Zarejestruj się lub Zaloguj się

Portal w rozbudowie, prosimy o wsparcie.

Uratujmy wspólnie polską tożsamość i pamięć o naszych przodkach.

Zbiórka przez Pomagam.pl

Powstanie Styczniowe - uczestnicy

Największa baza Powstańców Styczniowych.
Leksykon i katalog informacji źródłowej o osobach związanych z ruchem niepodległościowym w latach (1861) 1863-1865 (1866)

UWAGA
* Jedna osoba może mieć wiele podobnych rekordów (to są wypisy źródłowe)
* Rekordy mogą mieć błędy (źródłowe), ale literówki, lub błędy OCR należy zgłaszać do poprawy.
* Biogramy opracowane i zweryfikowane mają zielony znaczek GP

=> Powstanie 1863 - strona główna
=> Szlak 1863 - mapa mogił i miejsc
=> Bitwy Powstania Styczniowego
=> Pomoc - jak zredagować nowy wpis
=> Prosimy - przekaż wsparcie. Dziękujemy

Szukanie zaawansowane

Imię

Nazwisko

Opis

Źródło

Nadawca

Uwagi

Ze zdjęciem

Tryb wyszukiwania

Wyniki wyszukiwania. Ilość: 2997

Strona z 75 < Poprzednia Następna >

Maciej Smoliński

W Usolu między 1866-68 - z Płockiego, właściciel dóbr. Miał ze soba żono i wychowanice. Mial swój dom. Potem w Irkucku miał fabrykę krup i krupek. Żona odjechała do domu.

Alojzy Gonzaga Smólski

Ur. 21.6.1841 Kalisz, zm. 24.2.1874 Lwów. Syn Feliksa (urzędnika sądu policji poprawczej) i Tekli Figurzyńskiej. Miał rodzeństwo: Leokadię Walerię, brata Karola, Władysławę zam. Batner. Studiował na Akademii Medyko-Chirurgicznej i Szkoły Weterynaryjnej w Warszawie. Lekarz weterynarii. Już przed Powstaniem był naczelnikiem 1 okręgu miasta Warszawy z ramienia Centralnego Komitetu Narodowego. Uzbroił i świetnie umundurował szwadron "Ułanów bezpardonnych", który połączył się z oddziałem Krysińskiego. Z powodu braku wierzchowców oddział przekształcił się w formację strzelecką. Brał udział w bitwach pod Sobolewem, Różą, pod Żyrzynem i Malinówką. Po powstaniu wyemigrował do Francji, gdzie dalej praktykował w zawodzie. Uzyskał dyplom paryskiej École Nationale Vétérinaire d'Alfort i przez następne 10 lat kontynuował pracę w zawodzie. Razem z bratem brał również udział w wojnie francusko-pruskiej 1870-1871 r. Latem 1873 r. przeprowadził się do Lwowa, gdzie otworzył własny gabinet przy ul. Karola Ludwika 29, obok hotelu Kuhna. Tam został powołany przez władze krajowe Galicji w skład komisji biegłych, opracowującej program naukowy dla tworzonej właśnie szkoły weterynarii. Miał w planach wydawanie pisma Weterynarz Polski, lecz zmarł trafiony apopleksją. Jego syn Charles był wiceministrem spraw zagranicznych Francji - pochowany Montparnasse

