Powstanie Styczniowe - uczestnicy

Ur. 12.08.1821 Niesułków [obecnie pow. zgierski, woj, łódzkie] [1] Zm. 1874 Paryż [12] Jego rodzicami byli: Piotr Józef Kalasanty Elżanowski [1], [6] dzierżawca dóbr Niesułków [5] i Franciszka Barbara Józefa Skrzyńska po mężu Elżanowska [1] [6] ( po śmierci męża "zakupiła dobra w Polsce rossyjskiej polłożone Orenice i Dmosiu" [5]). Rodzice zawarli ślub 17.05.1820 Niesułów [6] Powstaniec 1863 r. [4]. Pierwszy Komisarz Rządu Narodowego w zachodniej Galicji [4], Dziennikarz [4] , redaktor "Przeglądu rzeczy polskich w Paryżu, katiolik. [4] Pierwsze wykształcenie odebrał w domu matki. [5] "W 15 roku wieku swego chodził do gymnazyum w Warszawie a potem do instytutu pedagogicznego. W roku 1840 powrócił Elżanowski do swojej matki i poświęcił się gospodarstwu. Nie chcąc być karanym za odbytą mimo pozwolenia podróż do Pruss, przeszedł dotąd w pierwszej połowie Stycznia 1844 r. i udał się do pani Jeżewskiej, krewnej matki swojej, do Topolna, u której przebywał aż do Czerwca 1845 roku. O ten czad dostał się pod opiekę majora Radkoeowcza do Brzyzna, u którego aż do swego aresztowania dnia 4go Stycznia 1846 roku za domownika był uważany. Według urzędowego doniesienia radcy kolegialnego rossyjskiego Massona z dnia 4go wrześ nia 1846 r. Elżanowski zdaje się, że należał do towarzystwa demokratycznego, które na początku Stycznia 1846 r. w Warszawie odkrytem zostało. Jako cudzoziemiec naturalizowany nie był obowiązany służyć w wojsku pruskiem. Seweryn Elżanowski już w gymnazyum trudnił się dochodzeniem przyczyn, które naród polski do upadku przyprowadziły. Spowodowany przez pisma Lelewela poznał jako najgłówniejszą przyczynę pogwałcenie praw klass niższych; wniesienie tychże zdawało smu się więc środkiem przywrócenia potęgi Polski. - (...) W miesiącu Czerwcu 1846 roku udał się Elżanowski do Poznania, aby tam się dokładniej nauczyć języka niemieckiego. Uważał to szczególnie dla tego za potrzebne, ponieważ miał zamiar słuchać później kollegia na uniwersytecie w Berlinie. Przez inspektora ekonomicznego Migdalskiego w Topolnie został rekomendowany przyjacielowi tegoż, Fr. Karoólowi Libeltowi w Poznaniu, który mu się u nauczyciela znającego jeżyk niemiecki wystarał. W Poznaniu Elżanowski zabrał znajaomość z Franciszkiem Przyborowskim, Alfonsem Białkowskim, Michałem Słomczewskim, Janem Słupeckim, Nepomucenem Sadowskim, Janem Pozorskim, Felixem Jaroszyńskim i z Kantakiem zamieszkałym z nim w domu kupca Leitgebera, na ten czas tylko powierowsnie mu znanym byłym gymnazyalistą" ." [5] W 1863 r. "Przybywszy do Krakowa wkrótce po uwięzieniu Dyktatora i znalazłszy bezład ogromny i upadek ducha przystąpił do zorganizowania Komitetu obywatelskiego, do którego weszło trzech obywateli zielmskich i dwóch dawnej ławy (Baum, Benoe, Haler, Rogawski, hr. Starzyński). Zaczęło się formowanie i wysyłanie małych oddziałów na pole walki. Tym sposobem id lutego 1863 do września do Kongresówki wkroczyły następujące oddziały: Grekowicza, Wierzbickiego, Miniewskiego, Rumockiego, Denisowicza, Rogalińskiego, Mycielskiego, Chrościkiewicza, Krukowieckiego, Taniewskiego, Jordana i Dunajewskiego). [4] R o d z i n a Rodzeństwo: * Teodora Apolonia Felicjana Paula Elżanowska - ur 1823 r. Niesułków [2] * Antonina Wiktoria Paulina Eustachia Elżanowska [3] po mężu Skrzyńska [11] - ur 1825 r. Niesułków [3] - zm. 09.09.1900 r Orenice par. Oszkowice [11], dziedziczka Orenic [11] Rodzice: 2. Piotr [1] , [6] Józef Kalasanty [6] Elżanowski [1], [6] - ur ok. 1796 r. [1] ( lat 27 w 1821 r [1]) -- ur. 1794 Rybie par. Łęki Kościelne [woj. łódzkie] [9] - dzierżawca dóbr Niesukłów [5] - zm. przed 1848 r. [5] - zm. 1825 Niesułów [7], lat 31 [7] 3. Franciszka [1], [6] Barbara Józefa [6] Skrzyńska po mężu Elżanowska [1], [6] - ur. ok. 1798 r [1] ( lat 23 w 1821 r [1]) - po śmierci męża "zakupiła dobra w Polsce rossyjskiej polłożone Orenice i Dmosiu" [5] __ślub 17.05.1820 Niesułów [6] On lat 25 [6], Ona lat 22. [6] Dziadkowie 4. Michał Elżanowski [6] , [7] - ur ok. 1755 [7] - w 1825 r lat 70 i zamieszkały w Niesułkowie, razem ze swoim bratem Mikołajem lat 61, zgłosił zgon swojego syna Piotra [7] - zm. 15.05.1827 Niesułków [8], wdowiec lat 73 [8] 5. Antonina Stępowska po mężu Elżanowska [6] __ślub 25.11.1787 r Oporów. [10] On Magnific. Ruszki par. Bedlno [10] Ona Magnicica Jaworzyna [10] świadkowie Magnificos Stanisław Gadomski wojewoda łęczycki [1] i Kossowski kasztelan inowłodzki [10] 6. Wincenty Skrzyński [6] 7. Wiktoria Łobudzka po mężu Skrzyńska [6] Pra-dzaidkowie 8. Wojciech Elżanowski [8] 9. Agata po mężu Elżanowska [8] ___ślub

