Zarejestruj się lub Zaloguj się

Portal w rozbudowie, prosimy o wsparcie.

Uratujmy wspólnie polską tożsamość i pamięć o naszych przodkach.

Zbiórka przez Pomagam.pl

Powstanie Styczniowe - uczestnicy

Największa baza Powstańców Styczniowych.
Leksykon i katalog informacji źródłowej o osobach związanych z ruchem niepodległościowym w latach (1861) 1863-1865 (1866)

UWAGA
* Jedna osoba może mieć wiele podobnych rekordów (to są wypisy źródłowe)
* Rekordy mogą mieć błędy (źródłowe), ale literówki, lub błędy OCR należy zgłaszać do poprawy.
* Biogramy opracowane i zweryfikowane mają zielony znaczek GP

=> Powstanie 1863 - strona główna
=> Szlak 1863 - mapa mogił i miejsc
=> Bitwy Powstania Styczniowego
=> Pomoc - jak zredagować nowy wpis
=> Prosimy - przekaż wsparcie. Dziękujemy

Szukanie zaawansowane

Imię

Nazwisko

Opis

Źródło

Nadawca

Uwagi

Ze zdjęciem

Tryb wyszukiwania

Wyniki wyszukiwania. Ilość: 1144

Strona z 29 < Poprzednia Następna >

Ignacy Józef Makomaski

[herb=Jastrzębiec]Ignacy Józef Makomaski, h. {{Jastrzębiec}}. Ur. 25.07.1843,[9][13] Wadowice,[2][3][4] zm. 18.06.1926[1][9] Kraków.[1] Syn. Karol (zm. 1892 Kraków, s. Józefa i Anny Strzyżewskiej) i Marianny Poniatowskiej, h. Ciołek (zm. 1881, c. Piotra i Anny Lipnickiej). Przed Powstaniem był drukarzem.[10][13] Uczestnik powstania 1863.[1] Służył jako podoficer, II kompanii strzelców w oddz. Kurowskiego i Langiewicza. Walczył pod Skałą, Pieskową skałą, i Małogoszczą.[10][13] Z powodu choroby wrócił do Krakowa i został aresztowany i oddany do wojska austriackiego.[13] Po Powstaniu administrator gazowni.[2][10][13] Deklarację przystąpienia do Towarzystwa Weteranów podpisał w 1890.[13] Kapitan weteranów W.P. [1] Stopień wojskowy w 1923: ppor., W 1923 odznaczony Krzyżem Walecznych- Liczba wykazu Sekcji Opieki Departamentu Sanitarnego Ministerstwa Spraw Wojskowych: III-359[12][13] Został pochowany na cmentarzu w Wieliczce.[9] Rodzeństwo * Teofil Józef, ur 1853 Wieliczka [5] * Karolina, mąż Jan Szponor (ślub 1854 Wieliczka) [8] * Felicja, mąż Jan Gotkiewicz (ślub 1856 Kraków-Podgórze)[8] * Amalia, mąż Feliks Zypps (ślub 1856 Kraków-Podgórze) [8] * Józefa, maż Adam Redel (ślub 1861 Kraków-Podgórze)[8] * Anna, mąż Adam Fitzek (ślub 1868 Kraków św. Szczepan)[8] * Władysław, żona Janina Surówka (ślub 1871 Kraków św. Mikołaj)[8] * Konstancja, mąż Józef Dziedzicki (ślub 1872 Kraków)[8] Małżeństwa 1. Agnieszka Marianna Latkowska (ślub 1879 Kraków), c. Jacka i Agnieszki Wapińskiej[2] 2. Bronisława Joanna Ryszawska (ślub 1902 Kraków), c. Stanisława i Anny Hantschel[3] 3. Bronisława Petronela Jakubowska (ślub 1924 Kraków), c. Jakuba i Weroniki Krupiowskiej[4] Dzieci (Troje)[13] * Teofil Karol, ur. 1880 Kraków[14] * Anna Maria, ur. 1881 Kraków[14] * Maria, ur. ok. 1883, zm. 1895[15]

wieku lat 22, rodem z Radomia, pierwiastkowo służył w oddziale Langiewicza, następnie w oddziale Ćwieka, poległ w bitwie w Lubelskiem.

