Zarejestruj się lub Zaloguj się

Portal w rozbudowie, prosimy o wsparcie.

Uratujmy wspólnie polską tożsamość i pamięć o naszych przodkach.

Zbiórka przez Pomagam.pl

Powstanie Styczniowe - uczestnicy

Największa baza Powstańców Styczniowych.
Leksykon i katalog informacji źródłowej o osobach związanych z ruchem niepodległościowym w latach (1861) 1863-1865 (1866)

UWAGA
* Jedna osoba może mieć wiele podobnych rekordów (to są wypisy źródłowe)
* Rekordy mogą mieć błędy (źródłowe), ale literówki, lub błędy OCR należy zgłaszać do poprawy.
* Biogramy opracowane i zweryfikowane mają zielony znaczek GP

=> Powstanie 1863 - strona główna
=> Szlak 1863 - mapa mogił i miejsc
=> Bitwy Powstania Styczniowego
=> Pomoc - jak zredagować nowy wpis
=> Prosimy - przekaż wsparcie. Dziękujemy

Szukanie zaawansowane

Imię

Nazwisko

Opis

Źródło

Nadawca

Uwagi

Ze zdjęciem

Tryb wyszukiwania

Wyniki wyszukiwania. Ilość: 3126

Strona z 79 < Poprzednia Następna >

САКОВИЧЪ Янъ,szlachcic powiatu bielskiego (дворянин Бельского уезда),członek Rady w mieście Bielsk (занимал место члена в Управе Благочиния в г.Бельск.),gubernia grodzieńska,uczestnik Powstania Styczniowego, zesłaniec, na mocy p. 3 orzeczenia /powelenja/ cesarskiego z 13 i 17 maja 1871 r. zwolniony z dozoru policyjnego z prawem zamieszkania gdziekolwiek w państwie rosyjskim, z wyjątkiem stolicy i guberni stołecznych, Królestwa Polskiego i Zabranego Kraju, lecz z zabronieniem mu objęcia służby państwowej i społecznej.

Żołnierz w Pierwszej Kompanii (prawd. kosynierów). Pluton trzeci. 10.2.1863 na liście w obozie w Ojcowie.

mężcz. 25 lat na 1868 r., ziemianin kowieńskiej guberni, zesłany bez pozbawienia praw administracyjnych, z 1867 r. przebywał w Tomsku, sapożnik, rodziny nie posiadał, kawaler

Józef Samborski

Żołnierz w Pierwszej Kompanii (prawd. kosynierów). Pluton pierwszy, sekcja druga. 10.2.1863 na liście w obozie w Ojcowie.

Józef Samkowski

mężcz. mieszkaniec wileńskiej guberni, zesłany z pozbawieniem praw, przebywał w tobolskiej guberni -

Kazimierz Samulimski

Samulimski v. Samuliński, САМУЛИНМКIЙ Казимиръ,szlachcic (дворянин),бывший письмоводитель Мирового Посредника 1-го участка.,gubernia grodzieńska,uczestnik Powstania Styczniowego, zesłaniec, na mocy p. 3 orzeczenia /powelenja/ cesarskiego z 13 i 17 maja 1871 r. zwolniony z dozoru policyjnego z prawem zamieszkania gdziekolwiek w państwie rosyjskim, z wyjątkiem stolicy i guberni stołecznych, Królestwa Polskiego i Zabranego Kraju, lecz z zabronieniem mu objęcia służby państwowej i społecznej.

Urodzony pod imieniem Józef. Ur. 19.10.1838 Kołomyja, Przemieście Nadwóreńskie 150 (chrzestny: Franciszek Ksawery Oczosalski) [2], zm. 5.7.1914 Kraków. Syn Macieja i Reginy Marcinkiewicz. Jego ojciec był lokajem (prawd.) u Oczosalskich w Cieniawie. Po ukończeniu 7 klas szkoły we Lwowie podjął studia teologiczne prowadzone przez oo. Karmelitów. W 1863 przebywał w klasztorze dominikańskim w Podkamieniu skąd 29 czerwca wyszedł do Powstania[1] zagitowany przez - mistrza nowicjatu. Walczył w oddziale Wysockiego, pod dowództwem [4] i został lekko ranny.[9] Po klęsce udało mu się powrócić do klasztoru, gdzie kontynuował naukę. 20.7.1863 przyjął habit dominikański. 26.7.1867 otrzymał święcenia kapłańskie w następnym roku śluby wieczyste w Żółkwi.[9] Prawie 50 lat piastował różne funkcję. Wpierw uczył w szkole normalnej w Żółkwi. 1873-81 był przeorem i administratorem parafii w Bohorodczanach, 11.1882-4 pełnił te same funkcje w Czortkowie. w 1881 i 1885 uczestniczył w Kapitule Prowincji Galicyjskiej. 1884-90 był przeorem w Podkamieniu. M.in. wymienił tu dach kościoła i odnowił wnętrze, szkarpy oraz basztę orbonną[7], prowadził obronę przed działaniami Rusinów pragnących przejąć kaplicę przykościelną, uzyskując w tej sprawie notę papieską[8]. Wybudował także nowy dwór w Zarudziu [9]. Otrzymał tu prawo zakładnia bractw różańcowych i tytuł kaznodziei generalnego. Niestety był tu odbierany negatywnie przez niektórych współbraci - jako podejrzliwy i mściwy.[1][9] Po odbyciu kilkumiesięcznej kuracji w Bawarii wg metody ks. Kneipa zamieszkał w Jarosławiu. 1898-1911 przebywał poza zakonem, pełniąc różne funkcje m.in. kapelana ss- Marianek w Łomnej. Od 1911 w Krakowie św klasztorze św. Trójcy, gdzie zarobione pieniądze przeznaczył na elektryfikację klasztoru i kościoła. Kaznodzieja, działacz narodowy. Był słabego zdrowia. W ostatnich latach życia pełnił funkcję podprzeora w Krakowie odbiera jako człowiek pełen poświęcenia i złożenia wszystkiego na ołtarzu Boga i Ojczyzny. Został poch. na Cmentarzu Rakowickim w Krakowie[6], w grobowcu dominikańskim przy głównej alei.