"Po kilkugodzinnym pochodzie przybył oddział w pobliże majętności p. Śnieżki, sędziwego, 80-letniego starca - a wielce kochanego i w całej okolicy poważanego obywatela. (...) Kilka celnych strzałów walecznych kozaków, pozbawiły życia wszystkich dworskich ludzi, wybiegłych na ratunek swojego kolegi. (...) W chwili gdy żołdactwo z bronią do ataku rzuciło się do pałacu, p. Śnieżko siedział w swoim fotelu oczekując ich przybycia z rzadką rezygnacją. Nie widział wprawdzie i pojąc nie mógł co to oznacza, bo lokaj wysłany na zwiady, zabity - nie wrócił z odpowiedzią, zawsze atoli mógł spodziewać się wszystkiego najgorszego. Nie zawiódł się. Żołdaki wpadłszy do pałacu, raczej wywalili niż otworzyli drzwi do jego pokoju. Sędziwa, poważna postać białego starca, pogodne czoło, wyraziste oko jasne, szlachetne rysy twarzy, przytem wąs zawiesisty i biała broda spadająca aż na piersi, w pierwszej chwili wywarły na tych dzikich niemały wpływ i wznieciły uszanowanie. Chwilę sołdaci stali zdziwieni, zawstydzeni, nie mieli odwagi ani postąpić naprzód, ani przemówić słowa. Gdy jednak jeden z świeżo do pokoju przybyłych żołdaków zawołał: wot kakaja boroda! - eto wierojatno sam pierwyj miatjeżnik - wszyscy naraz rzucili się na niego, pochwycili za brodę i ciągnęli z pokoju, a że tak bardzo wiekowy staruszek nie zdołał pospieszyć tak raźnie, do szybszych więc kroków pobudzano go kłuciem bagnetami. Nieszczęśliwy! zanim dowleczono go na ganek pałacu, otrzymawszy przeszło czterdzieści ran bagnetem, wyzionął ducha.

"Przez Jancewicze przechodził oddział powstańców, z oddziału (prawd.) Różyckiego. Po noclegu i zaopatrzeniu skierował się do Królowego Mostu w Puszczy Białowieskiej. Droga wiodła przez Dołbiznę, własność rodziny Śnieżków. Potem do Jancewicz przylecieli kozacy. Dziadek skierował ich na mylny ślad - ale w końcu i oni trafili do Dołbizny. Przy drodze była karczma. Żyd karczmarz właśnie przewoził okowitę z jakiejś gorzelni, kozacy dopadli go, popili się i zaczęli plądrować dwór. Wywlekli opierającego się Śnieżkę i zabili, a córki zaczęli napastować. Wtedy kucharz (prawosławny, eks-chłop pańszczyźniany) Benedykt nie ścierpiał i wygarnął z dubeltówki. Porąbali go szablami po głowie, ale nie umarł, wyleczył się i potem trochę jakby przygłupi przebywał na tzw. łaskawym chlebie u mojej babki w Jancewiczach, a może przedtem gotował. Pamiętam go dobrze, kazano mi go szanować, pamiętać o nim. Pamiętam jak zmarł, miałam może 5-7 lat, Matka zaprowadziła mnie do niego, kazała pomodlić się, uklęknąć, zaniosłam mu jakiś obrazek, który moja mama wsunęła mu do rąk. Nie pamiętam natomiast pogrzebu. Pewnie był pop i wywieziono go na cmentarz prawosławny do Zubacz. A podczas powstania dwór w Dołbiźnie spalono, a majątek następnie skonfiskowano. Syna uratowała panna służąc pod krynoliną, w rowie. /Dziadek Jaczynowski/ zobaczył łunę palącej się Dołbizny. Założono konie, popędził. Zastał ruinę, zgliszcza, trup Śnieżki w rowie."

(zapewne żona zamordowanego w wsi Dołubizna) zamordowana tamże. (Czas Nr. 47).