ur. w Krakowie r. 1839, malarz pokój , służył jako strzelec w oddz. Kurowskiego (pod Miechowem), Langiewicza (pod Chrobrzą i Grochowiskami), Czachowskiego (pod Rybnicą i Jurkowicami) i Rębajły (pod Iłżą).

malarz pokojowy, urodzony 1839 Kraków, zamieszkały Kraków ul. Nowodworska, żonaty-3 dzieci, przed powstaniem malarz pokojowy w trakcie powstania strzelec, oddział Nowowiejskiego, Miechów, Jeziorański, (pod Langiewiczem), Chroberz – Grochowiska – wrócił w jasielskie wyszedł z Czachowskim, Rybnicą i Jackowice , Rębajło - Iłża, z powodu odmrożenia nóg wysłany do Krakowa, świadkiem udziału w powstaniu jest Zubel Franciszek malarz pokojowy z tego samego oddziału.

Romuald Makowski

Ur. 07.03.1834r., wieś Rataje pow. stopnicki. [1] zm. 20.03.1894 Kraków [2] [4] Jego rodzicami byli Michał Makowski i Marianna Rybicka, którzy związek małżeński zawarli 1833 r w Nowym Korczynie. [7] [8] Poborca akcyzy miejskiej, zamieszkały w Krakowie przy ul. Floriańskiej 19, żonaty, 8 dzieci, wyznania rzymsko-katolickiego. W oświadczeniu o przystąpieniu do Towarzystwa Wzajemnej Pomocy Uczestników Powstania Polskiego 1863/64r. podał, iż przed powstaniem był urzędnikiem zakładów górniczych nadsztygarem w kopalni w Guzdku pod Warszawą – organizator udziału górników, natomiast w czasie powstania podporucznik. Służył w oddziałach Łapińskiego, Jeziorańskiego, Langiewicza, Dunajewskiego i Czachowskiego – był we wszystkich bitwach, następnie jako kurier przy Bosaku. Został wzięty do niewoli pod Przepiórowem. Uwolniony po 7 miesiącach. Deklarację podpisał w 1890r. [1] Związek małżeński zawarł 26.09.1868 r w m. Sokolina (obecnie woj. świętokrzyskie). Jego żoną została Aleksandra Jarzębska vel Jastrzębska (jej rodzice: Jan Jarzębski i Elżbieta Rzewuska) [4] Pochowany na Cmentarzu Rakowickim w Krakowie, kwatera XIII B, rząd płd, miejsce po prawej Ćwikłowej. [3] Razem z nim w jednym grobie są pochowani min.: - Aleksandra Makowska (1845 - 27.11.1928) [3] - żona - Edmund Makowski (1870 - 01.04.1931) [3] - Ludwik Fortuna (25.08.1867 - 12.12.1939) [3] R o d z i n a dzieci: * Anna Helena Wanda Makowska - ur. 1869 Czarnocin (obecnie woj. świętokrzyskie) [9] * Edmund Makowski - ur. 1870 Czarnocin (obecnie woj. świętokrzyskie) [9] * Stanisław Wincenty Makowski - ur. 1872 Czarnocin (obecnie woj. świętokrzyskie) [9] * Marianna Kazimiera Makowska - ur 1873 Czarnocin (obecnie woj. świętokrzyskie) [9] * Józefa Wanda Makowska - ur 1875 Czarnocin (obecnie woj. świętokrzyskie) [9] * Kazimierz Makowski - ur 1876 Czarnocin (obecnie woj. świętokrzyskie) [9] * Romualnd Antoni Makowski - ur 1878 Czarnocin (obecnie woj. świętokrzyskie) [9] * Bolesław Makowski - ur 1880 Czarnocin (obecnie woj. świętokrzyskie) [9] * Helena Makowska - ur 1880 Czarnocin (obecnie woj. świętokrzyskie) [9] * Józef Władysław Makowski - ur. 1883 Wesoła par. Kraków [5] * Anna Makowska - zm. 1886 Kraków [6]

