19.5.1908 Kraków "W d. 19 maja rb. zmarł w Krakowie w 72 roku życia jeden z wybitniejszych przywódców ruchu z 1863 roku ś. p. Zygmunt Mieczysław Rola Podczaski. Urodzony w 1837 r. w majątku rodowym Komadzynie w ziemi Kaliskiej, jako 3-ci syn w rodzinie, rezygnując z pracy na roli, od najmłodszych lat marzył o karyerze wojskowej. Uzyskawszy z trudnością zezwolenia ojca, wstępuje Zygmunt do Warszawskiej Szkoły Junkierskiej i ukończywszy ją chlubnie zostaje odkomenderowany do pułku Strzelców załogi Ryskiej. Wypadki 1863 r. zastają P. w stopniu porucznika. Podawszy się o dymisyę, wyjechał za granicę, zkąd niebawem pojawił się w Kaliskiem w oddziale Zielińskiego. W spotkaniu pod Zdżarami, gdzie padło dwóch jego braci, sam ciężko ranny, zdołał ujść do W. Księstwa. Po śmierci w papierach jego znaleziono urlop, dany mu przez Zielińskiego z powodu ran, z datą 7 października 1863 r. Początek 1864 r. zostaje Z.- Podczaskiego w ożywionej korespondencyi z hr. Działyńskim, głównym organizatorem sił zbrojnych w Zaborze Pruskim. W kwietniu t. r. mianuje Działyński Podczaskiego swoim tymczasowym zastępcą, a już w czerwcu wzywa go do pełnienia obowiązków Naczelnika Wojennego Departamentu i Naczelnika Kadrów 1-go Pułku Piechoty w Wielkiem Księstwie Poznańskiem. Do tej nominacyi załączona została nader drobiazgowo, opracowana i własnoręcznie na pisana przez Dzialyńskiego instrukcya dla Organizacyi w W. Księstwie Poznańskiem. Po upadku powstania, udał się Z. P. do Paryża, gdzie przebywał lat kilka. W roku 1875 poznaje się tam z rodziną byłego oficera b. wojsk polskich, Wasilewskiego i w .tym samym roku zaślubia w Strasburgu pannę Stanisławę Wasilewską. Po ślubie, przyjeżdża do Galicyi, kupuje majętek Pogorzvce w pow. Chrzanowskim i uzyskuje obywatelstwo austryackie. Prawy charakter i wybitne zalety umysłu zmarłego wysunęły go na czoło obywatelstwa tamtejszego, dając mu mandat członka Wydziału Krajowego. Gorączka kopalniana przed dwudziestu kilku laty, oraz blisko następujące po sobie klęski pożaru szarańczy zachwiały interesami Z. P. tak dalece, że zmuszony był majątek sprzedać i osiąść w Krakowie. Do ostatka dni swoich śp. Zygmunt Podczaski, pomimo częściowego paraliżu, trzymał się krzepko, zachowując pełnię władz umysłowych. Pomimo 72 lat miał dziarska, iście żołnierską postawę. S. M.Z"
Stanisław Pomirski
Był wikariuszem w Płoniawach, miał 28 lat. Czynnie włączył się do akcji popierając moralnie i materialnie działania powstańców. Działalność swoją – podobnie jak wielu innych duchownych i świeckich Polaków – okupił cierpieniem i poniewierką. Ks. Pomirski po wybuchu postania w styczniu 1863 r. współpracował z generałem Zygmuntem Padlewskim, uczestniczył w organizowaniu oddziałów powstańczych, towarzyszył oddziałom w bitwach jako kapelan. Aresztowany został 21 maja 1863 r. w Pułtusku, potem przebywał w kazamatach modlińskich. Głównym zarzutem jaki mu przedstawiono to wygłoszenie kazania rewolucyjnej treści podczas pogrzebu 21 zamordowanych powstańców we wsi Podlas w parafii Płoniawy, w lutym 1863 r. wyrokiem sądu ks. Pomirskiego początkowo skazany został na karę śmierci, potem wyrok zamieniono na 12 lat, wreszcie 8 lat ciężkich robót na Syberii i pozbawienie wszelkich praw stanu. W listopadzie 1863 r. przeniesiony został z innymi skazańcami do Tobolska. Z Tobolska odbywał podróż etapami do Irkucka. Miejscem katorgi była Siwakowa koło miasta Czyty. Zakuty w kajdany dźwigał je bez przerwy kilka lat. Dwa lata pracował przy budowie barek na Amurze, a dwa i pół roku odbywał karę w kopalni srebra w Aktani. Dekret carski z 1870 r. zmienił los skazańca wysyłając go do Tunki na tzw. posielenie. Była tam spora grupa księży skazanych za podobne czyny. W 1875 r. rząd pozwolił ks. Pomirskiemu na zamieszkanie w europejskiej części cesarstwa i od 1876 r. mieszkał w Sławianoserbsku w guberni ekoterynosławskiej. W kwietniu 1890 r. władze rządowe zgodziły się, aby ks. Pomirski zamieszkał w Kijowie, bez prawa przebywania na terenie dawnego Królestwa Polskiego. W Kijowie przeżył prawie 30 lat. Dopiero w 1920 r. powrócił w rodzinne strony na Mazowsze. W 1923 r. obchodził 65-lecie swojego kapłaństwa. Prezydent Polski, Stanisław Wojciechowski odznaczył go orderem Polonia Restituta. Zmarł w 1929 r. Pochowany został na cmentarzu w Dąbrowie koło Mławy.