Wacałwa Sobańska

Wacława Sobańska, zam. Bnińska (4.3.1840-15.12.1889) Pochodziła z gub. wołyńskiej. Na krótko przed powstaniem poślubiła i wniosła mu w posagu znaczny majątek, za który Bniński wyposażył w broń i umundurowanie własny pluton. Towarzyszyła mężowi na zesłaniu w Usolu (skazany na 20 lat katorgi). Mieli tam własny dom, utrzymywali się głównie z pieniędzy przysyłanych z kraju. Chcąc pomóc współwygnańcom, zatrudniali jako służących polskich zesłańców i ich rodziny, choć, jak wspominał W. Lasocki, często wykonywali za nich pracę. Na skutek prowadzonych w Kijowie śledztw, W. B. za działalność podczas powstania została w Usolu aresztowana, groziło jej rozstanie z rodziną i długa podróż. Uniknęła tego, gdyż lekarze przedstawili świadectwo o chorobie — została przesłuchana w Irkucku. W tych trudnych chwilach „wykazała spokój niezachwiany i moc duszy godną niewiast naszych kresowych z minionych wieków" (A. Iwański). Po zwolnieniu męża na osiedlenie rodzina Bnińskich (na zesłaniu urodziło się dwoje dzieci) mieszkała kolejno w Irkucku, Tobolsku, Astrachaniu, Chersoniu, Odessie, a na koniec w Krakowie, gdzie Wacława zmarła. „W ich domu można było w przyjemnej, patriotycznej atmosferze wśród Polek i Polaków spędzie wieczór" (B. Dybowski).

Wacława Sobańska

Wacława z Sobańskich hr. Romanowa Bnińska zakończyła wczoraj pobożny a pełen cierpienia żywot po krótkiej słabości. Córka Ludwika Sobańskiego i Hortensyi z Jełowickich przechowała przez całe życie te podniosłe uczucia, jakiemi odznaczały się te dwa rody, wydające mężnych obrońców ojczyzny, znakomitych kapłanów, pełnych poświęcenia obywatela — a kobiety niezwykłej miary. Poślubiwszy hr. Romana Bnińskiego, podzieliła śp. Wacława męża wygnanie na Sybir, skąd powróciła z mężem i dziećmi, mając nadwątlone zdrowie a wielki smutek w duszy. W Krakowie dom hr. Romanów Bnińskich uświetniał gościnnością nasze życie towarzyskie, a uczuciami i zasadami odpowiadał najzacniejszjm tradycyom naszego miasta i społeczeństwa. Do mnogich szczerb i wyłomów, jakie ta społeczność krakowska poniosła w ostatnich latach, należy zaliczyć ubytek tego domu i zgon tej zacnej pani, dla której nie jest przesadą nazwa prawdziwej polskiej i katolickiej matrony w najszlachetniejszem znaczeniu te go słowa, a z tym urokiem, jaki dają przebyte cierpienia i mroźne wygnanie, które nie oziębiło szlachetnego ognia w duszy i serca — tylko pozostawiło jakby zewnętrzną powłokę z lodu.

Adam Sobolewski

Więzień cytadeli warszawskiej. mieszczanin z Kodnia, pow. bialski, lat 46. Ma czworo dzieci, posiada dom i ziemię. Aresztowany w Huszczy 30 czerwca 1864 r. "za zbieranie podatków na cele rewolucji". 18 lipca skazany na roboty w Rosji. 29 lipca 1864 r. odesłany do Warszawy. (S-68).

Czech, służył w oddz. Langiewicza,

Antoni Sokalski

Ojciec dwóch synów. Wszyscy w Powstaniu. Zginął. Synowie ranni.