Romuld Makowski

ur. w Ratajach r. 1834, urzęd. zakładów górniczych, służył jako porucz. w oddz. Łapińskiego, Jeziorańskiego, Langiewicza, Dunajewskiego i Czachowskiego i walczył we wszystkich bitwach. Jako kuryer przy Bosaku wzięty do niewoli, został uwolniony po 7-iu miesiącach przez jener. Czengerego. Po powstaniu urzędnik miejski w Krakowie.

Ludwik Hipolit Małecki

ur. r. 1887 w Łomży, urzędn. cłowy, służył jako szereg, w oddz. Kurowskiego, Jeziorańskiego, Langiewicza, Denisiewicza, Romockiego, Grekowicza i Wysockiego. Walczył pod Sosnowcem, Miechowem, Wolbromem, Małogoszczą, Chrobrzą, Grochowiskami, Szklarami, Opatowem, Radziwiłłowem i w drobnych potyczkach w Hrubieszowskiem. Ranny w nogę pod Grochwiskami i kontuzyowany pod Radziwiłłowem.

Wilchelm Sariusz Małecki

Wilchelm Sariusz, Jelita Małecki Artysta śpiewak opery królewskiej w Peszcie Zamieszkały w Budapeszcie Ur. Rok 1848 w Kurnikach na Podolu Rosyjskim. Żonaty Przed powstaniem Uczeń gimnazjum w Kamieńcu Podolskim W powstaniu: Żołnierz w odziale Langiewicza i Jagmina i Różyckiego jako graniczny żandarm. Składka roczna 4 K. Kraków, 4 kwietnia 1898

Tomasz Malinowski

lat 17, uczeń gimnazjalny, był pod Miechowem, następnie w oddziałach Langiewicza i Cieszkowskiego, zaginął, poszukiwany ogłoszeniem w Gazecie Narodowej

Tadeusz Mandecki

Ur. w 1842r. w Rudawie pow. Chrzanów. Walczył pod dowództwem gen. Langiewicza pod Kielcami. Więziony w Miechowie i Olkuszu. Wyrokiem sądu skazany na zesłanie do rot aresztanckich do gub. jarosławskiej.

oficjalista z Sandomierskiego służył jako szeregowiec pod dowództwem jen. Langiewicza poległ w bitwie pod Zagościem d. 17 Marca 1863 r.

Antoni Mańkowski

Drugie imię: Wincent. Ur. 19.02.1837r., Zarąbki pow. Kolbuszowa. Zecer przy „Kurierze Lwowskim”, zamieszkały we Lwowie, wdowiec, wyznania rzymsko-katolickiego. W oświadczeniu o przystąpieniu do Towarzystwa Wzajemnej Pomocy Uczestników Powstania Polskiego 1863/64r. podał, iż przed powstaniem był komendantem oddziału straży finansowej , natomiast w czasie powstania służył jako strzelec w I pułku Langiewicza. Walczył pod Sosnówką, pod Chrobrzem i pod Grochowiskami. Deklarację podpisał 06.01.1889r.

Antoni Wincenty Mańkowski

ur. w Zarąbkach r. 1837, komendant straży skarbowej, służył jako strzelec pod Langiewiczem i walczył pod Sosnówką, Chrobrzą i Grochowiskami.