Powstaniec styczniowy Kiełczyna Na cmentarzu parafialnym w tej miejscowości odnaleźć można ziemną mogiłkę, obramowaną niedawno betonową obwódką. Umieszczony na niej żelazny krzyż dźwiga pokaźnych rozmiarów tablicę z nazwiskiem ppłk. Władysława Eminowicza. Nie jest to jego prawdziwy grób, choć wszystko wskazuje na to, że spoczywa na tej właśnie nekropolii. Krzyż i tablicę postawił Marek Choina, znany z troski o należyte upamiętnianie miejsc i osób zasłużonych dla historii walk niepodległościowych. Eminowicz doskonale pasuje do tego grona. Był jednym z najbarwniejszych partyzantów Powstania Styczniowego, działającym nie tylko na ziemi sandomierskiej, ale także na Lubelszczyźnie i Podlasiu. Początkowo walczył w grupie Mariana Langiewicza, potem został szefem sztabu w oddziale płk. Dionizego Czachowskiego. Brał udział w kilkunastu bitwach i potyczkach. 23 sierpnia 1863 r., dowodzony przez niego oddział powstańczy został rozbity przez Rosjan pod Wirem. Po tych wydarzeniach Eminowicz postawiony został przed sądem wojennym i niesłusznie zdegradowany ze stopnia podpułkownika do szeregowca. Rozgoryczony wyjechał do Wiednia, ale już w początkach 1864 r. powrócił do walki i brał udział w bitwie opatowskiej, w trakcie której został ciężko ranny. Przewieziono go do majątku Jawornickich w Kiełczynie. Wezwany ze Staszowa lekarz opatrzył ranę, która z pozoru nie wydawała się groźna. Rekonwalescent nie miał jednak odpowiednich warunków, by należycie się kurować. Jaworniccy obawiali się, że u nich w pierwszej kolejności Rosjanie szukać mogą ukrywających się powstańców. Postanowili przewieźć rannego Eminowicza do niedalekiego majątku Dobra pod Staszowem, należącego do rodziny Russockich. Ta potajemna podróż zaszkodziła mu bardzo. Stan rannego pogorszył się. Zmarł 23 marca. „Za wzorowe znajdowanie się w służbie i okazaną waleczność w czasie bitwy opatowskiej” generał Hauke-Bosak przywrócił mu stopień podpułkownika. Nie doczekał jednak Eminowicz jego zatwierdzenia przez Rząd Narodowy. Stało się to dopiero 25 marca. Z zapisków Wincentego Grabówki, uczestnika i kronikarza powstańczych bojów, wiadomo, że sławny podpułkownik spoczął w Kiełczynie obok dwóch swoich towarzyszy broni - Wielobyckiego i Lengsmitcha. Ten ostatni był Niemcem. Brał udział w kampanii Garibaldiego, a w późniejszym czasie był podkomendnym Eminowicza.