Antoni Sokalski

(1800-1863) Urodził się jako Antoni Sokal, 1800 Gózd Krzeszowski (Góźdź), par. Huta Krzeszowska, pow. biłgorajski. Syn Andrzeja i Katarzyny Bąk (miał 9 rodzeństwa). Żona: Fryderyka Chrzanowska h. Korab. Ojciec m.in. Romana, Eustachego, Kazimierza i Seweryna. W Powstaniu Listopadowym wstąpił do 3 pułku ułanów pod pułkownikiem Michałem Korytowskim w szwadronie Klaczyńskiego w dywizji gen. Kickiego. Walczył pod Stoczkiem, Wawrem, Grochowem, Wielką Dębą, Ostrołęką i Borem. Po jego upadku krótko u brata proboszcza w Żołyni, a następnie rachmistrz dóbr klucza sokołowskiego Grocholskiego w miejsc. Trzeburka. Następnie po usunięciu Grocholskiego przez władze austriackie pracuje w dobrach ks. Adama Czartoryskiego. W 1863 dozorca piekarni parowej zamieszkały w Krakowie Podgórzu. W Postaniu Styczniowym od obozu ojcowskiego w zgrupowaniu w oddziale strzelców tarnowskich Antoniego Uhmy. Służył także w zgrupowaniu Langiewicza. W obu oddziałach, jako 62-latek wymówił się od pozostawania pod komendą, ale otrzymał pozwolenie na towarzyszenie synom i walkę tam gdzie oni bez komendy. Walczył pod Grochowiskami gdzie poległ. Jego synowie: Roman - ranny w Miechowie, Kazimierz i Eustachy ranni pod Grochowiskami, Seweryn (podobnie jak Eustachy) studenci UJ.

Eustachy Sokalski

Ur. 07.10.1842 Sieniawa. Zm. 6.3.1921 Kęty. Syn i Fryderyki Chrzanowskiej h. Korab. Od 1859 praktykował w aptece w Łańcucie. Służył w oddziale strzelców Uhmy przy bezpośrednim udziale swojego ojca. Walczył w bitwie miechowskiej, gdzie był ranny. Leczył się w szpitalu w Krzeszowicach. (Dalej już nie walczył). Student UJ. Po powstaniu pracował w aptekach w Chrzanowie, Sanoku, Lipniku gdzie miał aptekę "Pod Aniołem". Od 1880 właściciel apteki w Kętach. Pochowany w Kętach. [n=303537]

Walery Sokalski

Po bitwie miechowskiej: "(...) Panowie ci wprowadzili mnie w dom notaryusza , gdzie zastałem liczne towarzystwo, przeważnie z pań złożone, a był to właśnie wtorek zapustny. W tem towarzystwie było kilka panien Sokalskich, córek radcy sądowego, Józefa Sokalskiego z Sącza Nowego. Otóż panie te przyznawały się do naszego kuzynowstwa, a brat ich Walery, uczeń gimnazjalny, poznawszy nas i ojca naszego, postanowił ze mną i z przybranym stryjem udać się do powstania, do czego pierwej zbyt wielkiej ochoty nie okazywał. I tak się też stało. Z początkiem marca, kiedy Langiewicz pe bitwie pod Małogoszczą zbliżył się do naszej granicy i stanął główną kwaterę w Goszczy, niedaleko za Michałowicami, ojciec mój zabrał mnie i przybranego bratanka Walerego i pospieszył z nami do Goszczy. Tu przedstawił siebie i nas Langiewiczowi. (...) Mieliśmy wybierać broń Walery chciał koniecznie wstąpić do konnicy, ja zaś do żuawów, ponieważ w tym formującym się oddziale miałem licznych znajomych, przy których też zaraz stanąłem. Za mną niejako zmuszony był pójść Walery, bo ojciec mój poparł moją decyzję".