Ksawery Marcinkowski

Jan wieku lat 19, rodem z Lubelskiego, syn obywatela ziemskiego, uczeń Instytutu Politechnicznego w Puławach, służył pod dowództwem jenerała Langiewicza, Czachowskiego i Eminowicza, jeden z dzielniejszych oficerów, zdolnościami i odwagą zjednał sobie ogólną sympatią i uznanie, zginął w potyczce 21 Sierpnia 1863 roku pod Kowalą w Radomskiem. Cz. Nr. 210 i Dz. Poz. 213 podają że odwieziony do wsi Krogulcze, zmarł w kilka godzin.

ur. w Krakowie r. 1836, szewc, służył jako szereg, przy żuawach pod Langiewiczem (pod Chrobrzą i Grochowiskami).

Ur. 18.02.1836r., Kraków. Czeladnik szewski z Krakowa, kawaler, wyznania rzymsko-katolickiego. W oświadczeniu o przystąpieniu do Towarzystwa Wzajemnej Pomocy Uczestników Powstania Polskiego 1863/64r. podał, iż przed czeladnikiem szewskim, natomiast w czasie powstania szeregowcem w I kompani żuawów. Służył w oddziale Langiewicza w kompani Rochebruna, walczył pod Chrobrzem i Grochowiskami. Deklarację podpisał 03.04.1890r.

Żyd, brał udział w powstaniu styczniowym. Był sierżantem w oddziale Langiewicza, Miniewskiego i Wierzbickiego. Walczył pod Chrobrzem, Grochowiskami itd. Został wzięty do niewoli i wysłany do saratowskich rot na 2 lata.

ur. r. 1840 w Myślenicach, krawiec, żołnierz artyl. austr., służył jako sierżant w oddz. Langiewicza, Miniewskiego, i Wagnera. Walczył pod Chrobrzą, Grochowiskami, Krzykawką, Polichną, itp. Wzięty do niewoli został wysłany do Saratowskich rot na 2 lata.

narodowości żydowskiej, sierżant w oddziale Langiewicza, Miniewskiego i Wierzbickiego. Walczył pod Chrobrzą, Grochowiskami i t. d. Wzięty do niewoli, został wysłany do saratowskich rot na 2 lata

ur. r. 1840 w Porębie, ekspedyt. poczty, służył jako ułan pod rotm. Prędowskim w oddz. Langiewicza i był we wszystkich bitwach. Ranny kulą w piętę i w pierś piką kozacką. Po powst. prywat, urzędnik.

Aleksander Mariański

Nauczyciel prywatny, wyruszył z Warszawy do oddziału maiora wojsk pułk. Śmiechowskiego atakującego Rawę, gdzie przestraszeni Moskale, zamknąwszy się w koszarach, walczyli zawzięcie. Po podpaleniu bramy zmuszeni do ucieczki, podczas której z obu stron padło kilkunastu zabitych. Wachmistrz żandarmów wzięty do niewoli, wyraził chęć wstąpienia do naszych szeregów, a jako wyrobiony dawny żołnierz, został dowódzcą plutonu kawaleryi, dowodzonej przez Bajera. Oddział we wsi Ratki, połączył się z Langiewiczem w przeddzień bitwy pod Małogoszczą, w której Marjański został ranny. Przewieziony na kuracyę do Krakowa, po wyleczeniu brał udział d. 6 i 11 Maja w bitwach pod Kobylanką w oddziale Jeziorańskiego. Internowany w Krakowie, wydany został do Olkusza, gdzie skazany został na Syberyę do guberni Jenisiejskiej. Powrócił 1873 r. do kraju, zajmował się guwernerką a następnie pracował na drodze Warszawsko-Wiedeńskiej aż do wysłużenia emerytury

Seweryn Markiewicz

student petersburg. uniwersytetu, pracował w organizacji i służył jako szeregowiec w oddziale Langiewicza. Po przejściu granicy austr. internowany w Iglawie, uciekł w połowie r. 1863 do Heidelbergu i napowrót do Warszawy, gdzie zmarł r. 1870.