Aleksander Antoni Pomorski
(1840 - 27.07.1899) - uczestnik powstania 1863 r [1] , [2] Urodził się 1840 Stare Budy par. Łanięta [7] Ślub: 1871 Gostynin, żona Teofila Żułtowska [4] (jej rodzice: Wawrzyniec Żułtowski [4] i Antonina Wierzbicka [4]) . Żona zmarła 1925 Gostynin [3] Wdowa po nim, Teofila Pomorska, zm. 1925 r i jest pochowana na cmentarzu parafialnym w Gostyninie, sektor B3, rząd 11, grób nr 12, grób nadal, marzec 2025 r, istnieje [2] Zmarł 27.07.1899 [1] Pochowany na cmentarzu parafialnym w Gostyninie , sektor B3, rząd 12, grób nr 13, grób nadal (marzec 2025 r) istnieje - imię na nagrobku: Antoni [1] https://gostynin.artlookgallery.com/grobonet/start.php?id=detale&idg=11873&inni=1 Razem z nim w jednym grobie są pochowani: Marianna z Pomorskich Sobacińska i Zygmunt Sobaciński. Rodzice: 1__Feliks Pomorski - dziedzic części wsi Leśniewice par. Gostynin , ur. 2__Józefa Krajewska ___ślub 08.05.1834 Gostynin [5] Dziadkowie 1.1__Teodora vel Teodozja Podczaska (1783 Leśniewice par. Gostynin - 1833 Leśniewice par. Gostynin) 1.2__Jan Pomorski ____ślub 1800 r Gostynin akt nr 5, m. Leśniewice 2.1__Józef Krajewski 2.2__Rozalia __ślub Pradziadkowie: 1.1.1__Walenty Podczaski ( - zm, 1831 Leśniewice par. Gostynin) - dziedzic części wsi Leśniewice 1.1.2__Franciszka Krzęciewska ( - zm. 1828 Leśniewice par. Gostynin) ___ślub 04.08.1778 Gostynin [5] 1.2.1___Pomorski 1.2.1____ ____ślub 2.1.1__Krajewski 2.1,2___ ____ślub 2.2.1____ 2.2.2____ ____ślub
Józef Popowski
wychowaniec kijowskiego uniwersytetu, w którym odbywając studja był pod niepodzielnym wpływem Włodzimierza Antonowicza i jego apologistą, nawet po jawnem odstępstwie tego ostatniego. Mimo tę pobłażliwość dla mistrza, dla siebie nie przestał być srogim i wymagającym. Uwięziony przed wybuchem powstania na Rusi, sądzony w cytadeli kijowskiej, wbrew usiłowaniom komisji śledczej, aby zeń co najwięcej wydobyć, umiał milczeć, cierpieć i wyszedł z ciężkich prób i ucisku zwycięsko. Skazany do ciężkich robót i przysłany do Usola, mieszkał tu z Jakóbem Gieysztorem i niemało korzystał z jego dobrych wpływów. Po powrocie do kraju przeniósł się do Austrji, a ponieważ już w 1861 roku był w szkole wojskowej w Paryżu, odświeżył swe wspomnienia, wstępując do akademji wojskowej w Wiedniu. Po jej ukończeniu wszedł do armji, a przekonawszy się, że przy ówczesnych stosunkach daleko zajść w hierarchji wojskowej nie zdoła, starał się zostać posłem, wejść do składu Sejmu i do delegacji wspólnej, co pomyślnie udało się przeprowadzić. W sejmie i delegacjach obrał sobie za specjalność stałą referencję w sprawach wojskowych, to też uważanym jest wśród kolegów za rzeczoznawcę najbieglejszego w tych kwestjach, co zkolei stara się podtrzymać szeregiem wydawanych broszur treści polityczno-wojskowej. Jest bardzo czynny i pracowity, mieszka stale w Krakowie. Za czasów rządów Badeniego Józef Popowski wspólnie z Antonim Chamcem czynili