Piotr Józef Sanojca

Zgon powstańca Dominikanina. Szereg bojowników z roku 1863 o wolność narodu znów się o Jednego pomniejszył. O. Piotr Józef Sanojca, Dominikanin, bohater z pod Radziwiłłowa rozsiał się w środę z tym światem w klasztorze OO. Dominikanów krakowskich. O. Piotr Józef urodził się w r. 1838 w Kołomyi. Po ukończeniu szkół wstąpił do Seminaryum duchownego we Lwowie, a będąc równie patryotycznie jak religijnie wychowany, gdy posłyszał o powstaniu, jeden z pierwszych wstąpił do szeregów. W czasie bitwy pod Radziwiłłowem szczególnie odznaczył się odważny, i śmiały Ojciec Sanojca. Zażył on wiele niewygód, wiele niebezpieczeństw mu groziło, z których cało wyszedłszy, po upadku powstania — jak tylu innych szlachetnych Polaków i O. Piotr poświęcił się wyłącznie Bogu w Zakonie św. Dominika, jakoby na expiracyę za Naród nieszczęśliwy. W Zakonie tym tyle dla Polski i Kościoła zasłużonym — przeżył pobożnie lat prawie pięćdziesiąt i dobrze się zasłużył zakonowi, który; go rozbitka narodowego, tak przygarnął miłośnie. Jakkolwiek wątłego zdrowia, O. Piotr Józef Sanojca gorliwie spełniał zakonne i kapłańskie obowiązki już jako Przeor OO. Dominikanów w Bohorodczanach, w Czortkowie i w Podkamieniu, już jako spowiednik i kaznodzieja, czy jako działacz polski. Prawie do ostatniej chwili czynny jako podprzeor klasztoru krakowskiego, w przeddzień swej śmierci odprawiwszv ostatnia Mszę św. zasnął cicho wśród Braci swoich zakonnych zasłużony Polak i gorliwy Dominikanin. Cześć Jego pamięci!

Iwan Sarkiewicz

mężcz. 37 lat na 1868 r., ziemianin kowieńskiej guberni, zesłany z pozbawieniem praw, z 1866 r. przebywał w Kaińsku, w 1867 r. zmarł

Maksymilian Sarkiewicz

ur. w Wojniczu r. 1836, siodlarz, służył jako szereg, w oddz. Wysockiego, pod Radziwiłłowem i Komorowskiego, pod Starą wsią. Ranny w prawą nogę i bok pod Starą wsią, został jako poległy wykazany.

Karol Henryk August Sarré

Urodzony w 1841 roku w Tomaszowie Mazowieckim (akta parafii ewangelicko-augsburskiej - Carl Heinrich), syn Jakuba i Marii Leokadii z Foltańskich. Jeden z 66 powstańców z Tomaszowa Mazowieckiego dowodzonych przez Aleksandra Lange. Na sporządzonym na potrzeby represji 'Wykazie tomaszowian - uczestników powstania' umieszczony na 2 miejscu. Pozbawiony szlachectwa, zesłany na katorgę, zamienioną następnie na służbę w karnym oddziale bez prawa wysługi. Po zwolnieniu z wojska otrzymał nakaz osiedlenia w Irkucku. Otrzymał pozwolenie na powrót do Polski po 1872 roku. Pracował jako urzędnik kolejowy w Warszawie. Na początku XX w. kupił majątek Szewo Wielkie nieopodal Kowala. Jako weteran otrzymał w 1919 roku stopień ppor. Uwieczniony na licznych fotografiach, m.in. podczas powitania marszałka Ferdinanda Focha w Warszawie. Zmarł 3 maja 1927 roku.

Ksawery Sasulicz

mężcz. 43 lata w 1867 r., ziemianin grodzieńskiej guberni, zesłany z pozbawieniem praw na zamieszkanie, przebywał w Kurganie, potem Bieriezowie, kopista (pismowodstwo), torgowla, rodziny nie posiadał, żonaty

Stanisław Sater

Żołnierz Drugiego Dywizjonu (prawd. kosynierów). Pluton Czwarty, sekcja trzecia. 10.2.1863 na liście w obozie w Ojcowie.

Justyna Sawicka

Szlachcianka, zesłana na osiedlenie do guberni tobolskiej, bez pozbawienia praw stanu, za komunikowanie się z powstańcami i pranie im bielizny. Zarejestrowano jej pobyt w więzieniu w Petersburgu w trakcie przejścia na zesłanie.