Aleksander Maryański

Uczestnik powstania z roku 1863. Urodził się w Ziemi Kieleckiej, w roku 1843. Kształcił się w Szkole wyższej Realnej 6-cio klasowej w Kielcach i w Instytucie Pedagogicznym. Wyszedł do powstania 23 stycznia 1863 roku pod Błędów, pod dowództwo Żochowskiego; następnie przejął dowództwo major wojsk Polskich Śmiechowski. Był w bitwie, w Lubochni powiatu Rawskiego. Połączył się z oddziałem Jeziorańskiego i stoczył bitwę w mieście Rawie. Następnie połączył się z Langiewiczem, oraz uczestniczył w bitwie pod Małogoszczą, w której został ranny. Po wyleczeniu się z rany wstąpił do oddziału Jeziorańskiego i był w 2-ch bitwach 6-go i 11 Maja pod Kobylanką w Lubelskiem. W roku 1865 był wywieziony na Syberję na osiedlenie, do okręgu Kańskiego guberni Jenisiejskiej. W roku 1873 powrócił do kraju i zajmował się przez lat 4-y kształceniem synów obywatelskich w Krakowskiem. W roku 1878 przyjęty został na kolej wiedeńską, na której służył przez lat 34. W roku 1912 uwolnił się, jako emeryt.

Marian Marynowski

Artykuł | Marian Jakub Faustyn Niezgoda Marynowski (1843-1920)-uczestnik Powstania Styczniowego 1863r Jako uczeń, wraz z kolegami Burhardem, Kamienieckim, Marczewskim walczył pod dowództwem gen. Mariana Langiewicza, którego był adiutantem. Następnie walczył w randze chorążego w oddziale Dionizego Czachowskiego, a po jego wyjeździe nominowany na podporucznika trafił do oddziału mjr.Jana Rudowskiego, naczelnika siły zbrojnej powiatu opoczyńskiego i radomskiego. W lutym 1864r. ciężko ranny powrócił do rodzinnego domu.

Marian Marynowski

b. wójt gminy Młociny. W powstaniu oficer. Urodzony w 1843 roku w Dąbrowicy. Walczył pod dowództwem Langiewicza, Czachowskiego i Rudowskiego, Przyjmował udział w bitwach pod: Szydłowcem, Św. Krzyżem, Staszowem, Małogoszczem, Krasną. Uniejowem, Pieskową Skałą, Szańcem i Grochowiskami. Był adiutantem dowódcy Rudowskiego. Ranny ciężko w rekonesansowym podjeździe we wsi Luta przy Krasnej, dzięki pomocy księdza kanonika Gankiewicza, uniknął niewoli i represyj ze strony władz moskiewskich.

Ur. 01.02.1839r., Kraków. Krawiec zamieszkały w Krakowie, wdowiec, 5 dzieci, wyznania rzymsko-katolickiego. W oświadczeniu o przystąpieniu do Towarzystwa Wzajemnej Pomocy Uczestników Powstania Polskiego 1863/64r. podał, iż przed powstaniem był czeladnikiem krawieckim, natomiast w czasie powstania szeregowcem w piechocie. Służył w oddziale Kurowskiego i walczył pod Miechowem. Następnie u Czachowskiego w II batalionie pod Langiewiczem, walczył pod Chrobrzem i Grochowiskami. Kontuzjowany w prawą nogę i prawy bok od wystrzałów. Deklarację podpisał 17.07.1890r.

ur. w Krakowie, r. 1839, krawiec, służył jako szereg, piechoty w oddz. Kurowskiego (pod Miechowem), Langiewicza (pod Chrobrzą i Grochowiskami). Ranny pod Miechowem i Chrobrzą od kontuzyi w prawą nogę i prawy bok.