Walery Emilian Sokalski

Ur. 13.1.1843 Kraków, zm. 1873 Kraków. Syn Józefa (radcy Sądu Krajowego w Krakowie) i Marcjanny Gąsiorowskiej. (Miał 15 rodzeństwa: Zygmunt, Stanisława zam. Magierowska, Kazimiera, Aleksandra zam. Wnorowska, Bronisława zam. Królikowska, Barbara, Władysław, Antoni, Józefa zam. Pierzchalska, Marianna, Barbara zam. Pierzchalska i Muller, Włodzimierz, Władysław, Maria zam. Cyfrowicz i Józef). W bitwie pod Grochowiskami, atakując w grupie 25 żuawów wzgórze z armatami[2][10] został ciężko raniony kartaczami. Ledwo żywy, kilkakrotnie był przeszukiwany i dalej raniony przez Moskali, w końcu został przez nich zabrany i przetransportowany do chaty chłopskiej gdzie go ukryto, a następnie zawieziono do Buska. Tam noga została mu amputowana w całości. Opiekowała się nim . Przed 15.5 oddalił się ze szpitala bez wiedzy magistratu[16], co pozwoliło mu uniknąć procesów i kar. Eufemia po powstaniu została jego żoną. Mieli dwoje dzieci. Walery pracował jako urzędnik Towarzystwa Wzajemnych Ubezpieczeń od Ognia w Krakowie. Obydwoje zmarli młodo - Walery w 1873 po długiej chorobie a Eufemia w 1879. Pochowani w Krakowie. Córka Mariana Elżbieta Wyszła za Stefana Władysława Artwińskiego, farmaceutę i prezydenta Kielc. Syn Eugeniusz zm. w 1899 w Dukli.

Józef Stefan Sokołowski

Ur. 1843r. Urzędnik rady powiatowej i agent Towarzystwa Wzajemnych Ubezpieczeń, zamieszkały w Wieliczce, żonaty, 4 dzieci, wyznania rzymsko-katolickiego. W oświadczeniu o przystąpieniu do Towarzystwa Wzajemnej Pomocy Uczestników Powstania Polskiego 1863/64r. podał, iż przed powstaniem był w szkołach, natomiast w czasie powstania był żołnierzem szeregowym. Walczył w oddziale Strawińskiego w bitwie pod Mołowidami, pod Wielkim Dębem i Wielkim Kątem i innych. Deklarację podpisał 29.09.1889r.

Witold Sokołowski

syn Franciszka, naczelnika poczty pogranicznej w Łomży, uczeń Szkoły Głównej w Warszawie, służył w oddziale Zameczka, w jednej z bitew ciężko ranny, przywieziony do szpitala w Warszawie, zmarł tamże w połowie 1863 roku mając lat około 19.

Władysław Sokołowski

Pseudonim "Iskra". Pochodził prawdopodobnie z Litwy. Był dobrze wykształcony, znał biegle francuski, grał na fortepianie, sprawiał bardzo dobre wrażenie w towarzystwie, szczególnie na płci pięknej. Dobrze zbudowany, wysoki blondyn z niebieskimi oczami, nosił wąsik i hiszpańską bródkę. Przed powstaniem służył w armii rosyjskiej w stopniu oficer sztabu generalnego. Walkę powstańczą rozpoczął u boku Langiewicza. Ranny pod Pieskową Skałą[3], jednak już w Goszczy dowodzi III kompanią Żuawów[7]. Po wyleczeniu przeszedł do oddziału "Bończy", z którym działał do jego śmierci w czerwcu 1863. Następnie walczył w oddziale Gustawa Świerzawskiego skąd został wysłany aby przejąć dowodzenie nad oddziałem w lasach pod Jędrzejowem. Wcześniej odznaczał się brawurą i niepospolitą odwagą, teraz dowodzenie pozwoliło mu na pozbycie się hamulców. Często bywał pijany, szafował swoim stopniem, zrażał ludzi, wywyższał się. W jego oddziale panowała bardzo duża niesubordynacja, której młody dowódca nie potrafił opanować. Nie stronił też od hulanek i zabaw. Jedna z nich, w Olesznie i Żeleźnicy zakończyła się doprowadzeniem do pożaru folwarku a dodatkowo został oskarżony, wraz z dwójką swoich oficerów, Bugowskiego i Groba o gwałt na córce rządcy. W efekcie zginęli ludzie i stracono wiele sprzętu i broni. Niedługo potem, 13.września podjął nieostrożną i fatalną w skutkach bitwę w Małogoszczy, gdzie wpadł pułapkę zastawioną przez blisko 800-osobowy oddział Moskali, sam mając ok 350 osób piechoty i ok 60 kawalerii. Oddział rozproszył się a wielu zginęło. Niedługo potem Rząd Narodowy zdecydował o pojmaniu Sokołowskiego i odbyciu rozprawy. Sokołowski, stacjonując koło Koniecpola został pojmany i przewieziony do kwatery Chmielińskiego w Drochlinie. Przewodniczył kpt. Albin Tylman[1], zaś z ramienia rządu stawał ówczesny komisarz płk Apolinary Kurowski. W procesie 29.9.1863 brał też prawdopodobnie udział Andrzej Deskur - o innych nie można powiedzieć nic pewnego. W efekcie procesu za liczne rabunki, gwałty, utratę znacznej liczby ludzi, koni, broni amunicji i innych rekwizytów został skazany na rozstrzelanie. Wyrok wykonano tego samego dnia na błoniu po płn stronie wsi, koło drogi. Tam ponoć został pochowany kilka metrów od drogi do Koniecpola, pod wierzbą. Jego grób był splądrowany przez guślarzy.[8] Dowództwo oddziału przejął , który jednak zginął już następnego dnia pod Lelowem.