Ustińja Sawicka

c. Wincentego, 32 lata 3 1867 r., wł. ziemska kowieńskiej guberni, zesłana bez pozbawienia praw na zamieszkanie, znajdowała się w Iszymie

Aleksander Sawicki

Syn Edwarda, dziedzica dóbr Rybna w Gniezmenskiem, i Antoniny z Brudzewskich z Otorowa, wyruszył w pole, jako uczeń gimnazyum leszczyńskiego, skazany na 3 miesiące więzienia za udział w Towarzystwie literackiem młodzieży, wraz z Wincentym Urbanowskim i Henrykiem Kamieńskim z Miłosławia do oddziału Garczyńskiego. Przy przejściu granicy złamała mu się lanca, co wzbudziło w nim smutne przeczucie śmierci. Mimo to, gdy z nieszczęsnej walki pod Mieczownicą wyszedł cało, pospieszył powtórnie do oddziału Taczanowskiego, który go mianował porucznikiem. I godzony o godzinie 10 przed południem pod Ignacewem trzema kulami, jedną w szyję, a dwoma w prawą rękę, umarł tego samego dmą w Gosławicach i tamże z wielkim udziałem obywatelstwa i ludu wiejskiego pochowany.

mężcz. szlachcic , zesłany z pozbawieniem praw na zamieszkanie, przebywał w tobolskim, kopista (pismowodstwo)

ur. ok. 1825 [4] [5] Wielkie Księstwo Poznańskie [4] zm. 19.11.1863 Stryków [5] lat ok. 38 [4], [5] Pochodził z Wielkiego Księstwa Poznańskiego, gdzie odbył służbę w wojsku pruskim. [4] Kwestarz klasztoru franciszkanów w Łagiewnikach [obecnie na terenie Łodzi], [3] [4] Były powstaniec wielkopolski z 1848 r. Na początku 1863 r zaczął formować oddział powstańców styczniowych w Łodzi [3], ale na polecenie Rządu Narodowego pozbawiono Józefa Sawickiego dowodzenia oddziałem, a funkcję tę powierzono Józefowi Dworzaczkowi [4] Uczestnik bitwy pod Dobrą 24.02.1863 r. [1], po klęsce powstańców w tej bitwie zaczął od nowa organizować oddział powstańczy w łęczyckiem. Wśród powstańców z jego oddziału dochodziło do różnych nadużyć finansowych; znowu pozbawiono Sawickiego dowodzenia oddziałem i misję tę powierzono kapitanowi Robertowi Skowrońskiemu. [4] Sawicki odmówił złożenia rachunków z posiadanych pieniędzy powstańczych i zaczął formować kolejną partię powstańczą, w opozycji do władz narodowych. [4] Po licznych wezwaniach ze strony Rządu Narodowego, Sawicki został postawiony przed sądem wojennym, na który się nie stawił. Wyrok wydano zaocznie: „Wyrokiem sądu wojennego z d. 31 VII b.r., złożonym z rozkazu naczelnika sił zbrojnych woj. kaliskiego i mazowieckiego, Józef Sawicki były organizator pow.łęczyckiego za samowolne oddalenie się od oddziału, do którego należał, za niestawienie się przed sądem wojennym pomimo wielokrotnego wezwania, niezłożenie obrachunków z pobranych sum, za aresztowanie oficera, który przybył poniego do miasta Łodzi, za zbiegostwo po przy aresztowaniu, za zabranie kasy w mieście Brzezinach już po uwolnieniu ze służby i przywłaszczenie jej sobieskazany został na rozstrzelanie, a do czasu wykonania wyroku wyjęty spod prawa” [4] Sawicki schronił się w powiecie lipnowskim i próbował oczyścić się z zarzutów; bezskutecznie. [4] Józef Sawicki w powiecie łęczyckim pojawił się jesienią 1863 r. ; został aresztowany, znaleziono przy nim fałszywe blankiety Rządu Narodowego. [4] Odbył się nowy proces i nowy wyrok. [4] Józef Sawicki został powieszony przez żandarmerię narodową 19.11.1863 r w lesie koło Strykowa [4], a jego zwłoki zostały podrzucone na miejscowy cmentarz. [5]

Napoleon Sawicki

Felicianow, mężcz. 22 lata w 1868 r., ziemianin kowieńskiej guberni, zesłany bez pozbawienia praw administracyjnych, z 1864 r. przebywał w Tomsku, przy nim dzieci i żona

Aleksander Sawicz

Kazimirow, mężcz. 23 lata w 1870 r., ziemianin kowieńskiej guberni, zesłany z pozbawieniem praw, z 1864 r. przebywał w tobolskim, kawaler