usiłowania, aby obsadzić katedrę historji rusińskiej we Lwowie przez Włodzimierza Antonowicza, którego nawet przemycając przed policją austrjacką zawieźli wprost do Badeniego. Projekt spełzł wszakże na niczem i zakończył się obsadzeniem tej katedry przez Hruszewskiego, ucznia Antonowicza, a dziś jednego z najnieprzyjaźniejszych Polakom agitatorów wśród młodzieży uniwersyteckiej rusińskiej. Jak dziwnym mi się wydaje ten stosunek adeptów Włodzimierza Antonowicza, mimo jego odszczepieństwo narodowe, wypowiedziałem obszerniej w moich pamiętnikach.
Leon Postawka
[herb=Postawka]Leon Ludwik Paweł Maksymilian Postawka von Loewenstern, h. {{Postawka}}. Ur. 10.4.1839, zm. 19.01.1923 Paryż. Syn Augusta Stanisława Ludwika, Powstańca Listopadowego, chorążego Korpusu Inżynierów, właściciela Michowa, Gabułtowa, oraz Emilii . Miał siostrę Elżbietę (zam. August Prażmowski i Teodor ) oraz braci: powstańca i - pułkownika wojsk powstańczych. Dzieciństwo spędził w Gabułtowie. Po nieszczęśliwym wypadku w wieku 4 lata - wpadnięciu do dołu z wapnem, w którym nieomal stracił wzrok, został przeznaczony do stanu duchownego w zamian za uzdrowienie. Ukończył Gimnazjum w Pińczowie, a następnie w 1862 Seminarium Duchowne w Kielcach. Subdiakonat otrzymał z rąk ks. Juszyńskiego, biskupa sandomierskiego, a kilka dni później został wyświęcony na diakona w kościele oo. Reformatów w Sandomierzu. Święcenia Kapłańskie otrzymał od arcybiskupa Felińskiego. Był wikarym w Pińczowie. Aktywny patriotycznie. W czasie Powstania był wikarym w Miechowie w czasie tragicznej - czego dał potem dokładny opis z punktu widzenia z wewnątrz miasta. Udzielał pomocy rannym powstańcom. Oskarżony o strzelanie do Moskali został zatrzymany. Po zwolnieniu uciekł do Galicji a potem na emigrację. 14.5.1863 we włoskiej miejscowości Frosinone udało się jemu, oraz ks. Rylskiemu z Tomaszowa uzyskać audiencję u papieża Piusa IX. Audiencja ta przez intrygi rosyjskie nie doszła do skutku w Rzymie, jednak szambelan papieski Kulczycki poddał pomysł spotkania papieża na wyjeździe. Księża zdali szczegółowy raport z widzianych na własne oczy okrucieństw moskiewskich, co wpłynęło na ocenę Ojca Świętego wobec wydarzeń w Polsce. Informacje swoje przekazali też kardynałom w Watykanie.[6] W 1865 uzyskał w Rzymie doktora z teologii.[7] Następnie przebywał we Francji. Brał udział w wojnie francusko-pruskiej gdzie był kapelanem wojskowym w latach 1870-71. Proboszcz. Doktor św. Teologii, Prałat Domowy Jego Świątobliwości Piusa X, Rektor Misji Polskiej w Paryżu. Pochowany Francja - Montmorency
Stanisław Postawka