Już w r. 1848 brał czynny udział w spisku Konarskiego, a pochwycony przez Moskali wysłany został na Syberię, gdzie przebywał aż do amnestii, wydanej po wstąpieniu na tron Aleksandra II. Po powrocie z Syberii był bibliotekarzem ordynacji Zamojskich i w r. 1862 redagował razem z Kraszewskim „Gazetę Polską” i należał do redakcji „Gazety Warszawskiej”. Od r. 1870 stale mieszkał w Krakowie. Pisał wiele wierszy patriotycznych, z których Hej tam w karczmie za stołem stała się własnością ogółu. Tłumaczył także Szekspira i Dantego. Umarł w Krakowie 28 września 1895 r. Był to dzielny patriota, którego imię ściśle jest związane z historią naszej martyrologii.

pseud. Otto, z pochodzenia Węgier. Został mianowany pomocnikiem organizatora powiatowego Kreczmara. Na przełomie sierpnia i września 1863 roku stanął na czele oddziału powstańczego. Oddział ten stoczył zwycięską potyczkę w Myszkowie, gdzie napadł na 50-osobową grupę bawiącą się w karczmie. Pod koniec września oddział Esterhazego ponownie znalazł się w pobliżu stacji kolejowej w Myszkowie, gdzie również stoczył zwycięską potyczkę.

żona nadwornego medyka, stała na czele Komitetu polskiego w Ptetersburgu

Aleksander Eysymontt, urodził się w styczniu 1842 r. w dworze Karasiowszczyzna, w parafii Wielkie Eysymonty, jako syn urodzonych Waleriana Eysymontta i Franciszki z Kozierowskich. Prawdopodobnie zmarł w więzieniu w Grodnie w 1863 roku. Po upadku Powstania majątek braci Eysymonttów - również starszego Konstantego Ludwika (ur. 1835, został zesłany). Siostra Helena ostała się na części, którą wniosła Bohdanowiczowi. Stryj Aleksandra - Hipolit był Sędzią w Grodnie.

Z Brzostka. Grabarz, stanu wolnego, 40 lat. W kwietniu 1864 roku skazany przez sąd wojenny w Tarnowie za przestępstwa przeciw publicznym zarządzeniom (zapewne w związku z powstaniem). 10 dni aresztu śledczego przeliczono za karę.