Feliks Saxe herbu Stella - ur. ok. 1804 r. w Wiedniu, syn Grzegorza i Rozalii z domu Blumenberg. Radca dworu, sztabslekarz, ordynator szpitala wojskowego w Warszawie. W roku 1849 otrzymał prawo nowego szlachectwa w Królestwie Polskim.1) Według wspomnień rodzinnych był ze strony matki wnukiem uczestnika Postania Kościuszkowskiego. Studia ukończył w Lozannie, po czym wypełnił przysięgę złożona umierającej matce i zamieszkał w Królestwie Polskim. W roku 1927 został uznany lekarzem na mocy egzaminu złożonego na Uniwersytecie w Charkowie. Od 1828 r. do 1830 był lekarzem powiatowym. W 1835 roku przeznaczony na lekarza młodszego do ósmej baterii w IV Brygadzie Konno-Artyleryjskiej. Cztery lata później został zwolniony z wojska ze względu na słabe zdrowie i mianowany lekarzem miasta Łodzi. W 1841 r. uznany za sztabslekarza, następnie w wyniku swojej prośby zwolniony ze służby, którą musiał jednak kontynuować do 30.11.1842 r., po czym został przeznaczony na lekarza Batalionu Hrabiego Dybicza Zabałkańskiego. W 1846 r. przekomenderowany do Szpitala Wojskowego Warszawskiego, a następnie w roku 1848 do Tymczasowego Wolborskiego Szpitala Wojskowego na urząd Lekarza Głównego.2) Według wspomnień rodzinnych w czasie zamieszek rozpoczynających Powstanie Styczniowe w Warszawie Feliks Saxe ubrany w mundur wojskowy - był wówczas podobno w stopniu pułkownika - wyszedł ze swoim przyjacielem (również lekarzem wojskowym) na ulicę i odbierał patrolom wojskowym pojmanych rebeliantów, a następnie puszczał ich wolno. Został złapany na gorącym uczynku i aresztowany. Skorzystał z protekcji swojego przyjaciela z okresu studiów - wpływowego arystokraty rosyjskiego - dzięki czemu nie został osądzony i skazany. Natomiast zdymisjonowano go do z pełnionej funkcji ordynatora szpitala Wojskowego w Warszawie i zwolniono z wojska (zapewne emerytowany). Zmarł w Warszawie w 25 maja 1878[3] i został pochowany w grobie rodzinnym na Starych Powązkach

Franciszek Schindler

Czeladnik szewski z Warszawy. Należąc do organizacji narodowej miał polecone wykonanie wyroku śmierci na osobie majora Rotkircha członka komisji śledczej i pomocnika dyrektora kancelarii do szczególnych spraw wojennych. Zadawszy mu dwie rany sztyletem wśród białego dnia 22 grudnia 1863 r., Schindler zdołał ujść, ale schwytany został później i powieszony. [1] Dokonał zamachu na życie b. Pomocnika Dyrektora oddzielnej Kancelarii do sparaw stanu wojennego, Majora von Rothkircha. Został aresztowany i postawiony przed Polowym Sądem wojennym, który uznał go winnym "a) wstąpienia do składu buntowniczej organizacji tak zwanych żandarmów wieszajacych, ze złożeniem na to wstępnej przysięgi b) zamachu w dniu 16 (22) grudnia 1864 r w widokach politycznych, na życie Majora von Rothkircha, przyczem zadał mu sztyletem dwie rany. Za przestępstwa te Schindler, przez wyrok Polowego Sądu wojennego, na zasadzie art. 83, 96, 196, 386 i 632 I Ks. wojenno-karnej Ustawy i art, 20, 283 i 360 kodeksu kar głównych i poprawczych skazany został po pozbawieniu wszystkich praw stanu, na karę śmierci przez powieszenie. Kara ta będzie wykonaną w Piątek, d. 31 stycznia (12 lutego) o hodz. 10ej z rana, na stoku Warszawskiej Akexandrowskiej Cytadeli" [2]