W lutym 1863 w obozie w Ojcowie. Ma pałasz, potrzebuje ubranie i rewolwer.

Franciszek Sokulski

Ur. 6.1.1811 Łuczyńce, k. Brzeżan, zm. 21.2.1896 Błudniki, k. Kołomyi. Syn Jana i Marianny Zbierzchowskiej. Uczęszczał do jezuickiego konwiktu w Tarnopolu, a następnie w Brzeżanach. Studiował filozofię na Uniwersytecie Lwowskim (przerwane). Przez ten czas żył z udzielania korepetycji i nauczycielstwa. Brał udział w Powstaniu Listopadowym 20 Pułku Piechoty Liniowej. Walczył pod Grochowem, Liwem, Węgrowem i Sokołowem. Po awansie na podporucznika wziął udział w wyprawie gen. Chłapowskiego na Litwę. Ukrywał się w miejsc. Porszerksznie i Tauszany (chorując na febrę). Następnie wyemigrował przez Prusy do Francji. Dokończył naukę w École des Mines w St-Etienne i pracował w Korpusie Dróg i Mostów jako konduktor. W 1848 zaangażowany we Lwowie jako emisariusz Towarzystwa Demokratycznego Polskiego, razem z Heltmanem, po czym znów musiał się ukrywać i wyjechał na Węgry gdzie zaciągnął się do Legionu Polskiego. 26.5.1849 awansowany do stopnia kapitana. Po klęsce działań węgierskich wraz z Legionem wyjechał do Turcji. Tam pozostał, będąc agentem Rządu Narodowego. W 1853-4 w czasie Wojny Krymskiej po raz kolejny bierze udział w sformowaniu legionu polskiego przy armii tureckiej. Następnie przez 20 lat prowadził z sukcesem prace nad układaniem linii telegrafów łączących odległe miasta w Turcji, a także łącząc Turcję z Europą. Do prac tych zaangażował wielu Polaków przybywający na emigracji dając im schronienie i możliwość zarobku. W czasie Powstania Styczniowego zorganizował wyprawę , która przez Rumunię miała dostać do Polski. Zatrzymana . Na Emigracji przebywał do 1881. Powróciwszy uzyskał posadę inżyniera na linii Kołomyja-Peczeniżyn - mieszkając w Peczeniżynie. Gorący patriota, ujmującego charakteru i wielkiej delikatności w obejściu. Należał do ludzi, którzy głośno kroczyć nie umieją, i których bardzo blisko poznać trzeba aby ocenić ich wartość. Całe życie pracując dla Polski zmarł by w biedzie gdyby nie przytułek u przyjaciela. Ostatnie 5 lat życia spędził w Błudnikach k. Halicza u , byłego powstańczego naczelnika powiatu olhopolskiego.