Syn Bartłomieja, ksiądz kościoła Iszczołskiego w powiecie Lidzkim.Skazany na mocy konfirmacji Głównego Naczelnika Kraju z 21-go maja i 8 czerwca 1863 r. pod Nr. 610 i 766. Rozstrzelany w Lidzie 13 czerwca 1863 r., za czytanie rewolucyjnego manifestu i namowę włościan do powstania.

syn Szymona, ur. ok. 1 8 3 3, szlachcic z Mińszczyzny. Za pobyt w oddziale powstańczym, na mocy konfirmacji Murawiowa pozbawiony praw stanu 1 zesłany do gub. tobolskiej na zamieszkanie. Do Tobolska przybył 16 grudnia I 864, karę odbywał w Jałutorowsku. W 1866 uzyskał możliwość przeniesienia do gub. kazańskiej, w Jadryniu mieszkał od 2 I lutego 1867. W 1871 otrzymał kolejną zgodę - na wyjazd do Warszawy, dokąd wyruszył „etapami" w maju tego roku. W następnym roku został zwolniony z dozoru, ale dopiero w 1876 mógł powrócić w strony rodzinne, gdzie pozostała żona z córką.

stolarz z Tarnopola, w r. 1849 brał czynny udział w wyprawie węgierskiej, w której ranny w nogę, po ukończonej kampanii wyemigrował do Turcyi i tam oddał się prący swojego zawodu, powrócił za amnestyą, i ożenił się. W 1863 roku, na odgłos powstania, porzucił żonę i dzieci, zaciągnąwszy się w szeregi powstańcze, walczył i brał udział w bardzo wielu potyczkach. Razu jednego stojąc na pikiecie, napadnięty przez nieprzyjacielski rekonesans, broniąc się mężnie, nie dał się wziąść do niewoli, położywszy trupem oficera. W bitwie pod Kobylanką ciężko ranny w głowę, nogę i obiedwie ręce, w skutek tego amputowano mu wszystkie palce u prawej ręki w szpitalu Cieszanowskim. Wyszedłszy ze szpitala już jako kaleka, prowadził nędzne życie, utrzymując siebie, żonę i dzieci, ze sprzedaży obrazków po jarmarkach. Umarł w Brzeżanach, w Tarnopolskiem, W Grudniu 1866 r.

stolarz z Tarnopola, w r. 1849 brał czynny udział w sprawie węgierskiej, w której był ranny w nogę. Po ukończonej kampanii wyemigrował do Turcyi i tam oddał się pracy swojego zawodu; powrócił za amnestyą i ożenił się. W r. 1863 na odgłos powstania porzucił żonę i dzieci, zaciągnąwszy się w szeregi powstańcze, walczył i brał udział w bardzo wielu potyczkach. Razu pewnego stojąc na pikiecie napadnięty przez nieprzyjacielski rekonesans bronił się mężnie i nie dał się wziąć do niewoli położywszy trupem oficera. W bitwie pod Kobylanką ciężko ranny w głowę, nogę i obie ręce, wskutek czego amputowano mu wszystkie palce u prawej ręki w szpitalu cieszanowskim. Wyszedłszy ze szpitala już jako kaleka prowadził nędzne życie, utrzymując siebie, żonę i dzieci ze sprzedaży obrazków na jarmarkach. Umarł w Brzeżanach w grudniu 1866 r.

Z Błudnika, 18 lat,stanu wolnego, były uczeń gimnazjum. W sierpniu 1864 sądzony przez sąd wojenny w Tarnopolu, za zbrodnie zaburzenia spokojności publicznej (zapewne w związku z powstaniem). Skazany na 3 miesiące więzienia.

Ze Stryja, 23 lata, stanu wolnego, czeladnik piekarski. W 1864 sądzony przez Sąd Wojenny w Samborze za przestępstwo przeciw zarządzeniom publicznym, zapewne w związku z działaniami powstańczymi. Skazany na 10 dni aresztu zaostrzonego 2razowym postem o chlebie i wodzie.