[herb=Schmidt]Antoni Schmidt, h. prawd. {{Schmidt}}, ps. Kosa. Ur. 15.6.1837, zm. 20.12.1917. Syn Ernesta, zawiadowcy i inspektora zakładów hutniczych, m.in w Suchedniowie i Heleny Macherzyńskiej (ciotka Stefana Żeromskiego). Bracia Julian i Leon Władysław również walczyli w Powstaniu. Obaj zginęli. Zaś był kwatermistrzem powstańczym (chrzestnym Stefana Żeromskiego). Miał jeszcze brata Karola Kajetana Hieronima urodzonego w Krakowie, oraz siostry Emilię Sewerynę, Matyldę Stefanię Dorotę Mariannę urodzone w Suchedniowie i Helenę zamężną z Kucharskim. Pochodził z rodziny szlacheckiej z rejonu świętokrzyskiego. Jego dziad - Bogumił (Christian Gotlieb) Schmidt był budowniczym zakładu hutniczego w Samsonowie. Matka wpajała w dzieci olbrzymi patriotyzm. Antoni studiował na Akademii Medyko-Chirurgicznej w Warszawie na Wydziale Farmaceutycznym. Prowizor apteczny u Wincentego Karpińskiego w Warszawie przy ul. Elektoralnej. Już w 1862 był setnikiem formujących się wojsk narodowych. Zamawiał też urządzenia, granaty ręczne, butelki z fosforem przeznaczone do podpalania, mające służyć do dokonywania zamachów na osoby stojące na czele władz moskiewskich w Polsce, oraz do walki z wojskiem moskiewskim w chwili wybuchu powstania ogólnego. W Powstaniu zbierał też podatek narodowy, brał udział w walkach pod Siemiatyczami. Zarządzał kancelarią Żandarmów narodowych - tzw "sztyletników". Mieszkał i był zarządcą w domu Ekkerta. Wraz z bratem ciotecznym produkowali tam gaz trujący w tajnym laboratorium w oranżerii tego domu. Granaty, bomby zapalające Orsiniego, tzw "maszyny piekielne" - pierwszy raz użyte w Polsce wytwarzali w fabryce wyrobów żelaznych na Solcu. Przygotowane materiały zamurowywali w piwnicy oraz w podziemiach Szpitala Dzieciątka Jezus. 19.9.1863 w czasie zamachu na namiestnika gen. Fiodora Berga bomby te i płyn fosforyczny były zrzucone z okien pałacu hr. Zamojskiego. Jego bomb użyto też 18.10.1863 podczas podpalenia Ratusza na Placu Teatralnym mającym zniszczyć kompromitujące dokumenty dochodzeniowe. Przechowywał również mundury dla powstańców i zapasy druków oraz odezw rewolucyjnych. W październiku 1863 został głównym dowodzącym zakładami chemicznymi Rządu Narodowego i "przybocznej apteki". Produkował trucizny, samozapalające się ładunki, materiały wybuchowe. Wraz z Boryskiem, absolwentem Akademii Medyko-Chirurgicznej w Warszawie, popularnie zwany w organizacji powstańczej ,,Kakodyl“ — truciznę, przeznaczoną do zgładzania zdrajców Narodu, zatruwania studni wojskowych itp. (Nie została użyta). W 1.1864 został zaaresztowany, oskarżony o udział w zamachu i w sierpniu skazany na karę śmierci. Był to wyrok wykonywany 2 tygodnie po powieszeniu członków Rządu Narodowego. Na śmierć prowadził go ten sam kapłan - kapucyn, który prowadził Romualda Traugutta. Pod szubienicą wyrok dla niego i zamieniono na 20 lat prac w kopalniach Akatui na Syberii. Wyrok ów miał być wręczony - moskiewskim zwyczajem już po wyroku, lecz podobno wykradł do Gruzin książę Zankis, którego Landowski niegdyś pojmał i puścił wolnym na słowo, że przeciwko wolnej Polsce walczyć nie będzie. Kapłan uradowany z ułaskawienia przekazał Schmidtowi krzyżyk Traugutta. (Krzyż ten przez m. Dubieckiego trafił potem do wdowy po dyktatorze - później zaginął). W zaliczeniu kary mieszkał przez pewien czas w Irkucku, gdzie razem z M. Hartungiem i C. Kałusowskim prowadzili fabrykę wód mineralnych. W 1877 został przeniesiony na Jekaterynosławia. Tam ożenił się z Zofią Kołudzką, córką kolegi zesłańca. W 1883 powrócił do kraju. Z Syberii, jak pisał Stefan Żeromski, wrócił "patryotą tysiąc razy gorętszym niż pojechał". Zamieszkał u brata Ignacego w Górnie. W 1898 przeniósł się do Krążka - osiedla górniczego koło Bolesławia. Prowadził tu aptekę, którą prowadził aż do śmierci. Jest pochowany w Bolesławiu, na cmentarzu parafialnym wraz z żoną. Dzieci: 1. Lucjan Mieczysław, ur. 1878 Jekaterynosław +(1905 Kraków) Jadwiga Węgłowska[7] 2. Julian [9] 3. Stefan, ur. 1885 Warszawa +(1822 Olkusz) Stefania Drozd[8]

Ur. 5.7.1817 Lwów, zm. 16.10.1883 Lwów. Syn rzeźnika. Studiował filologię na Uniwersytecie Lwowskim Jana Kazimierza. Historyk, publicysta, bibliotekarz. Wiezień stanu w 1846 roku, skazany na śmierć, lecz potem ułaskawiony. Bibliotekarz zbiorów rodziny Pawlikowskich. Członek honorowy Poznańskiego Towarzystwa Przyjaciół Nauk. Żonaty z Leokadią Mitraszewską. Syn: Mieczysław. Pracował w organizacji lwowskiej. Należał do grupy "czerwonych". Działał w redakcji pisma "Prawda". W dodatku do Gońca z 30.5.1863 ogłosił rozprawę "Kilka uwag do sposobu prowadzenia dziś wojny w Polsce". W jego mieszkaniu na ul. Zimorowicza 3 "Dom Turasiewicza-Koralnika"[3], odbywały się często spotkania Wydziału Miejskiego organizacji. Był też członkiem organizacji (został nim w lipcu lub sierpniu 1863). Wg. Zienkowicza brał udział w przygotowaniu ustawy organizacyjno-policyjnej z dnia 14.9.1863. Był głównym organizatorem ucieczki z więzienia Milowicza.[3] 28.11.1863 właściciel Hotelu "Pod Różą" w Krakowie upominał się że Henryk Schmitt, mianujący się byłym komisarzem wojennym przebywał u niego i nie zapłacił, pozostając winnym 226 złr. i 67 c.. W lutym 1864 zadenuncjowany prawd. przez Pawlewicza (który wyjechał potem do Rosji) odbyła się w jego mieszkaniu rewizja. Dokumenty zdołano spalić, ukryć bądź wynieść. Pomimo to został jednak skazany na rok więzienia (lub wg innych na 14 dni zaostrzonego więzienia).[4] Skazana została też jego żona. Aresztu uniknęli wyjeżdżając ze Lwowa. Rozłączył się z żoną która udała się do Bilcza do rodziny Celestyna Chołodeckiego, sam zaś z Wróblowic Tarnowskich, przez Mościska, Tarnów, Wadowice, Białę, Ołomuniec i Pragę do Cieplic gdzie przemknął się przez granicę i przedostał do Paryża. Został zaproszony przez Agatona Gillera do współredagowania dziennika "Ojczyzna". Wydał tam też broszurę analizując sprawy zaangażowania patriotycznego. Z emigracji wrócili po amnestii. Po powrocie inspektor Rady Szkolnej Krajowej we Lwowie. Zdrajca Kaczkowski opisywał go: "błazen pierwszego rzędu, który wszakże teraz dopiero po raz pierwszy sam się o tym przekonał"[2] Zmarł w nocy. Całe życie poświęcił dla ratowania Ojczyzny, a służba ta nie była na pokaz. Pogrzeb zgromadził 30.000 ludzi. Wieńców było 40. Żona zmarła pół roku później. Oprócz grobu na Łyczakowie miał też tablicę u oo. Dominikanów we Lwowie. Żona: Leokadia Mitraszewska h. Nałęcz. Syn Mieczysław.[4]