[herb=Postawka][midipic_p]311944,200,Stanisław Postawka[/midpic_p]Stanisław Ludwik Postawka von Loewenstern, h. {{Postawka}}, ur. 11.9.1837 Jędrzejów 24, zm. 13.8.1917 Odonów. Syn Augusta Stanisława Ludwika, oraz Emilii . Miał siostrę Elżbietę (zam. August Prażmowski i Teodor ) oraz braci: powstańca i - biskupa, a wikarego w czasie bitwy miechowskiej. Jego rodzina (wg podań rodowych) wywodziła się od rodziny Gronowskich. Miała duże tradycje patriotyczne i inżynierskie. Dziadek Ludwik Postawka był pułkownikiem inżynierii Wojsk Polskich w czasach Napoleona. Ożeniony był z córką generała Kellermanna, późniejszego marszałka Francji i księcia Valmy. Ojciec, (wraz z braćmi) walczył w Powstaniu Listopadowym, i był chorążym Korpusu Inżynierów, właścicielem Michowa, Gabułtowa. Matka, wdowa po Józefie hr. Sołtyku, była córką generała wojsk polskich i hrabianki O'Donell sięgającą genealogią królów Irlandii. Z tej rodziny 23 osoby zostało zamordowanych podczas prześladowań katolików w czasie panowania angielskiej królowej Elżbiety.[7] Odbył służbę wojskową w carskim wojsku. W Powstaniu został dowódcą VI kompanii w pułku stopnickim pod dowództwem . Walczył , , , i pod . Został awansowany do stopnia pułkownika przez gen. Hauke "Bosaka". Po upadku powstania przez pewien czas przybywał na Ukrainie, ukrywając się przed prześladowaniami. W 1872 pełniąc już od kilku lat funkcję dyrektora cukrowni Łubna Kazimierzy, opracował nowy typ kotła parowego pozwalający oszczędzić 34% paliwa i dający się łatwo czyścić.[14] Od 1855 właściciel dóbr Chruszyczna Mała i Donosy k. Kazimierzy Wielkiej.[9] Posiadał też majątek Odonów. W cukrowni związał się zaufaniem i przyjaźnią z Mikołajem Neuchausem - pełnomocnikiem hrabiów Łubieńskich.[11] Ten w 1892 w testamencie wyznaczył go na egzekutora dzieł dobroczynnych.[12] W 1893 opracował i opatentował nowy typ pielnika "Gwiazda", który znacznie usprawniał uprawę roślin.[13] W 1899 sprzedał włościanom dobra Wojciechów.[10] W czasie przygotowań do powstania w 1905 organizował, razem ze Zdzisławem Skłodkowskim manifestacje patriotyczne w Kazimierzy Wielkiej i Skalbmierzu. Nosił polski strój szlachecki. Był niezwykle czuły na postawę edukacji narodu, także broniąc praw młodości i pamiętając o rozwoju społecznym. W 1912 pisał w liście do "Słowa", oburzony na zbytni ton żałobny i cierpiętniczy: [i]Nam nie przystoi ze łzami żebrać współczucia u obcych; bronić się i siły krzepić powinniśmy, nie lamentować i żale zawodzić. (...) Nam dziś zęby zaciąć, uczyć się i pracować przystoi, w dobrej myśli się krzepić i nad dobrobytem narodowym a moralnem dźwignięciem narodu się wysilać. Żałoby jest dosyć; skromnie żyjąc zasłużymy nawet i u naszych wrogów na uznanie. Nie w żałobie tedy nam szukać zbawienia. Tak wam powiada stary weteran sprawy narodowej. Stanisław Postawka w Donosach dnia 15-go stycznia 1912 r.[/i][8] Jest pochowany na cmentarzu w Kazimierzy Wielkiej w małej kwaterze rodzinnej. Żona: Janina Gottschalk (1855 - 1926). Dzieci: * Stanisław Emilian Leon (1875-1940) * Emil (1877-1960), partnerka: Anna Klocek * Bronisław (1880 -1944), ż. Halina Küster * Władysław (1883-1932), ż. Helena Kalinka Wnukiem Stanisława był m.in. Franciszek Postawka - rajdowy mistrz Polski.