Józef Masakowski-Jossler

ur. r. 1849 w Pradze, student, służył jako sierżant strzelców w oddz. Langiewicza (pod Ojcowem, St. Krzyżem i Pieskową skałą) Denisiewicza .(poci Szycami), Mierosławskiego (poci Igołomią) Wysockiego (pod Radziwiłłowem), Taniewskiego (pod Igołomią). Ranny w rękę, w ramię i w piersi 15-go sierpnia 1863 poci Igołomią. Po powst. urzędnik magistr. w Pradze.

Razem z Józefem Szujskim uczestniczyli w pracach przygotowania powstania. Oferował się że zawiezie broń do przyjaciela - księdza Stanisława Giebułtowskiego (ale znalazł się inny sposób). Nie mniej jadąc do oddziału Langiewicza przewozili też karabiny ukryte w pace, na co pogranicznicy przymknęli oko chociaż słyszeli pobrzękiwania broni. Przekazał też na rzecz powstania 500 złotych reńskich.

Artysta, przeznaczył na cel narodowy 500 guldenów. Nie mógł uczestniczyć w walkach ze względu na stan zdrowia, przewoził jednak broń przez granicę dla oddziału Langiewicza, gdzie walczyli jego bracia.

Ur. 24.6.1838 Kraków, zm. 1.11.1893 Kraków. Syn Franciszka Ksawerego i Joanna Karoliny Rossberg. Artysta malarz. Autor wielu dzieł o tematyce historycznej. Jego związki z Powstaniem nie są spektakularne choć trwałe. Jan nie mógł uczestniczyć w walkach z racji na wadę wzroku, ale oferował się, że zawiezie broń do Czernichowa, dp przyjaciela i przyszłego szwagra - księdza Stanisława Giebułtowskiego (znalazł się jednak inny sposób). Inny jego przyszły szwagier - (Jan ożenił się z Karoliną Giebułtowską w 1864 roku) - zginął pod Miechowem. Razem z uczestniczyli w pracach przygotowania powstania. Sam również w przebraniu węglarza zawiózł broń do obozu Langiewicza (na co celnicy przymknęli oko pomimo słyszalnego pobrzękiwania). ""[5] ""[6] Jan Matejko był kwestorem podatku narodowego.[8] Wspierał braci - i walczących w Powstaniu. Sam przekazał bardzo dużą sumę 500 guldenów ({{złoty reński|złotych reńskich}}) na cele powstańcze. 15 marca 1864 został wezwany na przesłuchanie na zamek.[1][9] W maju 1864 księgarz Juliusz Wildt złożył na niego skargę do władz austriackich, że ów domagał się od niego wpłaty podatku narodowego pod rygorem następstw. (Za tę skargę Wildt został przez sąd narodowy skazany na wyjęcie spod prawa - czyli ogłoszono zakaz nabywania u niego czegokolwiek).[7] Po powstaniu jego twórczość jako znanej osoby nie mogła być wybitnie rażąco patriotyczna, zresztą sam uważał że należy docierać do wyobraźni przez opowieść historyczne. Dlatego namalował tylko jedno dzieło ściśle związane z Powstaniem alegorię pt. "Polonia - Rok 1863". Związki i symbolika są jednak też widoczne w innych dziełach. Do jego prac pozowali powstańcy - m.in. , i in. Jest pochowany na cm. Rakowickim w głównej Alei.

Ludwik Matiaszek

ur. r. 1839 w Rzeszowie, uczeń gimnaz. ujęty na granicy, którą przechodził do oddz. Langiewicza, był więzionym w Rzeszowie. Po powst. właśc. realności we Lwowie.

Leon Matusiewicz

czeladnik ślusarski z Galicyi służył w oddziale Langiewicza, następnie pod dowództwem pułk. Czachowskiego biorąc udział we wszystkich bitwach: jakie ten ostatni stoczył, w końcu służył w oddziale Parczewskiego, poległ w bitwie pod Rudnikami d. 23 Kwietnia 1863 r.