Z Leżajska. Izraelitka, stanu wolnego. W kwietniu 1864 roku skazana przez sąd wojenny w Rzeszowie na 24 godziny aresztu za przestępstwo przeciw publicznym zarządzeniom (zapewne w związku z powstaniem). W drodze łaski uwolniona.

Gdy wybuchło powstanie w nocy z 22 na 23 stycznia 1863 r., arcybiskup napisał do cara list: „Krew płynie wielkimi strumieniami, a represje zamiast uspokoić umysły, jeszcze bardziej je rozdrażniają. W imię miłosierdzia chrześcijańskiego i w imię interesów obu narodów błagam Waszą Cesarską Mość, abyś położył kres tej wyniszczającej wojnie. (…) Polska nie zadowoli się autonomią administracyjną, ona potrzebuje bytu niepodległego”. Za te słowa zapłacił 20-letnim zesłaniem w głąb Rosji, podzielił tragiczny los ogromnej rzeszy Polaków skazanych przez zaborcę na wygnanie i represje.

Ze Lwowa. 17 lat, stanu wolnego, nożownik. W kwietniu 1864 roku skazany przez sąd wojenny w Przemyślu na 3 tygodnie więzienia za zbrodnię zaburzenia spokojności publicznej (zapewne za udział w powstaniu).

1.12.1863 został zabrany ciężko ranny z pola bitwy pod Ociesękami i przywieziony do lazaretu w Daleszycach w stanie nie nadającym się do dalszego transportu.

Syn Franciszka, szeregowiec Szlis-selburskiego pułku piech. Skazany na mocy konfirmacji Pomocnika Głównego - Naczelnika Kraju, generał-adjutanta Krzyżanowskiego. Rozstrzelany w Poniewieżu gub. Kowieńskiej, 22 maja 1864 roku, za zdradę obowiązku służby i złamanie przysięgi, ucieczkę ze służby, wstąpienie do oddziału powstańców i przebywanie w 2-ch oddziałach powstańczych

duchownego stanu, z lubelskiej gub. Syn. Jana

Z Mokrzysk, 24 lata, obrz.łac., stanu wolnego, technik. W 1864/5 sądzony przez Sąd Wojenny w Krakowie, za zbrodnię zaburzenia spokojności publicznej, zapewne w związku z wydarzeniami powstańczymi. Odbyty w Rosji 6 miessięczny areszt policzony za karę.

Z Tarnopola, lat 17, stanu wolnego, terminator stolarski. W kwietniu 1864 sądzony przez lwowski sąd wojenny, pod zarzutem zbrodni zaburzenia spokojności publicznej. " (zapewne w związku z udziałem w działaniach powstańczych). Uwolniony z braku dowodów.

także Meszaros. 25 lat, stanu wolnego, Z Dobesan na Węgrzech, uczeń gimnazjum. W kwietniu 1864 roku skazany przez sąd wojenny w Tarnowie na 6 tygodni więzienia za zbrodnię zaburzenia spokojności publicznej (zapewne w związku z powstaniem).