Władysław Soliński

Szymon Sołomin

"Sołomin z Kowieńskiego z oddziału ś.p. Sierakowskiego zm. w Kamy- szłowie w listopadzie 1863 r." /-/ Kolumna, I, 147: b. major wojsk rosyjskich /-/ P. Łossowski, Z. Młynarski, Rosjanie, Białorusini i Ukraińcy w powstaniu styczniowym, Wrocław 1959, s. 111: podają go jako przykład tytułowej tezy, powtarzając za Kolumną i rozbudowując: "Sołomin - b. major wojsk rosyjskich. Pochodził z gub. kowieńskiej. Uczestniczył w powstaniu. Służył pod dowództwem Zygmunta Sierakowskiego. Wzięty do niewoli, skazany został na katorgę na Syberii. Zmarł w Kamyszłowie w listopadzie 1863 r." (za nimi i Kolumną powtarza to samo Djakow, Dejatieli, s. 162) /-/ W rzeczywistości: Sołomin Szymon, szlachcic, mieszkaniec Kowieńszczyzny (rodzina Sołominów, miała niewielki majątek we wsi Saweczany w pow. kowieńskim, Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, Warszawa 1902, t. 15, 2, s. 574), zesłany na zamieszkanie (a więc nie na katorgę) na Syberii z utratą praw stanu i konfiskatą majątku. BN AN Ukr. (Lwów) rkps Ossol. 4533, k. 118 /-/ tamże, 4535, k. 30.

Michał Sołtan

W Usolu między 1866-68 - hrabia Litwin, z Rusi. Potem w Tobolsku, w Wiatce, w Wierchniednieprowsku i w Ekaterynosławiu, Miał lokaja, Kaliksta (Kalko), który dobrowolnie i szlachetnie wszędzie panu swemu towarzyszył, rodem z Bilcza na Wołyniu, — też uważany był od wszystkich jako kolega.

Michał Sołtan

z rodziny litewskiej, osiadłej na Wołyniu, gdzie był ożeniony z Małyńską. Powietnicy zarzucali mu niewłaściwą otwartość wobec komisyi śledczej, stąd unikano z nim stosunków. Lubił on roboty na kanwie i tem się w Usolu zajmował. Przenosił się stopniowo do Tobolska, Wiatki, Wierchniednieprowska i Ekaterynosławia. Miał z sobą lokaja, który mu dobrowolnie na wygnanie towarzyszył.

Lat 19, subiekt z Krakowa. Na początku lutego zanotowany na liście w obozie w Ojcowie, zakwalifikowany jako strzelec. Przyprowadził konia, miał pałasz i rewolwer.

Józef Sopoćko

ur. 1827 r. syn Aleksandra i Marianny z Terleckich. Ożeniony z Franciszką Kaszewską (ur. 1841 r.), córką Józefa i Cecylii z Kukielów. Właściciel mająteczku Kostołomszczyzna na mińszczyźnie (pow. Mołodeczno). Ojciec Leokadii z Sopoćków Szymkiewiczowej. Wyruszył do powstania przeddzień narodzin swojej 1 córki, 30 stycznia 1863 roku. Wg trad. rodzinnej, był skazany, po odbyciu kary wrócił do domu, ale małżeństwo nie przetrwało (duża różnica wieku). Do powstania poszedł z teściem - Józefem Kaszewskim.

Aleksander Sosiński

Mieszkaniec miejsc. Bodzanów gub płockiej. W 1865 - lat: 23. Aresztowany w 1863 r. za "przestępstwo polityczne" Przy ojcu wyrobniku. "Ujęty jako partyzant, miał być oddany do wojska - nie powrócił"

Józef Sosnowski

Cyprian Sowiński

1833-1925, powstaniec, weteran, podporucznik. Żył 92 lata.

Józef Sowiński

Powstaniec ranny , miał odmrożone nogi. 6.2.1864 przebywał w lazarecie górniczym w Wąchocku. (Mieszkańcy zobowiązali się w tym dniu do tego, że żaden powstaniec z lazaretu nie ucieknie i wszyscy zostaną później dostarczeni do Szydłowca).