Edward Matuszewski

Urzędnik górniczy. Walczył w oddziałach Langiewicza. Zginął pod Pieskową Skałą 4 marca 1863 roku.

Edward Matuszyński

wieku lat 22 urzędnik górnictwa, służył pod dowództwem jen. Langiewicza, w strzelcach pieszych, poległ w bitwie pod Pieskową Skałą, zostawiwszy żonę.

Kobieta, być może żona lub matka żołnierza z oddziału , (późniejszego oficera), która przybyła na św. Krzyż, pomimo zagrożenia przez oddziały moskiewskie, celem niesienia pomocy rannym. Dotarła tam bocznymi ściekami przez las, brnąc w śniegu. Towarzyszyła jej pani N. z Warszawy. Obie były przebrane w zakonne suknie.

Józef Męciński

(1839 1921), uczestnik kampanii Langiewicza i Czechowskiego, później polityk konserwatywny w Galicji

Józef Męciński

Artykuł | stud. uniwersyt. Kijowskiego, służył w oddz. Langiewicza i Czachowskiego. Walczył pod Sosnówką, Chrobrzą, Grochowiskami, Rybnicą, Lipą i Krępną. W tej ostatniej bitwie otrzymał kilkanaście ran i stracił rękę. Ocalenie życia zawdzięcza dowódcy rosyj. oddziału Asiejewowi, który ujęty jego zachowaniem się przy obronie Czachowskiego, zaopiekował się nim na placu bitwy i w szpitalu i ułatwił mu wyjazd za granicę. Po powst. zajął stanowisko Prezesa Tow. wzaj. ubezpiecz, w Krakowie, posła na Sejm i Marszałka powiat, w Tarnowie i Dąbrowej.

Józef Gabriel Męciński

Po rozproszeniu się oddziału gen. Langiewicza przebywał we dworze Dobrzyńskich w Partyni Po kilku miesiącach powrócił w powstańcze szeregi tym razem pod rozkazy płk. Dionizego Czachowskiego. W stopniu rotmistrza był jego adiutantem. Walcząc u jego boku, zapisał piękną powstańczą kartę w swoim życiorysie. W bitwie w Jaworze Soleckim na Mazowszu został ciężko ranny. W obronie swego dowódcy stracił lewą dłoń. Został szczęśliwie uratowany przez rosyjskiego dowódcę Asiejewa od zamordowania go przez kozaków, którzy szablami podcinali gardła rannym powstańcom. Będąc ciągle pod opieką Asiejewa, został wyleczony i z jego pomocą przedostał się do Galicji. W roku 1865 ożenił się z Heleną Dobrzyńską z Partyni. I tu dał się poznać jako rządny gospodarz i orędownik spraw publicznych. Przez czterdzieści lat piastował mandat posła do Sejmu Krajowego we Lwowie. Doczekał wolnej Polski. W roku 1920 został wpisany do imiennego wykazu weteranów powstań narodowych. Zmarł w kwietniu 1921 roku i już pośmiertnie Józef Piłsudski 5 sierpnia tegoż roku odznaczył go Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari 5 klasy.

(podług innych Melanow) rodem z Rygi, syn poległego w 1831 r. kapitana wojsk rossyjskich, w szeregi powstańcze przybył z Petersburga gdzie przebywał u jednego z tamtejszych kupców, służył jako żołnierz pod dowództwem Langiewicza biorąc udział we wszystkich bitwach, po upadku dyktatury zaciągnął się do oddziału Lelewela, tu w jednej z bitew ranny (pałaszem w kark). W innej bitwie odcięty od obozu tułał się czas jakiś w Lubelskim, aż w końcu dostał się do oddziału Czerwińskiego i w bitwie pod Chroślinem blisko Opola poległ dnia, 28 Kwietnia roku 1863 pozostawiwszy matkę wdowę mieszkającą w Rydze.

Strona z 29 < Poprzednia Następna >