czyli jak inni go zwą Frankowski, Frankiewicz lub Frączkiewicz. Zesłany na Sybir, w lipcu 1866 r. w towarzystwie dwóch innych wygnańców, grał na skrzypcach, działo się to w warzelni soli w Kańsku Jeden z oficerów załogi Bakłanów, pojąc czajem towarzyszy, posłał po Florkowskiego, aby mu hulankę urozmaicił grą na skrzypcach. Florkowski nie usłuchał rozkazu, tłumacząc się, że nie jest do tego obowiązanym. O godzinie szóstej tegoż dnia ów oficer Bakłanów, mając dyżurną, przyszedł jak zwykle odczytać spis więźniów i zobaczyć czy są wszyscy. Taki był zaprowadzony porządek, że każdy którego nazwisko odczytano przechodzi na drugą stronę i stawał w następnym szeregu. Gdy odczytano nazwisko Florkowskiego oficer Bakłanów otrzymał cięcie nożem w twarz. Natychmiast pochwycono Florkowskiego jakkolwiek podczas zadania ciosu Bakłanowi Florkowski w drugim już znajdował się szeregu. Sędziowe nie mając dowodów winy orzekli jego niewinność, tym bardziej, że sam Bakłanów uniewinniał go, przypisując winę nieznanemu sprawcy. Generał gubernator Zamiatnin zwołał drugi sąd, który również Florkowskiego uniewinnił. Złożono trzeci sąd, który orzekł, że jedynie w tym razie można by przyznać winę Florkowskiemu, gdyby tenże zeznał, że miał osobistą zawiść do Bakłanowa.Ewaryst Mokrzycki, Polak, urzędnik do szczególnych zleceń, był wyznaczony na tłumacza sądzonego, ponieważ Florkowski po rosyjsku nie umiał. Sąd po różnych zapytaniach spytał m. in. Florkowskiego przez tłumacza, czy tenże do Bakłanowa nie miał zawiści osobistej. Mokrzycki w tłumaczeniu przekręcił pytanie i spytał Florkowskiego: czy Bakłanów więźniów nie krzywdził. Na to pytanie Florkowski potakujące odpowiedział, a sąd oszukany przez tłumacza skazał Florkowskiego na rozstrzelanie. Florkowski nie pozwolił sobie zawiązać oczu i zginął mężnie stojąc, bez najmniejszego jęku, bez najmniejszego skrzywienia twarzy. Moskale z uwielbieniem patrzyli na męczennika mówiąc, że tylko Polak tak umierać zdoła. Moskale znienawidzili Mokrzyckiego nazywając padlec, w ogóle ów Mokrzycki okazał się nikczemnikiem i szpiegiem.

ur. 1814 r. Kancelarja Osobista nmka Kr. P. 20 lut. (3 mar.) 1868 r. Nr. 2460 3 w wykazach, nadesłanych do zarządzającego spr. d. obc. w. podaje o księdzu P. F., prob. par. Chodel, pow. i gub. lubi., następujące dane: a) utrzymywał „karygodne” stosunki z byłym nlkiem żandarmerji narodowej Wagnerem, dowódcą partji powstańców Jankowskim i innymi działacza mi politycznymi, których podejmował u siebie, b) przy woził oręż do partji, c) namawiał swych parafjan, aby dawali pieniądze na powstanie, d) przechowywał różne „podburzające” druki i e) że jeszcze w 1862 r. z okazji śmierci arcbpa Fijałkowskiego w Warszawie napisał „podburzające” wezwanie do swych parafjan. Na zasadzie przeto decyzji nmka Kr. P. z 15 czrw. 1864 r., napisanej na raporcie Nr. 1445 audytorjatu polowego, ksiądz P. F. został pozbawiony wszystkich praw stanu, wysłany do ro bót katorżnych do jednej z fortec syber. na 12 lat, a wszy stek majątek jego miał uledz konfiskacie na rzecz państwa.

laborant gabinetu chemicznego w Krakowie, 22 lata, obrz łac, stanu wolnego. W 1864/5 sądzony przez Sąd Wojenny w Krakowie, za zbrodnię zdrady głównej, obciążony zbrodnią oszustwa i przestępstwa przeciw bezpieczeństwu własności przez sprzeniewierzenie. Od zbrodni zdrady głównej uwolniony z braku dowodów. Skazany za inne na 1 rok więzienia.

Z Okna. Czeladnik szewski, stanu wolnego, 22 lata. W kwietniu 1864 roku skazany przez sąd wojenny w Złoczowie na 1 miesiąc więzienia za zbrodnię zaburzenia spokojności publicznej (zapewne za udział w powstaniu).