W swoim dworku w Kołaczkowie, gdzie mieszkał zaledwie kilka lat przyjmował rannych. Gdy dowiedział się o kimś nie pytał jak się nazywa i skąd pochodzi. To właśnie stało się przyczyną jego śmierci, gdy w marcu 1683 pomógł rannemu żołnierzowi. Patrol żandarmerii zobaczywszy że Schoen wiezie do dworku rannego (chyba) powstańca zabrał Schoena do więzienia, gdzie maltretowany przez kilka dni tak bardzo podupadł na zdrowiu, że gdy w końcu dzięki pomocy przyjaciół został uwolniony siły opuściły go zupełnie i niedługo potem, pomimo pomocy lekarskiej zmarł. Jego pogrzeb stał się mimo deszczu i niebezpieczeństwa ze strony zaborcy manifestacją gdyż na cmentarz odprowadzały go tłumy. zm.: 1.IV 1863 Gniezno na skutek obrażeń podczas aresztowania; poch.: 4.IV.1863 Gniezno.

Kazimierz Ścibor

ur 01.03.1843 prawd. Błędów par. Łowicz Kolegiata [5] zm. 11.02.1920 Łowicz [1] [2] Jego rodzicami byli Jan Ścibor (gospodarz, włościanin ze wsi Błędów) i Zofia Jarosz [2] , którzy związek małżeński zawarli 1832 r w Łowiczu. [4] Powstaniec styczniowy 1863 roku. Żył w latach 1843-1920. [1] Ślub nr 1 : 1865 Łowicz, żona nr 1 Weronika Kaźmierowicz [4] Ślub nr 2 : jako wdowiec, 1883 Łowicz, żona nr 2 Marianna Matusiak [4] Ślub nr 3 : 1905 r Łowicz, żona nr 1 Ludwika Holckman 1-vo Ręcicka [3] Pochowany w Łowiczu. [1]

Mieczysław Ściszon

Sciszon v. Ściszon, СЦИШОНЪ Мечиславъ Осиповъ,szlachcic (дворянин) powiatu szawelskiego (Шавельскаго уезда),miasto Cytowiany (пятисоцкий м.Цитовянъ.),gubernia kowieńska,uczestnik Powstania Styczniowego, zesłaniec, na mocy p. 3 orzeczenia /powelenja/ cesarskiego z 13 i 17 maja 1871 r. zwolniony z dozoru policyjnego z prawem zamieszkania gdziekolwiek w państwie rosyjskim, z wyjątkiem stolicy i guberni stołecznych, Królestwa Polskiego i Zabranego Kraju, lecz z zabronieniem mu objęcia służby państwowej i społecznej.

Kazimierz Sczaniecki

Sczaniecki Kazimierz, (1836-1918), doktor praw, w r. 1863 wysłannik Rządu Narodowego do Poznania, pełniący funkcje przy Komitecie Narodowym w Poznaniu, zajmujący się zakupem broni w Berlinie i jej transportem do Królestwa, kontaktujący się z ośrodkami powstańczymi w Bytomiu, Krakowie i Ojcowie, potem adiutant Taczanowskiego do specjalnych poruczeń, brał udział w bitwie pod Kołem (6 V 1863) i pod Ignacewem (8 V 1863). Z początkiem czerwca bawił w Warszawie z misją od Komisarza Pełnomocnego Rządu Narodowego na Prusy, po czym wrócił w Poznańskie, a stamtąd wezwany został do Krakowa, gdzie (w drugiej połowie sierpnia) wszedł jako reprezentant „klubu młodzieży“, tj. czerwonych do Rady Prowincjonalnej Galicji, obejmując funkcję zastępcy (czyli sekretarza) Wydziału Policji i Prasy przy Karolu Rogawskim i przejmując pieczątkę z rąk Rogawskiego. Na własną prośbę przeszedł wkrótce na stanowisko Komisarza Wojennego dla oddziałów lubelskich, kontaktował się w tym charakterze z powstańczymi organizacjami we Lwowie i w Rzeszowie, aż wreszcie (w październiku 1863) został aresztowany na moście podgórskim i osadzony w więzieniu Św. Michała w Krakowie. Uniknął szczęśliwie wydania władzom pruskim i wydalony został z Galicji, udając się do Paryża (grudzień 1863). Po czterotygodniowym blisko pobycie w Paryżu wrócił w styczniu 1864 przez Drezno w kobiecym przebraniu do Krakowa, aby załatwić „polecenie paryskie“. Skierowany przez Łukaszewskiego jako Komisarz Rządu Narodowego na okręg gdański współdziałał w organizowaniu wyprawy Kaszubów do Królestwa, udaremnionej przez Prusaków. Z początkiem lipca 1864 wyjechał do Szwajcarii.