Antoni Powidzki
Ur. 1832 r. ojca Kaźmierza i matki Julii z Niedzielskich w Powidzu, miasteczku w Gnieźnieńskiem, którego mieszkańcy już w XIII wieku w wojnie z Krzyżakami zasłynęli, jak to przekonać się można z przywileju Bolesława V Wstydliwego nadanego w r. 1243 Powidzanom. Jako 15-letni młodzieniaszek, będąc uczniem gimnazyum w Trzemesznie, stanął w r. 1848 w szeregach bratnich i w po tyczce pod Trzemesznem otrzymał ranę w lewe podbarcze. Wyleczywszy się, wrócił do szkół, które aż do wyższej sekundy odwiedzał, które jednakże, stawając w obronie honoru towarzyszów, opuścić mu siał. Oddał się potem zawodowi gospodarczemu, z skończonym przecież rokiem 20-tym ściągniętym został, skoro spostrzeżono jego ranę, do trzyletniej służby wojskowej za karę, posiadał bowiem prawo do służby jednorocznej. Obowiązkowość jego zjednała mu przełożonych i wyszedł z gwardyi ułanów w Berlinie w stopniu podoficera. W r. 1863 na pierwszą wieść o powstaniu udał się w okolicę Lędu, gdzie dość znaczna liczba zebrała się ochotników; ci jednakże, nie mając broni, na wieść o zbliżaniu się Moskwy zmuszeni byli się rozpierzchnąć. Wrócił zatem do domu, a .wkrótce potem wyjechał do Krakowa, w zamiarze wstąpienia do oddziału Langiewicza. Wszakże i tu już napotkał tylko rozbitki. Po raz wtóry zawitał do rodzicielskiego domu, by niebawem go opuścić na—zawsze. Z pod Miłosławia przeprowadził znaczny oddział ochotników przez granicę i oddał się pod rozkazy Younga de Blankenheim, który go mianował porucznikiem. Prowadził pierwszy pluton_kompanii strzelców. Zawsze wesół, dodawał zachęty towarzy1863 r. Tu ranny i przewieziony do Księstwa, przeleżał 6 tygodni w Grzybowie u pp. Trąmpczyńskich. Jakkolwiek nie całkiem wyleczony, pospieszył do tworzącego się oddziału Younga i bił się pod Nowąwsią i Brdowem, gdzie obok niego padł dzielny kapitan Maryański. Gdy rany wciąż sie odnawiały, uznany za niezdatnego do boju.
Jadwiga Prendowska
Eufemia Wiktoria Jadwiga Wojciechowska (zam. Prendowska), ur. 22.12.1832 Łomno[7], zm. 16.3.1915 Czyżów Szlachecki. Córka Kajetana, który służył w pierwszym pułku ułanów Legii Nadwiślańskiej (później 7 szwoleżerów) walczył w Hiszpanii m.in. pod Saragossą, Ponte-Almaras, Talavera. W 1849 roku wyszła za , naddzierżawcę majątku w Mircu a w 1863 komisarza województwa sandomierskiego. Zaangażowana w przygotowania do Powstania. Uważała że każdy kto może powinien złożyć swe życie na ołtarzu Ojczyzny. W 1861 przygotowała własnoręcznie sztandar z polskim orłem i krzyżem w koronie, który szwagier niósł w pielgrzymce na Święty Krzyż. Używany potem przez oddział Czechowskiego aż do 21 sierpnia 1863, kiedy pozostawiono go w parafii w Kowali-Stępocinie. Sztandar znalazł się potem w Muzeum Polskim w Rapperswilu. Organizatorka Stowarzyszenia Niewiast w powiecie iłżeckim. Jako kurierka powstańcza działała już od 10.1.1863, kiedy to do () przybył Langiewicz. Z polecenia Rządu Narodowego organizatorka i przewodnicząca Komitetu Niewiast w radomskim. Dostarczała rozkazy, ulotki, medykamenty, meldunki kursując po guberni radomskiej. Przyczyniła się też do powstania kilku szpitali powstańczych: w Sandomierzu, Kurozwękach, Staszowie, Koprzywnicy i Klimontowie. Zwana przez powstańców "Matką oddziału", albo "Prendosią". We wrześniu 1863 została zaaresztowana i osadzona w Pawilonie X w Warszawie, gdzie przebywała do grudnia a następnie zesłana do Kunguru w gub. permskiej. Opiekował się tam nią , i innymi zesłańcami (Żyd), którego córka Sabina chodziła z Jadwigą do kościoła i przyjęła potem chrzest. Do kraju powróciła wiosną 1866. Mieszkała w Radomiu, Ostrowcu Świętokrzyskim i Czyżowie Szlacheckim gdzie zmarła i została pochowana. Miała 8 dzieci: * Mieczysław (zm. młodo) * Helena Maria Wiktoria * Wiktoria Brygida Augusta * Marianna (zm. młodo) * Stanisław Kajetan * Zdzisław Tadeusz Jan (zm. młodo) * Jadwiga * Jan Ignacy
Strona z 75 < Poprzednia Następna >