Frejnd (Freund?) Karol, ur. ok. 1848, mieszkaniec wsi Orły pod Łowiczem, ze stanu mieszczańskiego, kawaler. Za pobyt w oddziale powstańczym skazany na zamieszkanie pod dozorem policji „w odległych guberniach Cesarstwa , do czasu „zaprowadzenia trwałego spokoju w kraju". Wyjechał z Warszawy 28 lutego 1864 w dwudziestej trzeciej partii zesłańców, na podstawie rozporządzenia MSW wysłano go do gub. ołonieckiej. Mieszkał w Kargopolu. Otrzymywał zasiłek ze skarbu państwa.

(ok. 1825 - 1902 Huczko parafia Dobromil ) - weteran Wiosny Ludów 1848 r na Węgrzech i Powstania Styczniowego [1] "W Dobromilu [obecnie na Ukrainie, obwód lwowski, rejon starosamborski] zmarł w 78 r. życia Aleksander Freund, emerytowany drogomistrz tamtejszej Rady powiatowej, Z powodu udziału w ruchu rewolucyjnym osadzony był on przez władzę austriacką jako wiezień stanu w Kufsteinie a następnie uwolniony na podstawie powszechnej amnestii, pod dowództwem walczył za niezawisłość Węgier. Po kampanii wrócił do kraju, a w roku 1863 brał znów czynny udział w powstaniu polskim, organizując oddziały i dostarczając amunicji, W służbie autonomicznej w charakterze drogomistrza czynny był przez 25 lat, poczem otrzymał skromną emeryturę. " [1] Zmarł w wieku 77 lat w m. Huczko parafia Dobromil , jego żona to Zofia Wierzbicka [2]

"Furiatt z Poznańskiego t w Kamyszłowie" /-/ „Czas": "Puriatt". Kolumna, I. 50: „wzięty ranny w niewolę" /-/ s. Jakuba, poddany pruski z Bydgoszczy (Bromberg), czeladnik, przybył na Litwę w 1861 r. i wędrował w poszukiwaniu zarobku, pracował przy kolei w Landwarowie, mieszkał w pow. wileńskim u właściciela ziemskiego de Robetiego. Oskarżony o pobyt w oddziale powstańczym (twierdził, że wypił w karczmie po pracy i w drodze do domu, wzięty siłą do oddziału, z którego zbiegł). Zesłany na zamieszkanie z utratą praw stanu i konfiskatą majątku. Wyrok 3 VII 1863 r., wysłany Wilna 5 IX 1863 r. Bibl. Nauk. AN Ukr. (Lwów), rkps Ossol. 4533, k. 132, tamże, rkps 453. k. 15 /-/ LVI A (Wilno), zesp. 378 p/s, 1864 r. vol. 1944 /-/ LVIA (Wilno), zesp. 494, inw. 1, vol. 98.

Nazwisko Futera bądź Cetera. Pochodzil spod Witebska. Brał udział w powstaniu na Wołyniu. Po przegranej bitwie samotrzeć oszukał sotnię kozacką, która poddała się oddawszy broń. Futera rozdał ją ukrytym w okolicy powstańcom po czym napadli na popitych po bitwie kozaków. Zesłany na Syberię. Miał rodzinę na Wolyniu. Jego syn walczył w Wojsku Polskim, gdzie w wyprawie kijowskiej przyprowadził 14 ochotników ze swoich dobr. Dokonał brawurowej akcji nad Dnieprem topiwszy działa i zdobywając tajne mapy. Za niesubordynację stanął przed sądem polowym, lecz wybroniony otrzymał po cichu od Piłsudskiego majątek. Po Marszałku imię Józef jest w rodzinie tradycyjne.

Z Brzyska, 30 lat, stanu wolnego, organista. W sierpniu 1864 sądzony przez sąd wojenny w Samborze (zapewne w związku z udziałem w Powstaniu), za zbrodnię zaburzenia spokojności publicznej i za odśpiewanie zakazanej pieśni "Boże coś Polskę" podczas nabożeństwa odprawionego 17 lipca 1864 w kościele w Wojniłowie, skazany na 6 tygodni ciężkiego więzienia zaostrzonego 1 razowym postem o chlebie i wodzie w każdym tygodniu. W drodze łaski kara zmieniona na lekkie więzienie.