Imiona: Tomasz Jan. Ur. 06.03.1848r., Skrzeszów w tarnowskim. Majster kominiarski, zamieszkały w Borszczowie, syn Franciszka prywatnego oficjalisty, wyznania rzymsko-katolickiego. W oświadczeniu o przystąpieniu do Towarzystwa Wzajemnej Pomocy Uczestników Powstania Polskiego 1863/64r. podał, iż przed powstaniem był pomocnikiem kominiarskim, natomiast w czasie powstania był szeregowcem. Służył w oddziale Jeziorańskiego i walczył pod Kobylanką, gdzie został ranny w prawą nogę i w lewą rękę. Był w lazarecie w Nowym Siole pow. Cieszanów u państwa Rojeckich. Deklarację podpisał 22.01.1900r.

Konstanty Sękowski

Konstanty Sękowski, urodził się w roku 1843, po ukończeniu gimnazjum w Piotrkowie wstąpił w r. 1862 do b. Szkoły Głównej Warszawskiej, na wydział fizyko-matematyczny. W r. 1863 dnia 15 Stycznia wyszedł z Warszawy, jako zagorzały spiskowiec i brał udział w z wojskami rosyjskimi jaka odbyła się 21-go stycznia 1863 roku, w lesie pomiędzy wsiami Ciółkowem a Staroźrebcami, w odległości kilkunastu wiorst od Płocka. (Bitwę tę opisał w „Kurjerze Warszawskim“ z dnia 6.2.1916). - " - powiada Sękowski - ". W tem położeniu znalazł się i uczestnik tej szalonej wyprawy Sękowski, który odstawiony został do Modlina i tam trzymany 6 miesięcy, (których część w ciemnych kazamatach), został skazany przez sąd polowo-wojenny „w proste sołdaty“ z pozbawieniem praw, za podejrzenie w napadach powstańczych; po konfirmacji W. Ks. Konstantego wcielony został do pułku Butyrskiego, 17-ej liniowej dywizji, kwaterującej wówczas w gub. Niżegorodzkiej. W r. 1869 za przykładną i gorliwą służbę, Sękowski na skutek przedstawienia, został zwolniony z wojska z prawem powrotu do kraju, lecz bez prawa tytułu wojskowego, jak głosił rozkaz ministra wojny Milutina. Dziś, mimo lat, jakie dźwiga na swoich barkach, pracuje z pożytkiem na polu pedagogicznem, jako rutynowany nauczyciel buchalterji w Warszawie.

Syn Józefa lub Szymona, szlachcic z gub. kowieńskiej. Za pobyt w oddziale został zesłany wraz z bratem (prawdop. Piotrem) na osiedlenie do Wschodniej Syberii. Przebywał w gm. Uryk irkuckiej gub. W 1879 r. prowadził szynk we wsi Badarska gm. Tułunowskiej okr. niżnieudyńskiego (w tym roku zgubił dokument dający mu prawo handlu). Przeżył tam również tragedię rodzinną - w 1876 r. jego brat popełnił samobójstwo zabiwszy najpierw żonę i 4 dzieci. S. A. do kraju nie powrócił, zmarł w Irkucku.

Edward Selinger

Żołnierz Drugiego Dywizjonu (prawd. kosynierów). Pluton Trzeci, sekcja pierwsza. 10.2.1863 na liście w obozie w Ojcowie.

Stanisław Sełwanowski

Zesłany do Wschodniej Syberii, prawd. uczestnik powstania.

Władysław Semetkowski

doktorant prawa, przebywał w areszcie kilka miesięcy, zwolniony za kaucją, oskarżony o zaburzenie spokoju publicznego, skazany na 14 dni więzienia, 28.11.1863

Ur. ok. 1830. Wieku lat 33, rodem z Kongresówki, syn pułkownika z armii Napoleona I. Skończył szkoły w Szczebrzeszynie i zajmował się gospodarstwem rolnem, a gdy się rozpoczęła budowa kolei Petersburgsko-Warszawskiej, przyjął zobowiązanie w głównem przedsiębiorstwie Skwarcowa, i w różnych punktach, różne pełnił obowiązki. Ostatecznie zaś w r. 1861, 62 i 63 osiadł w Starych Trokach na Litwie, kończąc roboty około drogi żelaznej. Lubo tak trudnem obarczony zajęciem, jednak w pracach około sprawy narodowej czynny brał udział, i to tak zręcznie i umiejętnie, że nigdy moskwa nie byłaby go posądziła o nic. Gdy powstanie wybuchło śp. Jan stał się czynniejszym i nie chciał przyjmować żadnego urzędu W organizacyi narodowej, prosząc tylko o przyjęcie swych usług. Niezmiernie też był użytecznym w utrzymywaniu wszelkiej komunikacyi między oddziałami polskich wojsk działających w powiecie Trockim, a władzami narodowemi. Małe oddziałki z Wilna idące w posiłku Narbutowi, Wisłouchowi i innym, kilkakrotnie sam do punktów oznaczonych doprowadzał, nareszcie w Lipcu sformował swoim kosztem i uzbroił oddział ze 120tu ludzi, złożony z samej prawie czeladzi dworskiej i włościan, i objął nad nim dowództwo, zadając po kilka razy klęskę nieprzyjacielowi: w niedługim czasie oddział swój powiększył do 200 ludzi, w których umiał utrzymać karność i posłuszeństwo. Nacisk i nieustanne ściganie przeważającego nieprzyjaciela, zmusiły go wraz z innymi naczelnikami oddziałów, wkroczyć do Województwa Augustowskiego, w krótkim też czasie, po swem tam przybyciu przyjął bitwę 21 Sierpnia 1863 r., pomiędzy stacjami Budką a Wejwerami i w niej ugodzony kulą i 22 pchnięć bagnetami otrzymawszy, życie zakończył (Nekrolog, Czas 15 Października 1863 r.)