Leonard Sowiński

Poeta, powstaniec, towarzysz broni i prawdopodobnie szwagier

Wincenty Sowiński

dymisjonowany oficer wojsk rosyjskich, urodzony z Korzeniowskiej, siostry Józefa. Ojciec jego napisał książkę o uczonych Polkach. Oboje mieszkając w Odesie mieli pensjonat dla młodzieży kształcącej się w zakładach naukowych. Po powrocie do kraju pracował w magistracie warszawskim. Zmarł w 1905 roku.

Antonina Sozańska

z Przemyśla, mając dobre stosunki ze służbą przenosiła listy od rodzin, ułatwiała ucieczkę więźniom, wyprowadzila na wolność sześciu powstańców zagrożonych wysokimi wyrokami

Wacław Srokowski

(ok. 1841-?) Syn Wincentego, szlachcic z Włocławka gub. augustowskiej, student Szkoły Głównej. W powstaniu walczył w oddziale w randze kapitana pod ps. „Skok". Został skazany na 8 lat ciężkich robót w twierdzach z pozbawieniem praw stanu i konfiskatą majątku. Katorgę odbywał w nerczyńskim okr., m.in. w kopalni Akatuja, gdzie przez jakiś czas pełnił funkcję starosty. W 1868 r. na osiedleniu został przeznaczony do Jandyńskiej gm. bałagańskiego okr., ale mieszkał w Irkucku. Ożenił się z Gabrielą Wery- ho i miał z nią troje dzieci. Zajmował się handlem, pracując u Józefa Szlenkiera. W towarzystwie polskich zesłańców często grał z dużym szczęściem w karty i uzbierał sporą sumę pieniędzy. Po odzyskaniu praw (1871 r.) rozwinął interesy handlowe (kupiec II gildii). W 1873 r. otrzymał pozwolenie na swobodne poruszanie się po krainie zabajkalskiej i gub. amurskiej, a w 1876 gub. jakuckiej, gdzie w kopalniach złota miał interesy. Otrzymał wyłączność na złoto wydobyte z jednej z kopalń. Powrócił do Warszawy, lecz po pewnym czasie już dobrowolnie wyjechał na Syberię, gdzie zmarł.

Kajetan Stablewski

syn ś. p. Onufrego, oficera wojsk napoleońskich, dziedzica dóbr Duszna, i ś. p. Emilii z Kurowskich, rodzony brat msgra Floryana Stablewskiego, jednego z najznakomitszych mówców naszych w sejmie berlińskim, zginął pod Kterami w Łęczyckiem, mając lat 28, przy szarży na huzarów moskiewskich w lipcu 1863 r., rozsiekany w kawały na pobojowisku.

urodzony w Krakowie, lat 19 mający, wzięty do niewoli pod wsią Klonowem w Królestwie Polskiem, milę od miasta Borzęcina.

Powstaniec ciężko ranny przebywający w lazarecie w Daleszycach zmarł mając 22 lata.

Stanisław Stachurski

(ok. 1823-po 1910) Mieszczanin z Ostrołęki. Za udział w powstaniu i organiz. żandarmów wieszających został skazany na 12 lat ciężkich robót w twierdzach. Dotarł do Irkucka „pieszo i w kajdanach" w styczniu 1866 r. i wysłano go do Ust'Kutskiej warzelni soli. Na osiedleniu od 1868 r. przebywał w wiercholeńskim okr. irkuckiej gub., a na zamieszkanie został przeniesiony w 1871 r. W następnych latach mieszkał również w Irkucku. W 1910 r. żył w nędzy, gdyż jako „stary i schorowany człowiek nie miał sił do pracy" (A. Kręćki).

Aleksander Stadnicki

porucznik hrabia ranny w potyczce, 1863.10.22

Strona z 75 < Poprzednia Następna >