Gadomscy, bracia: Leopold, ur. ok. I 8 3 6 (?) , i Tomasz, ur. ok. 1833 (?), synowie Walentego, ze szlachty gub. płockiej, mieszkańcy wsi Kosmowo w pow. przasnyskim. Oskarżeni o to, że „przyczynili się do wybuchu powstania i przyjęli w nim czynny udział", byli sądzeni w Cytadeli warszawskiej 1 skazani na osiedlenie na Syberii, z pozbawieniem praw stanu. Wyrok został zatwierdzony przez namiestnika Królestwa Polskiego. Z Warszawy wysłano ich 25 sierpnia 18 6 3, 16 września przybyli do Tobolska, skąd udali się do gub. jenisejskiej. Tomasz przebywał początkowo, od 12 lutego I 864, w gminie Bielskaja pow. jenisejskiego (być może Leopold także), a następnie obaj w gminie Ust jamskaja pow. kańskiego (Leopold od 17 lipca 1865)- Manifest z maja I 8 68 umożliwił im wyjazd do gub. kazańskiej, 10 sierpnia 1871 wyruszyli „etapami" do Kazania, dokąd dotarli 30 grudnia tego roku. Jako miejsce zamieszkania, pod dozorem policji, wyznaczono Jadryń — nie wiemy, czy faktycznie tam przebywali. Na mocy manifestu z maja 1871 zostały im przywrócone prawa stanu.

Z Dylewa w powiecie ostrołęckim - wyjechał do Stanów Zjednoczonych, aby uniknąć zesłania na Sybir ,po kilku latach powrócił i osiedlił się w Kadzidle

Syn Jana, szeregowiec Niżegrodzkiego Garnizonowego batalionu, włościanin gub. Augustowskiej, pow. Kalwaryjskiego.Skazany na mocy konfirmacji Wojennego Naczelnika z 9 kwietnia 1864 roku, pod Nr. 2112. Rozstrzelany w Kalwarii 11 Kwietnia 1864 roku, za ucieczkę ze służby, wstąpienie do oddziału powstańczego, przebywanie w nim w szarży podoficera, udział w kilku potyczkach przeciw wojskom z orężem w rękach i w rabunku, dokonywanym przez oddział, i tem samem popełnił zdradę obowiązku służby i wiernopoddańczej przysięgi.

h. Rawicz ur. w Tartakowie r. 1842, kadet wachm. stadnin rząd. austr. służył jako podpor. konnicyr po ogłoszeniu stanu oblężenia zaś, jako kwatermistrz w Węgrzech i Siedmiogrodzie, dla rozbitków udających się do Bumunii. Późnej jesieni r. 1863 przybył do Galicji, opuściwszy szeregi wojska austryac. wspólnie z kadetem Stasiniewiczem, i przydzielony został od oddz. Komorowskiego (6-tej komp. kap. Fischera). Z powodu słabego rozwoju organizacji we Lwowie, przeznaczono go do konnicy Czyżewicza, która zbierała się pod Sieniawą. Od dra. Longchampsa (senior) otrzymał w r. 1864 kredytywę i polecenie udania się do Rumunii przez Węgry, gdzie miał urządzić stacyę dla rozbitków dążących do Bukaresztu. Schwytany na granicy Rumunii przez austr. źandarmeryę, oddany został pod sąd wojskowy i po jednorocznem śledztwie w Hermanstadzie zasądzony na utratę stopnia kadeta wachmistrza i 7-m lat ciężkiego więzienia w dybach. Odbył karę wspólnie z Adamem Eliasiewiczem z Tarnowa, Rastawieckim, Wawrz. Kozłowskim z Krakowa i Lamperem ze Lwowa. W styczniu 1867 r. otrzymał amnestyę, poczem uzyskał posadę sekret. Rady pow. w Kolbuszowej.