Stanisław Senkowski

Żołnierz Drugiego Dywizjonu (prawd. kosynierów). Pluton Czwarty, sekcja czwarta. 10.2.1863 na liście w obozie w Ojcowie.

Mikołaj Serbiński

Srebnicki?, Zesłaniec, prawd. uczestnik Powstania 1863

Postać ta notowana jest w literaturze pod dwoma imionami: Alfons, albo Józef Alojzy. (Możliwe że chodzi też o dwie różne osoby). Trudność rodzi tutaj olbrzymia mnogość wersji zapisywanego nazwiska, jak: Seifrid, Zejfryd, Sayfrit, Sifried itd. Prawdopodobnie był synem Teodora, budowniczego łożmyńskiego (autora m.in. katafalku na egzekwie Tadeusza Kościuszki) i Józefy Święcickiej. Kształcił się w Gimnazjum Realnym w Warszawie. Za próbę ucieczki do Prus został w 1846 skazany na wcieleni do armii carskiej. Zdołał jednak zbiec i schronić się w Poznańskim. Aby uchronić się przed ekstradycją zgłosił się na ochotnika do wojska pruskiego. Działał w wielkopolskiej Wiośnie Ludów w 1848. Następnie pracował jako bibliotekarz u E. Ponińskiego we Wrześni. W obliczu tych faktów wątpliwe są dane o tym, że był oficerem rosyjskim (być może chodzi jednak o dwie różne osoby). Od czasów przed Powstaniem jeden z najgorętszych stronników Mierosławskiego u którego walczył w straży chorągwianej w kampanii kujawskiej. Mianowany był naczelnikiem wojskowym woj. mazowieckiego w stopniu pułkownika. Utworzył on oddział składający się z ok 500 chłopów z Kujaw i z nimi przyłączył się do zgrupowania Taczanowskiego. Nie był jednak lubiany, szczególnie przez zwolenników Czartoryskiego i Hotelu Lambert. Niemal niewieściej fizjonomii, z małymi oczkami, ściągniętymi ustami, pod idealnie przystrzyżonym wąsem i falującą czupryną włosów, z żółtą cerą nie budził zaufania także w kontaktach osobistych. Po bitwie pod Nową Wsią wywiązała się między nim i Youngiem gwałtowna sprzeczka, po której Seyfried oraz Oborski odeszli ze swoimi oddziałami, nie chcą uznać pzrekazania naczelniej władzy Francuzowi. Po bitwie Younga pod Brdowem 29.4 - w której zginął ten dowódca, postawiono Seyfriedowi zarzut całkowitego braku reakcji, co nie było do końca prawdą. Sam Young, wzburzony po konflikcie, zbyt brawurowo podjął działania, które nie spotkały się z poparciem Seyfrieda. W dodatku Young odnosił się do niego władczo i pogardliwie - co znajdowało kontynuację w niechęci niższych oficerów. Stąd w efekcie wiele negatywnych i krytykujących wzmianek - co skończyło się 5.5. dymisją. Następnie Seyfried działał w partii Haukego, w jego sztabie, a także w Galicji, gdzie w czerwcu 64 zorganizował mały oddziałek, który został szybko rozbity pod Ojcowem. Po powrocie został 16.6 zaaresztowany przez Austriaków. Sądzony jednocześnie zaocznie w procesie w Berlinie. Więziony na zamku krakowskim uciekł stamtąd w 1865 razem z woźnym, po czym żył jakiś czas na emigracji, gdzie m.in. w Dreźnie był członkiem Towarzystwa Patriotów Polskich, a w 1866 pojedynkował się z Niemiryczem i został ranny. Dalsze jego losy nie są znane.

Pomiędzy byłym dowódcą bandy Seifriedem, a byłym wojewodą Niemiryczem, odbył się na początku bieżącego miesiąca we Francji pojedynek na pistolety. Seifried otrzymał ranę niżej prawego biodra (podobną jak niegdyś Kurzyna). Niemiryczowi zaś, kula strzaskała prawą rękę w łokciu, skutkiem czego nastąpi amputacja ręki. Pojedynek nastąpił w skutek wzajemnych obelg słownych i czynnych. Paryż 16.5.1866

Kazimierz Sianożęcki

Syn Wawrzyńca, mężcz. szlachcic , zesłany z pozbawieniem praw na zamieszkanie, z 1864 r. przebywał w Kurganie, kopista (pismowodstwo), rodziny nie posiadał, kawaler

Strona z 79 < Poprzednia Następna >